Kategoria: Nawigacja

Po serii informacji z Części 1 przyjrzyjmy się, jak wyglądało ratowanie się pilota z samolotów PZL Lim (MiG-15, MiG-17), które w Wojsku Polskim były używane od 1950 roku do 1990 roku. Wszystkie one były wyposażone w fotele wyrzucane za pomocą ładunku pirotechnicznego oraz automatu KAP-3, który inicjował otwarcie spadochronu ratunkowego.

W 60-latach XX wieku system rakietowy 9K52 wzbudzał uzasadniony strach wsród społeczeństw Europy. I to zarówno w krajach Europy Zachodniej, jak i w krajach Europy Środkowej, ponieważ te rakiety mogły być wyposażone w głowice jądrowe. Wówczas używano nazwy broń atomowa.

Lampa latarni lotniskowej KNS-4 ustawiana na krótkim maszcie. Rysunek z instrukcji.

Lotnictwo wojskowe w czasach PRL-u podobnie jak wojska lądowe i marynarka wojenna używały na przestrzeni lat dużej ilości odbiorników radiowych różnych typów. Od wysoko wyspecjalizowanych po zwykłe cywilne. Te ostatnie w klubach żołnierskich, rozgłośniach elektroakustycznych na samochodach NYSA 522, kompaniach, wartowniach, obiektach oddalonych (dalsza i bliższa radiolatarnie, radionamiernik, posterunki radiolokacyjne), pomieszczenia załóg AVIA i MRŁ…

„S-2 Sopka” to jest rosyjski pocisk przeciwokrętowy klasy powietrze – woda oraz ziemia – woda. Inne oznaczenia pocisku to KS-2, 4K87, które były nadane przez biura konstrukcyjne. W CCCP „S-2 Sopka” był to pierwszy kompleks ciężkiej rakiety klasy powietrze – woda oraz pierwszy kompleks obrony wybrzeża przed okrętami wroga.

W czasach PRL w lotnictwie wojskowym do określania widzialności i podstawy chmur używano różnych przyrządów meteorologicznych. Widzialność mierzono za pomocą przyrządów fotometrycznych lub fotoelektrycznych. Do fotometrów czyli widzialnościomierzy optycznych zaliczano widzialnościomierz Szaronowa, diafanoskop Szaronowa, widzialnościomierz IW GGO, widzialnościomierz polaryzacyjny M-53. Były to przyrządy ręczne działające na zasadzie, porównywania jasności obserwowanego obiektu z wzorcami znajdującymi się…

Radiolatarnie nazywane także radiostacjami prowadzącymi PAR (Priwodnaja Aerodromnaja Radiostancja) lub inaczej (Priwodnaja Awiacionnaja Radiostancja) i APR (Awtomatizirowannaja Priwodnaja Radiostancja) przeznaczone są do współpracy z radiokompasami statków powietrznych. W XX wieku poza radiolatarniami lotniczymi używano także brzegowych radiolatarni morskich pracujących w zakresie 283,5 – 325 kHz. Umożliwiały one statkom wzięcie namiaru w celu ustalenia swojego położenia…

Wojskowe systemy lądowania dzielono na: na system lądowania według przyrządów (USL) i system lądowania według komend z ziemi, w Polsce nazywany radiolokacyjnym systemem lądowania (RSL) – przetłumaczony na polski rosyjski skrót RSP (radiołokacjonnaja sistema posadki). W skład systemu USL wchodziły dalsza radiolatarnia, radionamiernik, bliższa radiolatarnia, nadajniki radiosygnałowe i urządzenia elektroświetlne. System USL stał się podstawową…

Terminal to współczesna nazwa dworca lotniczego. Największe lotniska posiadają nawet cztery terminale. W terminalach odbywa się odprawa pasażerów. Tam można kupić bilet. Są tam; poczekalnie, punkty informacje, bary, restauracje, sklepy, kaplice, toalety, zaplecza dla służb lotniskowych i wiele innych.

Jest wiele lotnisk na świecie, gdzie droga startowa jest wykorzystywana jako droga kołowanie. Jest to jak najbardziej dopuszczalne postępowanie. Zwykle, na obu końcach takiej drogi startowej są większe place, gdzie samolot może zawrócić. Droga startowa ma wówczas jedną drogę kołowania, która prowadzi na płytę peronową przed terminalem. Tego typu rozwiązania są stosowane na lotniskach komunikacyjnych…