Kiedy w CCCP na uzbrojenie wprowadzono pociski rakietowe RS-2US, pomy\u015blano o u\u017cyciu tych pocisk\u00f3w do zwalczania cel\u00f3w naziemnych lub nawodnych. Takiemu u\u017cyciu sprzyja\u0142 zastosowany system kierowania pocisku, czyli prowadzenie po wi\u0105zce radiowej emitowanej przez radar samolotu. Testom poddano samolot MiG-19 PM, wyposa\u017cony w cztery pociski rakietowe RS-2US. Chocia\u017c pociski dobrze trafia\u0142y w cele, to efekt ich u\u017cycia by\u0142 niski, z uwagi na ma\u0142\u0105 mas\u0119 g\u0142owicy bojowej. Prace przerwano.<\/p>\n Lecz w USA i Francji prace nad kierowanymi pociskami rakietowymi do zawalczenia cel\u00f3w naziemnych prowadzono. W USA na uzbrojenie wprowadzono pociski AGM-12 Bullpup, a we Francji pociski AS-20 oraz AS-30, firmy Nord Aviation.<\/p>\n W 1965 roku, w CCCP w wyniku doniesie\u0144 z Wietnamu, o du\u017cej skuteczno\u015bci pocisk\u00f3w AGM-12 Bullpup, powr\u00f3cono do prac nad tego typu pociskiem. Biuro OKB Wympie\u0142 otrzyma\u0142o zadanie opracowania pocisku Ch-23, przeznaczonego dla konstruowanego w\u00f3wczas samolotu MiG-23. Poniewa\u017c pocisk rakietowy mia\u0142 by\u0107 u\u017cywany tak\u017ce przez istniej\u0105ce ju\u017c samoloty frontowe: MiG-19 i MiG-21. Dlatego zdecydowano o rozwoju nowego pocisku opartego na konstrukcji RS-2US, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 oznaczenie Ch-66.<\/p>\n Prace nad nowym pociskiem Ch-66 rozpocz\u0119to w 1966 roku. W za\u0142o\u017ceniach masa g\u0142owicy bojowej mia\u0142a wynie\u015b\u0107 oko\u0142o 100 kg. Silnik wzi\u0119to z rakiety R-8 u\u017cywanej na samolocie Su-11. Uk\u0142ad sterowania wzi\u0119to z pocisku RS-2US.<\/p>\n System kierowania jest oparty o celownik radiolokacyjny (radar) RP-21, kt\u00f3ry jest umieszczony w samolocie. Pocisk jest kierowany metod\u0105 trzech punkt\u00f3w z wykorzystaniem linii r\u00f3wnych sygna\u0142\u00f3w wi\u0105zki prowadz\u0105cej radaru. Radar pracuje w zakresie zablokowanej wi\u0105zki sto\u017ckowej. Wi\u0105zka tworzona jest poprzez sta\u0142y obr\u00f3t charakterystyki kierunkowej anteny, czyli tak zwane przeszukiwanie sto\u017ckowe. (Dok\u0142adnie tak samo jak przy pocisku RS-2US). Podczas ataku pilot ca\u0142y czas ma na siatce celownika cel, a pocisk pod\u0105\u017ca za wi\u0105zk\u0105 radarowa, koryguj\u0105c sw\u00f3j tor lotu.<\/p>\n Wyja\u015bnienie: Pocisk Ch-66 nie by\u0142 u\u017cywany z radarem RP-22 Sapfire, bo te radary pracuj\u0105 na inne zasadzie.<\/p>\n Testy poligonowe pocisku Ch-66 wykaza\u0142y, \u017ce przy nurkowaniu nosiciela z k\u0105tem 10-30 stopni, z odleg\u0142o\u015bci 6 000 – 4 000 m, pocisk trafia w okr\u0105g o \u015brednicy 25 m, z prawdopodobie\u0144stwem zniszczenia celu wynosz\u0105cym 90 procent.<\/p>\n Mankamentem u\u017cycia pocisk\u00f3w Ch-66, by\u0142 brak system\u00f3w wykrywania cel\u00f3w naziemnych na pok\u0142adzie samolotu MiG-21. Pilot musia\u0142 wzrokowo wykry\u0107 cel. W rzeczywisto\u015bci pilot wykrywa\u0142 cel, kt\u00f3ry by\u0142 z boku kursu samolotu. Jednoczesny atak z wykryciem celu i odpaleniem rakiety by\u0142 praktycznie niemo\u017cliwy. Dok\u0142adno\u015b\u0107 ataku zale\u017ca\u0142a od warunk\u00f3w atmosferycznych, wielko\u015bci celu i do\u015bwiadczenia pilota.<\/p>\n Pocisk Ch-66 przyj\u0119to na uzbrojenie w CCCP w 1968 roku.<\/p>\n Uk\u0142ad aerodynamiczny pocisku i cz\u0119\u015bci sk\u0142adowe s\u0105 takie same jak w pocisku rakietowym RS-2US. Masa pocisku wynosi 278 kg. D\u0142ugo\u015b\u0107 pocisku 3,63 m. \u015arednica pocisku 0,27 m. Rozpi\u0119to\u015b\u0107 skrzyde\u0142 0,81 m. Pr\u0119dko\u015b\u0107 maksymalna pocisku wynosi 2 Ma. Pr\u0119dko\u015b\u0107 pocisku 600 – 650 m\/s.<\/p>\n Parametry lotu nosiciela. Pr\u0119dko\u015b\u0107 w przedziale 600 – 1 100 km\/h. Pu\u0142ap lotu 1 000 – 5 000 m. Odleg\u0142o\u015b\u0107 odpalenia 3 000 – 10 000 m. Odleg\u0142o\u015b\u0107 odpalenia zalecana 4 000 – 6 000 m.<\/p>\n G\u0142owica bojowa typu od\u0142amkowo-burz\u0105co-kumulacyjna ma mas\u0119 105 kg. Masa \u0142adunku miotaj\u0105cego TG-40 wynosi 51 kg. Detonacja nast\u0119puje poprzez elektromechaniczny zapalnik uderzeniowy, natychmiastowego dzia\u0142ania. Pocisk przebija pancerz o grubo\u015bci 250 mm. Razi cele nieopancerzone w promieniu 20 m.<\/p>\n Silnik rakietowy na paliwo sta\u0142e. Paliwem jest proch nitroglicerynowy, w postaci jednej laski.<\/p>\n Pociski Ch-66 do Polski trafi\u0142y razem z samolotami MiG-21 M i MiG-21 MF, kt\u00f3re maj\u0105 celowniki radiolokacyjne RP-21MA. Pociski Ch-66 u\u017cywano w 4. Dywizji Lotnictwa My\u015bliwskiego (41. PLM Malbork, 9. PLM Debrzno, 2. PLM Goleni\u00f3w). 4. Dywizja mia\u0142a pierwsze za zdanie zwalcza\u0107 cele powietrzne, a w drugiej kolejno\u015bci atak na cele naziemne. Wprowadzenie pocisk\u00f3w Ch-66 podnios\u0142o sprawno\u015b\u0107 pu\u0142k\u00f3w w drugim zadaniu. Co ciekawe, podstawowym samolotem uderzeniowym w tym czasie by\u0142 samolot Su-7, ale ten samolot nigdy nie mia\u0142 w uzbrojeniu w postaci kierowanych pocisk\u00f3w rakietowych klasy powietrze-ziemia. Dlatego, MiG-21 z pociskami Ch-66 by\u0142 wy\u017cej ceniony ni\u017c Su-7.<\/p>\n Samoloty MiG-21 M i MiG-21 MF zabiera\u0142 dwa pociski Ch-66, pod skrzyd\u0142ami, na zaczepach wewn\u0119trznych, na wyrzutniach APU-68UE. Wyrzutnie APU-68UE s\u0142u\u017c\u0105 tak\u017ce dla pocisk\u00f3w RS-2US oraz S-24 (niekierowane). Pociski Ch-66 odpala si\u0119 pojedynczo lub salw\u0105 z niewielk\u0105 czasow\u0105 zw\u0142ok\u0105, aby pociski si\u0119 nie zderzy\u0142y w locie.<\/p>\n W Polsce samoloty MiG-23 nie przenosi\u0142y pocisk\u00f3w rakietowych Ch-66.<\/p>\n W Polsce pociski Ch-66 u\u017cywano do 1990 roku, kiedy to w zadaniach ataku na cele naziemne g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 zacz\u0119\u0142y odgrywa\u0107 samoloty Su-22.<\/p>\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kiedy w CCCP na uzbrojenie wprowadzono pociski rakietowe RS-2US, pomy\u015blano o u\u017cyciu tych pocisk\u00f3w do zwalczania cel\u00f3w naziemnych lub nawodnych. Takiemu u\u017cyciu sprzyja\u0142 zastosowany system kierowania pocisku, czyli prowadzenie po wi\u0105zce radiowej emitowanej przez radar samolotu. Testom poddano samolot MiG-19 PM, wyposa\u017cony w cztery pociski rakietowe RS-2US. Chocia\u017c pociski dobrze trafia\u0142y w cele, to efekt ich u\u017cycia by\u0142 niski, z uwagi na ma\u0142\u0105 mas\u0119 g\u0142owicy bojowej. Prace przerwano.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[31],"tags":[],"class_list":["post-893","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nawigacja"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/893","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=893"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/893\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3842,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/893\/revisions\/3842"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=893"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=893"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=893"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}Historia pocisku rakietowego Ch-66.<\/h3>\n
Opis pocisku Ch-66.<\/h3>\n
Pocisk rakietowy Ch-66 w Polsce.<\/h3>\n