Blizna 2026-05-13
Pocisk rakietowy V-1. 2026r.
V-1 to jest latający pocisk rakietowy opracowany i używany w okresie drugiej wojny światowej przez germańców. Model tego pocisku znajduje się w Parku Historycznym Blizna imieniem Wywiadu Armii Krajowej. Park Historyczny Blizna to jest muzeum i skansen historyczny znajdujący się we wsi Blizna na Podkarpaciu, związany głównie z historią germańskich rakiet V-1 i V-2, z czasów drugiej wojny światowej. Park znajduje się w województwie podkarpackim, na północny-wschód od Dębicy, w odległości 25 km. W czasie okupacji germańskiej utworzono tutaj poligon rakietowy SS. Testowano tutaj latające bomby V-1 flying bomb oraz rakiety bojowe V-2 rocket. Miejsce to jest związane z odważną działalnością Armii Krajowej. Żołnierze Armii Krajowej przejmowali fragmenty rakiet i przekazywali je aliantom. Zorganizowali także Operację Most III, podczas której fragmenty rakiety V-2 przewieziono samolotem do Wielkiej Brytanii. Był to ogromny sukces wywiadowczy Armii Krajowej (AK). Blizna to jest miejsce pamięci historycznej; z jak determinacją i arogancją germańcy dążyli do likwidacji innych narodów europejskich. To się nie zmienia.
V-1 to jest skrót od germańskiego Vergeltungswaffe-1, czyli broń odwetowa Nr 1. Jaka to była broń odwetowa, skoro to germańcy, razem ze swoimi braćmi moskalami, napadli na Rzeczypospolitą i rozpoczęli drugą wojnę światową. Pocisk V-1 ma faktycznie oznaczenie firmowe to Fieseler Fi-103. Był to automatycznie sterowany bezzałogowy samolot o napędzie odrzutowym, określany również jako bomba latająca. Obecnie pocisk określa się także jako manewrujący. Wymiary pocisku rakietowego wynosiły; długość 7,90 – 8,33 m, rozpiętości skrzydeł 5,40 m. Średnica pociski 0,84 m. Masa całkowita wynosiła 2 180 – 2 200 kg, w tym 830 kg materiału wybuchowego oraz ponad 600 kg paliwa płynnego. Zasięg pocisku wynosił maksymalnie 300 km. Prędkość przelotowa maksymalna 650 km/h. Pułap lotu do 3 000 m.
Najsłabszym parametrem pocisku V-1 okazała się prędkość wynoszącą 650 km/h, co pozwalało na dogonienie pocisku przez szybkie samoloty myśliwskie. Również pułap lotu wynoszący do 3 000 m, był w zasięgu artylerii przeciwlotniczej. W efekcie, pociski V-1 były niszczone przez samoloty myśliwskie, jak i artylerię przeciwlotniczą. Także celność pocisku była niewielka. Ostatnie wersje pocisku miały rozrzut +/- 8 km.
Start pocisku V-1 odbywał się z rampy o długości od 48 m do 55 m, która była ustawiona pod niewielkim kątem wznoszącym. Start był wspomagany katapultą parową. Ciśnienie katapulty wynosiło 120 atmosfer. W ciągu 2 sekund, pocisk osiągał prędkość 350 km/h. Już na rampie uruchamiał się silnik marszowy; odrzutowy pulsacyjny, który napędzał pocisk przez cały czas lotu. Lot trwał około 35 minut. Silnik marszowy był bardzo prostej konstrukcji i był wykonany z materiałów, które zapewniały jednorazowe jego użycie.
W kwietniu 1944 roku, do Blizny (poligon Blizna) przybyła jednostka Flak-Regiment 155, która przeprowadziła testy odpalania pocisków V-1. Były już przygotowane dwa stanowiska startowe, razem z zapleczem. Obie rampy były ustawione w tym samym kierunku. Wywiad AK ustalił, że germańcy wykorzystali tylko jedną z nich i były na niej ślady eksploatacji. Ustalono także, że około 40% wystrzelonych z Blizny pocisków V-1 nie dotarto do celu. Pocisk był eksploatowany na froncie w okresie 1944-1945.
Pocisk miał silnik marszowy; pulsacyjny Argus As014. Zapewniał on maksymalną prędkość 645 km/h. Na pułapie 760 m, prędkość wynosiła 576 km/h. Faktyczny zasięg pocisku wynosił 257-286 km. Pocisk był sterowany urządzeniem elektronicznym (lampowym), który był programowany przed startem. W przodzie pocisku znajduje się turbina, która zapewnia zliczanie przebytych kilometrów. Pocisk miał głowicę konwencjonalną. Materiał wybuchowy pod nazwą „Amatol 40”; 50% dinitroanizol lub dinitrobenzol, 35% azotan amonu, 15% heksogen. Masa głowicy wynosiła 850 kg. We wnętrzu pocisku znajduje się; kompas, zapalnik denny, detonator ładunku wybuchowego, głowica bojowa, zbiornik paliwa płynnego, butle ze sprężonym powietrzem dla układu sterowania, urządzenie zliczające przebyte kilometry, regulator dopływu paliwa do silnika, autopilot żyroskopowy.
Po dużym nalocie alianckim, w nocy z 17 na 18 sierpnia 1943 roku, na ośrodek Peenemünde, germańcy rozśrodkowali produkcję poszczególnych podzespołów pocisków V-1 po całym terenie germańskim i krajach okupowanych. Prawdopodobnie kompleks „Riese”, położony w Sudetach, miał być miejscem produkcji także tych pocisków. Pierwsze próby pocisków V-1 przeprowadzono na poligonie w Peenemünde w dniu 28 października 1942 roku. Wspomniany wcześniej nalot aliancki znacznie opóźnił prace nad pociskiem. Pierwsze bombardowanie pociskami V-1 przeprowadzone zostało w nocy z 13 na 14 czerwca 1944 roku. Z 10 pocisków, tylko 4 doleciały do Wysp Brytyjskich. Dolot pocisków z wybrzeży Francji nad Londyn trwał 20-25 minut. Ogółem do końca 1944 roku, wystrzelono 6 046 pocisków V-1. Jednak 1 681 pocisków V-1 rozbiło się zaraz po starcie. Pociski V-1 wystrzeliwano także z pokładu samolotów. Szacuje się, że gerameńcy wyprodukowali około 30 000 pocisków V-1.
Opracował Karol Placha Hetman