Rozdzia\u0142 1982.12.14. USA<\/p>\n\n\n\n
Wielozadaniowy samolot my\u015bliwski. Druga generacja. Zobacz Rozdzia\u0142 F-16 A\/B.<\/p>\n\n\n\n Modernizacja MSIP.<\/p>\n\n\n\n Ju\u017c pod koniec 70-lat, u\u017cytkownicy samolot\u00f3w F-16 domagali si\u0119 wi\u0119kszych mo\u017cliwo\u015bci bojowych samolot\u00f3w. W 1980 roku, rozpocz\u0119to wieloetapowy program modernizacji F-16 oznaczony Multinational Staged Improvement Program – MSIP, zawartego w programie Enhanced Tactical Fighter – ETF, kt\u00f3rego celem by\u0142o uzyskanie taktycznego my\u015bliwca do realizacji najbardziej skomplikowanych misji bojowych, w ka\u017cdych warunkach atmosferycznych i pory doby oraz w z\u0142o\u017conej sytuacji operacyjno-taktycznej. Ze wzgl\u0119d\u00f3w na z\u0142o\u017cono\u015b\u0107 problem\u00f3w program MSIP podzielono na trzy etapy, przy ci\u0105gle trwaj\u0105cej produkcji.<\/p>\n\n\n\n F-16 A\/B Block 15\/20. 1981 rok. Pierwszy etap \u2013 MSIP-I.<\/p>\n\n\n\n Pierwszy etap MSIP-I przewidziano dla samolot\u00f3w czwartej serii produkcyjnej, czyli dla 456 oznaczonych F-16 A\/B Block 15\/20 produkowanych od listopada 1981 roku do listopada 1984 roku. W samolotach tych dodano nowe instalacje elektryczne, w celu u\u0142atwienia p\u00f3\u017aniejszego monta\u017cu nowego wyposa\u017cenia. Wzmocniono konstrukcj\u0119 przedzia\u0142u wyposa\u017cenia elektronicznego, za kabin\u0105 pilota. Pojawi\u0142a si\u0119 dodatkowa owiewka pod sterem kierunku. W samolotach norweskich umieszczono tam spadochron hamuj\u0105cy, z powodu korzystania z zalodzonych lotnisk. W samolotach belgijskich umieszczono tam system Loral Rapport III. Usterzenie poziome po raz kolejny nieznacznie powi\u0119kszono i jednocze\u015bnie \u015bci\u0119to ich naro\u017ca, aby nie zahaczy\u0142y o pas startowy. Zwi\u0119kszono ud\u017awig podwiesze\u0144 nr 3 i 7, o 450 kg.<\/p>\n\n\n\n Cz\u0119\u015b\u0107 maszyn czwartej serii produkcyjnej wyprodukowano z dalszymi unowocze\u015bnieniami, zgodnie z programem poprawy zdolno\u015bci bojowych OCU (operational capability update). Norweskie maszyny otrzyma\u0142y na przyk\u0142ad mo\u017cliwo\u015b\u0107 przenoszenia kierowanych pocisk\u00f3w rakietowych przeciwokr\u0119towych Penguin, zabudow\u0119 wysoko\u015bciomierza radiolokacyjnego i ulepszonego wyposa\u017cenia radionawigacyjnego.<\/p>\n\n\n\n W okresie 1982-1984, samoloty F-16 A\/B Block 1\/5 (pierwszej i drugiej serii produkcyjnej) doprowadzono do standardu F-16 A\/B Block 10. Od 1987 roku, samoloty F-16 A\/B Block 10\/15 (trzecia i czwarta seria produkcyjna) zosta\u0142a doprowadzona do standardu F-16 A\/B Block 15 OCU.<\/p>\n\n\n\n F-16 C\/D Block 20 (nowe maszyny).1982 rok.<\/p>\n\n\n\n G\u0142\u00f3wna modyfikacja awioniki wraz z podwy\u017cszenie mo\u017cliwo\u015bci zastosowania r\u00f3\u017cnorodnego uzbrojenia w ramach program\u00f3w MSIP-II \/ -III, doprowadzi\u0142y do wprowadzenia typu F-16 C Block 20\/25 maszyn nowo produkowanych. Zewn\u0119trzne r\u00f3\u017cnice ograniczaj\u0105 si\u0119 do przed\u0142u\u017cenia podstawy statecznika pionowego dla pomieszczenia systemu zak\u0142\u00f3caj\u0105cego ASJP. Samoloty otrzyma\u0142y now\u0105 stacj\u0119 radiolokacyjn\u0105 Westinghouse AN\/APG-68. Zamontowano wielokolorowy wy\u015bwietlacz danych (monitor), nowy wy\u015bwietlacz przezierny. Pierwszy samolot F-16 C zosta\u0142 oblatany w dniu 14 grudnia 1982 roku, a pierwszy F-16 C Block 20 nr 83-118 dostarczono wojsku w dniu 19 lipca 1984 roku. Wersj\u0119 dwumiejscow\u0105 F-16 D Block 20 oblatano we wrze\u015bniu 1984 roku.<\/p>\n\n\n\n F-16 C\/D Block 25. 1984 rok.<\/p>\n\n\n\n W etapie MSIP-II pocz\u0105tkowo, od lipca 1984 roku, powsta\u0142y samoloty F-16 C\/D Block 25 (pi\u0105ta seria produkcyjna) z now\u0105 stacj\u0105 radiolokacyjn\u0105 AN\/APG-68, o niemal podwojonym zasi\u0119gu wykrywania. Zastosowano system LANTIRN, system nawigacji na ma\u0142ej wysoko\u015bci, odbiornik ostrzegawczy AN\/ALR-74 (V). Maszyny maj\u0105 zwi\u0119kszon\u0105 mas\u0119 startow\u0105. P\u00f3\u017aniej przystosowano je do przenoszenia kierowanych pocisk\u00f3w rakietowych AMRAAM. F-16 C\/D Block 25 – seria liczy\u0142a 319 egzemplarzy (289 F-16 C i 30 F-16 D).<\/p>\n\n\n\n F-16 C\/D Block 30\/32. 1986 rok.<\/p>\n\n\n\n Nast\u0119pnie na bazie F-16 C\/D Block 25 od lipca 1986 roku, zacz\u0119\u0142y powstawa\u0107 F-16 C\/D Block 30 nap\u0119dzane mocniejszymi silnikami General Electric F-110-GE-100 o ci\u0105gu 1 x 72,0 kN, a z dopalaniem 1 x 128,8 kN. Ze wzgl\u0119d\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie finansowych, silniki te otrzymywa\u0142o 75% wyprodukowanych maszyn. Pozosta\u0142e 25 % otrzyma\u0142y zmodernizowane silniki Pratt & Whitney F-100-PW-220 o ci\u0105gu 1 x 65,20 kN, a z dopalaniem 1 x 118,3 kN. Samoloty z tymi silnikami oznaczano F-16 C\/D Block 32. Ten dualizm zosta\u0142 nast\u0119pne powielony w kolejnych F-16 C\/D Block 40\/42 i Block 50\/52.<\/p>\n\n\n\n Po raz pierwszy wprowadzono elementy z zakresu technologii \u201estealth\u201d, utrudnionej wykrywalno\u015bci. Dopracowana stacja radiolokacyjna umo\u017cliwi\u0142a walk\u0119 z kilkoma celami jednocze\u015bnie. Zwi\u0119kszono pami\u0119\u0107 komputer\u00f3w pok\u0142adowych, a w 1987 roku, zainstalowano nowe oprogramowanie. Kad\u0142ubowe zbiorniki paliwowe otrzyma\u0142y ulepszony system samo-uszczelniania. W uzbrojeniu pojawi\u0142y si\u0119 kierowane pociski rakietowe AIM-120 AMRAAM z aktywn\u0105 radiolokacyjn\u0105 g\u0142owic\u0105 samonaprowadzaj\u0105c\u0105.<\/p>\n\n\n\n F-16 C\/D Block 30 – seria liczy 408 egzemplarzy (360 F-16 C i 48 F-16 D) F-16 C\/D Block 32 – seria liczy 61 egzemplarzy (56 F-16 C i 5 F-16 D). Monta\u017c ko\u0144cowy samolot\u00f3w F-16 C\/D Block 30 przeznaczone dla Turcji wykonano w\u0142a\u015bnie w Turcji.<\/p>\n\n\n\n F-16 N, TF-16 N. 1987 rok.<\/p>\n\n\n\n Ameryka\u0144ska marynarka wojenna w okresie 1987-1988, otrzyma\u0142a 26 samolot\u00f3w F-16 N, kt\u00f3re mia\u0142y spe\u0142nia\u0107 zadania samolot\u00f3w przeciwnika podczas treningu pilot\u00f3w. 4 maszyny wykonano w wersji dwumiejscowej, oznaczonej TF-16 N. Samoloty F-16 N i TF-16 N odpowiadaj\u0105 maszynom sz\u00f3stej serii produkcyjnej F-16 C\/D Block 30, ale do ich nap\u0119du u\u017cyto silnik\u00f3w F-110 GE-100. W samolotach tych dokonano tak\u017ce kilku innych zmian. Wzmocniono lokalnie konstrukcj\u0119 skrzyde\u0142, stosuj\u0105c tytan zamiast duraluminium. Samoloty pozbawiono uzbrojenia lufowego. Zastosowano s\u0142absz\u0105 stacj\u0119 radiolokacyjn\u0105 AN\/APG-66, zamiast AN\/APG-68.<\/p>\n\n\n\n F-16 C\/D Block 40\/42 Night Falcon. 1988 rok.<\/p>\n\n\n\n Ten samolot w 1988 roku, sta\u0142 si\u0119 uciele\u015bnieniem etapu MSIP-III. Sta\u0142 si\u0119 on wyspecjalizowany w uderzeniach na cele naziemne w dzie\u0144 i w nocy, przy pogorszonej pogodzie (mg\u0142a, deszcz). W tym celu samolot otrzyma\u0142 zasobnik celowniczo-nawigacyjny LANTIRN i rozszerzony zestaw \u015brodk\u00f3w bojowych.<\/p>\n\n\n\n Najwa\u017cniejsz\u0105 zmian\u0105, umo\u017cliwiaj\u0105c\u0105 atakowanie cel\u00f3w naziemnych w ka\u017cdych warunkach, by\u0142o zastosowanie opracowywanych od pocz\u0105tku 80-lat zasobnik\u00f3w LANTIRN – Low Level Navigation and Targeting by Infra Red for Night. Pr\u00f3by zasobnika rozpocz\u0119to w 1983 roku, i trwa\u0142y do 1988 roku. Pocz\u0105tkowo, ze wzgl\u0119du na wysok\u0105 cen\u0119 i priorytety dostaw, zasobniki zastosowano w samolotach F-15 E Strike Eagle, a w ko\u0144cu 1988 roku, zasobniki LANTIRN trafi\u0142y na F-16 C\/D.<\/p>\n\n\n\n Zestaw sk\u0142ada si\u0119 z dw\u00f3ch zasobnik\u00f3w: nawigacyjnego AN\/AAQ-13 i celowniczego AN\/AAQ-14. W zasobniku nawigacyjnym umieszczono radar TFR ( Terrain Following Radar – radar omijania przeszk\u00f3d terenowych ), kt\u00f3ry po sprz\u0119gni\u0119ciu z uk\u0142adem sterowania samolotu umo\u017cliwia lot zgodnie z rze\u017ab\u0105 terenu na wysoko\u015bci od 300 do 30 m. Opr\u00f3cz radaru TFR zasobnik nawigacyjny zawiera kamer\u0119 termowizyjn\u0105 do obserwacji przestrzeni przed samolotem, z kt\u00f3rej zobrazowanie jest wy\u015bwietlane na wska\u017aniku przeziernym HUD ( w tylnej kabinie F-16 D powtarzane jest ono na jednym z monitor\u00f3w CRT – repetytorze zobrazowania wska\u017anika HUD ). Zastosowano przy tym nowy wska\u017anik przezierny firmy GEC Marconi, charakteryzuj\u0105cy si\u0119 znacznie wi\u0119kszym polem widzenia 30 stopni x 20 stopni. Samoloty Block 40 i 42 s\u0105 jedyn\u0105 odmian\u0105, wyposa\u017con\u0105 we wska\u017aniki HUD tego typu. W zasobniku celowniczym AN\/AAQ-14 – w jego obrotowej g\u0142owicy, umieszczono tak\u017ce kamer\u0119 termowizyjn\u0105 o zmiennym polu widzenia, ale o wy\u017cszej rozdzielczo\u015bci. W zasobniku znajduje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c, sprz\u0119gni\u0119ty z kamer\u0105 laserowy dalmierz – pod\u015bwietlenie cel\u00f3w. Na F-16 C i F-16 D zasobnik nawigacyjny podwiesza si\u0119 na w\u0119\u017ale, na lewej stronie wlotu powietrza, a zasobnik celowniczy – na prawej (w\u0119z\u0142y 5L i 5R), odwrotnie, ni\u017c na F-15 E. U\u017cycie systemu LANTIRN pozwoli\u0142o w pe\u0142ni wykorzysta\u0107 mo\u017cliwo\u015bci pocisk\u00f3w AGM-65 D\/G. Cele wykryte i rozpoznane przy wykorzystaniu LANTIRN mog\u0105 by\u0107 wskazane dla pocisk\u00f3w AGM-65 wcze\u015bniejszych wersji. Dzi\u0119ki systemowi LANTIRN asortyment zabieranego uzbrojenia zosta\u0142 poszerzony r\u00f3wnie\u017c o bomby kierowane rodziny Paveway – GBU-10\/12\/24. Wcze\u015bniej F-16 mog\u0142y zrzuca\u0107 bomby kierowane GBU-10\/12 ale cele musia\u0142y by\u0107 wskazywane i pod\u015bwietlane z innego samolotu lub stanowiska naziemnego.<\/p>\n\n\n\n Stacja radiolokacyjna zosta\u0142a zmodernizowana do wersji AN\/APG-68 (V), umo\u017cliwiaj\u0105c odpalanie pocisk\u00f3w powietrze-powietrze AIM-120 AMRAAM jednocze\u015bnie do czterech cel\u00f3w (po dwa w kr\u00f3tkich odst\u0119pach czasowym). AN\/APG-68 (V) montowano ju\u017c wcze\u015bniej – na F-16 C Block 30, ale samoloty Block 40 jako pierwsze wyposa\u017cono w pociski AIM-120 i one jako pierwsze mog\u0142y wykorzysta\u0107 w pe\u0142ni nowe mo\u017cliwo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n Zmiany dotkn\u0119\u0142y r\u00f3wnie\u017c p\u0142atowca. Ze wzgl\u0119du na zwi\u0119kszon\u0105 maksymaln\u0105 mas\u0119 startow\u0105 – do 19 187 kg p\u0142atowiec oraz podwozie zosta\u0142y odpowiednio wzmocnione. Powi\u0119kszono nieco ko\u0142a, w wyniku czego na os\u0142onach podwozia g\u0142\u00f3wnego pojawi\u0142y si\u0119 charakterystyczne “b\u0105ble”. Ponadto okaza\u0142o si\u0119, \u017ce zasobniki LANTIRN cz\u0119\u015bciowo zas\u0142aniaj\u0105 reflektor ko\u0142owania, umieszczony na goleni g\u0142\u00f3wnego podwozia. Zosta\u0142 on wi\u0119c przeniesiony na os\u0142on\u0119 przedniego podwozia. Mimo powi\u0119kszonej masy dotychczasowe ograniczenia eksploatacyjne F-16 nie zmieni\u0142y si\u0119.<\/p>\n\n\n\n Pierwszy F-16 C Block 40 ( 87-0350 ) zosta\u0142 oblatany w Fort Worth w dniu 23 grudnia 1988 roku, a F-16 D Block 40 z kolei w dniu 8 lutego 1989 roku. Samoloty tej wersji zacz\u0119\u0142y wchodzi\u0107 do wyposa\u017cenia USAF od grudnia 1988 roku. \u0141\u0105cznie do 1995 roku, wyprodukowano 235 ( 234 ) F-16 C Block 40 i 31 F-16 D Block 40 oraz. \u0141\u0105cznie w USA zbudowano 462 maszyny. Do 2000 roku, \u0142\u0105cznie w Fort Worth wyprodukowano 329 F-16 C i 84 F-16 D Block 40. W tureckich zak\u0142adach TAI zbudowano natomiast dodatkowe 136 F-16 C i 27 F-16 D Block 40, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych 34 F-16 C i 12 F-16 D Block 40 dostarczono do Egiptu, a pozosta\u0142e Tureckim Si\u0142om Powietrznym. Ca\u0142kowita produkcja zamkn\u0119\u0142a si\u0119 liczb\u0105 465 F-16 C Block 40 i 111 F-16 D Block 40 ( razem 576 maszyn ) i 149 F-16 C Block 42 i 47 F-16 D Block 42 ( razem 196 maszyn ). Razem 772 F-16 C\/D Block 40\/42.<\/p>\n\n\n\n W 90-latach w USAF samoloty Block 40\/42 zacz\u0119to nieoficjalnie nazywa\u0107 F-16 CG i F-16 DG, aby umo\u017cliwi\u0107 wyr\u00f3\u017cnienie ich mo\u017cliwo\u015bci bojowych od F-16 C\/D innych wersji. Opr\u00f3cz tego u\u017cywa si\u0119 te\u017c nazwy Night Falcon, kt\u00f3ra ma odzwierciedla\u0107 przeznaczenie samolotu.<\/p>\n\n\n\n U\u017cytkownicy F-16 C\/D.<\/p>\n\n\n\n Egipt 1982 rok – Kraj ten w czerwcu 1980 roku, zawar\u0142 umow\u0119 na dostaw\u0119 34 F-16 A Block 15 i 6 F-16 B Block 15. Pierwsze maszyny zbudowano w styczniu 1982 roku. Maszyny dostarczono w okresie 1982\u20131984. Nast\u0119pnie zam\u00f3wiono kolejne 40 ( 45 ) F-16 C\/D Block 32. Pierwszy z tej partii samolot dostarczono w dniu 11 pa\u017adziernika 1986 roku. Kolejn\u0105 umow\u0119 podpisano w pa\u017adzierniku 1987 roku, na dostaw\u0119 47 ( 42 ) F-16 C\/D Block 40 z pociskami AIM-7 Sparrow. Czwart\u0105 umow\u0119 zawarto w czerwcu 1990 roku, na dostaw\u0119 46 F-16 C\/D Block 40. W 2000 roku, Egipt posiada\u0142 na uzbrojeniu oko\u0142o 175 my\u015bliwc\u00f3w F-16.<\/p>\n\n\n\n Korea Po\u0142udniowa 1986 rok. – Pierwsza dostawa od marca 1986 roku, 36 samolot\u00f3w ( 30\/10 ) F-16 C\/D Block 32. W dniu 20 grudnia 1989 roku, kraj ten podj\u0105\u0142 decyzj\u0119 zakupu 120 A\/F-18 Hornet, jednak problem polega\u0142 na wzro\u015bcie ceny kredytu za otrzymane ju\u017c samoloty F-16. Rz\u0105d zosta\u0142 zmuszony do nabycia kolejnych 120 samolot\u00f3w F-16 C\/D Block 52 z silnikami F-100 PW-229. Korea nie wysz\u0142a na tym \u017ale; 12 maszyn zbudowano w USA, ale 36 z zestaw\u00f3w dostarczonych do Korei, a 72 zbudowano ca\u0142kowicie na podstawie licencji.<\/p>\n\n\n\n Turcja 1987 rok. \u2013 We wrze\u015bniu 1983 roku, Turcja ujawni\u0142a ch\u0119\u0107 zakupu 132 F-16 C i 28 F-16 D \u0142\u0105cznie 160 maszyn. Pierwsze dwa egzemplarze F-16 C\/D Block 30 dostarczono do Turcji roz\u0142o\u017cone w marcu 1985 roku. Ich oblot nast\u0105pi\u0142 w dniu 20 pa\u017adziernika 1987 roku. Pierwsze 44 maszyny wykonano w wersji F-16 C\/D Block 30, nast\u0119pne w wersji Block 40 z mo\u017cliwo\u015bci\u0105 adaptacji do Block 50. Wszystkie samoloty maj\u0105 silniki F-110 GE-100. Z czasem zam\u00f3wienie wzros\u0142o do 240 samolot\u00f3w F-16 C\/D. Obecnie (2025 rok) Turcja posiada oko\u0142o 240\u2013250 samolot\u00f3w F\u201116 w s\u0142u\u017cbie, co czyni j\u0105 drugim co do wielko\u015bci operatorem tych maszyn w NATO po USAF.<\/p>\n\n\n\n Grecja 1989 rok. \u2013 Pierwsze przymiarki na nabycie 40 samolot\u00f3w F-16 A\/B celem zast\u0105pienia samolot\u00f3w F-5, poczyniono w listopadzie 1984 roku. Ostatecznie umow\u0119 na nabycie 36 egzemplarzy F-16 C Block 40 i 6 F-16 D Block 40, podpisano w styczniu 1987 roku. Dostawy trwa\u0142y od stycznie 1989 roku, do pa\u017adziernika 1989 roku. Drug\u0105 umow\u0119 na dostaw\u0119 32 F-16 C Block 50 i 8 F-16 D Block 50 zrealizowano w okresie 1997\u20131998. Grecja posiada \u0142\u0105cznie 170 my\u015bliwc\u00f3w F\u201116 dostarczonych w ramach programu \u201ePeace Xenia\u201d, mi\u0119dzy 1989 rokiem, a 2010\u202frokiem \u2013 obejmuj\u0105c wersje Block 30, 50, 52+ i 52+ Advanced.<\/p>\n\n\n\n Bahrajn 1990 rok. – Kraj ten zam\u00f3wi\u0142 samoloty w 1987 roku. Dostawy 18 samolot\u00f3w F-16 C Block 40 i 4 F-16 D Block 40, maszyn rozpocz\u0119to w marcu 1990 roku. Maszyny dostarczono w dw\u00f3ch umowach 12 i 10 sztuk. Samoloty wzi\u0119\u0142y udzia\u0142 w pierwszej wojnie w Iraku. Obecnie (2025 rok) Bahrajn posiada 16-17 samolot\u00f3w F-16 C\/D Block 40 i odbiera nowe samoloty F-16 V Block 70, w ilo\u015bci 16 egzemplarzy.<\/p>\n\n\n\n Inni u\u017cytkownicy s\u0105 om\u00f3wieni w rozdziale o F-16 A\/B.<\/p>\n\n\n\n Konstrukcja F-16 C\/D.<\/p>\n\n\n\n Jedno- lub dwumiejscowy, jednosilnikowy \u015bredniop\u0142at. Wielozadaniowy o zwi\u0119kszonych mo\u017cliwo\u015bciach ataku na cele naziemne, tak\u017ce w nocy. Konstrukcja obliczona na wytrzymanie przeci\u0105\u017ce\u0144 +9g, -3g.<\/p>\n\n\n\n Skrzyd\u0142a o obrysie trapezowym, profil NACA 64A-204, skos kraw\u0119dzi natarcia 40 stopni, bez wznosu. Wyd\u0142u\u017cenie skrzyd\u0142a 3,2, powierzchnia 27,87 m2. Konstrukcja wielod\u017awigarowa, dwucz\u0119\u015bciowa, p\u00f3\u0142skorupowa, typu bezpiecznego zniszczenia. Sk\u0142ada si\u0119 z 11-d\u017awigar\u00f3w i 8-\u017ceber dzielonych, w tym 4 wzmocnione, do kt\u00f3rych montowane s\u0105 w\u0119z\u0142y uzbrojenia. D\u017awigary rozpoczynaj\u0105 si\u0119 frezowanymi okuciami typu ko\u0142nierzowego s\u0142u\u017c\u0105cymi do monta\u017cu skrzyde\u0142 do kad\u0142uba. Pokrycie skrzyde\u0142 wykonano z pojedynczych arkuszy blach. Wn\u0119trze skrzyd\u0142a wykorzystano na zbiorniki paliwa. Na kraw\u0119dzi natarcia zamontowano klapy o konstrukcji przek\u0142adkowej z wype\u0142niaczem ulowym, o powierzchni obu 3,41 m2. Na kraw\u0119dzi sp\u0142ywu zamontowano klapo-lotki, tak\u017ce o konstrukcji przek\u0142adkowej z wype\u0142niaczem ulowym. Zajmuj\u0105 one 80 % rozpi\u0119to\u015bci p\u0142ata i s\u0105 wzajemnie wymienne. Obie maj\u0105 powierzchni\u0119 2,91 m2.<\/p>\n\n\n\n Kad\u0142ub o konstrukcji modu\u0142owej, p\u00f3\u0142skorupowej, metalowej, typu bezpiecznego zniszczenia. Kad\u0142ub jest cz\u0119\u015bciowo typu no\u015bnego, dlatego m\u00f3wi\u0105c o skrzyd\u0142ach pasmowych tej konstrukcji mamy na uwadze boczne cz\u0119\u015bci kad\u0142uba zdolne do wytwarzania si\u0142y no\u015bnej. Technologicznie podzielona na 3-cz\u0119\u015bci i modu\u0142u wlotu powietrza. Przedni element mie\u015bci stacj\u0119 radiolokacyjn\u0105, kabin\u0119 pilota ( pilot\u00f3w ), przedni zbiornik paliwa, dzia\u0142ko z b\u0119bnem amunicyjnym. \u015arodkowy modu\u0142 sk\u0142ada si\u0119 z 24 pod\u0142u\u017cnic i 8 wr\u0119g si\u0142owych. Do tego elementu mocowane jest podwozie wraz z komorami podwozia. We wn\u0119trzu umieszczono tak\u017ce kana\u0142 powietrzny i zbiorniki paliwa, a na grzbiecie urz\u0105dzenie do pobierania paliwa w locie. Tylna cz\u0119\u015b\u0107 kad\u0142uba to dwa boczne wysi\u0119gniki zako\u0144czone krokodylowymi klapami hamulcowymi, o max wychyleniu 60 stopni. Wysi\u0119gniki s\u0105 po\u0142\u0105czone ze s\u0105 g\u00f3r\u0105 nad silnikiem oraz uzupe\u0142nione wzmocnieniami dolnymi do kt\u00f3rych mocowany jest tak\u017ce hak do l\u0105dowania.<\/p>\n\n\n\n Kabina typu szczelnego, klimatyzowana. Tablica rozdzielcza wyposa\u017cona w 3 ekrany ( monitory katodowe ) uzupe\u0142nione wska\u017anikiem przeziernym. Tradycyjne przyrz\u0105dy zmniejszono do minimum i pe\u0142ni\u0105 rol\u0119 awaryjn\u0105. Pod tablic\u0105 rozdzielcz\u0105 umieszczono te elementy wyposa\u017cenia kt\u00f3re wymagaj\u0105 klimatyzowanych warunk\u00f3w. Fotel katapultowany firmy Aces II typu 0-0, odchylony o k\u0105t 300<\/sup>, dla lepszego znoszenia przez pilota przeci\u0105\u017cenia. Oszklenie kabiny wykonano z jednego arkusza tworzywa, z 14-warstwowego poliw\u0119glanu. Owiewka unoszona jest w g\u00f3r\u0119 do ty\u0142u. Oszklenie uzupe\u0142nia niedu\u017ce okno z ty\u0142u. Widoczno\u015b\u0107 w poziomie 360 stopni, w pionie 270 stopni, jest bardzo dobra. W kabinie zamiast centralnego dr\u0105\u017cka zamontowano na prawym pulpicie-pod\u0142okietniku joystick.<\/p>\n\n\n\n Usterzenie klasyczne. Pionowe o skosie 45 stopni, powierzchni 5,09 m2, konstrukcja p\u00f3\u0142skorupowa 4-d\u017awigarowa. Pokrycie z kompozytu w\u0119glowego. Kraw\u0119d\u017a natarcia o konstrukcji przek\u0142adkowej z wype\u0142niaczem ulowym. Ster kierunku przek\u0142adkowy-kompozytowy z wype\u0142niaczem ulowym, zawieszony w trzech punktach i ma powierzchni\u0119 1,08 m2. W podstawie usterzenia zamontowano elementy sterowania sterem i cz\u0119\u015b\u0107 wyposa\u017cenia. Usterzenie poziome p\u0142ytowe, trapezowe, z obci\u0119tymi ko\u0144c\u00f3wkami, o skosie 40 stopni i ujemnym wznosie 10 stopni. Konstrukcyjnie wykonany z jednego d\u017awigara tytanowego i pomocniczego d\u017awigara duraluminiowego. Reszta to wype\u0142nienie kom\u00f3rkowe i pokrycie przek\u0142adkowe z kompozytu. Usterzenie poziome jest wzajemnie przemienne. Rozpi\u0119to\u015b\u0107 usterzenia poziomego 5,60 m, a powierzchnia wi\u0119ksza ni\u017c w wersjach A\/B – 5,92 m2. Usterzenie uzupe\u0142niaj\u0105 dwie kierownice aerodynamiczne o obrysie trapezowym, rozchylone na boki po 10 stopni. Konstrukcja kompozytowa z wype\u0142nieniem kom\u00f3rkowym.<\/p>\n\n\n\n Podwozie tr\u00f3jpodporowe, z pojedynczymi ko\u0142ami, chowane do kad\u0142uba. Przednie na p\u00f3\u0142-widelcu, sterowane chowane do ty\u0142u. Wymiary 0,457 x 0,145, o ci\u015bnieniu 2,07 \u2013 2,14 MPa. W podwoziu g\u0142\u00f3wnym hamulce tarczowe z uk\u0142adem przeciw po\u015blizgowym ( ABS ), chowane w prz\u00f3d z r\u00f3wnoczesnym obrotem o 90 stopni, aby p\u0142asko przylega\u0142y do kana\u0142u powietrznego. Wymiary 0,705 x 0,222, o ci\u015bnieniu 1,45 \u2013 1,52 MPa. Amortyzatory olejowo-gazowe w goleniach. Baza podwozia 4,00 m, rozstaw podwozia 2,36 m.<\/p>\n\n\n\n Nap\u0119d samolot\u00f3w F-16 C\/D. <\/p>\n\n\n\n Samoloty nap\u0119dzane s\u0105 dwoma rodzajami silnik\u00f3w;<\/p>\n\n\n\n Block X0 – General Electric F-110-GE-100 o ci\u0105gu 1 x 72,00 kN, a z dopalaniem 1 x 128,84 kN.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Block X2 – Pratt & Whitney F-100-PW-220 o ci\u0105gu 1 x 65,20 kN, a z dopalaniem 1 x 118,30 kN. <\/p>\n\n\n\n Wyposa\u017cenie i zwi\u0119kszone mo\u017cliwo\u015bci F-16 C\/D.<\/p>\n\n\n\n Block 20 1982r.<\/p>\n\n\n\n Block 25 1984r.<\/p>\n\n\n\n Block 30 1986r.<\/p>\n\n\n\n Block 32 1986r.<\/p>\n\n\n\n Block 40\/42 1988r.<\/p>\n\n\n\n Uzbrojenie<\/p>\n\n\n\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Krak\u00f3w 2005-03-15 General Dynamics F-16 C\/D. Rozdzia\u0142 1982.12.14. USA Wielozadaniowy samolot my\u015bliwski. Druga generacja. Zobacz Rozdzia\u0142 F-16 A\/B. Modernizacja MSIP. Ju\u017c pod koniec 70-lat, u\u017cytkownicy samolot\u00f3w F-16 domagali si\u0119 wi\u0119kszych mo\u017cliwo\u015bci bojowych samolot\u00f3w. W 1980 roku, rozpocz\u0119to wieloetapowy program modernizacji F-16 oznaczony Multinational Staged Improvement Program – MSIP, zawartego w programie Enhanced Tactical Fighter – […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":7421,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[39],"tags":[],"class_list":["post-7420","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-samoloty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7420","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7420"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7420\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7424,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7420\/revisions\/7424"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/7421"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7420"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7420"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7420"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/polot.net\/wp-content\/uploads\/2025\/07\/F-16-C.-2016-rok.-Zdjecie-Karol-Placha-Hetman01-1024x690.png\")
![\"\"](\"https:\/\/polot.net\/wp-content\/uploads\/2025\/07\/F-16-C.-2016-rok.-Zdjecie-Karol-Placha-Hetman02-1024x674.png\")
\n
\n
\n
\n
\n
\n
![\"\"](\"https:\/\/polot.net\/wp-content\/uploads\/2025\/07\/Dane-T-T-F-16.-2008-rok.-Praca-Karol-Placha-Hetman02.png\")