W dniu 16-04-1949 roku, firma Lockheed zbudowa\u0142a i wykona\u0142a pierwszy lot samolotu YF-94, kt\u00f3ry jako Lockheed F-94 A Starfire wszed\u0142 na uzbrojenie USAF. Kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej wprowadzono do uzbrojenia wersj\u0119 Lockheed F-94 C Starfire, kt\u00f3ry jako uzbrojenie mia\u0142 wy\u0142\u0105cznie pociski rakietowe klasy powietrze-powietrze. Samolot mia\u0142 48 pocisk\u00f3w rakietowych kalibru 70 mm. 24 pociski zosta\u0142y umieszczone w przedniej cz\u0119\u015bci kad\u0142uba, a pozosta\u0142e w zasobnikach na ko\u0144cach skrzyde\u0142. Rakietyzacja pola walki post\u0119powa\u0142a szybko.<\/p>\n Od 1947 roku, w USA podj\u0119to prace nad pociskiem rakietowym wykorzystuj\u0105cym p\u00f3\u0142aktywny system kierowania radiolokacyjnego. Po angielsku zwany Beam Riding, czyli jazda po wi\u0105zce. Lot pocisku po wi\u0105zce opiera si\u0119 na sygnale skierowanym w kierunku celu z radaru samolotu atakuj\u0105cego. Sygna\u0142 trafia do odbiornika w pocisku, kt\u00f3ry na podstawie analizy tego sygna\u0142u skierowuje si\u0119 na cel. Sygna\u0142 nie musi by\u0107 silny, poniewa\u017c nie jest konieczne u\u017cywanie go r\u00f3wnie\u017c do \u015bledzenia celu. G\u0142\u00f3wnym zastosowaniem tego rodzaju systemu jest niszczenie samolot\u00f3w lub czo\u0142g\u00f3w. Jak dzia\u0142a taki system? Po pierwsze, stacja celownicza kieruje w\u0105sk\u0105 wi\u0105zk\u0119 radarow\u0105 na samolot wroga. Nast\u0119pnie pocisk zostaje wystrzelony i w pewnym momencie po wystrzeleniu pocisk zostaje \u201ezabrany\u201d przez wi\u0105zk\u0119 radaru. Od tego etapu pocisk pr\u00f3buje utrzyma\u0107 si\u0119 wewn\u0105trz wi\u0105zki, podczas gdy stacja celownicza utrzymuje wi\u0105zk\u0119 skierowan\u0105 na cel. Pocisk sterowany przez znajduj\u0105cy si\u0119 w nim komputer kieruje si\u0119 do celu. Korzystaj\u0105c z tej zasady powsta\u0142 pierwszy tego typu pocisk firmy Hughes Aircraft AIM-4 Falcon.<\/p>\n W 1948 roku, w CCCP w biurze KB-1 powsta\u0142 wydzia\u0142 konstrukcyjny kierowany przez in\u017cyniera Dmitrija Ludwigowicza Tomaszewicza. Celem zespo\u0142u by\u0142o prowadzenie prac nad pociskami kierowanymi, korzystaj\u0105cy z zasady Beam Riding. W 1951 roku, utworzono kom\u00f3rk\u0119 pod kierunkiem in\u017cyniera K. Patruchina, kt\u00f3rego zadaniem by\u0142o zbudowanie niewielkiego pocisku klasy powietrze-powietrze. Niekt\u00f3re podzespo\u0142y nowego pocisku powsta\u0142y w innych biurach konstrukcyjnych. Na przyk\u0142ad: silnik na paliwo sta\u0142e, g\u0142owica bojowa i zapalnik zbli\u017ceniowy. G\u0142\u00f3wnym zadaniem zespo\u0142u in\u017cynier\u00f3w by\u0142o opracowanie uk\u0142adu kierowania pocisku rakietowego. W 1952 roku, w wyniku dzia\u0142ania wywiadu CCCP, realizowane zadanie otrzyma\u0142o lepsze finansowanie. Zesp\u00f3\u0142 in\u017cynier\u00f3w powi\u0119kszono. Doprecyzowano tak\u017ce temat zadania – Zwalczanie bombowc\u00f3w przeciwnika w ka\u017cdych warunkach pogodowych, z tylnej p\u00f3\u0142sfery. Pierwotnie do roli nosiciela nowego pocisku wytypowano samoloty: MiG-15 P, MiG-17 P, Jak-25. Wszystkie te samoloty dysponowa\u0142y radarami Izumrud. Ostatecznie wybrano samolot MiG-17 PF oraz MiG-19.<\/p>\n Pierwsze egzemplarze do\u015bwiadczalne pocisku rakietowego uko\u0144czone zosta\u0142y w grudniu 1952 roku. Wiosn\u0105 1953 roku, rozpocz\u0119to pierwsze testy naziemne. Latem 1953 roku, wykonywano testy zrzucania z samolotu MiG-15, pocisku nie posiadaj\u0105cego nap\u0119du, a kt\u00f3rych zadaniem by\u0142o testowanie uk\u0142adu naprowadzania.<\/p>\n W pa\u017adzierniku 1953 roku, ca\u0142o\u015b\u0107 zadania przeniesiono do nowego biura OKB-2, kierowanego przez in\u017cyniera Paw\u0142a Gruszyna. W\u00f3wczas to system rakietowy otrzyma\u0142 oznaczenie zak\u0142adowe K-5. Zmian w pocisku by\u0142o du\u017co. Wyd\u0142u\u017cono kad\u0142ub o 0,30 m, aby pomie\u015bci\u0107 poprawione wyposa\u017cenie. Zmodyfikowano uk\u0142ad sterowania. Testowym nosicielem pocisku by\u0142 samolot MiG-17 (SP-6). Strzelano pociskami do samolot\u00f3w-celi. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce czas pracy silnika rakietowego pocisku jest za kr\u00f3tki i zasi\u0119g jest niewystarczaj\u0105cy.<\/p>\n W marcu 1955 roku, przeprowadzono pe\u0142ny test pocisku K-5. Celem by\u0142 zdalnie kierowany bombowiec Tupoliew Tu-4. W trakcie kolejnych pr\u00f3b odpalono 71 pocisk\u00f3w K-5. System K-5 przyj\u0119to na uzbrojenie CCCP w 1956 roku. By\u0142 to pierwszy wdro\u017cony do s\u0142u\u017cby pocisk kierowany klasy powietrze-powietrze w dziejach CCCP. Uruchomienie produkcji i eksploatacja systemu natrafia\u0142y na wiele trudno\u015bci. Fabryka, kt\u00f3ra produkowa\u0142a pociski K-5, nie mia\u0142a do\u015bwiadczenia z broni\u0105 rakietow\u0105. \u0141\u0105cznie zbudowano ponad 3 000 pocisk\u00f3w RS-1U, jednak setki pocisk\u00f3w nie uko\u0144czono.<\/p>\n System oznaczono S-1-U. Pociski K-5 w liczbie 4 egzemplarzy, na belkach APU-4, zamontowano na samolotach MiG-17 PFU. Samoloty MiG-17 PFU pozbawiono uzbrojenia strzeleckiego. Samolot ma radar RP-1U, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cy z pociskiem K-5.<\/p>\n Kad\u0142ub pocisku RS-1U ma kszta\u0142t wrzeciona. Uk\u0142ad aerodynamiczny jest typu kaczka, czyli skrzyd\u0142a w tyle, a usterzenie jest w przedzie. Usterzenie i skrzyd\u0142a s\u0105 w uk\u0142adzie krzy\u017cowym. Skrzyd\u0142a maj\u0105 k\u0105t natarcia 60 stopni, a kraw\u0119d\u017a sp\u0142ywu -12 stopni. Usterzenie tak\u017ce ma tr\u00f3jk\u0105tny obrys, k\u0105t natarcia wynosi 45 stopni, a kraw\u0119d\u017a sp\u0142ywu -5 stopni. Na ko\u0144cach skrzyde\u0142 s\u0105 wytwornice dymu, kt\u00f3re maj\u0105 u\u0142atwia\u0107 obserwacj\u0119 pilotowi odpalonego pocisku. Kad\u0142ub pocisku i powierzchnie aerodynamiczne wykonano ze stop\u00f3w aluminium i magnezu.<\/p>\n Silnik rakietowy jest na paliwo sta\u0142e, kt\u00f3re bazuje na prochu, ma ci\u0105g 13,15 kN. Korpus silnika jest wykonany ze stali. Dwie dysze wylotowe silnika umieszczono z boku kad\u0142uba i s\u0105 odchylone pod k\u0105tem 15 stopni od osi. Kad\u0142ub pocisku, przed wp\u0142ywem gor\u0105cych gaz\u00f3w jest chroniony nak\u0142adkami z azbestu.<\/p>\n Kad\u0142ub pocisku RS-1U podzielony jest na pi\u0119\u0107 sekcji, z kt\u00f3rych pierwsze trzy mieszcz\u0105 g\u0142owic\u0119 bojow\u0105 o wymuszonej fragmentacji skorupy \u0142adunku i masie 9,25 kg, zapalnik zbli\u017ceniowy RW-1U (AR-43), z pier\u015bcieniowym czujnikiem umieszczonym w czo\u0142owej cz\u0119\u015bci pocisku, serwomechanizmy, uk\u0142ady stabilizacji i nap\u0119dy ster\u00f3w. Tu te\u017c jest silnik rakietowy. W tylnej cz\u0119\u015bci rakiety rozmieszczono systemy naprowadzania wraz z uk\u0142adami zasilania i uk\u0142adami wykonawczymi oraz butl\u0105 spr\u0119\u017conego powietrza. Stery poruszane s\u0105 spr\u0119\u017conym powietrzem. Ko\u0144cowa cz\u0119\u015b\u0107 kad\u0142uba pocisku jest zako\u0144czona odbiornikiem sygna\u0142\u00f3w radarowych radiolokatora RP-1U. Mie\u015bci uk\u0142ady, kt\u00f3re odbieraj\u0105 impulsy radiowe, naprowadzaj\u0105ce na sygna\u0142y steruj\u0105ce i koryguj\u0105ce lot pocisku. Energi\u0119 elektryczn\u0105 wytwarza turbina powietrzna, kt\u00f3ra porusza pr\u0105dnic\u0105. Zapalnik zbli\u017ceniowy dzia\u0142a z odleg\u0142o\u015bci 10 m od celu. Uk\u0142ad samolikwidacji zadzia\u0142a po czasie 13-23 sekundach od chwili odpalenia pocisku.<\/p>\n Rakieta RS-1U wykorzystuje naprowadzanie w wi\u0105zce radiolokacyjnej (ang. beam-rider), co wi\u0105\u017ce si\u0119 z konieczno\u015bci\u0105 ci\u0105g\u0142ego pod\u015bwietlania celu przez pok\u0142adow\u0105 stacj\u0119 radiolokacyjn\u0105 nosiciela, a\u017c do momentu trafienia w cel. Sta\u0142e pod\u015bwietlanie celu wyklucza mo\u017cliwo\u015b\u0107 wykonania manewru obronnego przez atakuj\u0105cego pilota. System S-1-U wykrywa cel wielko\u015bci bombowca z odleg\u0142o\u015bci 6-10 km. Pilot korzysta z celownika ASP-2NN lub ASP-5N.<\/p>\n Pilot nosiciela pocisku rakietowego RS-1U (K-5) jest kierowany w rejon celu przez naziemne stanowisko dowodzenia. Przy pomocy radaru pok\u0142adowego Izmrud pilot znajduje cel. Z odleg\u0142o\u015bci oko\u0142o 4 km, system S-1-U mo\u017ce ju\u017c automatycznie utrzyma\u0107 si\u0119 w wi\u0105zce radarowej. Odpalenie pocisku nast\u0119puje z odleg\u0142o\u015bci 2-3 km. Jednocze\u015bnie my\u015bliwiec musi by\u0107 na pu\u0142apie w zakresie 5 000 – 10 000 m. Ograniczenia te wynikaj\u0105 z osi\u0105g\u00f3w pocisku, kt\u00f3rego silnik traci ci\u0105g na wi\u0119kszych wysoko\u015bciach oraz uk\u0142adu naprowadzania. Uk\u0142ad naprowadzania jest nieefektywny na ma\u0142ych wysoko\u015bciach, z powodu zak\u0142\u00f3ce\u0144 powstaj\u0105cych w wyniku odbi\u0107 wi\u0105zki radiolokacyjnej od powierzchni ziemi.<\/p>\n Pocisk RS-1U (oznaczenie wojskowe) K-5 (oznaczenie fabryczne) mia\u0142 du\u017ce ograniczenia, dlatego kontynuowano dalszy rozw\u00f3j pocisku. Powsta\u0142 pocisk RS-2U, kt\u00f3ry zacz\u0119to montowa\u0107 na samolotach MiG-19 PM. Prace nad RS-2U (K-5M) rozpocz\u0119to ju\u017c w 1954 roku. Pierwsze odpalanie nowego pocisku nast\u0105pi\u0142o w 1956 roku. Ale pocisk mia\u0142 nadal wady i ograniczenia.<\/p>\n Nowy system rakietowy oznaczono S-2-U. Pierwsze pociski seryjne RS-2U zbudowano w 1957 roku. \u0141\u0105cznie zbudowano 13 700 egzemplarzy pocisk\u00f3w.<\/p>\n Modyfikacja systemu polega\u0142a na poprawie parametr\u00f3w pocisku: zakresu jego odpalania, zwi\u0119kszenie zasi\u0119gu, poprawy niezawodno\u015bci elektroniki itp. Pomimo szeregu wprowadzonych modyfikacji, pocisk RS-2U wci\u0105\u017c mia\u0142 konstrukcj\u0119 podobn\u0105 do pierwowzoru. Zachowa\u0142 kad\u0142ub o wrzecionowatym kszta\u0142cie, jak i powierzchnie aerodynamiczne rozmieszczone w uk\u0142adzie kaczki. Kad\u0142ub pocisku wyd\u0142u\u017cono o 0,14 m. Zapalnik zbli\u017ceniowy dzia\u0142a z odleg\u0142o\u015bci 15 m od celu. Pocisk ma nowy silnik rakietowy PRD-45. Zwi\u0119kszono zapas spr\u0119\u017conego powietrza. Zapalnik w RS-2U ma inny kszta\u0142t ni\u017c pocisku RS-1U, co pozwala na \u0142atwe odr\u00f3\u017cnienie pocisk\u00f3w. Nowa g\u0142owica bojowa ma wag\u0119 13 kg. Pocisk mo\u017cna odpala\u0107 z pu\u0142apu od 1 500 m w g\u00f3r\u0119. Mo\u017cna tak\u017ce odpali\u0107 pocisk do celu lec\u0105cego ni\u017cej o 2 000 m od samolotu atakuj\u0105cego.<\/p>\n Pocisk RS-2U wsp\u00f3\u0142pracuje ju\u017c z innym radarem, specjalnie do tego celu opracowanym celownikiem radiolokacyjnym RP-2U (Izumrud-2). Wyposa\u017cone w pociski RS-2U my\u015bliwce MiG-19 PM, przenosz\u0105 do 4 rakiet podwieszanych na belkach APU-4. Same rakiety mog\u0142y by\u0107 odpalane pojedynczo, parami, b\u0105d\u017a te\u017c salw\u0105, w ustalonych interwa\u0142ach czasowych.<\/p>\n Pocisk RS-2US sta\u0142 si\u0119 uzbrojeniem samolot\u00f3w Suchoj Su-9 i my\u015bliwc\u00f3w MiG-19 PM, MiG-21 PF, MiG-21 PFM i kolejnych. Poniewa\u017c jednak samoloty te charakteryzowa\u0142y si\u0119 innymi osi\u0105gami, wprowadzono prze\u0142\u0105cznik, kt\u00f3ry nale\u017ca\u0142o przed startem ustawi\u0107 w odpowiedniej pozycji w zale\u017cno\u015bci od nosiciela. Zmiana po\u0142o\u017cenia prze\u0142\u0105cznika zmienia\u0142a sygna\u0142 wzmocnienia bloku kierowania radiowego. W zale\u017cno\u015bci od wybranej opcji, zmienia\u0142y si\u0119 charakterystyki pracy ster\u00f3w rakiety. By\u0142o to konieczne ze wzgl\u0119du na to, i\u017c w przypadku samolotu Suchoj Su-9 rakiety mia\u0142y by\u0107 u\u017cywane na wi\u0119kszych wysoko\u015bciach. Wprowadzone modyfikacje umo\u017cliwi\u0142y stosowanie pocisku na pu\u0142apach do 20 500 m.<\/p>\n W maju 1958 roku, rozpocz\u0119to pr\u00f3by fabryczne z wykorzystaniem pi\u0119ciu prototyp\u00f3w T-43 (Su-9) dostosowanych do przenoszenia nowych pocisk\u00f3w rakietowych. W dalszej kolejno\u015bci rozpocz\u0119to realizacj\u0119 pr\u00f3b pa\u0144stwowych, kt\u00f3re zako\u0144czono na pocz\u0105tku 1960 roku. Tak powsta\u0142 system Su-9-51 (T-3-51), kt\u00f3ry by\u0142 u\u017cywany wy\u0142\u0105cznie w CCCP.<\/p>\n W 1961 roku, jeden z seryjnych samolot\u00f3w MiG-21 PF wyposa\u017cony zosta\u0142 w radar CD-30TP (RP-21M) i dostosowany do przenoszenia pocisk\u00f3w RS-2US. Po kilku latach pr\u00f3b oraz dalszych prac rozwojowych w 1965 roku, ostatecznie do produkcji seryjnej wszed\u0142 kolejny wariant MiG-21 PFM, zdolny do przenoszenia pocisk\u00f3w RS-2US.<\/p>\n Produkcja seryjna pocisk\u00f3w RS-2US wynios\u0142a oko\u0142o 31 000 egzemplarzy. Pociski trafi\u0142y do wszystkich kraj\u00f3w socjalistycznych i partnerskich CCCP. Pomimo niewielkiej skuteczno\u015bci pocisk\u00f3w, wycofano je ze s\u0142u\u017cby dopiero w po\u0142owie lat 90-tych XX wieku. Cel, kt\u00f3ry by\u0142 zwrotny, m\u00f3g\u0142 bez trudu wymanewrowa\u0107 pocisk RS-2US.<\/p>\n Pociski RS-2U dostarczono do Polski razem z samolotami MiG-19 PM.<\/p>\n Od dnia 3-12-1957 roku, do Polski dostarczano samoloty MiG-19 P, kt\u00f3re jako uzbrojenie posiada\u0142y tylko dzia\u0142ka. Dopiero w 1959 roku, w trzeciej dostawie, przylecia\u0142o do Polski 14 samolot\u00f3w MiG-19 PM, kt\u00f3re by\u0142y wyposa\u017cone w pociski rakietowe RS-2U. Samoloty nie posiadaj\u0105 uzbrojenia lufowego. Nast\u0119pnie do Polski dostarczono pociski rakietowe RS-2US, kt\u00f3re tak\u017ce u\u017cywano na samolotach MiG-21. Chocia\u017c na samolotach MiG-21 u\u017cywano g\u0142\u00f3wnie pociski kierowane na podczerwie\u0144.<\/p>\n Opis do zdj\u0119cia: MiG-19 PM nb 905. Samolot u\u017cytkowany w 28. PLM w S\u0142upsku. Po s\u0142u\u017cbie samolot trafi\u0142 do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Czy\u017cynach, w Krakowie.<\/p>\n W Polsce pociski rakietowe RS-2US wycofano z u\u017cytku w 2003 roku, z chwil\u0105 wycofania ze s\u0142u\u017cby samolot\u00f3w MiG-21 wszystkich wersji. Wykorzystuj\u0105c posiadane zapasy tych pocisk\u00f3w rakietowych, w Instytucie Technicznym Wojsk Lotniczych w Warszawie, na ich bazie skonstruowano Rakietowy Cel Powietrzny (RCP) i wprowadzono go do u\u017cytku w kilku kolejnych modyfikacjach oznaczonych SRCP i SRCP-WR. Cele powietrzne rodziny RCP s\u0105\u00a0przeznaczone do szkolenia ogniowego wojsk rakietowych. Imituj\u0105 rzeczywisty cel powietrzny o skutecznej powierzchni odbicia radiolokacyjnego oko\u0142o 5 m2, kt\u00f3ra jest typowa dla klasycznego samolotu my\u015bliwskiego. Pocisk-cel jest odpalany z samolotu-nosiciela Suchoj Su-22 z lotu poziomego, z pu\u0142apu lotu od 2 000 m do 10 000 m.<\/p>\n Pocisk rakietowy wprowadzono do u\u017cycia w 1960 roku. D\u0142ugo\u015b\u0107 pocisku 2,50 m. \u015arednica kad\u0142uba 0,20 m. Rozpi\u0119to\u015b\u0107 skrzyde\u0142 0,65 m. Masa pocisku 82,7 kg. Zasi\u0119g 1 950 m – 6 000 m. Minimalny pu\u0142ap odpalenia 1 000 m. Maksymalny pu\u0142ap odpalenia 16 500 m. Pr\u0119dko\u015b\u0107 maksymalna 800 m\/s. Minimalna pr\u0119dko\u015b\u0107 nosiciela przy odpaleniu 650 km\/h. Zapalnik radiowy i uk\u0142ad samolikwidacji. G\u0142owica bojowa od\u0142amkowo-burz\u0105ca, o masie 13 kg, posiada \u0142adunek rozrywaj\u0105cy, tworz\u0105cy chmur\u0119 ostrych od\u0142amk\u00f3w.<\/p>\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W dniu 16-04-1949 roku, firma Lockheed zbudowa\u0142a i wykona\u0142a pierwszy lot samolotu YF-94, kt\u00f3ry jako Lockheed F-94 A Starfire wszed\u0142 na uzbrojenie USAF. Kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej wprowadzono do uzbrojenia wersj\u0119 Lockheed F-94 C Starfire, kt\u00f3ry jako uzbrojenie mia\u0142 wy\u0142\u0105cznie pociski rakietowe klasy powietrze-powietrze. Samolot mia\u0142 48 pocisk\u00f3w rakietowych kalibru 70 mm. 24 pociski zosta\u0142y umieszczone w przedniej cz\u0119\u015bci kad\u0142uba, a pozosta\u0142e w zasobnikach na ko\u0144cach skrzyde\u0142. Rakietyzacja pola walki post\u0119powa\u0142a szybko.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[31],"tags":[],"class_list":["post-889","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nawigacja"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/889","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=889"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/889\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3845,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/889\/revisions\/3845"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=889"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=889"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=889"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}Pocisk rakietowy RS-1U (K-5).<\/h3>\n
Opis pocisku RS-1U (K-5).<\/h3>\n
Procedura ataku.<\/h3>\n
Pocisk rakietowy RS-2U (K-5M).<\/h3>\n
Pocisk rakietowy RS-2US (K-5MS).<\/h3>\n
Pociski w Polsce.<\/h3>\n
Dane pocisku RS-2US (K-5MS):<\/h3>\n