WSK PZL Świdnik Mi-2 wojskowe. 1966r.

Kraków 4.01.2018r.

193a Rozdział 26.08.1965r.

PZL WSK Świdnik  Mi-2 

Polska

Konstrukcja 

PZL Mi-2 

Śmigłowiec Mi-2 jest dwusilnikową maszyną w układzie klasycznym z trój-łopatowym wirnikiem nośnym i dwu-łopatowym, śmigłem ogonowym. Kadłub wykonano w całości z metalu, o konstrukcji pół-skorupowej.

Kabina śmigłowca występuje w różnych konfiguracjach. W przedzie, centralnie umieszczona jest konsola z tablica rozdzielcza przyrządów pilotażowo-nawigacyjnych. Pilot zajmuje miejsce w przedzie po lewej stronie. Jego fotel przystosowany jest do zabrania spadochronu typu siedzeniowego. Jednak zwykle w misce jest umieszczone tapicerowane grube siedzisko. Fotel wyposażony jest w cztero-punktowe pasy bezpieczeństwa. Jeżeli śmigłowiec jest wyposażony w podwójne sterownice, prawy fotel jest identyczny z fotelem pilota. W innych przypadkach jest tutaj montowany stały fotel z pasami bezpieczeństwa biodrowymi.  

Przestrzeń pasażersko-towarowa kabiny śmigłowca występuje w różnych układach foteli. Bywają ławki tapicerowane umieszczone wzdłuż burt śmigłowca, jak i indywidualne fotele ustawione przodem do kierunku lotu. Bardzo często fotele nie mają żadnych pasów bezpieczeństwa. Pod siedzeniami środkowego rzędu umieszczony jest zbiornik paliwa. Jest on wykonany z gumowanej tkaniny i ma pojemność 600 litrów. Dla bezpieczeństwa, zbiornik od spodu jest wzmocniony dodatkowymi metalowymi profilami, które chronią go przed twardym lądowaniem. 

W tyle kabiny znajduje się ścianka za którą umieszczony jest dodatkowy bagażnik. Dostęp do niego umożliwiają wewnętrzne drzwiczki. Ścianka ta jest elementem siłowym konstrukcji śmigłowca i do niej są montowane różne elementy wyposażenia, w zależności od potrzeb. 

Przednie okna są podwójne i wykonano je ze szkła krzemowego. Okna te wyposażono w wycieraczki oraz ogrzewanie. Wszystkie pozostałe okna zostały wykonane ze szkła organicznego. 

Boczne lewe okno pilota było wykonywane w trzech różnych wariantach. Początkowo było to tylko odsuwane do tyłu okno. Później były to odsuwane do tyłu drzwi o niewielkiej wysokości lub dużej wysokości. Po przeciwnej stronie umieszczono główne drzwi wejściowe. W zależności od wersji śmigłowca w tylnej części ładowni umieszczono drzwi wejściowe na obu burtach lub tylko na jednej z burt. Wszystkie one są otwierane poprzez odsuwanie ich do tyłu lub są typu samochodowego. 

Kabina jest ogrzewana i wentylowana. Ogrzewanie jest realizowane za pomocą dwóch wymienników ciepła. Źródłem ciepła było ogrzane powietrze pochodzące ze sprężarek silników napędowych. Natomiast w lecie kabinę wentylowano powietrzem pochodzącym z zewnątrz. Panel sterowania ogrzewaniem i wentylacją umieszczono tuż za fotelem pilota i mógł go obsłużyć nawet pasażer. 

Mi-2 posiada kołowe podwozie stałe, amortyzowane, trójpodporowe z przednim podparciem. Podwozie przednie dwukołowe, samo nastawne. Podwozie główne z pojedynczymi kołami. Podwozie główne wykonano z krótkimi goleniami lub z dłuższymi. Podwozie jest przystosowane do montażu niewielkich nart, które umożliwiają lądowanie na śniegu lub miękkim gruncie.  Na belce ogonowej zamontowano zderzak chroniący śmigło ogonowe przed uderzeniem w ziemię. Baza podwozia wynosi 2,712 m, rozstaw podwozia głównego wynosi 3,05 m.

Opcjonalnie była możliwość wyposażenia śmigłowca w wyciągarkę elektryczną  ŁPG-4 o udźwigu do 120 kg z ruchomym wysięgnikiem zamontowanym nad drzwiami kabiny pasażerskiej. 

Zespół napędowy Mi-2

Silnik PZL GTD-350. 1961r.

Sowieckie śmigłowce Mi-1 oraz Mi-4 były napędzane silnikami tłokowymi. Na Zachodzie dojść powszechnie wprowadzono już silniki turbinowe. Sowietom udało się pozyskać silnik Allison 250. Na jego podstawie zespół Siergieja Izotowa opracował własny silnik, który oznaczono GTD-350. Pierwsze uruchomienie silnika nastąpiło w 1961 roku. Silnik w zespole dwóch egzemplarzy został wykorzystany w śmigłowcu Mi-2. Ponieważ moce przerobowe w CCCP były niewystarczające, dlatego w 1966 roku zawarto porozumienie na produkcję licencyjną silników GTD-350 w zakładach PZL WSK Rzeszów. Było to tym bardziej celowe, że cała produkcja śmigłowców Mi-2 została ulokowana w PZL Świdnik. W Polsce zbudowano ponad 10 000 sztuk silników GTD-350, a niecały 1 000 sztuk zbudowano w CCCP.

Pierwsze wersje silnika GTD-350 miały resurs między-remontowy zaledwie 200 godzin. W tym czasie resurs śmigłowca Mi-2 wynosił 1 000 godzin. Inżynierowie z PZL WSK Rzeszów wprowadzili wiele istotnych modyfikacji, dla wydłużenia resursu silnika. Udało się wydłużyć resurs do 1 000 godzin.

Dane silnika PZL GTD-350: wymiary, długość 1,35 m, szerokość 0,52 m, wysokość 0,68 m, masa 135 kg. Silnik ma moc 294 kW. Silnik składa się z 7-stopniowej sprężarki osiowej oraz jednego stopnia promieniowego (odśrodkowego). Dwa kanały powietrzne prowadzą sprężone powietrze do pojedynczej puszkowej komory spalania umieszczonej w tyle silnika. Komora spalania jest częściowo odwróconego przepływu. Paliwo do komory spalania jest dostarczane przez dwa wtryskiwacze; jeden roboczy, umieszczony centralnie i jeden zapłonowy umieszczony nieco z boku, zintegrowany ze świecą zapłonową. Sprężarka napędzana jest przez pojedynczą turbinę. Kolejna wolna, 2-stopniowa turbina napędza główną przekładnię. Silnik posiada cztery otwory wylotu spalin, po dwa na stronę lewą i prawą. Ale tylko dwa otwory są wykorzystywane. Jeśli silnik jest zamontowany po lewej stronie to wyloty po prawej są zaślepione i na odwrót. Moc startowa wynosi 313 kW (425 KM), moc nominalna wynosi 235 kW (329 KM). Prędkość obrotowa sprężarki wynosi 45 000 obr/min. Prędkość obrotowa turbiny napędowej wynosi 24 000 obr/min. Prędkość obrotowa wyjścia z silnika wynosi 5 904 obr/min. Zużycie paliwa przy starcie wynosi 0,496 kg/kWh. Rozruch silnika elektryczny prądo-rozrusznikiem.

Cały zespół napędowy śmigłowca umieszczono nad kabina śmigłowca podobnie jak to miało miejsce przy śmigłowcu Mil Mi-6. 

Napęd śmigłowca Mi-2 stanowią dwa silniki turbinowe z wolną turbiną GTD-350, każdy o mocy 400 KM. W późniejszym okresie zastąpiono je nowszymi, wzmocnionymi silnikami GTD-350W (każdy o mocy 425 KM). Natomiast w Mi-2 plus stosuje się silniki GTD-350W2 (każdy o mocy 435 KM). Rozruch silników zapewniają prądorozruszniki STG-3. Jednocześnie pełnią one rolę prądnic prądu stałego. Silnik są montowane do przekładni głównej WR-2. Wszystkie silniki są konstrukcyjnie jednakowe. Kiedy silnik jest montowany na pierwszym stanowisku jego wyloty spalin są kierowane na lewą stronę. Przeciwległe wyloty są zaślepiane. Kiedy silnik jest montowany na drugim stanowisku wyloty spalin są kierowane na prawą stronę. 

Przekładnia główna WR-2 ma korpus wykonany ze stopów aluminium. Wewnętrzne osie i koła przekładni wykonano ze stali. Z przekładni wyprowadzony jest wał wirnika nośnego i wał śmigła ogonowego. 

Układ paliwowy składa się z zbiornika głównego o pojemności 600 litrów i dwóch opcjonalnych zbiorników dodatkowych, każdy o pojemności 238 litrów. Zbiorniki dodatkowe montowane są za zewnątrz, bo bokach kadłuba. W instalacji paliwowej zastosowano dwie elektryczne pompy paliwa. W czasie lotu, wykorzystywana jest tylko jedna, druga stanowi rezerwę. Wlew paliwa znajduje się na prawej burcie kadłuba.

Wirnik nośny

Wirnik trójłopatowy. Średnica wirnika nośnego wynosi 14,56 m. Konstrukcja łopat metalowa, stalowo-aluminiowa, jedno-dźwigarowa, na spływie konstrukcja typu plastra miodu. Łopaty wyposażono w elektryczną instalację przeciw-oblodzeniową. Komplet łopat waży 171,30 kg. 

Śmigło ogonowe

Śmigło ogonowe dwu-łopatowe, typu pchającego. Średnica śmigła ogonowego wynosi 2,70 m.

Instalacje śmigłowca Mi-2

Wyposażenie elektroniczne 

Początkowo wyposażenie radiowe składało się z dwóch radiostacji R-860 „Bakłan-5” i R-842, radiokompasu ARK-U2, radiowysokościomierza RW-UM oraz rozmównicy pokładowej SPU-7 służącej do komunikacji wewnętrznej. W późniejszym czasie urządzenia wymieniano na nowsze, a nawet produkcji Zachodniej. Na przykład w miejsce radiokompasu ARK-U2 zamontowano radiokompas KR87. Ponadto część śmigłowców wykorzystywanych przez Policję oraz Straż Graniczą wyposażono w odbiorniki GPS.

Instalacja elektryczna

Śmigłowiec Mi-2 posiada instalację prądu stałego i prądu przemiennego (zminnego). Głównym źródłem prądu stałego były dwie prądnice 28,5 V, każda o mocy 3 kW. Awaryjnym źródłem są dwa akumulatory 12SAM28, które umieszczono w niewielkiej wnęce w przedniej części kadłuba. W niektórych wariantach z uwagi na zastosowane dodatkowe wyposażenie (np. działko NS-23) jeden akumulator przeniesiono do zasobnika pod belką ogonową. Źródłem prądu przemiennego był generator trójfazowy 208 V o mocy 16 kVA.

Układ sterowania Mi-2

Układ sterowania śmigłowcem Mi-2 opiera się na instalacji hydraulicznej. Jest to duży skok technologiczny w porównaniu do śmigłowców Mi-1, gdzie stosowano układ mechaniczny, popychaczowo-linkowy. Sterowanie lotem śmigłowca Mi-2 odbywa się za pomocą drążka sterowego, a moc silników regulowane jest przez sterowanie dźwignią skoku i mocy. Śmigłowiec nie posiada autopilota, ani zdublowanej instalacji hydraulicznej. Instalacja hydrauliczna jest pojedyncza, co wpływa na jej małą masę, jednak w sytuacji awaryjnej stanowi duże niebezpieczeństwo. 

Instalacja przeciw-pożarowa Mi-2

Instalacja przeciw-pożarowa stosowana w Mi-2 składa się z sygnalizatorów DPS oraz kilku butli ze środkiem gaśniczym – freonem 114W2. W późniejszym czasie freon zastąpiono proszkiem gaśniczym. Po pojawieniu się pożaru automatycznie opróżniana jest pierwsza butla. Jeśli pożar nie zostanie ugaszony, pilot ręcznie opróżnia kolejne butle. Dodatkowo w kabinie montuje się ręczne gaśnice. 

Instalacja przeciwoblodzeniowa Mi-2

Instalacja przeciwoblodzeniowa obejmuje krawędzie natarcia łopat wirników, odbiorniki ciśnień powietrza PWD-6M, przednią szybę pilota oraz wloty powietrza do silników. Wloty powietrza są ogrzewane za pomocą gorącego oleju oraz powietrza pochodzącego ze sprężarek silników. Natomiast do ogrzewania pozostałych elementów wykorzystuje się instalację elektryczną prądu stałego. Standardowo instalacja ogrzewania łopat uruchamiana jest ręcznie przez pilota na podstawie wskazań wizualnego wskaźnika oblodzenia lub automatycznie na sygnał odpowiedniego czujnika.

Dane T-T Mi-2 

Średnica wirnika nośnego 14,56 m

Długość całkowita 17,42 m

Długość kadłuba 11,94 m

Szerokość kadłuba 3,25 m

Wysokość bez śmigła ogonowego 3,75 m

Masa własna 2 375 kg

Masa startowa 3 550 kg

Masa ładunku użytecznego 700 kg

Paliwo w wewnętrznych zbiornikach 600 litrów

Prędkość maksymalna 210 km/h

Prędkość przelotowa 190 km/h

Wznoszenie pionowe 4,6 m/s

Pułap 4 000 m

Pułap w zawisie bez wpływu ziemi 900 m

Pułap zawisu z wpływem ziemi 1 600 m

Zasięg 300 km

Zasięg maksymalny 600 km

 

Opracował Karol Placha Hetman