Lotnisko Przasnysz, Sierakowo 2018r.

Kraków 16.05.2018r.

Lotnisko Przasnysz

Lotnisko Sierakowo

 

Przasnysz na Mapie Rzczpospolitej. 2018 rok.

Lotnisko Przasnysz. 2018 rok.

Lotnisko Przasnysz. 2018 rok.

Lotnisko Przasnysz. 2018 rok.

Lotnisko Przasnysz. 2018 rok.

Lotnisko Przasnysz. 2018 rok. Współrzędne geograficzne 53°00′30.9″N 20°55′50.4″E

Przasnysz. Jednostka wojskowa. 2018 rok. 

Przasnysz. Jednostka wojskowa przy ulicy Makowskiej. 2018 rok. 

Miasto Przasnysz

Przasnysz (łacińska nazwa Azymopolis) to Miasto w Województwie Mazowieckim, w Powiecie Przasnyskim. Jest stolicą Powiatu. Leży nad rzeką Węgierką na północnym Mazowszu. W okresie 1975-1998 Miasto należało do Województwa Ostrołęckiego. W 2013 roku Miasto liczyło około 17 600 mieszkańców. Przasnysz ma powierzchnię 25,16 km². 

Przez Przasnysz przebiega Droga Krajowa Nr 57, która łączy Bartoszyce z Kleszewem. Przebiegają tu także Drogi Wojewódzkie Nr 544 i Nr 617. Miasto Przasnysz jest dobrze skomunikowane z Warszawą, Olsztynem, Ostrołęką, Działdowem, Ciechanowem, Makowem Mazowieckim i Mławą.  

Przasnysz nigdy nie posiadał kolei normalnotorowej. Najbliższa stacja kolejowa jest w Ciechanowie (odległość 25 km). Przez Miasto Przasnysz przebiegała kolej wąskotorowa należąca do kolei typu dojazdowego i jest własnością Mławskiej Kolei Dojazdowej. Została zbudowana w szybkim tempie zaledwie kilku tygodni w 1915 roku. Linia kolejki biegła z Mławy przez Grudusk – Przasnysz – Krasne do Makowa Mazowieckiego i miała długość 74 km. Do 1985 roku woziła ona pasażerów. Fizycznie linia kolei wąskotorowej Mława – Maków Mazowiecki istnieje (2018 rok), ale nieużywana ulega systematycznej degradacji. Co jakiś czas odżywają pomysły reaktywowania ruchu pasażerskiego i towarowego, a nawet budowy kolei normalnotorowej do Przasnysza z Ciechanowa.

Patronem Miasta Przasnysz od 18 września 2014 roku jest św. Stanisław Kostka, który w tutejszym kościele farnym został ochrzczony. 

Na wschód o Miasta znajduje się Lotnisko (Lądowisko) Aeroklubu Północnego Mazowsza, dawne lotnisko wojskowe. 

Miasto Przasnysz - historia

Pierwsza osada targowa w miejscu dzisiejszego Miasta powstała w XIII wieku. W pobliżu znajdował się także dwór myśliwski książąt mazowieckich, którego opis zamieścił Henryk Sienkiewicz w powieści Krzyżacy. 

Nazwa Miasta według ludowych przekazów pochodzi od młynarza Przaśnika, który ugościł zbłąkanego na polowaniu księcia Konrada I Mazowieckiego i otrzymał następnie tytuł szlachecki wraz z okolicznymi ziemiami.

Lokacja Miasta nastąpiła w 1427 roku na prawie chełmińskim. W 1526 roku, po wcieleniu Mazowsza do Korony, Miasto zanotowało znaczny rozwój. W połowie XVI wieku w Mieście było około 700 domów i około 500 warsztatów rzemieślniczych. Wśród nich byli: piwowarzy, piekarze, szewcy kuśnierze, krawcy, kowale, zduni i inni. W mieście było około 5 000 mieszkańców. 

Rozwój Miasta został zahamowany przez wielki pożar w 1613 roku. Potem była zaraz i najazdy szwedzkie. Upadek Przasnysza okazał się długotrwały. Po trzecim rozbiorze Polski Przasnysz trafił do zaboru pruskiego. W latach 1807–1815 Przasnysz wchodził w skład Księstwa Warszawskiego, a następnie po Kongresie Wiedeńskim stał się częścią Królestwa Polskiego, podległego zarazie moskiewskiej.

Druga połowa XIX wieku to rozwój Przasnysza związany z „Wiekiem węgla i stali”. Powstało kilka zakładów przemysłowych. W końcu XIX wieku władze wojskowe przystąpiły do budowy koszar przy ul. Makowskiej, w których stacjonowały między innymi odziały: 30. Połtawski Pułk Piechoty, 6. Pułku Kozaków Dońskich.

Przed wielką wojną światową Przasnysz liczył około 10 000 mieszkańców. 

Wielka wojna światowa zrównała Miasto z ziemią. W 1915 roku Przasnysz kilkakrotnie przechodził z rąk ruskich do rąk pruskich. 70 % zabudowy została zniszczona. Sytuacja powtórzyła się w 1920 roku podczas wojny z bolszewikami. Przez dwa tygodnie Miasto było okupowane przez wojska moskali. Wyzwolenie Przasnyszowi przyniósł w dniu 21 sierpnia 1920 roku, 202 Pułk Piechoty ze składu Dywizji Ochotniczej płk. Adama Koca. 

W pierwszych latach niepodległości trwała odbudowa ze zniszczeń wojennych. Powstało wiele budowli użyteczności publicznej: elektrownia, poczta, gimnazjum, szkoła powszechna, szkoła rolnicza, teatr miejski, stadion i dom sportowy. Głównym zajęciem mieszkańców Przasnysza było rolnictwo, rzemiosło oraz handel. Przed II wojną światową Przasnysz liczył około 8 000 mieszkańców. 

Po wojnie obronnej 1939 roku, germańcy włączyli Przasnysz do rzeszy. Represje okupanta były ogromne. Wymordowano około 3 000 mieszkańców. Zbiorowe egzekucje rozpoczęto w czerwcu 1942 roku. Podczas okupacji aktywnie działały oddziały Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych. 

W dniu 18 stycznia 1945 roku Miasto Przasnysz zajęli moskale. Wkrótce NKWD rozpoczęło masowe aresztowania, które zakończyły się w 1956 roku. Gnębienie narodu Polskiego kontynuowały rodzime służby bezpieczeństwa do 1989 roku.

Mimo trudnej historii Przasnysz ma kilka cennych zabytków. Należą do nich budowle sakralne: kościół farny pw. Wniebowzięcia NMP z lat 1474–1485, obok gotycka dzwonnica wolno stojąca, kościół pw. św. Jakuba i św. Anny z latach 1588–1618, kościół pw. św. Klary i św. Józefa należący do zespołu klasztornego sióstr Kapucynek. Oprócz tego jest tutaj: ratusz barokowo-klasycystyczny z końca XVIII wieku, kilka XIX wiecznych kamienic, dawna poczta, dawna elektrownia i budynek gimnazjum. Wszystko z XIX wieku. 

Obecnie Miasto żyje głównie z handlu. Jednak dumą Przasnysza są słynne na całym świecie zakłady rowerowe Kross SA. Jest tutaj także Fabryka Aparatury Wysokich i Średnich Napięć, należąca do koncernu ABB.  

W Przasnyszu dojść dobrze rozwinięte jest szkolnictwo. Oprócz szkół podstawowych i gimnazjalnych jest tutaj: Zespół Medycznych Szkół Policealnych oraz szkoły wyższe - Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny Międzywydziałowego Studium Gospodarki Przestrzennej SGGW oraz Wydział Zamiejscowy Wyższej Szkoły Języków Obcych w Świeciu.

Powstanie koszar

Liczne zatargi między okupantami Ziem Polskich doprowadziły, w drugiej połowie XIX wieku, do budowy licznych umocnień militarnych i innych obiektów wojskowych, a jednocześnie do przekształcenia wielu miast w miasta garnizonowe. Powstanie nowych baz koszarowych umożliwiało okupantom lepszą dyslokację wojsk oraz ułatwiało system branek żołnierzy z lokalnych terenów. Około 1890 roku ukazał się rozkaz warszawskiego generała gubernatora Józefa Hurki, na podstawie którego utworzono kilka komisji do spraw budowy nowych koszar. Były to komisje w Zambrowie, Jabłonnie, Różanie, Pułtusku, Ostrowi i w Przasnyszu. W 1892 roku do Przasnysza przeniesiono z Warszawy 30. Połtawski Pułk Piechoty. Został on zakwaterowany w budynkach, które zostały przygotowane przez władze Miasta. Budynki te nazwano miejskimi koszarami. Miejsca było bardzo mało, dlatego żołnierze zajęli także inne kwatery prywatne. Rozpoczęto budowę zespołu koszarowego przy tak zwanym trakcie Makowskim. Ponieważ tworzono nowe plutony, czasowo zakwaterowano je w Ciechanowie i Makowie Mazowieckim. 

Komisja Przasnyska pod budowę zespołu koszar wyznaczyła obszar o powierzchni 90 mórg 122 prętów kwadratowych. Teren ten został zabrany właścicielom bez odszkodowania, z obietnicą płacenia dzierżawy. Kompleks koszarowy zostały wybudowany w okresie 1897-1903. 

Pierwszy budynek koszarowy został oddany do użytku w 1899 roku. Jest on dwukondygnacyjny i był przeznaczony dla czterech kompani. Na każdej kondygnacji, środkiem, przez całą długość budynku biegnie korytarz. Stropy wykonano, jako łukowate. Sale żołnierskie były bardzo duże i mieściło około 80 żołnierzy. W salach mieściły się zarówno metalowe łóżka dla żołnierzy, jak i wieszaki na odzież i stojaki na broń. Nie było jeszcze elektryczności i sale oświetlano lampami naftowymi. Do ogrzewania służyły piece węglowe metalowo-kaflowe. W pierwszym budynku koszarowym początkowo była także kuchnia i stołówka. 

W 1899 roku oddano do użytku także część zaplecza: stajnie, magazyny, warsztat i piekarnię. W 1901 roku oddano do użytku kolejny, identyczny budynek koszarowy, a także w 1901 roku szpital, wchodzący w skład jednostki. Szpital był budynkiem dwu-piętrowym i miał około 80 łóżek. Była tutaj: izba przyjęć, gabinet lekarski, sala zabiegowa, kuchnia, stołówka, łaźnia, dozorcówka oraz mieszkania dla lekarza i felczera. W 1903 roku ukończono całość. Łącznie było około 30 obiektów w tym cztery identyczne koszarowce. Niemal wszystkie budynki powstały z czerwonej cegły i początkowo nie były otynkowane. Fundamenty budynków to ława kamienna, spojona zaprawą. Dachy dwuspadowe lub kopertowe. Strychy niezagospodarowane. 

Do szczególnych budynków należy zaliczyć prochownię i skład broni i amunicji. 

Architektonicznie jednostka niczym się nie wyróżniała. Miała charakterystyczne geometryczne kształty zabudowy placów jak i samych budynków. Kadra oficerska w większości mieszkała w centrum Miasta, w wojskowych mieszkaniach jak i na kwaterach prywatnych. 

Do obiektów przyległych do jednostki należy zaliczyć plac ćwiczeń i strzelnicę.

Zniszczenia wojenne wymagały remontów budowli. Zmiana jednostek tutaj stacjonujących, związana z ich specyfiką służby, wymuszała także kolejne remonty i modernizacje. Dobudowano kolejne obiekty, w tym nowy koszarowiec. W 60-latach XX wieku większość budynków otynkowano, a niektóre rozebrano.

Blok mieszalne dla kadry i ich rodzin wzniesiono w okresie 1956-1960. 

Przasnysz koszary przy ulicy Makowskiej. 2017 rok. Zdjęcie Google

Przasnysz koszary przy ulicy Makowskiej. 2017 rok. Zdjęcie Google

Wojsko Polskie w Przasnyszu

Z uwagi na częste konflikty zbrojne, wojny i okupacje, Przasnysz stał się silnym ośrodkiem wojskowym. Bazowały tutaj oddziały piechoty i kawalerii. Lotnictwo zagościło tutaj w czasie drugiej wojny światowej. A po drugiej wojnie światowej rozwinęły się jednostki radiotechniczne, powiązane z radiolokacją.  

Wojska Lotnicze w Przasnyszu

35. Batalion Obsługi Lotnisk 1951-1961

Jako pierwszy na Lotnisku Przasnysz w 1951 roku został zorganizowany 35. Batalion Obsługi Lotniska, JW 2046. Funkcjonował on, z przemianami, do końca 1961 roku.

48. Pułk Lotnictwa Szturmowego 1952-1953

48. Pułk Lotnictwa Szturmowego został sformowany w 1952 roku w ramach 8 Dywizji Lotnictwa Szturmowego. Działo się to na podstawie rozkazu Nr 0096/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 grudnia 1951 roku. Jednostka (JW. 4954) została zorganizowana na Lotnisku Przasnysz, w okresie od 1 maja do 1 grudnia 1952 roku, według etatu Nr 6/104 o stanie 307 żołnierzy i 2 pracowników kontraktowych. Podstawowym samolotem w Pułku był samolot szturmowy Iljuszyn Ił-10 oraz jego kopia AVIA B-33, produkcji Czechosłowackiej. W dniu 1 października 1953 roku w 48. były 23 samoloty Ił-10.

Z początkiem 1953 roku 48. Pułku Lotnictwa Szturmowego został przebazowany na stałe na Lotnisko Latkowo koło Inowrocławia. Z kolei z Inowrocławia na Lotnisko Przasnysz przebazowano 35. Pułk Lotnictwa Bombowego. 

W 1960 roku 48. Pułku Lotnictwa Szturmowego zmienił nazwę na 48. Pułk Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego. Jednocześnie z Pułku wyodrębniono 20 Eskadra Lotnictwa Artyleryjskiego.

48. Pułku Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego został rozformowany w 1963 roku. Dwie eskadry stanowiły bazę dla utworzonego 56 Pułku Lotniczego, a trzecia została włączona w skład nowo powstałego 32 Pułku Lotnictwa Rozpoznania Artyleryjskiego.

Dowódcami 48. Pułku Lotnictwa Szturmowego byli ppłk pil. Jan Akinszyn, a następnie ppłk pil. Leon Krzeszowski.

35. Pułk Lotnictwa Bombowego 1953-1954

Na mocy Rozkazu MON Nr 096/Org z dnia 11 września 1951 roku w ramach 15. Dywizji Lotnictwa Bombowego został sformowany trzeci (po 7 i 33 PLB) pułk lotnictwa bombowego 35. PLB. Pułk miał być sformowany w okresie od 1 maja 1952 roku do 1 grudnia 1952 roku. Miejscem formowania było Lotnisko Bydgoszcz - Szwedowo. Na jego dowódcę wyznaczono kapitana pilota Kazimierza Wierzbickiego. Na jedno z możliwych lokacji 35. PLB brano pod uwagę Lotnisko Inowrocław-Latkowo, jednak ostatecznie Pułk formował się w Bydgoszczy. 

35. Pułk Lotnictwa Bombowego został sformowany, jako jednostka JW. 2942. Jednostka została zorganizowana według etatu Nr 6/131 o stanie 260 wojskowych i 2 pracowników kontraktowych. 

W dniu 1 października 1952 roku kapitan pilot Kazimierz Wierzbicki podpisał pierwszy rozkaz dzienny, a cztery dni później Pułk przebazował się do Inowrocławia.

35. Pułk Lotnictwa Bombowego miał na stanie kilka typów samolotów, w większości biorących udział w walkach podczas drugiej wojny światowej. Były to: 10 maszyn Pe-2FT (bardzo zużyte), 3 samoloty bombowe Tu-2 (produkcja powojenna), 2 szkolno-bojowe UPe-2 i 2-3 szkolno-treningowe Po-2.

1952 rok

Pierwsi żołnierze nowej jednostki pochodzili z 7. PLB. Kadra 35 PLB po przybyciu z Malborka do Bydgoszczy zaczęła otrzymywać przydziały. Dowódca dywizji rozkazem organizacyjnym nr 0105 z dnia 18 sierpnia 1952 roku powołał dowództwo 35. PLB w składzie: 
- kpt. pil. Kazimierz Wierzbicki – dowódca pułku,
- kpt. Stanisław Zdun – zastępca dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych,
- kpt. Stanisław Cichocki – szef sztabu pułku,
- kpt. pil. Julian Paździor – pomocnik dowódcy pułku ds. pilotażu,
- kpt. Danił Popow – starszy inżynier pułku, moskal,
- por. Bronisław Płachta – starszy nawigator pułku,
- por. Józef Pomianowski– oficer operacyjny pułku,
- ppor. Tadeusz Hinc – szef łączności pułku,
- ppor. Stanisław Garbowski – szef strzelania powietrznego pułku,
- ppor. Janusz Nowakowski – oficer zwiadowczy,
- ppor. Czesław Pałasz – oficer personalny,
- por. Jan Kotecki – starszy lekarz pułku,
- sierż. Henryk Szykowski – kierownik kancelarii tajnej.
W składzie eskadr:
1. Eskadra Lotnicza:
- kpt. pil. Zygmunt Michnowski – dowódca,
- ppor. Marian Sikorski – szef sztabu eskadry,
- por. nawig. Zygmunt Gumiński – nawigator eskadry,
- por. Ludwik Kozłowski – inżynier eskadry,
- chor. Władysław Sucharzewski – oficer łączności eskadry,
2. Eskadra Lotnicza:
- ppor. Janusz Nowakowski – szef sztabu eskadry,
- ppor. nawig. Henryk Droździk – nawigator eskadry,
- chor. Stefan Ziomek – oficer łączności eskadry.

Do końca września 1952 roku ww. skład realizował główne zadanie formowania i rozbudowy struktur, stanu osobowego pułku. W dniu 1 października 1952 roku dowódca 35. PLB wydał pierwszy rozkaz pułkowy, w którym czytamy: Rozkazuję przebazować 35. PLB w dwóch rzutach z węzła lotniskowego Bydgoszcz na węzeł lotniskowy Inowrocław. Termin przebazowania rzutów naziemnych (kolejowego i samochodowego) wyznaczono na 5 października 1952 roku. Na komendanta rzutu kolejowego wyznaczono por. Józefa Pomianowskiego. Transportem samochodowym dowodził ppor. Wojciechowski. W rzucie bojowym drogą powietrzną przebazowano 9 samolotów, w tym: siedem samolotów bombowych Pe-2 FT, jeden szkolno-bojowy UPe-2 oraz jeden szkolno-treningowy Po-2. W tym okresie faktycznym gospodarzem Lotniska Inowrocław był 48. Pułk lotnictwa Szturmowego, który właśnie powołano do istnienia. Pułk ten miał na wyposażenie tłokowe samoloty szturmowe Ił-10 oraz ich kopie AVIA B-33 produkcji Czechosłowackiej. 

Z tych dokumentów wynika, że 35. PLB przejął wszystkie tłokowe bombowce dywizji, natomiast nowoczesne Ił-28 przejmowały 7. PLB i 33. PLB. Wraz z przyjęciem przez jednostki 15. DLB pierwszych samolotów odrzutowych Ił-28 i UIł-28, do 35. PLB przekazano ze stanu 7. i 33. PLB kolejną partię tłokowych samolotów: trzy Tu-2, trzy Pe-2 FT , jeden UPe-2 i jeden Po-2. W ten sposób konto 35. PLB powiększyło się do 17 samolotów, w tym: 13 bojowych, 2 szkolno-bojowe i 2 szkolno-treningowe.
Ulokowanie 35. PLB w Inowrocławiu było celowym rozwiązaniem. Co prawda lotnisko dysponowało tyko trawiastym polem wzlotu, ale to nie przeszkadzało w eksploatacji bombowców tłokowych. Jesienią w dalszym ciągu uzupełniano stany osobowe poszczególnych elementów Pułku. Na dowódcę 2. Eskadry Lotniczej został wyznaczony kpt. pil. Eugeniusz Wielkoszewski, obowiązki inżyniera 2. Eskadry przyjął por. Edmund Maciejewski, natomiast starszym nawigatorem pułku został kpt. nawig. Michał Procek.
Jako trzeci pułk w Dywizji, 35. PLB traktowany był bardziej na sztukę niż bojowy. Co prawda przewidziano uzbroić go w samoloty Ił-28, lecz w rzeczywistości otrzymał spadek po 7. i 33. PLB w postaci starych bombowców Pe-2, Tu-2 i szkolno-łącznikowym Po-2. W dodatku były to samoloty produkcji wojennej i często biorące udział w walkach. Tylko samoloty Tupolew Tu-2 były produkcji powojennej. Najwięcej problemów sprawiały silnik Klimov M-105 samolotów Pe-2, które były bardzo wyeksploatowane i brakowało do nich części zamiennych. Spalały dużo paliwa i oleju. Często mechanicy przekładali silniki między samolotami, aby jak najwięcej maszyn było sprawnych. 

1953 rok
Z początkiem lutego 1953 roku dowództwo 35. PLB otrzymało pierwsze zadanie – zabezpieczenia ćwiczeń na poligonie Mrzeżyno. Zadanie polegało na współdziałaniu z artylerią przeciwlotniczą. Wyznaczone załogi miały holować rękawy, do których strzelały ćwiczące jednostki OPL. Do zabezpieczenia strzelań dowódca pułku wyznaczył dwie załogi:
– pierwsza: por. pil. Zdzisław Szczucki, jako dowódca zgrupowania „Świdwin”, por. nawig. Marian Szulc, jako nawigator zgrupowania i strzelec-radiotelegrafista, chor. Stefan Ziomek – w roli szefa łączności zgrupowania;
– druga: ppor. pil. Starzyński, jako zastępca ds. politycznych zgrupowania, chor. nawig. Chwostek – nawigator i kpr. Barczak strzelec-radiotelegrafista.
– Na technika zgrupowania „Świdwin” został wyznaczony ppor. Zygmunt Pawlaczyk. 
Załogi dokonały przelotu z lotniska Inowrocław na lotnisko Świdwin, gdzie przebywały od 1 lutego 1953 roku do 31 marca 1953 roku.

Na początku maja 1953 roku dowództwo 35. PLB ponownie otrzymało zadanie zabezpieczenia ćwiczeń w strzelaniu artylerii przeciwlotniczej na poligonach Mrzeżyno i Ustka. Do wykonania tego zadania wyznaczono dwie załogi do holowania rękawów nad poligonem Mrzeżyno oraz jedną załogę na poligon Ustka.
W skład załóg zabezpieczających strzelania nad poligonem Mrzeżyno weszli:
– pierwsza załoga: kpt. pil. Eugeniusz Wielkoszewski – dowódca zgrupowania na lotnisku Świdwin, por. nawig. Marian Szulc, chor. Stefan Ziomek –szef łączności;
– druga załoga: por. pil. Leon Jędrzejczyk, ppor. nawig. Kokot, plut. strzelec-radiotelegrafista Jaworowski.
Natomiast na lotnisko Wicko Morskie miała się przebazować jedna załoga w składzie: ppor. pil. Starzyński, ppor. nawig. Szczerba i strzelec-radiotelegrafista plut. Biszof. Na techników poszczególnych zgrupowań wyznaczono: na lotnisku Świdwin – ppor. Michałek, w Wicku Morskim – ppor. Henryk Ciężki.
Załogi te miały realizować swoje zadania w okresie od 15 maja 1953 roku do 15 sierpnia 1953 roku. 
Innym zadaniem związanym ze szkoleniem taktyczno-operacyjnym był udział załogi Pułku na samolocie Tu-2 w ćwiczeniu na korzyść 5. DLM OPL stacjonującej na warszawskim Lotnisku Bemowo (Babice). Załoga w składzie ppor. pil. Zygmunt Michnowski, por. nawig. Bernard Gabis i strzelec-radiotelegrafista ppor. Władysław Sucharzewski w okresie 15–30 czerwiec 1953 roku, wykonywała loty pozorowane dla ćwiczących myśliwców dywizji.

Lotnisko Przasnysz

Na Lotnisku Inowrocław 35. PLB nie zagościł długo. W ramach poprawiania dyslokacji jednostek lotniczych, zgodnie z rozkazem Dowódcy WL w dniach 11–16 wrzesień 1953 rok Pułk (35 PLB) miał się przebazować na Lotnisko Przasnysz. Także i ten obiekt lotniskowy posiada trawiaste pole wzlotów, a jego infrastruktura była bardzo skromna, jak na potrzeby pułku bombowego. 
Po zameldowaniu o gotowości przyjęcia Pułku na nowym lotnisku, w dniu 11 września 1953 roku, o godzinie 07:00 z Lotniska Inowrocław wystartował dowódca pułku mjr pil. K. Wierzbicki, jako prowadzący I rzut powietrzny. W dalszej kolejności startowały: o 07:30 – dwa samoloty Po-2, o 07:35 - klucz kpt. Eugeniusza Wilkoszewskiego, w pięć minut później klucz por. Zdzisława Szczuckiego oraz jako ostatnia (o godzinie 07:38) załoga dowodzona przez kpt. Eugeniusza Waszyrowskiego. 
Załogi po przeprowadzeniu samolotów I rzutu powróciły samolotem transportowym Li-2 na Lotnisko Inowrocław, by przeprowadzi II rzut powietrzny. O godzinie 12:09 rozpoczęły start załogi w takiej samej kolejności jak poprzednio. 
Natomiast I rzut kołowy wyruszy z Inowrocławia rano 11 września 1953 roku, II zaś – 13 września 1953 roku, po zwinięciu pozostałości sił i środków Pułku. 
Do połowy września 1953 roku, w nowym miejscu osiągnięto gotowość Pułku (35. PLB) do działa. Pierwszym przedsięwzięciem było przygotowanie personelu i sprzętu do eksploatacji w warunkach zimowych.

Rok 1953 rok charakteryzował się bardzo intensywnym szkoleniem wszystkich załóg 15. DLB. Świadczy o tym liczba wylatanych godzin. Na przykład 35. PLB osiągnął nalot w powietrzu w wysokości 922,41 godzin, w tym: na samolotach bojowych – 550,39 godz; na samolotach szkolno-bojowych – 60,53 godz; na samolotach szkolnych – 311,09 godz.
Proporzec przechodni Ligi Przyjaciół Żołnierzy w 1953 roku, zdobyła załoga 35. PLB dowodzona przez kpt. pil. Eugeniusza Waszyrowskiego, w skaldzie: por. nawig. Bernard Gabis, strzelec-radiotelegrafista por. Władysław Sucharzewski, technik samolotu chor. Bojarski, oraz mechanicy: plut. Łobaczewski oraz kpr. Janos, kpr. Wiatrak i kpr. Petryka.

Wysłużony sprzęt wymagał od skromnego ilościowo personelu technicznego wielu godzin intensywnej pracy. Większość z czynności trzeba było wykonywać pod gołym niebem. Do tego dochodziły trudności w zaopatrzeniu. Mimo że eksploatowane samoloty, Pe-2 były stosunkowo proste, to ulegały częstym awariom. Należy pamiętać, że był to sprzęt w większości wyprodukowany w trakcie II wojny światowej i w niej brał udział. Szczególnie zawodne były silniki Klimowa WK-105. Były to silniki 12 cylindrowe, widlaste. Jakość materiałów użytych do ich wykonani pozostawiała wiele do życzenia. Dlatego ich charakterystyki pracy bywały bardzo różne. Często dochodziło do ich przegrzania lub wycieku oleju. Znacznie lepiej prezentowały się samoloty bombowe Tu-2. Były one technicznie nowsze, chociaż ich produkcja także już była zakończona. 

1954 rok

W połowie 1954 roku przyszedł czas na przeszkolenie ostatniego pułku w 15. DLB, czyli 35, PLB (naszego bohatera) na nowe bombowce Iljuszyn Ił-28. Zgodnie z rozkazem Dowódcy WL w związku z rozpoczęciem przeszkolenia na nowy sprzęt, 35. PLB w dniach 20–22 maj 1954 roku miał się przebazować z Lotniska Przasnysz na Lotnisko Modlin. Ponieważ Pułk miał przyjąć w Modlinie odrzutowe samolotu Ił-28, na lotnisku w Przasnyszu pozostawiono posiadane Pe-2 FT, które przeznaczono do kasacji. Dwie załogi, które przebywały się na zgrupowaniu poligonowym w Świdwinie, latały na Tu-2 (nr takt. 05, 08), które 11 czerwca 1954 roku, przekazano formującemu się kluczowi holowniczemu (zarządzenie szefa Sztabu Generalnego WP nr 0138/Org.). Tak, więc, do Modlina rzutem powietrznym przebazowano tylko trzy posiadane jeszcze samoloty CSS-13 (Polskiej produkcji Po-2). 
Do końca maja 1954 roku na lotnisku w Modlinie personel 35. PLB przygotowywał bazę koszarową i szkoleniową. Jednocześnie wyselekcjonowano i zakwalifikowano personel latający i techniczny do przeszkolenia na odrzutowe Ił-28. Tak, więc na lotnisku w Modlinie znalazły się wszystkie trzy Pułki Bombowe stanowiące 15. DLB.

W czasie, kiedy 35. PLB bazował na Lotnisku Przasnysz dowódcą Pułku był mjr pilot Kazimierz Wierzbicki (15.08.1952r.-25.06.1954r.) 

Cała historia 35. Pułku Lotnictwa Bombowego jest w osobnym rozdziale.

6. Eskadra Pilotażu Przejściowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5

Napięta sytuacja międzynarodowa przełomu 40/50-lat i działania Kremla wymusiły znaczną rozbudowę Polskiego Lotnictwa Wojskowego. W ślad za tym nastąpił rozwój i reorganizacja szkolenia lotniczego. 

6 Eskadra Pilotażu Przejściowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5 w Radomiu została sformowana na mocy rozkazu MON nr 03/org. z dnia 10 stycznia 1951 roku z nazwą 7 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4 w Dęblinie. Dowódcą eskadry został kpt. pil. Czesław Płoski, a miejscem jej bazowania wyznaczono początkowo Świdnik, późniejsze lotnisko WSK PZL Świdnik. Za datę powstania jednostki przyjęto dzień 10 stycznia 1951 roku, mimo, że pierwszy rozkaz dzienny ukazał się w dniu 15 stycznia 1951 roku. W dniu 12 grudnia 1952 roku, na mocy decyzji dowódcy Wojsk Lotniczych, 7. Eskadra Wyszkolenia Podstawowego została przekazana do radomskiej szkoły z nazwą 5. Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5. Miejscem bazowania było polowe Lotnisko Piastów, w odległości około 10 km na północ od Radomia. Eskadra eksploatowała samoloty Jakowlew Jak-18. Zmiana numeracji Eskadry nastąpiła w styczniu 1953 roku, kiedy to Szkoła w Radomiu otrzymała kolejne dwie eskadry z Dęblina. 5. Eskadra Pilotażu Podstawowego stała się 7. Eskadra Wyszkolenia Podstawowego. Podchorążowie przechodzili roczny kurs teoretyczny, a następnie rozpoczynali naukę pilotażu na samolotach Jakowlew Jak-18. 

W sierpniu 1954 roku 7. Eskadra Wyszkolenia Podstawowego została przebazowana na Lotnisko Przasnysz.

W 1955 roku OSL nr 5 w Radomiu dysponuje już dziewięcioma eskadrami rozmieszczonymi na kilku lotniskach. Przechodzi wówczas zmianę etatu z 20/283 na etat 20/343 i związaną z tym reorganizację. W dniu 5 lutego 1955 roku 7. Eskadra Wyszkolenia Podstawowego przemianowana zostaje na 6. Eskadrę Pilotażu Przejściowego. W dniach 7-8 lutego 1956 roku 6. Eskadra Pilotażu Przejściowego została przebazowana z Lotniska Przasnysz na Lotnisko Tomaszów Mazowiecki – Glinnik. 

W lutym 1958 w Tomaszowie Mazowieckim na bazie jednostki sformowano 63. Pułk Szkolno-Bojowy, którego dowódcą został mjr pil. Kazimierz Ciepiela.

Dowódcy Eskadr 1951-1958

kpt. pil. Czesław Płoski (1951-1953)

kpt. pil. Irena Sosnowska (1953-1954)

kpt. pil. Henryk Niemczyk (1954-1957)

kpt. pil. Bolesław Andrychowski (1957-1958)

Natomiast, z początkiem 1958 roku z Lotniska Grójec do Przasnysza została przeniesiona 8. Eskadra Pilotażu Podstawowego, poprzednio 6. Eskadra. Jednocześnie część kadry przeniesiono z jednej eskadry do drugiej, tak że pozostała ona na tym samym lotnisku. 

8. Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5

W dniu 10 kwietnia 1950 roku sformowana została 6 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4 z miejscem bazowania Lotnisko Ułęż. W dniu 10 stycznia 1951 roku została przekazana do dyspozycji szkoły w Radomiu przyjmując nazwę 6 Eskadra Szkolna OSL-5. W tym czasie Eskadra otrzymała samoloty Junak-2, którymi do końca 1953 roku stopniowo zastępowała przestarzałe i niebezpieczne UT-2. Eskadra szkoliła podchorążych w zakresie pilotażu podstawowego. W październiku 1954 roku Eskadra została przebazowana z Ułęża do Radomia i rozpoczęła szkolenie na nowych samolotach szkolnych Junak-3. W 1955 roku OSL nr 5, dysponująca 9 eskadrami, przechodzi zmianę etatu z 20/283 na etat 20/343 i związaną z tym reorganizację. W dniu 5 lutego 1955 roku 6 Eskadra przemianowana zostaje na 8 Eskadrę Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5. Na początku maja 1956 roku następuje przebazowanie eskadry z Sadkowa na Lotnisko Słomczyn k/Grójca. W tym czasie Eskadra rozpoczęła proces przeszkalania się na samoloty Jak-11. W dniu 5 lutego 1958 roku jednostka, przeniesiona z Grójca na lotnisko w Przasnyszu, wraz z 9 Eskadrą Pilotażu Podstawowego weszła w skład nowo sformowanego 64 Pułku Szkolnego Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. J. Krasickiego. 

Dowódcy Eskadry 1953-1958

por. pil. Czesław Królikowski (1950-1954)

kpt. pil. Henryk Gotlib (1954 -1956)

kpt. pil. Zbigniew Różowicz (1956-1958)

Na wyposażeniu Eskadry były samoloty: UT-2, Junak-2 (8 sztuk), Junak-3 (12 sztuk), Jak-11 (14 sztuk).

9 Eskadra Pilotażu Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5

W dniu 4 lipca 1952 roku rozkazem ministra obrony narodowej nr 053/org została sformowana 5 Eskadra Wyszkolenia Podstawowego Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4 z miejscem bazowania w Krzewicy. W dniach 4-5 czerwca 1954 roku Eskadra została przekazana z OSL-4 do OSL-5 w Radomiu, przyjmując nazwę 8. Eskadra Szkolna. We wrześniu 1954 roku Eskadra zmieniła dyslokację i została przebazowana na Lotnisko Przasnysz, otrzymała zadanie szkolenia podchorążych w zakresie pilotażu podstawowego na nowszych samolotach szkolnych typu Junak-3. W lutym 1955 roku przemianowano Eskadrę na 9. Eskadrę Pilotażu Podstawowego OSL-5. W dniu 5 lutego 1958 roku jednostka, razem z 8. EPP, weszła w skład utworzonego w Przasnyszu - 64 Pułku Szkolnego OSL nr 4. 

Dowódcy Eskadry 1952-1958

por. pil. Andrzej Adamczuk (1952-1954) 

mjr pil. Kazimierz Ciepiela (1954 -1955) 

kpt. pil. Aleksander Topolnicki (1955-1957) 

kpt. pil. Leszek Jaworski (1957-1958) 

Na wyposażeniu Eskadry były samoloty: UT-2, Po-2, CSS-13, Junak-2 (8 sztuk), Junak-3 (14 sztuk). 

64. Lotniczy Pułk Szkolny w Przasnyszu 1958-1963

Mimo tych zmian Wojska Lotnicze w Przasnyszu pozostały. 

W 1958 roku rozpoczął się nowy etap reorganizacji szkolnictwa lotniczego w Polsce. Nowy, nowoczesny sprzęt wymagał innego, znacznie rozbudowanego systemu zaopatrzenia i zabezpieczenia. W nowych założeniach podchorąży w czasie 3-letniego szkolenia miał uzyskać większy niż dotychczas nalot. Miał opuszczać mury uczelni z łączmy nalotem 215 godzin; 115 godzin na samolotach szkolnych i 100 godzin na samolocie bojowym. 

Wobec tego postanowiono na bazie dotychczas funkcjonujących Eskadr Szkolnych (w dwóch Szkołach w Dęblinie i Radomiu), utworzyć Lotnicze Pułki Szkolne. Dlatego ukazał się Rozkaz ministra obrony narodowej Nr 075/org. Wydany w dniu 31 grudnia 1957 roku. Rozkaz nakazywał do dnia 15 marca 1958 roku utworzenie na bazie eskadr Lotnicze Pułki Szkolne i Szkolno-Bojowe. I tak w ramach Szkoły w Dęblinie (im. Janka Krasickiego) powołano;
- 58. Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Dęblinie, dowódca major pilot Piotr Rojek, samoloty; MiG-15, UTIMiG-15, Lim-1, CS-102.
- 59. Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Białej Podlaskiej, dowódca major pilot Edward Sochaj, samoloty; MiG-15, UTIMiG-15, Lim-1, CS-102.
- 52. Lotniczy Pułk Szkolny w Radzyniu Podlaskim, dowódca major pilot Stefan Czarnecki, samoloty TS-8 Bies, Jak-11.
- 23. Eskadra Szkolna Nawigatorów w Dęblinie, dowódca major pilot Grzegorz Winter.
- 24. Eskadra Szkolna Pilotów Rezerwy w Ułężu, dowódca kapitan pilot Ryszard Mierzwiński.
- 25. Eskadra Szkolna w Podlodowie-Krzewicy, dowódca kapitan pilot Stanisław Piekara.
W ramach szkoły w Radomiu ( im. Żwirki i Wigury ) powołano;
- 60. Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Radomiu, dowódca major pilot Feliks Skrzeczkowski, samoloty; MiG-15, UTIMiG-15, Lim-1, CS-102.
- 61. Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Nowym Mieście nad Pilicą, dowódca major Józef Kowalski, samoloty; MiG-15, UTIMiG-15, Lim-1, CS-102.
- 63. Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy w Tomaszowie Mazowieckim, dowódca major pilot Kazimierz Ciepiela, samoloty MiG-15, UTIMiG-15, Jak-11.
- 64. Lotniczy Pułk Szkolny w Przasnyszu (JW.4844), dowódca major pilot Bolesław Andrychowski, samoloty TS-8 Bies, Jak-11.

Każdy z nowo sformowanych pułków składał się z dwóch eskadr, zgodnie z etatem 20/452. W lotniczym pułku szkolnym miało być 40 pilotów-instruktorów, 40 maszyn typu TS-8 Bies, których produkcję właśnie uruchomiono. Chwilowo do szkolenie używano maszyn Junak-3, Jak-18 i Jak-11. 

64. Lotniczy Pułk Szkolny został rozformowany w dniu 16 grudnia 1963 roku. 

27. Eskadra Lotnictwa Sanitarnego 1955-1963

Chociaż 27. Eskadra Lotnictwa Sanitarnego działała głównie w Warszawie to okresowo była przenoszona na Lotnisko Przasnysz. 27 Eskadra Lotnictwa Sanitarnego została sformowana w 1955 roku na Lotnisku Okęcie. Etat nr 6/226 przewidywał 40 żołnierzy i 1 pracownika kontraktowego. Wyposażona była w samoloty S-13 (wersja sanitarna samolotu CSS-13) i Jak-12 oraz śmigłowce SM-1S. Od 1958 roku do 1961 roku 27. Eskadra Lotnictwa Sanitarnego doraźnie bazowała, w celach szkoleniowych na Lotnisku Przasnysz. Od 1961 roku bazowała tam niemal stale. Dowódcą Eskadry był kpt. pil. Zbigniew Kamiński. W 1963 roku 27. Eskadra Lotnictwa Sanitarnego został włączona w skład 47. Pułku Lotnictwa Łącznikowo-Sanitarnego, która została utworzona na Lotnisku Modlin. Głównym powodem zmiany dyslokacji była mniejsza odległość od Warszawy.

70 Batalion Lotniczo-Techniczny na Lotnisku Przasnysz 1958-1961

70. Batalion Lotniczo–Techniczny Oficerskiej Szkoły Lotniczej Nr 5 został sformowany na podstawie rozkazu Nr 075/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 grudnia 1957 roku. Jednostka została zorganizowana w Przasnyszu, w terminie do 15 marca 1958 roku, według etatu Nr 20/458 z dnia 31 grudnia 1957 roku. JW. 3521.

Powstanie 70. Batalion Lotniczo–Techniczny było ściśle związane ze zmianami w organizacji Oficerskich Szkół lotniczych w Dęblinie i Radomiu. System eskadrowy zastąpiono systemem pułkowym. Powstałe bataliony miały zabezpieczać logistycznie tok szkolenia pułków na poszczególnych lotniskach. 70. Batalion Lotniczo–Techniczny zabezpieczał działanie 64. Lotniczego Pułku Szkolnego i podlegał mu operacyjnie. Liczył 262 żołnierzy. Dowódcą batalionu został kpt. Tadeusz Gołębiowski, zastępcą dowódcy ds. politycznych kpt. Czesław Hołodok. 

W dniu 1 lipca 1960 roku, zgodnie z zarządzeniem Szefa Sztabu Generalnego nr 038/Org. z dnia 31 maja 1960 roku generała Jerzego Bordziłowskiego, Oficerska Szkoła Lotnicza w Radomiu przekazała lotnisko w Przasnyszu wraz ze stacjonującymi tutaj jednostkami szkolnymi (64. Lotniczym Pułkiem Szkolnym i 70. Batalionem Lotniczo–Technicznym) do Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Jana Krasickiego w Dęblinie. 70 Batalion Lotniczo–Techniczny zmienił nazwę rozkazem DWL i OPL nr 07/Org. z dnia 22 czerwca 1960 roku na 70. Batalion Lotniczo-Techniczny Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Jana Krasickiego. 

W dniu 27 listopada 1960 roku 70. Batalion Lotniczo-Techniczny otrzymała sztandar, ufundowany przez społeczeństwo Powiatu Przasnysz, który w imieniu ministra Obrony Narodowej wręczył gen. bryg. Władysław Szczepucha. 

Dowódcy batalionu 1957-1961 byli: kpt. Tadeusz Gołębiowski (1957-1960) oraz mjr Adam Baca (1960-1961).

W 1961 roku, w wyniku zmian struktur, bataliony lotniczo-techniczne zostały włączone w skład pułków. Tak samo stało się z 70. Batalionem Lotniczo-Techniczny, który został przejęty przez 64. Lotniczy pułk Szkolny. W ten sposób zmienił się etat 64. LPS na etat nr 20/503. W strukturze Pułku pojawiły się pododdziały: batalion zaopatrzenia, dywizjon techniczny, dywizjon dowodzenia lotami.

Inne jednostki wojskowe

W okresie 1955-1958 w Przasnyszu funkcjonował 14 Ośrodek Szkolenia Specjalistów Radiotechnicznych (JW 2277).

W 1964 roku obiekty koszarowe garnizonu Przasnysz przejął 2 Ośrodek Radioelektroniczny (JW. 4420), który został przeniesiony z Wałcza. Lotnisko zostało podporządkowane 103 Pułkowi Lotnictwa Łącznikowego (JW. 1159) z Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i było lotniskiem zapasowym. Macierzystym miejscem dyslokacji było lotnisko Warszawa-Bemowo.

1 lutego 1967 roku w garnizonie powołany został do życia Powiatowy Sztab Wojskowy (PWSW) z terytorialnym zasięgiem na Miasto i Powiat Przasnysz. W tym samym, 1967 roku powstał 20 Ośrodek Szkolenia Specjalistów Radioelektroniki (JW. 3832). W 1968 roku w garnizonie Przasnysz zafunkcjonował 42 Batalion Łączności Specjalnej (JW. 4762). 42 Batalion Łączności Specjalnej i Szkoła Podoficerska.

W 1974 roku nastąpiło przekształcenie 2 Ośrodka Radioelektronicznego w 2 Pułk Rozpoznania Radioelektronicznego (JW.4420). W tym samym, 1974 roku w granicach garnizonu Przasnysz dyslokowała, w związku ze sformowaniem 4 Batalionu Radiotechnicznego, na bazie posterunków radiolokacyjnych: Druchowo, Łaguny, Biała Podlaska i Pacew.

Lotnisko Przasnysz – Sierakowo

Lotnisko jest położone w odległości około 4 000 m od centrum Miasta Przasnysz.

Podczas okupacji germańskiej w 1940 roku szwaby przystąpili do częściowej zamiany pola ćwiczeń w lotnisko polowe. Ulokowali je miedzy Sierakowem, a Karczawą. Na teren Lotniska poprowadzono linię kolei wąskotorowej z samego Przasnysza. Kończyła się ona rampą załadowczo-rozładunkową. Postawiono kilka drewnianych baraków dla obsługi lotniska oraz jako magazyny. Zbudowano bomb skład, strzelnicę dla samolotów i magazyn paliw i smarów. Nie postawiono żadnego hangaru. Lotnisko było gotowe do użytku w maju 1940 roku i było użyte do agresji na CCCP. Lotnisko było eksploatowane przez germańców do końca 1944 roku. 

W okresie 1945-1951 Lotnisko było praktycznie niewykorzystywane. Koszary zostały zajęte przez 3 Pułk Ułanów (1944-1947), a pole wzlotów na powrót stało się placem ćwiczeń. 

Renesans Lotniska nastąpił w 1951 roku. W 1951 roku wybudowano port lotniczy z wieżą, istniejący do chwili obecnej (2018 rok). W 1952 roku wykonano nowe torowisko kolejki wąskotorowej, od linii kolejowej Mława – Maków Mazowiecki, przy ulicy Makowskiej. Bocznica biegła najpierw na teren jednostki wojskowej, a po jej minięciu, na wysokości strzelnicy, na teren Lotniska od strony szosy Przasnysz – Karwacz. Bocznica służyła do zaopatrywania samolotów w paliwo, a także dla innego transportu towarów na teren jednostki. W tym czasie na Lotnisku zbudowano nowy MPS z podziemnymi zbiornikami paliwa. Następnie paliwo lotnicze przetaczano do auto-cystern z dystrybutorami paliwa MZ-51M, które były montowane na samochodach GAZ-51M/Lublin-51. Nazywano je BZ-kami lub "benzyniarkami". W 50-latach stosowano paliwo lotnicze typu PSM-1 lub PSM-2.

W latach świetności obszar Lotniska liczył około 320 hektarów. W 50-latach w lesie Karwackim zbudowano nowy bomb skład. Teren był ogrodzony podwójnym płotem z drutu kolczastego, gdzie znajdował się budynek, w którym mieścił się magazyn broni podręcznej, wartownia, dyżurka oraz specjalne magazyny dla przechowywania bomb lotniczych i amunicji dla samolotów. Do lotniska i bomb składu biegła droga utwardzona, z czasem asfaltowa. Obecnie teren byłego bomb składu jest terenem nadleśnictwa przasnyskiego.

Po rozformowaniu 64. Lotniczego Pułku Szkolnego Lotnisko Przasnysz – Sierakowo było wykorzystywane bardziej, jako plac ćwiczeń niż lotnisko. Co prawda operacyjnie Lotnisko podporządkowano pod 103 Pułkowi Lotnictwa Łącznikowego (JW. 1159) z Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i było lotniskiem zapasowym. Macierzystym miejscem dyslokacji było lotnisko Warszawa-Bemowo.

Z początkiem 90-lat XX wieku lotnisko zostało przekazane do Agencji Mienia Wojskowego. Po pewnym czasie pozwolono na jego sprzedaż bez zachowania lotniczego charakteru. Pomysłów na zagospodarowanie tego terenu było kilka. Ostatecznie władze lokalne potraktowały teren, jako strefa przemysłowa z utrzymaniem lotniska w użytkowaniu. W związku z tym cały teren Przasnyskiej Strefy Gospodarczej podzielono na działki z dostępem do pola wzlotów. Projekt o wartości 34 mln zł obejmował wykonanie dróg wewnętrznych i dojazdowych, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, instalacji wodociągowej, telekomunikacyjnej i energetycznej. Wartość dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego wynosiła 28 734 50,00 mln zł. Temat zrealizowano do 2012 roku.

W strefie znajduje się: Powierzchnia działek inwestycyjnych – 48,67 ha (81 działek, których powierzchnia waha się od 0,5 ha do 1,03 ha). Teren przeznaczony pod działalność lotniczą:
Powierzchnia działek inwestycyjnych – 106,89 ha (4 działki, których powierzchnia waha się od 3,8 ha do 72,33 ha). Pozostały obszar Przasnyskiej Strefy Gospodarczej: Powierzchnia działek inwestycyjnych – 93,96 ha (86 działek, których powierzchnia waha się od 0,47 ha do 22,15 ha). Łączny obszar działek do sprzedaży Przasnyskiej Strefie Gospodarczej – 249,52 ha. W 2018 roku, kilka podmiotów rozpoczęło już tutaj działalność. Zainteresowani wykazują także podmioty gospodarcze z zagranicy, a nawet z USA.

W dniu 20 kwietnia 2002 roku odbyło się pierwsze oficjalne zebranie sympatyków lotnictwa, którego celem była chęć utworzenia regionalnego aeroklubu z wykorzystaniem nieczynnego Lotniska. Inicjatywę poparły władze Miasta i Gminy Przasnysz. Uroczyste otwarcie Aeroklubu nastąpiło w dniu 3 maja 2003 roku, a poświęcenia Lotniska dokonał prymas Polski Józef Glemp. Obecny na Lotnisku był również Premier Leszek Miller (komunista).

Już w czerwcu 2003 roku rozpoczęto pierwsze szkolenia szybowcowe, grupy 20 kandydatów. Sprzęt do latania pozyskano dzięki pomocy Aeroklubu Polskiego. Pierwszy sprowadzono dwumiejscowy szybowiec szkolny PZL KR-03 Puchatek.

Z czasem Aeroklub wzbogacił się o kolejny sprzęt latający: samolot PZL-104 Wilga SP-AHK, szybowce dwumiejscowe PZL KR-03 Puchatek SP-3548, SZD-50 Puchacz SP-3201, szybowce jednomiejscowe SZD-51 Junior SP-3315, SZD-30 Pirat SP-2935. Aeroklub dysponuje także wyciągarką dla szybowców TUR-2 B.

Pierwszy samolot na Lotnisku pojawił się w 2003 roku i był nim STOL CH-701 zaliczany do klasy ultralekkiej.

W 2006 roku Lotnisko otrzymało nazwę kodową ICAO – EPPZ. Elewacja Lotniska wynosi 113 m npm (384 ft). Pole wzlotów jest gruntowe z nawierzchnią trawiastą. Aeroklub utrzymuje w użytkowaniu jedną Drogę Startową (DS., RWY) na kierunku 115/295 o wymiarach 800 m x 60 m. (114/294 (11L/29R), 1145 x 60 m, N53°00'39.8" E20°56'01.3").

Możliwe jest utrzymanie jeszcze kolejnych dwóch RWY:

045/225 (04/22), 750 x 60 m, N53°00'25.1" E20°56'05.6"

170/350 (17/35), 850 x 60 m, N53°00'30.6" E20°55'44.1"

Lotnisko usytuowane jest w centrum Przasnyskiej Strefy Gospodarczej, gdzie istnieje możliwość zakupu działek usługowych z dostępem do pasa startowego.

Lotnisko obsługuje samoloty szkolne, General Aviation oraz szybowce i motolotnie. 

Częstotliwość radiowa Przasnysz-Radio 122,6 MHz.

Współrzędne Lotniska Przasnysz – Sierakowo 53°00′39″N 20°56′02″E

Kontakt / Contact +48 883 993 001

Możliwość hangarowania, zimą pas odśnieżany. Dojazd do hangaru jest zimą odśnieżany. Miejsca hangarowe z zapleczem technicznym. Koszty wynajmu: 500 zł brutto miesięcznie (przy dłuższym okresie zniżki). Obiekt monitorowany/Ochrona 24h

Loty szybowcowe i ULM w wyznaczonej części po południowej stronie lotniska. Przez teren pola wzlotów przechodzi droga gruntowa. Wzniesienie lotniska w środkowej części pola wzlotów.

W ofercie handlowej są: Loty szkolne samolotem, szybowcem. Holowanie szybowców. Mycie i hangarowanie samolotów. Szkolenia - podnoszenie kwalifikacji, dodatkowe uprawnienia: pilota samolotu turystycznego PPL(A), pilota na samoloty ULM, pilota szybowcowego. Możliwość wynajęcia na terenie Lotniska: sali wykładowej, pokoi noclegowych, sprzętu lotniczego. Wynajęcie placu pod imprezy plenerowe: dożynki, festyny, pikniki dla firm.

Adres Aeroklub Północnego Mazowsza, Sierakowo 56, 06-300 Przasnysz.

Oficjalna strona Aeroklubu Północnego Mazowsza. 2018 rok.

Lotnisko Przasnysz. 2017 rok. Zdjęcie Google

Opracował Karol Placha Hetman