Dębica 2026-05-26
Radiostacja łączności R-137 B.
Radiostacja łączności R-137 B to jest urządzenie przewoźne, ultrakrótkofalowa (UKF), nadawczo-odbiorcza, jednowstęgowa, średniej mocy. Może prowadzić łączność zarówno podczas postoju, jak i w ruchu. Została wprowadzona do eksploatacji w Wojsku Polskim w okresie 1974-1975. Radiostacja była zamontowana na podwoziu samochodów ciężarowych, najczęściej STAR 6×6. Zakres UKF jest najczęściej wykorzystywany do łączności, także ze statkami powietrznymi. Moc wyjściowa do 800 W. Aby wykorzystać wszystkie możliwości radiostacji, na postoju konieczne było zasilanie z sieci trójfazowej (3 x 220 V AC). Pobierała moc do 4 kW. Zwykle używano zewnętrzny agregat prądotwórczy lub zabudowany agregat prądotwórczy. Sprzęt ten był standardem 60/70-lat, w krajach Układu Warszawskiego i stanowił podstawę do łączności mobilnych węzłów łączności. Ze względu na swe parametry techniczne, nazywana była sprzętem wojskowym tak zwanej drugiej generacji, w odróżnieniu od radiostacji dwuwstęgowych starszej generacji. Z uwagi na prowadzenie łączności w ruchu, pojazd został wyposażony w rozbudowany system antenowy. Po zamontowaniu dodatkowego pulpitu z panelem wykonawczym zdalnego sterowania (PWZS) można było korzystać z radiostacji ze stanowiska wynośnego. Drugim dodatkowym elementem był (PDZS), czyli panel dyspozycyjny, który pozwalał na sterowanie radiostacją z odległego elementu łączności, poprzez kabel ewentualnie przez radiolinię; kanał telefoniczny lub telegraficzny. Pierwowzorem tego systemu był moskiewski zestaw urządzeń zwany Distancja-1 (ДИСТАНЦЯ-1).
Radiostacje łączności typu R-137 zostały kupione w 1969 roku, w państwie moskiewskim, na podwoziu ciężarówki ZiŁ-157, a w kolejnych latach na podwoziu ZiŁ-131. Wersja R-137 B były produkowane w fabryce ZE-WAREL z Warszawie i montowano na podwoziu ciężarówki STAR 66. Wersja R-137BZ były zmodernizowane i produkowane w fabryce ZE- WAREL i montowane na ciężarówce STAR 266. Wersja R-137T były produkowane przez ZE-WAREL, na podwoziu transportera MT-LB. Na wyposażenie Wojska Polskiego trafiły w 1987 roku.
Dane taktyczno-techniczne R-137:
W ruchu na antenie prętowej 3-4 m, zasięg wynosi do 30 km. Podczas postoju na antenie wibrator objętościowy na maszcie 12 m, zasięg wynosi 50-70 km. Podczas postoju na antenie półromb pionowy na maszcie 12 m, zasięg wynosi do 150 km. Maksymalny zasięg zależy od ukształtowania terenu, pogody i pory dnia. Zasilanie; Sieć jednofazowa 220 V, 50 Hz (PAB-2) – tylko urządzenia odbiorcze. Sieć trójfazowa 3 × 380 V lub 3 × 220 V, 50 Hz. Agregat prądotwórczy spalinowy AB-4 (4 kW, 3 × 220 V). Prądnica GAB-8 (8 kW, 3 × 380 V). Możliwości pracy: Praca simpleksowa lub dupleksowa. Kluczem telegraficznym z pulpitu radiostacji lub urządzenia wynośnego. Z mikrofonu z pulpitu radiostacji, z urządzenia wynośnego lub z kabiny kierowcy. Dalekopisem z radiostacji lub z innych aparatowni telegraficznych. Z oddalonego na odległość do 800 m polowego aparatu telefonicznego. Poprzez kanały radiolinii R-405 w kanale telefonicznym lub telegraficznym. Poprzez telefoniczne urządzenie utajniające z radiostacji lub oddalonego aparatu. Z różnych telefonicznych lub telegraficznych aparatowni.
Opracował Karol Placha Hetman