Lotnisko w Pile 2011r.

Kraków 28 maj 2011 rok
Lotnisko Piła

Lotnisko Piła na Mapie Rzeczpospolitej. 2011 rok.

Lotnisko Piła. Zdjęcie 2011 rok.

Lotnisko Piła. Zdjęcie 2018 rok.

Lotnisko Piła. Zdjęcie 2011 rok.

Lotnisko Piła. Zdjęcie 2011 rok.

 

 

Miasto Piła

Miasto leży w Województwie Wielkopolskim i jest siedzibą Powiatu. W latach 1975 - 1998 tworzyło Województwo Pilskie. Położone jest nad rzeką Gwdą. Jego głównym motorem rozwoju jest położenie pomiędzy Bydgoszczą, Poznaniem, a Gorzowem Wielkopolskim. Jest także ważnym ośrodkiem akademickim o zasięgu regionalnym, w którym funkcjonują filie i oddziały zamiejscowe państwowych i prywatnych uczelni wyższych z Poznania, Bydgoszczy i Szczecina. 

Piła jest ważnym Miastem Rzeczypospolitej. Pod względem liczby mieszkańców zajmuje 51 miejsce, a pod względem powierzchni 27 miejsce. Według danych z 30 czerwca 2010 roku Miasto miało 74 557 mieszkańców. Powierzchnia to 102,68 km kwadratowego. Gęstość zaludnienia wynosi 726 osób na km kwadratowy. Wysokość względem morza wynosi 50-134 m npm. Tablice rejestracyjne pojazdów PP. 

Miasto historycznie i geograficznie należy do Wielkopolski. Nazwa pochodzi od tartaku, który był podstawowym zakładem osady. Osada powstała w XIV wieku, przy tartaku pozyskującym drewno z puszczy. Znajdowało się w posiadaniu Książąt Pomorskich. Następnie zagarnięte przez krzyżaków. W 1368 roku Król Polski Kazimierz Wielki ponownie włączył je do Korony. Prawa miejskie, na bazie prawa zachodniego, Piła otrzymała pomiędzy 1437, a 1449 roku. W dniu 4 marca 1513 roku Król Polski Zygmunt Stary potwierdził prawa miejskie na prawie magdeburskim. Miasto kilkakrotnie strawiły pożary i nie koniecznie przypadkowe. Do tych katastrof dołączył potop szwedzki. Szwedzi zniszczyli Miasto zrównując je z ziemią. Dodatkowo zniszczyli system grobli i rowów melioracyjnych, powodując powódź. Miasto odbudowano. Stało się ważnym ośrodkiem (oprócz przemysłu drzewnego), sukiennictwa i jedwabnictwa. Pierwszy rozbiór Rzeczypospolitej spowodował, że Piła trafiła pod kuratelę pruską. Wstrzymało to rozwój Miasta, a dodatkowo spowodowało germanizację Polskiej ludności. Do Miasta sprowadzono dużą grupę ludności z głębi rajchu. Ponowny rozwój datuje się od momentu budowy linii kolejowych. W dniu 27 lipca 1851 roku otwarto linię kolejową z Bydgoszczy przez Piłę do Krzyża Wielkopolskiego. W kolejnych latach powstawały połączenia do Poznania, Kołobrzegu i Wałcza. W ten sposób Piła stały się ważnym węzłem kolejowym. Zbudowano tu zakład naprawczy taboru kolejowego. 

W 1913 roku rozpoczęto budowę fabryki samolotów w rajchu, Albatros flugzeugwerke, która była filią zakładów koło Berlina. W czasie wojny światowej zaraza niemiecka produkowała tu do 100 samolotów miesięcznie. 

W czasie wojny światowej koło Piły germańcy zorganizowali duży obóz jeniecki. W 1918 roku Piła była już wielkim garnizonem wojskowym. Stała się bazą wojskową, skąd prowadzono działania przeciwko Powstańcom Wielkopolskim. Lecz wielu mieszkańców Piły stanęło po stronie Powstańców Wielkopolskich i czynnie brało udział w walkach o wyzwolenie Wielkopolski. 

Traktat Wersalski źle potraktował Piłę. Wielcy tego świata uznali, że większość ludności jest pochodzenia niemieckiego, dlatego Piłę zostawiono w granicach rajchu. Było to zwykłe germańskie kłamstwo. Granica odrodzonej Rzeczypospolitej przebiegała zaledwie 6 km na południe od centrum Miasta. Pamiętajmy, iż rajch nigdy nie zrezygnował z Poznania i Wielkopolski. Piła była cały czas stolicą województwa (marchii, prowincji) zwanej poznańsko-zachodniopruską. Dodatkowo germańcy, jako zwierzchnicy cesarstwa, knuli także w Stolicy Apostolskiej. Udało się im w 1926 roku uzyskać dla Piły Administraturę Apostolską bezpośrednio podległą Watykanowi. Jednocześnie silnie wspierano narodowych socjalistów.

Okres międzywojenny nie sprzyjał rozwojowi Miasta. Panowało wielkie bezrobocie, a poparcie polityczne mieszkańców uzyskiwali faszyści. Mimo silnego nacisku germanizacyjnego Miasto pozostało ośrodkiem Polskości. Działały tu Polskie organizacje społeczne, m.in. od 1924 roku oddział Związku Polaków w niemczech. Od 1 września 1922 roku istniał tu wice-konsulat, a od 1930 roku konsulat Rzeczypospolitej. Od 1917 roku w Pile istniał również Polski chór „Halka", śpiewający w każdą niedzielę oraz ważniejsze święta kościelne i państwowe Polski. Działał on do ostatniej niedzieli sierpnia 1939 roku.

W 1939 roku utworzono obóz przejściowy dla cywilnej ludności Polskiej. Niemal wszystkich Polaków zesłano na roboty przymusowe lub do obozów koncentracyjnych. Przez cały czas II wojny światowej Piła była ważnym ośrodkiem przemysłu zbrojeniowego. Nie tylko lotniczym. Od końca 1944 roku Miasto zmieniono w twierdzę i włączono w system obronny nazwany wałem pomorski. Twierdza liczyła 24 000 żołnierzy. Walka o Miasto trwała od 24 stycznia 1945 roku do 14 lutego 1945 roku, kiedy to wkroczyły wojska sowieckie. Według dostępnych danych Piła uległa zniszczeniu w 72 %, a centrum w 90 %. Rzecz jednak w tym, iż połowę z tych zniszczeń dokonali sowieci po 14 lutym 1945 roku, szczególnie pastwiąc się nad prywatnymi willami i kościołami. 

Do 1948 roku Miastem administrowali sowieci. Wywozili na wschód maszyny i urządzenia. Co nie zdołali wywieść dewastowali. Lotnisko potraktowali jako zdobycz wojenną. Tylko, iż nie mieli pułku lotniczego, który mógłby tu stacjonować. Pierwsi do Piły powrócili jej rdzenni mieszkańcy. Lecz tych pochodzenia niemieckiego wysiedlono w 1948 roku. Odbudowa szła bardzo wolno. Komunistyczna władza Polski zajęta była utrwalaniem władzy ludowej, a nie odbudową kraju. Przyspieszenie nastąpiło dopiero w 60-tych latach XX wieku. 

W okresie 1946-1975 Piła była Miastem Powiatowym. Od 1975 roku do 1999 roku stolicą Województwa Pilskiego. W 1999 roku ponownie stała się powiatem, ale bez praw powiatu, co jednoznacznie świadczy, o lekceważącym stosunku władzy centralnej do Miasta. 

Największym problemem Miasta było i jest rozchwianie światopoglądowe. Oprócz Kościoła Rzymsko-Katolickiego i Ewangelickiego, działało tu wiele sekt i lóż masońskich. Jeden z budynków masonerii jest obecnie zajęty przez Wyższą Szkołę Biznesu. Istniała tu szkoła milicyjna, więc i silne są wpływy komunistyczne i postkomunistyczne. 

Największą chlubą Miasta jest postać Stanisława Staszica, który się tutaj urodził. Dom, w którym się urodził, zniszczony przez sowietów w 1945 roku, został odbudowany w 1948 roku. Mieści się tutaj muzeum Stanisława Staszica.

Węzeł kolejowy w Pile jest jednym z najważniejszych w Rzeczypospolitej. Łączy się tu 7 linii kolejowych, nr; 18, 203, 203a, 354, 374, 403, 405. W Pile są cztery dworce kolejowe; Piła Główna, Piła Kalina, Piła Leszków, Piła Podlasie.

Piła jest także ważnym węzłem drogowym. Krzyżują się tu Drogi Krajowe nr 10 i nr 11 oraz wojewódzkie nr 179, 180, 188. Miasto dysponuje skuteczną obwodnicą.

O Pile traktuje cały tekst piosenki „Piła tango” z płyty „Piła tango” zespołu Strachy na Lachy. Tekst, którego autorem jest Krzysztof Grabowski, to subiektywne wspomnienia przeszłości spędzonej w Pile.

Historia Lotniska Piła

Lotnicza historia Miasta Piła jest nad wyraz bogata. Potwierdzają to liczne zachowane zdjęcia lotnicze wykonywane jeszcze przed wielką wojną światową. Niewiele osób wie, że w czasie wielkiej wojny światowej w Pile funkcjonowały dwa lotniska aeroplanów, jedna baza sterowców oraz fabryka budująca samoloty. Kształceniem nowych pilotów zajmowały się dwie szkoły zlokalizowane przy obu lotniskach. 

Po wielkiej wojnie światowej Piła nie została włączona do odrodzonej Rzeczpospolitej, ale pozostała w granicach rzeszy. Choć do granicy Polski było zaledwie 6 km. Był to celowy zabieg wielkich tego świata, a zwłaszcza UK, aby odrodzona Polska nie była zbyt silnym państwem. Piła została przyłączona do Polski dopiero w 1945 roku. Dlatego w świadomości mieszkańców funkcjonuje (funkcjonowało) tylko jedno lotnisko.

Pierwsze lotnisko

Pierwsze lotnisko w Pile powstało w 1913 roku. Zostało zlokalizowane na północny-wschód od centrum Miasta, przy obecnej ulicy Wojciecha Kossaka, z jej zachodniej strony. Mniej więcej pomiędzy dwoma przejazdami kolejowymi. Zbudowano tam jedną drewnianą remizę (hangar) o wymiarach 30 m x 21 m. Oficjalnie Lotnisko zostało oddane do użytku w dniu 20 października 1913 roku. Lotnisko miało zapewniać komunikację cywilną z Berlina (głębi rzeszy) do Gdańska i dalej na Inflanty. Wybuch wojny światowej spowodował przejęcia Lotniska przez wojsko. Szkolono tutaj nowych pilotów i formowano jednostki bojowe. Na potrzeby wojska Lotnisko rozbudowano. Postawiono kilka nowych hangarów o różnej wielkości. Wzdłuż pola wzlotów, równolegle do ulicy, postawiono baraki w zabudowie szeregowej, które pełniły różne funkcje. W tym czasie, do Lotniska i bazy sterowcowej doprowadzono bocznicę kolejową (1915 rok).

Nieco na zachód, przy obecnej ulicy Aleja Powstańców Wielkopolskich zbudowano koszary. Obecnie (2011 rok) mieści się tutaj Sąd Rejonowy w Pile.

Z chwilą wybuchu Powstania Wielkopolskiego na Lotnisku w Pile sformowano jednostkę lotniczą działającą przeciwko powstańcom. Efekty tych działań były znikome. Traktat Wersalski bardzo ograniczył siły powietrzne rajchu i Lotnisko przeszło pod zarząd cywilny. W 1919 roku próbowano uruchomić stałe połączenie lotnicze na trasie Berlin – Piła – Gdańsk – Królewiec. Lecz zainteresowanie pasażerów było niewielkie. W kolejnych latach inni inwestorzy także próbowali uruchomić podobne połączenia, ale bezskutecznie. Lotnisko traciło swój charakter. Do drugiej wojny światowej pozostało tylko niewielkie pole wzlotów dla tutejszego aeroklubu. Miało wymiary 600 m x 400 m. Zlokalizowane było na zachód od obecnej Alei Powstańców Wielkopolskich.

Lotnisko okazało się doskonałym miejscem dla przedsiębiorców. Powojskowe obiekty wykorzystywano, jako magazyny i hurtownie. Przebudowywano je lub rozbierano i budowano nowe. Zbudowano tutaj kolejny tartak w Pile i kolejną stolarnię. Praktycznie całe pole wzlotów zostało zabudowane. To na tym obszarze, na zachód od torów kolejowych, już w Polsce, w 1958 roku, zbudowano fabrykę żarówek - Pilska Fabryka Żarówek Lumen, która w 1976 roku przyjęła nazwę Zakłady Sprzętu Oświetleniowego Polam-Piła, a od 1991 roku Philips Polska.

Baza sterowców

Baza sterowców w Pile powstała w 1914 roku, tuż przed wybuchem wielkiej wojny światowej. Jej rozbudowa trwała do 1917 roku. Ulokowano ją na zachód od dzisiejszego ronda Łukasiewicza, w pobliżu ulicy Aleja Powstańców Wielkopolskich. Głównym obiektem była hala sterowcowa. Była ona średniej wielkości i przeznaczona dla sterowców klasy Perseval. Hala sterowcowa miała w podstawie 101 m x 25 m, a wysokość 23 m. Powierzchnia użytkowa 2 525 m kwadratowych. Według innych danych hala była większa i mierzyła w podstawie 184 m x 35 m, a wysokość 28 m. Przed halą było kotwicowisko. Oprócz tego baza posiadała obiekty socjalne, stałą wytwórnię wodoru, bomboskład, magazyny. W 1916 roku rozpoczęto budowę kolejnej hali sterowcowej dużo większej. Miała ona mieć wymiary w podstawie 232 m x 40 m, a wysokość 35 m. Hala miała być obrotowa, czyli obracać się według osi pionowej, aby można było ją ustawiać w zależności od kierunku wiatru. Lecz nie została ona ukończona, bo w 1917 roku germańcy zrezygnowali ze sterowców, a wszystkie pozostałe sterowce przekazali marynarce wojennej. Po wielkiej wojnie światowej obiekty bazy sterowców rozmontowano. 

Zakłady Ostdeutsche Albatros Werke GmbH

Zakład budowy samolotów o nazwie Ostdeutsche Albatros Werke GmbH, był filią zakładów Albatros w Berlinie. Jego początki sięgają końca XIX wieku, kiedy to na zachód od centrum Piły funkcjonowały zakłady metalowe. Jest to rejon obecnych ulic: Lotniczej, Medycznej i Grunwaldzkiej. Wówczas nosiło ono nazwę Przedmieście Berlińskie. Właściciele fabryki, wiosną 1914 roku przystąpili do współpracy z Zakładami Albatros, zakładając spółkę córkę. Początkowo miała ona produkować części zamienne do samolotów Albatros i innych produkowanych na podstawie licencji. Wybuch wielkiej wojny światowej zweryfikował te plany i zakład miał produkować kompletne kadłuby, skrzydła, a ostatecznie całe samoloty. 

Fabryka została bardzo rozbudowana, korzystając z funduszy uzyskanych za przyszłe dostawy. Dokupiono sąsiednie parcele, tak że zakład miał powierzchnię 22 hektarów. Zbudowano hangary, hale produkcyjne, magazyny, biura, a także maszyny parowe i elektryczne dla potrzeb uzyskania energii. Doprowadzono bocznicę kolejową.  

Sąsiadem fabryki była szkoła pilotów, założona jesienią 1914 roku. Szkoła mieściła się w jednym z budynków oficerskich. 

Pierwszym samolotem zbudowanym w całości w Pile był szkolny Albatros B.I. Później budowano także samoloty myśliwskie: Albatros D.II, D.III, D.V oraz Fokker D.VII (na licencji) samoloty wywiadowcze: Albatros C.I, C.III, C.V, C.VII, C.X, C.XII, C.XV i inne w krótkich seriach. Generalnie budowano kompletne płatowce, a silniki dostarczano w całości do montażu końcowego. Szacuje się, że w Pile zbudowano do 5 000 kadłubów i skrzydeł. 

Produkowane w schneidemühl maszyny stawały do walk powietrznych na każdym z europejskich frontów wielkiej wojny. W czasie największej aktywności zakładów, linie produkcyjną opuszczało od 80 do 100 nowych maszyn miesięcznie, które po testowym oblataniu ruszały na front. Podczas wojny na Lotnisku Piła odprawiono około 1 640 samolotów bojowych germańskiego lotnictwa. W procesie produkcyjnym wykorzystywano darmową siłę roboczą (jeńców), jaką byli: rosjanie, francuzi, włosi czy anglicy, którzy dostali się do germańskiej niewoli i przebywali w miejscowym obozie. Początkowo był to obóz przejściowy, a następnie obóz pracy przymusowej. Wielu z jeńców spoczęło na cmentarzu wojennym w Leszkowie i ich groby można wciąż odwiedzać. 

W wyniku ustaleń Traktatu Wersalskiego w 1921 roku zakład został zamknięty. Wiele samolotów (około 50 sztuk) zbudowanych w Pile, zostało przejęte przez Wojsko Polskie, jako zdobycz wojenna na różnych lotniskach i przypadkowych lądowiskach. Głównie w Wielkopolsce, Kongresówce i Galicji. Były one na wyposażeniu Wojska Polskiego do około 1922 roku. Nieliczne egzemplarze nieco dłużej. 

Główny budynek fabryki Ostdeutsche Albatros Werke GmbH to był obiekt złożony z kilku hal. Powierzchnia użytkowa ponad 10 000 m kwadratowych. Został zniszczony w czasie działań wojennych w lutym 1945 roku. Po wojnie jego resztki rozebrano. 

Drugie Lotnisko w Pile

W związku z uruchomieniem produkcji samolotów w zakładach Ostdeutsche Albatros Werke GmbH oraz otwarciem szkoły pilotów, koniecznym było uruchomienie nowego Lotniska. Jego pole wzlotów ulokowano na zachód od obecnej ulicy Lotniczej. Zostało ono oddane do użytku w maju 1914 roku. Początkowo pole wzlotów miało kształt czworoboku o wymiarach 1 000 m x 1 000 m.

W przededniu wybuchu wojny światowej cały personel lotniczy miejscowego garnizonu liczył około dwóch tysięcy lotników. Byli to piloci, mechanicy, obsługa naziemna i kadeci szkoły pilotów. Do wspomnianej szkoły latania uczęszczali także Polacy, którzy ze względu na swoje pochodzenie byli dyskryminowani i surowo selekcjonowani. Nie mieli oni możliwości pełnienia funkcji dowódczych. Jednak, jako bardzo dobrzy fachowcy byli cenieni przez germańców.

Podczas wojny światowej samoloty germańskie stacjonujące na Lotnisku prowadziły przede wszystkim loty rozpoznawcze i bojowe przeciwko armii rosyjskiej, a pod koniec wojny przeciwko powstańcom wielkopolskim z okolicznych miejscowości.

Po 1918 roku Lotnisko stało bez gospodarza. Lotnisko sporadycznie służyło celom lotnictwa łącznikowego oraz pocztowego. Jeden z samolotów pocztowych musiał awaryjnie wodować w 1927 roku na rzece Gwdzie, nieopodal pobliskich Koszyc. 

Podczas swojej kampanii wyborczej, osobiście na Lotnisku Piła lądował hitler, który niespełna rok później został demokratycznie wybrany na führera III rzeszy. Po dojściu hitlera do władzy rozpoczęła się niedozwolona militaryzacja niemiec, która ograniczona była postanowieniami Traktatu Wersalskiego. W tej militaryzacji niemcom pomagali sowieci. Między innymi udostępniając swoje poligony, czy strategiczne surowce mineralne. W Pile w byłych obiektach fabryki Albatros i szkoły pilotów otwarto zakłady remontowe samolotów. 

Przełomowym momentem dla Lotniska był 1939 rok, kiedy to rozpoczęto rozbudowę fortyfikacji oraz wielkiego garnizonu, który pod koniec wojny stał się twierdzą - festung schneidemühl. Na miejscu obecnej infrastruktury lotniskowej rozpoczęto wielką budowę hangarów lotniczych i całego zaplecza pod przyszłą bazę lotniczą. 

Rozpoczęto także budowę systemu schronów dla ludności. Według innych informacji prace te rozpoczęto dopiero w 1943 roku, po pierwszym bombardowaniu Lotniska Krzesiny i tamtejszych zakładów.

W czasie drugiej wojny światowej remontowano tutaj głównie dwusilnikowe samoloty bojowe. Dzięki wybudowanej wcześniej mijance, bocznicom, rampom i połączeniu z siecią kolejową, do zakładów remontowych mogły trafiać samoloty, które wymagały przetransportowania na platformach kolejowych. W czasie największej awaryjności germańskich samolotów w Pile naprawiano nawet od dwóch do trzech samolotów tygodniowo, które następnie były oblatywane i odsyłane z powrotem na front.

Z zeznań naocznych świadków wynika, że pod koniec wojny na Lotnisku mogły pojawiać się germańskie samoloty odrzutowe, do których części rzekomo produkowane były w podziemnej fabryce. 

Na początku 1945 roku z obawy przed zbliżającym się pod Miasto frontem, zakłady lotnicze zostały częściowo ewakuowane, a sprzęt przetransportowano koleją w głąb rajchu. Na płycie postojowej pozostało kilka remontowanych i niezdolnych do lotu maszyn, których nie zdążono zabrać z obleganej przez armie sowiecką twierdzy. Jednak dużo maszyn i urządzeń zostało. Stały się one łupem wojennym sowietów.

Nowe RWY (drogi startowe)

W 1943 roku przystąpiono do budowy trzech RWY (DS.) o nawierzchni betonowej, o długości 1 525 (1 500) m na kierunku 13/31, 1 200 m na kierunku 03/21 i 1 125 (1 250) m na kierunku 09/27. Zostały one umieszczone dalej na zachód od czynnego pola wzlotów. Zbudowano je na planie trójkąta, zgodnie z ówczesnymi trendami. Do końca drugiej wojny światowej jeden z pasów nie został ukończony. Nie ukończono także dróg kołowania. Mimo tego, lotnisko w Pile i podobne w Mierzęcicach, były lotniskami przeznaczonymi do testów nowych samolotów z napędem odrzutowym. Planów tych nie udało się zrealizować z uwagi na szybki postęp wschodniego frontu. 

Rozbudowa RWY nastąpiła w okresie 1953-1955 i była związana z wprowadzeniem samolotów bojowych z napędem turboodrzutowym. Wówczas wyremontowano tylko dwie DS. Główna otrzymała długość 1 900 m i szerokość 40 m. Drugą także poszerzono, ale jej długość pozostała bez zmian. Zbudowano także betonowe DK i stojanki. W czasach PRL obie DS. systematycznie remontowano. Co około 5 lat. DS. nr 2, wykorzystywano rzadziej, z uwagi na wschodnie podejście biegnące nad Miastem.

Kolejna rozbudowa nastąpiła z początkiem 80-lat. 

Lotnisko Piła, RWY. 2011 rok. Zdjęcie LAC

Płyta kompensacyjna na Lotnisku Piła

Płyty kompensacyjne służą do kompensacji busoli i kalibracji systemów nawigacyjnych. Chodzi o to, że busola magnetyczna (kompas lotniczy) jest przyrządem niezwykle ważnymi, bardzo czułym i musi być maksymalnie precyzyjny. Dlatego co jakiś czas, przyrząd ten wymaga kalibracji, czyli doregulowania do wzorca. Kompensacja dewiacji kompasu magnetycznego polega na przeciwdziałaniu siłom magnetyzmu statku powietrznego w miejscu zamontowania kompasu przez umieszczenie w pobliżu kompasu magnesów, elektromagnesów, a nawet blaszek żelaza generujących pola magnetyczne o działaniu przeciwnym. Czynność te wykonuje się bez demontażu urządzenia z samolotu. Płyta tego stanowiska jest odpowiednio oznaczona, a samo stanowisko musi być oddalone od innych obiektów mogących mieć wpływ na kalibrację. Kompensację busoli wykonuje się także na statkach i okrętach. 

Na Lotnisku w Pile płyta kompensacyjna jest bardziej znana jako „Krąg kompensacyjny”. Wynika to z jej najbardziej zaawansowanych konstrukcji tego typu. Płyta na której ustawiano samolot była obrotowa. Na niej można było umieścić samolot o masie całkowitej do 30 000 kg. Dodatkowo był element podtrzymujący ogon samolotu, aby samolot przyjął dokładnie taką pozycję (kąt natarcia) jaką samolot ma podczas poziomego lotu. W okresie 2011-2013 obiekt ten, a właściwie to co po nim zostało, został przebadany przez Polskich specjalistów i miłośników lotnictwa. 

MPS

Podziemny skład paliw o pojemności 100 000 litrów. Nawet jak na tamte czasy był średniej wielkości. Jego oddanie do użytku datuje się na 1939 rok. Jeszcze w czasie drugiej wojny światowej rozpoczęto budowę nowej bazy paliw. Już po wojnie bazę kilkakrotnie remontowano i rozbudowywano. W 80-latach zbudowano kolejną bazę MPS.

Hangary

Metalowy, łukowaty hangar zwany „Blaszakiem” został oddany do użytku w 1943 roku. W założeniu był hangarem prowizorycznym. Szczęśliwie przetrwał długie dziesięciolecia. Obecnie jest wykorzystywany przez Aeroklub Ziemi Pilskiej.

Jeden z podwójnych hangarów został oddany do użytku w 1944 roku. W lutym 1945 roku południowa część hangaru została zniszczona. Od 1953 roku mieściły się tutaj 48. Polowe Warsztaty Lotnicze. Obecnie znajduje się w nim siedziba firmy Goliat Janusz Polaszek Sp. z o.o., która zajmuje się produkcją dekoracji bożonarodzeniowych.

W 1944 roku germańcy przystąpili do budowy kolejnego hangaru, który nie został ukończony. Pamiątką po niej są potężne żelbetonowe słupy. 

Lotnisko Piła w Polsce

W lutym 1945 roku Lotnisko w Pile zostało zajęte przez wojska sowieckie. Nie zachowała się żadna dokumentacja związana z sowiecką obecnością na Lotnisku, czemu się nie dziwmy. Sowieci nigdy nie prowadzili ścisłych dokumentacji. W Bagiczu sowieci funkcjonowali od 1945 roku do 1992 roku i nie zachowało się nic. Wiadomo tylko, że na Lotnisku nie było robione nic, a wręcz przeciwnie ulegało jeszcze większej dewastacji. Prawdopodobnie była to baza lotnicza ostatniej kategorii, zbliżona do rangi lądowiska. Wojska sowieckie na Lotnisku w Pile stacjonowały do 1952 roku.  

Druga wojna światowa oficjalnie zakończyła się 8 maja 1945 roku, a według sowietów 9 maja 1945 roku. Wielcy tego świata zdecydowali, że Pomorze trafiło w granice Polski. A więc i Piła. Lecz minęło jeszcze kolejne 5 lat, zanim sowieci zwrócili strategiczne obiekty; lotniska, koszary, obiekty militarne.

Przypuszczalnie w 1950 roku oficjalnie Lotnisko zostało przekazane Polskiemu Dowództwu. Polacy bardzo poważnie potraktowali fakt odbudowy Lotniska zniszczonego wojną i zdewastowanego przez sowietów. Przeprowadzono niezbędne remonty dla przyjęcia tutaj 16. Dywizji Lotnictwa Szturmowego.

Z początkiem 1952 roku na Lotnisko Piła ze Strachowic przebazowano 6. Pułk Lotnictwa Szturmowego. Na jego bazie utworzono kolejny pułk, 51. Pułk Lotnictwa Szturmowego. Początkowo 51. Pułk lotnictwa Szturmowego zaczęto formować na Lotnisku Gdańsk-Wrzeszcz, ale formowania nie ukończono. Oba pułki, a dodatkowo 53. Pułk Lotnictwa Szturmowego (Mirosławiec) należały do 16. Dywizji Lotnictwa Szturmowego (Piła).

Pierwsze śmigłowe samoloty Ił-10 wylądowały na Lotnisku w 1952 roku. Całkowite przezbrojenie pułków stacjonujących w Pile na samolotu z napędem turboodrzutowym nastąpiło dopiero w 1957 roku. Dzięki nowym maszynom Pułk w bardzo szybkim czasie zyskał zdolność bojową. Wpłynął też na to fakt budowy nowej, szerszej i dłuższej DS oraz niezbędnej infrastruktury logistyczno-technicznej do obsługi samolotów poddźwiękowych z napędem turboodrzutowym. 

W dniu 2 grudnia 1960 roku do Piły docierają pierwsze samoloty szturmowe Lim-5 M. Były to prawdopodobnie 2 maszyny, a ich eksploatacja miała być próbna. Do maja 1961 roku w Pile było już 11 maszyn Lim-5 M. Z liczbą otrzymanych samolotów jest pewien problem, gdyż 60 zbudowanych samolotów eksploatowano na trzech lotniskach: Piła, Bydgoszcz i Goleniów.

Lecz już w pierwszych dniach użytkowania w jednostkach wykryto wiele wad konstrukcyjnych Lim-5 M i doszło do kilku wypadków i katastrof. Podjęto, więc słuszną decyzję o wycofaniu ich z jednostek bojowych i poddaniu ich modyfikacjom. Zmodernizowane samoloty szturmowe, o oznaczeniu Lim-6 bis na długie lata zagościły w Pile. Łącznie na Lotnisko w Pile do dwóch Pułków trafiło około 60-70 samolotów Lim-6 bis / 6 M. Nowy sprzęt pozwolił na wprowadzenie do szkolenia nowych elementów taktycznych. Między innymi przebazowanie Pułków z lądowaniem na lotniskach z nawierzchnią gruntową.

W 60-latach, w wyniku doświadczeń wojny w Wietnamie zaczęto stosować rozśrodkowanie samolotów i parkowania ich w ukryciach. Stojaniki obwałowywano z trzech stron ziemią, co w teorii i praktyce utrudniało zniszczenie samolotów na ziemi. Te obwałowania można jeszcze spotkać na Lotnisku jeszcze dzisiaj.  

16. Dywizjon Dowodzenia Lotami

Na przełomie 50/60 lat oprócz 6. Pułku Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego na Lotnisku stacjonował 16. Dywizjon Dowodzenia Lotami, czyli JW 1084. W 1962 roku dowódcą był mjr pil. Kurczalski. Szefem Sztabu był kpt Kowalski. Oficerem d/s politycznych był kpt Jadczuk, a następnie kpt Stagraczyński.

16. Dywizjon Dowodzenia Lotami składał się z czterech pododdziałów. 

Kompania Radiotechniczna: radary, radiostacje, radiolatarnia dalsza i bliższa. Dowódca kompani pełnił funkcję Kierownika Lotów. Kompania Łączności: łącznice, telefony, radiolinie. Kompania Ubezpieczenia Lotów (UL): reflektory naziemne, agregaty prądotwórcze. Zespół Dowodzenia Lotami (ZDL): meteo, planszeciści, startowi. Meteo miało synoptyków, obserwatorów i radzistów. Radziści odbierali prognozy pogody nadawane z Warszawy i innych pułków lotniczych i przekazywali je synoptykom. Ci opracowywali mapy meteo. Obserwatorzy zbierali dane z ogródka meteo i sporządzali karty pogody oraz przekazywali je synoptykom. Startowi obserwowali  przez lunety i lornetki samoloty podchodzące do lądowania oraz przygotowywali lampy naftowe  do nocnych lotów i rozstawiali je na obrzeżach DS (RWY), gdyż lamp elektrycznych było mało.

Koszary 16. Dywizjonu Dowodzenia Lotami znajdowały się między Stołówką-Kuchnią a Izbą Chorych równolegle do ulicy Lotniczej. Były to baraki zbudowane jeszcze w czasie drugiej wojny światowej. Sztab znajdował się na parterze wieży kontroli lotów Dyżurnego Kierownika Lotniska (DKL).

16. Dywizjon Dowodzenia Lotami był na usługach 6. PLMSZ i 51. PLMSZ.

W Pile mieściło się oczywiście dowództwo 16. Dywizji Lotnictwa Szturmowego (1951-1967). Jego dowódcą był płk pil. Jerzy Bażanow (1959 -1963), który dobrze mówił po Polsku. Zastępcą dowódcy był płk Serwiński, który bardzo słabo mówił po Polsku. Jego powiedzonkiem, podczas wizytacji aresztu było - „Bandziory w Polskich mundurach.”

1984 rok

Ostatnia i zarazem największa modernizacyjna na Lotnisku Piła miała miejsce w 80-latach. W dniu 13 listopada 1984 roku do Piły przebazowano pierwsze nowoczesne samoloty szturmowo-bombowe typu Su-22 M 4 i Su-22 UM 3 K. W związku z przyjęciem nowych samolotów Lotnisko ponownie zostało gruntownie przebudowane. Wydłużona i poszerzona została główna DS. (RWY), która ostatecznie miała długość 2 600 metrów. 

Na części DS. nr 2 wybudowano CPPS i przestano ją wykorzystywać do startów i lądowań. Należy jednak pamiętać, iż każdy Polski pierwszorzutowy Pułk Lotniczy miał opracowane plany startu maszyn bojowych z wykorzystaniem dróg kołowania i powierzchni gruntowych. Ćwiczono starty kluczy lub trójek samolotów z przeciwnych stron DS. z niewielką różnicą czasową. Wszystko po to, aby w jak najkrótszym czasie poderwać wszystkie maszyny do walki lub do przebazowania na zapasowe. 

CPPS została zbudowana w 80-tych latach specjalnie dla samolotów Su-22. Umieszczono ją na nieużywanej DS. na kierunku 13/31, a wykorzystywanej jako DK. Na CPPS powstało 27 stanowisk do obsługi przed i po-lotowej. Ma ona wymiary 600 m x 90 m. Lotnisko także posiada starą CPPS umieszczoną przy głównej DK. Jej wymiary to 300 m x 50 m. Lotnisko posiada także dwie mniejsze PPS. Znajdują się one na końcach głównej DK.

Wzniesiono także wielkie schronohangary oraz składnice materiałów pędnych i smarów potocznie nazywaną MPS. Zbudowano nowy domek pilota.

Strefy rozśrodkowania. 

Do około 1964 roku samoloty bojowe były ustawiane równymi rzędami w pobliżu hangarów. Przykrywano je całkowicie plandekami. Cały czas były pilnowane przez służbę wartowniczą, która schodziła tylko w czasie lotów. 

W wyniku doświadczeń wojny w Wietnamie, od około 1965 roku, także na Lotnisku w Pile zaczęto praktykować rozśrodkowanie samolotów bojowych.

Lotnisko posiadało trzy strefy rozśrodkowania. Pierwszą umieszczono w południowej części Lotniska. Tu były stojanki dla samolotów typu Lim. Od 80-lat strefa nieużywana. Strefa druga została zlokalizowana w południowo-zachodniej części Lotniska. Tu także były stojanki dla samolotów typu Lim. W 80-tych latach pobudowano tu schronohangary dla uderzeniowych Su-22. Zbudowano tu 26 schronohangarów. Trzecia strefa znalazła się w północno-wschodniej części. Zbudowano tu 14 schronohangarów. Łącznie 40 schronohangarów. 

Obok wcześniej wspomnianych obiektów pojawił się park maszyn i polowe zakłady lotnicze - PWL. Wybudowano także nowe budynki użyteczności techniczno-magazynowej, koszarowej i administracyjnej. 

Lotnisko dysponowało pełnym systemem łączności i radiolokacji. Podstawowym radiolokacyjnym był Polski radar AVIA-W oraz system RLS. Do dnia dzisiejszego bez trudno można wskazać miejsca instalacji tego systemu. 

W swojej infrastrukturze technicznej Lotnisko posiadało: park samochodowy, budynki koszarowe i magazynowe, dwie składnice materiałów pędnych i smarów (MPS). Pierwsza na południu, przy bocznicy kolejowej. Druga na północy. Były strzelnice; klasyczna i samolotowa. Były budynki i wiaty magazynowe. Cały teren Lotniska został ogrodzony i był chroniony służbą wartowniczą. 

Pierwszym lądującym na Lotnisku Piła samolotem Su-22 była maszyna o nb 3005 pilotowana przez majora Bogdana Likusa. Jako ciekawostkę należy podać, że samolot ten był ostatnim Su-22, który opuścił lotnisko w Pile po rozformowaniu jednostki, czyli służył od początku do końca.

Nowe samoloty spowodowały niewielką zmianę nazwy jednostki na 6. Pułk Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego, JW. 1316.

Pierwsza strefa rozśrodkowania. To miejsce w którym germańcy tankowali samoloty i był podziemny MPS. 2018 rok Zdjęcie LAC

Strefa rozśrodkowania. 2018 rok Zdjęcie LAC

Strefa rozśrodkowania. 2018 rok Zdjęcie LAC

1998 rok.

Lotnisko Piła 1998 rok (Maj-Czerwiec) JW 3515 (87 BŁ)

Lotnisko już umiera, jest traktowane jako lotnisko zapasowe dla Bydgoszczy i 2BL. Stacjonuje jeszcze ostatnia para dyżurna Su-22. Decyzje są praktycznie podjęte o rozwiązaniu Lotniska. Przylatuje w tym czasie klucz śmigłowców MI-24, z Pruszcza Gdańskiego. Jest to okazja aby zobaczyć sprzęt latający na lotnisku. Wśród żołnierzy jednostek lotniska, a są trzy jednostki, krąży kawał:

- Na lotnisku mamy wszytko! Jest kompania ochrony, jest kuchnia, MPS, magazyny, stołówka, cysterny, piloci...

- Czego nie am na lotnisku w Pile?

- Samolotów! :-/

Kadra powoli „ucieka” do innych jednostek, szuka etatów dla siebie, czuć w powietrzu koniec tego lotniska i jednostek. W tym czasie przestaje funkcjonować szkoła kierowców Wojsk Lądowych w Pile oraz Odział koordynacji i naprowadzania lotów (Wojska lądowe/WLOP). Powoli odczuwalne jest zakończenie funkcjonowania Piły jako garnizonu wojskowego. Wstępujemy do NATO - lotnisko do skasowania! Wojsko - Spocznij!

Artur Piszczek

Historia jednostki JW 1316 skończyła się w 1998 roku, kiedy zdecydowano o rozwiązaniu 6. PLM-B i pozostawieniu w Pile jedynie Komendy Lotniska, które miało służyć, jako lotnisko zapasowe dla użytkującej ten sam typ samolotu jednostki z Mirosławca.
Ostatni start samolotu Su-22 z 6 PLM-B odbył się 5 kwietnia 1998 roku, za sterami nb 9615 zasiadł ostatni dowódca JW 1316 – płk pil. Stanisław Galiński.

Wojsko Polskie ostatecznie opuściło Lotnisko w Pile w 2002 roku. Majątek przeszedł we władanie Agencji Mienia Wojskowego. Teren został podzielony na działki, które wystawiono na sprzedaż. Największy problem był z czynnym polem wzlotów. Do chwili obecnej (2018 rok) nie jest rozstrzygnięta kwestia, czy Miasto odzyska pole wzlotów z przeznaczeniem na cele lotnicze. Aktualnie użytkuje go Aeroklub Ziemi Pilskiej.

Lotnisko Piła w cywilnej administracji.

Od 2004 roku padają propozycje wykorzystania Lotniska do regionalnego ruchu pasażerskiego. Trwały rozmowy z kanadyjskim przewoźnikiem Air Service nad zagospodarowaniem terenów bazy lotniczej. W 2006 roku trwały rozmowy, między innymi z firmą Philips Lighting Poland, na temat reaktywowania lotniska i utworzenia bazy towarowej (cargo).

Powtarzane próby reaktywacji Lotniska dla ruchu pasażerskiego i towarowego nie przynoszą rezultatów. Mija już 2011 rok, a konkretów wciąż brak. Sam Aeroklub funkcjonujący na Lotnisku nie rozwiąże problemów. 

Po likwidacji 6. PLM-B Miasto straciło jedno ze swoich płuc. Piła wyglądała, jakby dostała zadyszki. Miejskie placówki usługowo-handlowe utraciły około 20 % swoich obrotów. Przy czym reguła była następująca: im droższy oferowany towar czy usługa, tym straty szacowano większe. Nic dziwnego, bo lotnicy mieli pieniądze. Może nie jakieś oszałamiające, ale stałe i pewne. Bez problemu mogli brać kredyty i pożyczki. Wojskowi byli pewni, że komu jak komu, ale im, w każdej Polsce i bez względu na opcję polityczną, zajęcia zabraknąć nie może. Również miejsce służby wydawało się dosyć stabilne, jako że Lotnisko Piła jest jednym z najstarszych w Europie. Poza tym służba w Pile to nie służba w zielonym garnizonie. To służba w Mieście wojewódzkim/powiatowym. 

Lecz w Pile były persony, którym wojsko przeszkadzało. Argumentem był hałas, jaki towarzyszy eksploatowanym samolotom. Argument bardzo atrakcyjny i przez MON skutecznie podchwycony. Rozpoczęła się szarpanka między władzami Miasta, a Wojskiem Polskim. Do walki włączono także działkowców. Oni twierdzili, że Su-22 zrzucają w powietrzu paliwo, niszcząc zbiory na działkach. Związek Zawodowy Solidarność, a właściwie władze związkowe, chciały likwidacji Lotniska. Twierdzili, że zaoszczędzone pieniądze można przekazać na pomoc społeczną i inwestycje socjalne. A dlaczego nie zaproponowali zabrania części ogromnych dochodów bankom i sieciom marketowym, które jak pijawki ssą nasze społeczeństwo? Skoro, więc wojsko miało część swoich jednostek zlikwidować, to zaczęto od tych najbardziej kłopotliwych. Prawdą jest, iż Lotnisko Piła ograniczało rozwój Miasta. Szczególnie zabudowy wysokiej. Lecz prawdą jest także, że Miasto mogłoby się rozwijać w kierunku wschodnim i południowym. Prawdą jest także, iż po likwidacji Lotniska wielkiego bumu rozwojowego nie zanotowano, a większość zabudowy jest typu niskiego. Trzeba także pamiętać, iż pierwsze Lotnisko istniało od 1913 roku, czyli za nim Polska tu wróciła. I to Miasto podeszło pod Lotnisko. Duży Szpital Wojewódzki wybudowano niemal w osi RWY (DS.). Nieco później wydano również zezwolenie na budowę mieszkaniowego osiedla domków jednorodzinnych, a także na lokalizację wspomnianych ogródków działkowych. Przypomnijmy także, iż te same schematy walki z Lotniskami Wojskowymi stosowano kilka lat później w Krzesinach. 

Oprócz upolitycznienia hałasu, władze Miasta zaczęły bezwzględnie egzekwować wszelkie możliwe płatności jednostki wobec Miasta, bez zwłoki i odroczeń. 

W efekcie likwidacji uległ 6. PLM-B w Pile. Kadra i samoloty zostały przeniesione na Lotnisko Powidz, Świdwin i Mirosławiec. 

Lotnisko Piła przechodzi w przedostatnią fazę likwidacji, czyli staje się Komendą Lotniska Nr 2. W 2004 roku. Komenda zostaje rozformowana, a istniejące obiekty przechodzą pod zarząd Agencji Mienia Wojskowego. 

Pamiętajmy, że z Lotniska utrzymywało się około 10 000 osób, czyli co siódmy obywatel Piły. Jak się okazało Piła więcej straciła, niż zyskała. W Pile także funkcjonowała Wyższa Szkoła Oficerska Samochodowa. W 90-tych latach zredukowana do Centrum Szkolenia Czołgowo-Samochodowego, obecnie zlikwidowane. Nawet placówka żandarmerii została zlikwidowana. Jeszcze istnieje podoficerska szkoła policyjna, ale i ona chyba wkrótce zostanie rozwiązana. Cywilna Piła odkryła, że wraz z likwidacją Lotniska raczej nie poprawiła swoich perspektyw na społeczno-życiowy awans, lecz przyczyniła się do wylania dziecka razem z kąpielą. Rozpaczliwe ruchy dla zachowania funkcji lotniczej Lotniska są skazane na fiasko. I nie ma tu podziału między lewicę, a prawicę. Jest natomiast podział na tych, którzy chcą Rzeczypospolitej silnej i suwerennej i na tych, co ślinią się do tych na Zachodzie lub na Wschodzie. 

Lotnisko na sprzedaż.

W 2004 roku Lotnisko Piła zostało przez AMW wystawione na sprzedaż. W opisie nieruchomości napisano; Lotnisko posiada dwie drogi startowe - główna droga startowa (RWY) 2 500 x 60 m - oraz niezbędne stacjonarne urządzenia lotniskowe. Zabudowę nieruchomości stanowią 134 budynki i budowle lotniskowe o przeznaczeniu technicznym, socjalnym, ogólnego zaplecza logistycznego oraz magazyny o łącznej powierzchni użytkowej 184 228 m kwadratowych i kubaturze 416 000 m sześciennych. Lotnisko posiada wszystkie niezbędne urządzenia lotniskowe. Kompleks może być zagospodarowany w całości lub w wydzielonych geodezyjnie i funkcjonalnie segmentach. Wskazane jest takie zagospodarowanie nieruchomości w przyszłości, które nie będzie kolidowało z wymogiem zachowania charakteru lotniczego obiektu. Lotnisko i jego zaplecze techniczne może pełnić funkcje regionalnej bazy logistycznej, skoncentrowanej na działalności przeładunkowej, spedycyjnej i serwisowej, wokół której może ogniskować się działalność produkcyjna i usługowo - wystawiennicza. Na terenie lotniska lub jego wydzielonej części może zostać zlokalizowana baza dla jednostek lotniczych (straż pożarna, policja, pogotowie ratunkowe, straż graniczna itd...), lotnictwa sportowego i komunikacyjnego.

Do 2018 roku nie udało się zagospodarować byłego Lotniska na cele lotnicze. Trwa serial, kto ostatecznie będzie właścicielem pola wzlotów. Konkuruje Województwo Wielkopolskie z Miastem Piła. Obecnie (2017 rok) właścicielem pola wzlotów jest Województwo Wielkopolskie. Większość budynków została wydzierżawiona przez około 100 prywatnych firm.

Su-22. Pamiątka po 6 PLM-B. 2010 rok.

Muzeum Przedmieście Piła jest placówką mieszczącą się w wschodniej części Piły. Gromadzi głównie eksponaty tyczące fortyfikacji, których w Pile nie brakuje. Placówka utrzymuje się głównie dzięki zapaleńcom militariów, również lotnictwa. Niedawno z ich inicjatywy, po licznych perturbacjach i kłodach rzucanych pod nogi, udało się wydzierżawić od AMW, za nie tak małe pieniądze ostatni Su-22 nb 3620 z godłem 6 PLM-B. Dzierżawa jest wyższa niż roczne wpływy placówki muzealnej. 

W 2010 roku, ostatni Su-22 z Tygryskiem stanął w jednym ze schronohangarów na Lotnisku Piła. I na razie tu zostanie. 

Su-22 nb 3620 jest egzemplarzem unikalnym, gdyż jako jedyny Su-22 z Piły ma namalowane godło 6. PLM-B po obu stronach statecznika pionowego. Godło przedstawia czerwoną liczbę sześć, w którą wkomponowany jest biały orzeł. Trzyma on w szponach cyfrę trzy. Numer Eskadry do której samolot należał. Liczba sześć zwieńczona jest sylwetką samolotu Su-22. U podstawy godła umieszczono litery „plmb”. Autorem godła jest chorąży Sławomir Wolsztyniak. Samolot ma także inne indywidualne symbole i napisy. Na ramie owiewki kabiny widniał stopień i nazwisko ówczesnego dowódcy 2 Dywizji Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego - płk pil. Zenona Smutniaka. Napis niezachowany. Z przodu kadłuba samolot posiada namalowane godło Eskadr Pilskiego Pułku – uskrzydlony tygrysek. Ewenementem jest kolor tygryska, który jest biały. Zwykle był żółty. Tygrysek trzyma w łapach biało-czerwoną szachownicę z cyfrą trzy, jako numer Eskadry.

Suchoj Su-22 M 4 nb 3620 został wyprodukowany w Kosmolsku nad Amurem 1 maja 1984 roku. Do Polski dostarczony został w 1985 roku wraz z innymi 47-oma samolotami tego typu. Pierwszą jednostką był 6. Pułk Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego w Pile, w kolejnych latach eksploatacji nb 3620 należał do 40. Pułku Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego w Świdwinie, do którego odleciał z Piły w dniu 17 grudnia 1997 roku. Następnie służył w 7. PLBR w Powidzu, 39. ELT w Świdwinie, a w dniu 16 lipca 2003 roku został oddany 6. Eskadrze Lotnictwa Taktycznego w Powidzu, gdzie zakończył lotną karierę. Samolot przeszedł 1 remont główny w WZL-2 w Bydgoszczy (zakończony w październiku 1996 roku). Podczas remontu nie został doposażony ani w GPS, ani TACAN (systemy te montowano od 1996 roku na Su-22 podczas prac w Bydgoszczy) – powodem było prawdopodobnie to, że należał do 23. serii produkcyjnej, czyli najstarszej użytkowanej w Polsce.

Infrastruktura Lotniska Piła.
Lotnisko położone jest na północno – zachodnich obrzeżach Miasta. Nieruchomość sąsiaduje od południa i wschodu z osiedlami mieszkaniowymi i terenami ogródków działkowych, a od północy i zachodu z rozległymi kompleksami leśnymi. Dojazd od centrum Miasta dogodny al. Wojska Polskiego i ul. Lotniczą. Odległość zaledwie 2 000 m.

Obecnie jego część jest użytkowana przez Aeroklub Ziemi Pilskiej.

Na części terenu Lotniska, w części koszarowo-sztabowej, powstał Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pierwszą jego część oddano do użytku w październiku 2010 roku.

O tym, że Lotnisko Piła znika z krajobrazu Polski, świadczy także nowa inwestycja drogowa. W 2009 roku wybudowano nową ulicę, będącą częścią zachodniej obwodnicy Miasta. Przedłużenie ulicy Koszalińskiej (Nowowiejskiego). Ulica ta przebiega przez pole wzlotów, w jej południowo-wschodniej części. Oddziela hangar Aeroklubu od DS. Samoloty kołując, musza przekraczać drogę w poprzek. 

Lotnisko Piła. 2011 rok.

Lotnisko posiada kod ICAO – EPPI. Od 2015 roku jest lądowiskiem.
Współrzędne Lotniska - szerokość 53,10 stopni N i długość 16,42 stopni E. Leży na wysokości 83 m nad poziomem morza. Powierzchnia to obecnie 365 hektarów. Powierzchnia użytkowa obiektów; 52 822 m kwadratowe.
Częstotliwości radiowe; Kwadrat 122,4 MHz, Port 124,5 MHz.
Lotnisko ma nietypowy układ kierunku zbliżony do północno-południowego. Zamiast, jak na większości Polskich lotnisk układ wschód-zachód. Było to spowodowane przejęciem poniemieckiego lotniska od sowietów. 

Lotnisko posiadało aż cztery RWY (DS.). jedna twarda i trzy gruntowe. Główna DS. o wymiarach 2 400 m x 60 m, na kierunku 03C/21C. Została zwężona do szerokości 40 m. Lotnisko posiada także trzy DS. o nawierzchni gruntowej (trawa). Pierwsza o wymiarach 700 m x 100 m, na kierunku 03L/21R. Druga o wymiarach 450 m x 150 m, na kierunku 03L/21R. Pierwsza i druga DS. leżą po obu stronach betonowej głównej DS. Trzecia o wymiarach 750 m x 150 m, na kierunku 09/27. Znajduje się na południe od CPPS i Domku Pilota. Jest to ostatni układ DS. na Lotnisku Piła przed jego likwidacją.

Lotnisko Piła. Widok od strony południowej. 2004 rok. Zdjęcie LAC

Lotnisko Piła. Widok od strony północnej. 2002 rok. Zdjęcie LAC

Pole wzlotów. 2004 rok. Zdjęcie LAC

Pole wzlotów. 2018 rok. Zdjęcie LAC

Główna RWY kierunek 03. 2009 rok Zdjęcie LAC

Główna DK. 2009 rok. Zdjęcie LAC

CPPS widok z wału koło domku pilota. 2009 rok. Zdjęcie LAC

CPPS. 2008 rok. Zdjęcie LAC

Domek pilota. 2009 rok. Zdjęcie LAC

Hangar "Blaszak" Aeroklubu. 2002 rok. Zdjęcie LAC

Hangar "Blaszak" Aeroklubu. 2018 rok. Zdjęcie LAC

Schronohangary. 2018 rok. Zdjęcie LAC

Schronohangary. 2018 rok. Zdjęcie LAC

Schronohangary. 2018 rok. Zdjęcie LAC

Schronohangary. 2018 rok. Zdjęcie LAC

Budynek koszarowo-sztabowy. Obecnie własność Uniwrsytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Ulica Kołobrzeska. 2018 rok. Zdjęcie LAC

Budynek koszarowo-sztabowy. Obecnie własność Uniwrsytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Ulica Kołobrzeska. 2004 rok. Zdjęcie LAC

Drugi budynek koszarowo-sztabowy. Ulica Kołobrzeska. 2004 rok. Zdjęcie LAC

Drugi budynek koszarowo-sztabowy. Ulica Kołobrzeska. 2018 rok. Zdjęcie LAC

Kotłownia. 2004 rok. Zdjęcie LAC

Kotłownia i stołówka. 2004 rok. Zdjęcie LAC

Jeden z budynków magazynowych. 2004 rok. Zdjęcie LAC

Typowy plac ćwiczeń z torem przeszkód. 2004 rok. Zdjęcie LAC

Jedna z bram gospodarczych. 2004 rok. Zdjęcie LAC

 

Opracował Karol Placha Hetman