Blizna 2026-05-13
Pocisk rakietowy V-2.
V-2 to jest pocisk rakietowy opracowany i używany w okresie drugiej wojny światowej przez germańców. Model tego pocisku znajduje się w Parku Historycznym Blizna imieniem Wywiadu Armii Krajowej. Park Historyczny Blizna to jest muzeum i skansen historyczny znajdujący się we wsi Blizna na Podkarpaciu, związany głównie z historią germańskich rakiet V-1 i V-2, z czasów drugiej wojny światowej. Park znajduje się w województwie podkarpackim, na północny-wschód od Dębicy, w odległości 25 km. W czasie okupacji germańskiej utworzono tutaj poligon rakietowy SS. Testowano tutaj latające bomby V-1 flying bomb oraz rakiety bojowe V-2 rocket. Miejsce to jest związane z odważną działalnością Armii Krajowej. Żołnierze Armii Krajowej przejmowali fragmenty rakiet i przekazywali je aliantom. Zorganizowali także operację Most III, podczas której fragmenty rakiety V-2 przewieziono samolotem do Wielkiej Brytanii. Był to ogromny sukces wywiadowczy Armii Krajowej (AK). Blizna to jest miejsce pamięci historycznej; z jak determinacją i arogancją germańcy dążyli do likwidacji innych narodów europejskich. To się nie zmienia. Germańcy pocisk nazwali Vergeltungswaffe-2; broń odwetowa Nr 2. Jaki to odwet, skoro to germańcy, razem ze swoimi braćmi moskalami, rozpoczęli drugą wojnę światową, napadając na Rzeczypospolitą.
V-2 to jest germański pocisk rakietowy opracowany i użytkowany przez germańców w czasie drugiej wojny światowej, w okresie od 7 września 1944 roku, do 27 marca 1945 roku. Start pocisku odbywał się z wyrzutni naziemnej, z pozycji pionowej. Podstawowe parametry V-2; długość 14,26 m, średnica 1,65 m, rozpiętość usterzenia 3,56 m, masa startowa 12 825 kg – 13 000 kg. Napędem rakiety był silnik rakietowy jednostopniowy, na paliwo ciekłe, o ciągu 25 200 kG. Silnik rozpędzał rakietę w ciągu 80 sekund do prędkości ponaddźwiękowej. Prędkość maksymalna wynosiła 2 900 km/h – 5 500 km/h. Zasięg po krzywej balistycznej wynosił 320 – 380 km. Masa ładunku (głowicy bojowej) 975 kg. Celność, a właściwie rozrzut wynosił 6 400 m. Ostatnie egzemplarze miały rozrzut 1 600 m.
Podstawowe elementy pocisku rakietowego V-2; głowica bojowa, żyroskopowy system naprowadzania, odbiornik radiowy systemu naprowadzania, zbiornik – mieszanka alkoholu etylowego i wody, kadłub pocisku, zbiornik ciekłego tlenu, zbiornik nadtlenku wodoru, butle ze sprężonym azotem, komora reakcyjna nadtlenku wodoru, pompa paliwowa, zapłonniki mieszaniny wodno-alkoholowej, konstrukcja nośna zespołu napędowego, komora spalania, wtryskiwacze alkoholu do dyszy silnika, sterowanie strumienia gazów wylotowych, usterzenie z lotkami.
Początkowo pocisk rakietowy miał oznaczenie A-4 (germańskie oznaczenie Aggregat 4). Prace nad tą bronią zagłady trwały od końca 30-lat XX wieku i były prowadzone przez inżynierów Hermanna Obertha i Wernhera von Brauna. Na program germańcy przeznaczyli ogromne środki finansowe. W 1937 roku, wybudowano nowy ośrodek badawczy na wyspie Uznam w pobliżu wioski Peenemünde. Pierwszy udany start rakiety A-4/V-2 przeprowadzono w dniu 13 czerwca 1942 roku, ale rakieta eksplodowała po przeleceniu 1 300 m. Całkowicie udana próba odbyła się w dniu 3 października 1942 roku. Po dużym nalocie alianckim, w nocy z 17 na 18 sierpnia 1943 roku, na ośrodek Peenemünde, germańcy rozśrodkowali produkcję poszczególnych podzespołów pocisków V-2 i V-1. Egzemplarze bojowe rakiet V-2 przekazane wermachtowi nie nadawały się do użycia, z powodu nieodpowiedniej jakości podzespołów użytych do montażu. Rakietą nie dało się poprawnie sterować i trafiała od celu o wiele kilometrów. Na początku produkowano około 500 egzemplarzy rakiet V-2 miesięcznie. Ale mogły one służyć tylko jako broń terrorystyczna.
Próby poligonowe rakiety V-2 przeniesione zostały z Peenemünde w rejon Pustków – Blizna, na poligon SS „Heidelager” w Puszczy Sandomierskiej. Pierwszą rakietę na nowym poligonie odpalono w dniu 5 listopada 1943 roku. Wywiad Armii Krajowej przejął wiele elementów rakiet V-2, w tym niewybuchy głowic. W ramach operacji „Most III” wiele podzespołów rakiet, a także szczegółowe raporty, trafiły do Wielkiej Brytanii.
Latem 1944 roku, germańcy zostali zmuszeni zlikwidować poligon Blizna, a próby przenieść do Borów Tucholskich w okolicach Wierzchucina; poligon „Heidekraut” (Wrzos). Tu wystrzelono około 265 rakiet. Od stycznia 1945 roku, germańcy nie odpalili testowo ani jednej rakiety.
Głównym przeznaczeniem pocisków V-2 był ostrzał miast Wielkiej Brytanii. W tym celu, na francuskim wybrzeżu kanału La Manche (rejon Éperlecques), germańcy przygotowali schrony-wyrzutnie do wystrzeliwania rakiet. Zniszczenie znacznej części wyrzutni, przez alianckie lotnictwo, zmusiło germańców do przygotowania wystrzeliwania rakiet V-2 z ruchomych wyrzutni. Inwazja wojsk alianckich w czerwcu 1944 roku, w Normandii uniemożliwiła dalsze ataki. Ostatnią rakietę odpalono w dniu 27 marca 1945 roku.
Opracował Karol Placha Hetman