Kraków 2008-10-16

016b Rozdział kwiecień 1945 rok.

Lisunow Li-2 to dwusilnikowy samolot transportowy, opracowany w wielu odmianach i wersjach. Podstawowe to wersje pasażerskie i towarowe. Konstrukcja klasyczna metalowa, dolnopłat wolnonośny.

Skrzydła proste trzyczęściowe, mocowane do dolnej części kadłuba. Centropłat na stałe mocowany do kadłuba z gondolami silnikowymi. Zewnętrzne części skrzydeł demontowane. Konstrukcja całkowicie metalowa (duraluminium), dźwigarowa z pokryciem pracującym. Obrys skrzydła; proste w części środkowej i lekko zwężające się ku końcówkom, z zaokrąglonymi końcówkami. Profil gruby zapewniający dobrą siłę nośną przy małych prędkościach, co umożliwiało starty i lądowania z krótkich, nieutwardzonych pasów. Skrzydła są bardzo solidne, przystosowane do przenoszenia dużych obciążeń, także w wersjach wojskowych (transport, desant, bombowiec). Paliwo w skrzydłach umieszczono zbiorniki paliwa. Mechanizacja skrzydeł: klapy szczelinowe na krawędzi spływu (duże, skuteczne przy małych prędkościach), lotki na zewnętrznych częściach skrzydeł.

Kadłub samolotu Lisunow Li-2, podobnie jak w amerykańskim DC-3, miał klasyczną, półskorupową konstrukcję całkowicie metalową, przystosowaną zarówno do przewozu ludzi, jak i ładunków oraz do zastosowań wojskowych. Kadłub nieciśnieniowy ma owalny przekrój poprzeczny, z lekko spłaszczonym dołem, co poprawiało stabilność na ziemi i ułatwiało zabudowę podłogi ładunkowej. Konstrukcja półskorupowa z wręgami i podłużnicami, pokrycie z duraluminium przenoszące część obciążeń. Kadłub złożony jest z trzech części. W przedniej umieszczono kabinę załogi; pilot, drugi pilot, nawigator/radiotelegrafista w wersjach wojskowych. Część środkowa to przestrzeń ładunkowa lub kabina pasażerska. Ładownia mieści maksymalnie 24 fotele, w układzie 2-1. W Li-2 drzwi do ładowni umieszczono w tylnej części kadłuba. W wersji transportowej, na lewej burcie, umieszczono większe drzwi ładunkowe, a w nich mniejsze drzwi osobowe. W wersjach Douglas DC-3 drzwi ładunkowe umieszczono na prawej burcie. Okna w burcie są prostokątne. W wersjach wojskowych część okien jest zaślepiona lub zamontowano w nich stanowisku dla karabinu maszynowego. W niektórych wersjach, na grzbiecie kadłuba zamontowano wieżyczkę strzelecką. Tylna część kadłuba podtrzymuje klasyczne usterzenie. Podłoga ładowni w wersji transportowej jest wzmocniona i jest wyposażona w punkty mocowania ładunku. W wersji transportowej i desantowej wzdłuż burt umieszczone metalowe składane ławki. Te wersje mają zwykle drzwi na prawej i lewej burcie. Pod sufitem rozpięto dwie linki dla zapinania spadochronów skoczków. W tyle kadłuba wygospodarowano miejsce na toaletę. Niektóre samoloty zostały wyposażone w małe drzwi ewakuacyjne z kokpitu. Większość samolotów nie ma wyciszenia i izolacji na ścianach, a tym bardziej paneli ściennych. We wnętrzu widać wręgi, podłużnice i blachę zewnętrznego pokrycia. W oknach zawieszono zasłonki, nie dla urody, ale dla zachowania tajemnicy. 

Samoloty w wersji pasażerskiej wyposażono w indywidualne fotele w układzie 2-1. Fotele nie miały zagłówków, ale były podłokietniki. Łącznie było 21 lub 24 foteli. Ściany wyłożono jasną plastikową wykładziną. Pomiędzy blachą zewnętrzną a panelami umieszczono piankę izolacyjną (termiczną i akustyczną). W suficie umieszczono lampy oświetleniowe oraz głośniki systemu informacji pasażerskiej. W oknach zawieszono firanki przeciwsłoneczne. Nad oknami umieszczono półki z siatki sznurkowej dla drobnego bagażu pasażerów.

Usterzenie klasyczne z podziałem na stery i stateczniki. Stateczniki kryte płótnem.

Podwozie z kółkiem ogonowym stałym. Podwozie główne z pojedynczymi kołami na podwójnej goleni. Podwozie chowane jest do komór w gondolach silnikowych i koła częściowo wystają z obrysu. 

Wyposażenie.

Kokpit wyposażono w zdwojone sterownice, dla dwóch pilotów. Trzecie miejsce zajmuje nawigator. Widok z kabiny jest dobry. Okna czołowe wyposażono w wycieraczki i spryskiwacze używające spirytus. Tablica rozdzielcza była malowana w kolorze zielonym, a przyrządy analogowe w postaci zegarów mają czarne cyferblaty i białe wskazówki i napisy. Pomiędzy fotelami pilotów umieszczono panel dla sterowania silnikami oraz inne w tym trymer steru wysokości. Fotele pilotów mają siedzenia kubełkowe dla spadochronów typu siedzeniowego. Ściany w kokpicie wyłożono tapicerowanym wyciszeniem i izolacją termiczną, w kolorze niebieskim. Między kokpitem a ładownią jest ścianka działowa z drzwiami. Standardowym wyposażeniem kabin jest apteczka pierwszej pomocy, gaśnice, toporek i saperka.

Wyposażenie pilotażowe samolotu było podstawowe. Były to; prędkościomierz, wysokościomierz, wariometr, busola magnetyczna i żyrokompas, sztuczny horyzont, zakrętomierz, wskaźniki pracy silników (obroty, ciśnienie oleju, temperatura, paliwo). Radiostacja do łączności z ziemią i innymi samolotami. Autopilot w niektórych wersjach. Ogrzewanie i wentylacja kokpitu. Instalacja tlenowa dla załogi. 

Silniki.

DC-3 (C-47) był napędzany silnikami tłokowymi 14-cylindrowymi, w układzie podwójnej gwiazdy, chłodzone powietrzem Pratt-Whitney Twin Wasp R-1830-92 o mocy startowej 2 x 883 kW (2 x 1 200 KM). Moc tych silników zapewniała praktycznie nieprzerwany start w momencie awarii jednego z silników. W samolotach DC-3 stosowano śmigła Hamilton-Standard, o 3,5 m średnicy.

Natomiast Li-2 otrzymał słabsze silniki, co znacznie pogarszało bezpieczeństwo. Zastosowano silniki licencyjne firmy Wright Cyclone R-1820, chłodzone powietrzem, 9-cylindrowe w układzie pojedynczej gwiazdy, o mocy 2 x 736 kW (2 x 1 000 KM), oznaczone w CCCP początkowo M-1820, a później M-62 / ASz-621 R. Śmigła Li-2 były metalowe, 3-łopatowe, typu AW-7N-161 o średnicy 3,5 m.

Opracował Karol Placha Hetman