1951 rok.<\/h3>\n
W dniu 21.02.1951 roku, Minister Obrony Narodowej wyda\u0142 Dyrektyw\u0119 Nr 00020\/Org, w kt\u00f3rej nakaza\u0142 Dow\u00f3dcy Wojsk Lotniczych przeformowanie i sformowanie wielu jednostek lotniczych. Ukaza\u0142 si\u0119, wydany przez MON Rozkaz Nr 0036\/Org z dnia 7.04.1951 roku, nakazuj\u0105cy sformowanie do dnia 1.08.1951 roku, 15. Dywizji Lotnictwa Bombowego w sk\u0142adzie 7. PLB i 33. PLB. Z tym, \u017ce 7. PLB ju\u017c funkcjonowa\u0142, a 33. PLB mia\u0142 by\u0107 dopiero sformowany. Dodatkowo w sk\u0142ad Dywizji wchodzi\u0142y; 46. (48.) Ruchome Warsztaty Remontowe Lotnictwa oraz 68. Kompania \u0141\u0105czno\u015bci. Podstawowym samolotem mia\u0142 sta\u0107 si\u0119 pocz\u0105tkowo bombowiec Tu-2 o nap\u0119dzie t\u0142okowym. Miejsce bazowania Lotnisko Malbork. Wyb\u00f3r Malborka, jako bazy nie by\u0142 przypadkowy. W \u00f3wczesnych realiach dawa\u0142 najdogodniejsz\u0105 pozycj\u0119 do prowadzenia ataku na kierunku p\u00f3\u0142nocno-zachodnim, co by\u0142o zgodne z planami moskali.<\/p>\n
Pu\u0142ki mia\u0142y zmniejszon\u0105 liczb\u0119 eskadr, do dw\u00f3ch. Ka\u017cda z eskadr sk\u0142ada\u0142a si\u0119 z trzech kluczy po trzy samoloty, czyli 18 samolot\u00f3w bojowych oraz 7 maszyn (bojowe samoloty dow\u00f3dztwa pu\u0142ku i dywizji oraz maszyny szkolne i \u0142\u0105cznikowe). Razem w Pu\u0142ku by\u0142o 25 maszyn; Tu-2, UTu-2, UTB-2 i Po-2.<\/p>\n
33 PLB sformowano na bazie cz\u0119\u015bci kadry z 7. PLB i innych jednostek lotniczych, w p\u00f3\u017aniejszym okresie nap\u0142ywali piloci po szkole. By\u0142 to czas, kiedy w Wojsku Polskim by\u0142o mn\u00f3stwo moskali, dlatego nie dziwmy si\u0119, \u017ce na dow\u00f3dc\u0119 33. PLB wyznaczono moskala majora pilota Aleksanda Po\u0142kanowa. Mimo zapisanego w Rozkazie podstawowego typu samolotu bombowego Tu-2, Pu\u0142k otrzyma\u0142 na starcie 10 Pe-2 i 2 Po-2. Wszystkie te samoloty pami\u0119ta\u0142y II wojn\u0119 \u015bwiatow\u0105. Szczeg\u00f3lnie te pierwsze by\u0142y nielubiane przez za\u0142ogi i personel naziemny. G\u0142\u00f3wnym powodem by\u0142y wyeksploatowane i zawodne silniki. Dow\u00f3dztwo r\u00f3\u017cnymi sposobami motywowa\u0142o personel lataj\u0105cy do podnoszenia kwalifikacji i dog\u0142\u0119bnego poznania charakterystyk lotnych samolotu. Organizowano zawody np.; o tytu\u0142 najlepszego mistrza pilota\u017cu oraz najlepszego mistrza strzelca-radiotelegrafisty.<\/p>\n
Dwa pu\u0142ki lotnictwa bombowego to jednak by\u0142o za ma\u0142o. Wprowadzenie do realizacji \u201ePlanu zamierze\u0144 organizacyjnych na lata1951r.\u20131952r.\u201d spowodowa\u0142o opracowanie rozkazu MON nr 0096\/Org z 11.09.1951r. (11.12.1951r.), na mocy, kt\u00f3rego Minister Obrony Narodowej poleci\u0142 Dow\u00f3dcy Wojsk Lotniczych wprowadzi\u0107 now\u0105 organizacj\u0119 15. DLB, powi\u0119kszon\u0105 o nowy 35. Pu\u0142kLotnictwa Bombowego. Nowy pu\u0142k mia\u0142 by\u0107 sformowany od dnia 1.05.1952r. do 1.12.1952r. na Lotnisku Inowroc\u0142aw (?). G\u0142\u00f3wnym wykonawc\u0105 rozkazu sformowania 35. PLB by\u0142 dow\u00f3dca 15. DLB.<\/p>\n
W MON podj\u0119to decyzj\u0119 o przeniesieniu 15. DLB na Lotnisko Bydgoszcz. Pierwsze analizy wykaza\u0142y, \u017ce samoloty odrzutowe I\u0142-28 mog\u0142y by\u0107 u\u017cytkowane tylko z lotnisk o odpowiednim standardzie. Lotnisko w Malborku nie spe\u0142nia\u0142o tych wymog\u00f3w g\u0142\u00f3wnie ze wzgl\u0119du na brak odpowiedniego pasa betonowego i dr\u00f3g ko\u0142owania. Lotnisko Bydgoszcz posiada\u0142o ju\u017c betonow\u0105 drog\u0119 startow\u0105. By\u0142o wi\u0119ksze i dysponowa\u0142o lepszym zapleczem. Doskonale nadawa\u0142o si\u0119 na przyj\u0119cie nowego typu bombowc\u00f3w. Jednak za t\u0105 decyzj\u0105 kry\u0142a si\u0119 tak\u017ce obawa MON, przed kolejnymi dezercjami lotnik\u00f3w z jednostek ulokowanych blisko Morza Ba\u0142tyckiego.<\/p>\n
W dywizji poczyniono pierwsze przygotowania. Jednostki 7. i 33. PLB zosta\u0142y przeniesione na Lotnisko Bydgoszcz w dniach 3-4.04.1952 roku. W tym czasie stacjonowa\u0142 tu 4. PLSz, kt\u00f3ry formowa\u0142 8. Dywizje Lotnictwa Szturmowego. Stan osobowy obu dywizji zakwaterowano w koszarach przy ulicy Szubi\u0144skiej. Kadra ze swoimi rodzinami zamieszka\u0142a w blokach przy ulicy \u017bwirki i Wigury.<\/p>\n Od po\u0142owy 1952 roku, na Lotnisku Bydgoszcz czyniono przygotowania do przyj\u0119cia nowej techniki lotniczej, czyli samolot\u00f3w I\u0142-28. Tu powsta\u0142a baza odbioru samolot\u00f3w i przeszkalania za\u0142\u00f3g. Zanim rozpocz\u0119to szkolenie za\u0142\u00f3g, najpierw je sformowano. Podstawowym kryterium by\u0142a \u201ew\u0142a\u015bciwa\u201d postawa ideologiczna. Tutaj liczy\u0142o si\u0119 przede wszystkim zdanie oficer\u00f3w politycznych. Odsiew by\u0142 du\u017cy. W efekcie wielu zdolnych pilot\u00f3w zosta\u0142o przeniesionych do lotnictwa szkolnego, gdzie nie mieli kontaktu z now\u0105 technik\u0105 lub nawet musieli po\u017cegna\u0107 si\u0119 z mundurem. Sytuacja ta nie sprzyja\u0142a normalnemu szkoleniu, co prze\u0142o\u017cy\u0142o si\u0119 na jedn\u0105 katastrof\u0119 i kilka przes\u0142anek do ich zaistnienia.<\/p>\n W dniu 31.10.1952 roku, na Lotnisku Bydgoszcz wyl\u0105dowa\u0142o pierwsze 8 samolot\u00f3w I\u0142-28 nr 1910, 2002, 2004, 2006, 2008, 2010, 2103, 2105. Jednocze\u015bnie do Bydgoszczy przyby\u0142a grupa instruktor\u00f3w-pilot\u00f3w ruskich, kt\u00f3rzy stacjonowali na terenie germanii i CCCP. W dniu 11.12.1952 roku, na Lotnisku Bydgoszcz wyl\u0105dowa\u0142 pierwszy szkolny samolot UI\u0142-28 nr 64204. Przyby\u0142y kolejne 6 samolot\u00f3w I\u0142-28 nb 2101, 2104, 2106, 2107, 2109, 2111. Jeszcze w 1952 roku, dostarczono kolejne 10 samolot\u00f3w I\u0142-28.<\/p>\n W listopadzie 1952 roku, przeprowadzono egzamin teoretyczny ze znajomo\u015bci obs\u0142ugi i budowy samolotu. Zdany egzamin by\u0142 przepustk\u0105 do rozpocz\u0119cia szkolenia w locie. Pierwszy zosta\u0142 przezbrojony 7. PLB. W styczniu 1953 roku, do Bydgoszczyprzyby\u0142y kolejne 13 maszyn I\u0142-28. Z tych maszyn kilka trafi\u0142o na stan 33. PLB i by\u0142y to pierwsze samoloty na stanie tego Pu\u0142ku.<\/p>\n Wszystkie samoloty by\u0142y fabrycznie nowe. Pozostawiono je w barwie naturalnego duraluminium. Szachownice naniesiono na usterzenie pionowe, tyln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 kad\u0142uba i skrzyd\u0142a. Numery burtowe ( boczne ) malowano zgodnie z normami sowieckimi. Samoloty otrzymywa\u0142y kolejne numery porz\u0105dkowe, niezwi\u0105zane z numerami seryjnymi. I tak; 7. PLB \u2013 numery od 1 do 20, 33. PLB \u2013 od 21 do 40, 35. PLM \u2013 (od 1954 roku, kiedy to zacz\u0105\u0142 na stan przyjmowa\u0107 samoloty I\u0142-28) od 41 do 60. Co najwa\u017cniejsze numery by\u0142y w r\u00f3\u017cnych kolorach zale\u017cnych od przynale\u017cno\u015bci do danego pu\u0142ku. I tak; 7. PLB mia\u0142 numery burtowe w kolorze czerwonym, 33. PLB \u2013 w kolorze niebieskim, 35. PLB \u2013 w kolorze ciemno-\u017c\u00f3\u0142tym z granatow\u0105 obw\u00f3dk\u0105. Uprzedzaj\u0105c fakty zaznaczymy, \u017ce z up\u0142ywem lat, w miar\u0119 przekazywania samolot\u00f3w do innych jednostek (21. SPLR \u2013 samodzielny pu\u0142k lotnictwa rozpoznawczego, 15. SELR MW \u2013 samodzielna eskadra lotnictwa rozpoznawczego marynarki wojennej, OSL-4 w D\u0119blinie, 19. LEH \u2013 lotnicza eskadra holownicza), odst\u0105piono od zasady uporz\u0105dkowanych numer\u00f3w w eskadrach. Np. w 35. PLB wprowadzono kolejne numery taktyczne z serii \u201e60\u201d, \u201e70\u201d i \u201e80\u201d. Samoloty szkolne UI\u0142-28 otrzyma\u0142y tak\u017ce kolejne numery porz\u0105dkowe poprzedzone liter\u0105 S, natomiast rozpoznawcze I\u0142-28 R kolejne numery porz\u0105dkowe poprzedzone zerem. Oczywi\u015bcie zdarza\u0142y si\u0119 wyj\u0105tki.<\/p>\n Pocz\u0105tek 1953 roku, by\u0142 intensywnym okresem szkolenia na nowym sprz\u0119cie. Szkolenie przebiega\u0142o szybko i bez wi\u0119kszych zak\u0142\u00f3ce\u0144. Do Bydgoszczy przybywa\u0142y kolejne samoloty I\u0142-28. Pilotami nowych bombowc\u00f3w zostawali zwykle pilocibombowc\u00f3w typu Pe-2 lub Tu-2. Co ciekawe pomimo zupe\u0142nie innego nap\u0119du przeszkalanie nie nastr\u0119cza\u0142o wi\u0119kszych problem\u00f3w. Zwykle ju\u017c po kilku lotach na wersji UI\u0142-28 pilot m\u00f3g\u0142 wykona\u0107 lot samodzielny.<\/p>\n Dow\u00f3dztwo Wojsk Lotniczych zacz\u0119\u0142o rozwa\u017ca\u0107 przeniesienie 7. PLB na miejsce sta\u0142ego bazowania na p\u00f3\u0142nocy kraju, lecz po uprowadzeniu na wysp\u0119 Bornholm samolotu MiG-15 bis ze S\u0142upska, (a w dwa miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej kolejnego MiG-15 bis), zapad\u0142a decyzja o pozostawieniu nowoczesnych I\u0142-28 w g\u0142\u0119bi kraju. G\u0142\u00f3wne si\u0142y 15. DLB w postaci 7. PLB i 33. PLB przebazowano w dniu 8.04.1953 roku, z Bydgoszczy do Warszawy (Lotnisko Bemowo). Bydgoszcz pozosta\u0142a centraln\u0105 baz\u0105 bombowc\u00f3w I\u0142-28.<\/p>\n Jednak kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej zdecydowano o nowej dyslokacji jednostek bombowych. 35. PLB przebazowano z Inowroc\u0142awia na lotnisko w Przasnyszu, a 7. PLB i 33. PLB z Bemowa do Modlina. Dok\u0142adnie po p\u00f3\u0142 roku, w dniu 8.10.1953 roku, oba pu\u0142ki (7. PLB, 33. PLB) zosta\u0142y przebazowane na lotnisko Modlin. Lotnisko Modlin by\u0142o w tym czasie po rozbudowie. Mia\u0142o nowoczesne zaplecze, a przede wszystkim znajdowa\u0142o si\u0119 bli\u017cej Warszawy.<\/p>\n W okresie tym zainicjowano w lotnictwie wojskowym wsp\u00f3\u0142zawodnictwo o miano przoduj\u0105cej za\u0142ogi.<\/p>\n Ten okres (1953 roku) charakteryzowa\u0142 si\u0119 bardzo intensywnym szkoleniem wszystkich za\u0142\u00f3g 15. DLB. \u015awiadczy o tym liczba wylatanych godzin. Na przyk\u0142ad 35. PLB osi\u0105gn\u0105\u0142 nalot w powietrzu w wysoko\u015bci 922,41 godzin, w tym: na samolotach bojowych \u2013 550,39 godz; na samolotach szkolno-bojowych \u2013 60,53 godz; na samolotach szkolnych \u2013 311,09 godz.<\/p>\n Pocz\u0105tek 1954 roku, dla 15. DLB i jej samolot\u00f3w t\u0142okowych zgromadzonych w 35. PLB by\u0142 bardzo typowy. W okresie 8.02.\u201325.03.1954 roku, dow\u00f3dca pu\u0142ku wyznaczy\u0142 dwie za\u0142ogi do holowania r\u0119kaw\u00f3w nad poligonem Mrze\u017cyno. Obowi\u0105zki dow\u00f3dcyzgrupowania powierzono por. pil. Zdzis\u0142awowi Szczuckiemu. Na miejsce zgrupowania wyznaczono lotnisko \u015awidwin. Podobne zadania wykonywano w okresie letnim 10.05.\u201320.08.1954 roku. Znowu dwie za\u0142ogi pod dow\u00f3dztwem: por. pil. Z. Szczuckiego i por. l. J\u0119drzejczyka holowa\u0142y cele powietrzne nad poligonem Mrze\u017cyno.<\/p>\n Natomiast za\u0142ogi samolot\u00f3w I\u0142-28 zgromadzone na lotnisku w Modlinie, kontynuowa\u0142y szkolenie w zakresie lot\u00f3w dziennych indywidualnych i w ugrupowaniach oraz bombardowaniu.<\/p>\n W dniu 10.05.1954 roku, w 35. PLB odby\u0142o si\u0119 po\u017cegnanie starszego in\u017cyniera pu\u0142ku mjr. Dani\u0142a Popowa \u2013 oficera sowieckiego, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 rozkaz powrotu do CCCP. Fakt ten przytaczamy tylko, dlatego, aby uzmys\u0142owi\u0107 czytelnikowi g\u0142\u0119bok\u0105 inwigilacj\u0119 Wojska Polskiego jeszcze w po\u0142owie 50-lat.<\/p>\n Ju\u017c wiosn\u0105 zapad\u0142a decyzja o pierwszym publicznym pokazie samolot\u00f3w I\u0142-28 w locie. Nast\u0105pi\u0142o to w dniu 22.07.1954 roku, podczas defilady nad Katowicami (w tym czasie nazwanymi Stalinogrodem). W defiladzie wzi\u0119\u0142y udzia\u0142 za\u0142ogi z 7. PLB i 33.PLB na samolotach I\u0142-28. Samoloty te poprzedza\u0142 dow\u00f3dca 35. PLB mjr pil. Kazimierz Wierzbicki na samolocie Tu-2.<\/p>\n W po\u0142owie 1954 roku, przyszed\u0142 czas na przeszkolenie ostatniego pu\u0142ku 15. DLB, czyli 35. PLB na nowe bombowce I\u0142-28. Zgodnie z rozkazem Dow\u00f3dcy WL w zwi\u0105zku z rozpocz\u0119ciem przeszkolenia na nowy sprz\u0119t, 35. PLB w dniach 20\u201322.05.1954 roku, mia\u0142 si\u0119 przebazowa\u0107 z Przasnysza na lotnisko Modlin. Poniewa\u017c Pu\u0142k mia\u0142 przyj\u0105\u0107 w Modlinie odrzutowe I\u0142-28, na lotnisku w Przasnyszu pozostawiono posiadane Pe-2 FT, kt\u00f3re przeznaczono do kasacji. Dwie za\u0142ogi, kt\u00f3re przebywa\u0142yna zgrupowaniu poligonowym w \u015awidwinie lata\u0142y na Tu-2 (nr takt. 05, 08), kt\u00f3re 11.06.1954 roku, przekazano formuj\u0105cemu si\u0119 kluczowi holowniczemu (zarz\u0105dzenie szefa Sztabu Generalnego WP nr 0138\/Org.). Tak, wi\u0119c, do Modlina rzutem powietrznym przebazowano tylko trzy posiadane jeszcze samoloty CSS-13.<\/p>\n Do ko\u0144ca maja 1954 roku, na lotnisku w Modlinie personel Pu\u0142ku przygotowywa\u0142 baz\u0119 koszarow\u0105 i szkoleniow\u0105. Od podstaw przygotowano w kr\u00f3tkim czasie potrzebne gabinety i sale wyk\u0142adowe, wyposa\u017caj\u0105c je w literatur\u0119, sprz\u0119t i inne pomoceszkoleniowe. Do ko\u0144ca maja 1954 roku, oddano do u\u017cytku Dzia\u0142 Nauk, kt\u00f3ry okaza\u0142 si\u0119 najlepszym tego typu obiektem w ca\u0142ej dywizji. Jednocze\u015bnie wyselekcjonowano i zakwalifikowano personel lataj\u0105cy i techniczny do przeszkolenia na odrzutoweI\u0142-28. W zwi\u0105zku ze zmian\u0105 etatu oraz przezbrojeniem Pu\u0142ku nast\u0105pi\u0142a zmiana na stanowisku dow\u00f3dcy 35. PLB. W dniu 25.06.1954 roku, obowi\u0105zki zda\u0142 mjr pil. Kazimierz Wierzbicki, a przyj\u0105\u0142 kpt. dypl. pil. J\u00f3zef Ostrowski, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bniepowr\u00f3ci\u0142 po uko\u0144czeniu Akademii Lotniczej w Monino w CCCP.<\/p>\n Zgodnie z opracowanym harmonogramem w okresie czerwiec-sierpie\u0144 1954 roku, wyznaczony personel odby\u0142 przeszkolenie teoretyczne. W dniu 6.06.1954 roku, na stan pu\u0142ku przyj\u0119to pierwsze dwa I\u0142-28, kt\u00f3re intensywnie wykorzystywano do zaj\u0119\u0107szkolenia teoretycznego. Po zako\u0144czeniu trzymiesi\u0119cznego kursu teoretycznego rozpocz\u0119to przeszkolenie praktyczne w powietrzu. W dniu 25.09.1954 roku, pierwsza za\u0142oga 35. PLB pod dow\u00f3dztwem mjr. pil. J\u00f3zefa Ostrowskiego wykona\u0142a samodzielny lot na I\u0142-28.<\/p>\n W dniu 15.10.1954 roku, na stanie Pu\u0142ku by\u0142o: 21 samolot\u00f3w r\u00f3\u017cnych typ\u00f3w, w tym: 15 samolot\u00f3w bombowych I\u0142-28, 3 samoloty szkolno-bojowe UI\u0142-28 i trzy szkolne CSS-13. W po\u0142owie pa\u017adziernika 1954 roku, Pu\u0142k po raz pierwszy przyst\u0105pi\u0142 doprzygotowania sprz\u0119tu odrzutowego do zimowej eksploatacji. Do ko\u0144ca 1954 roku, Pu\u0142k prowadzi\u0142 intensywne szkolenie w powietrzu, uzyskuj\u0105c coraz wy\u017cszy poziom. Przeszkolono czterech pilot\u00f3w: por. J\u00f3zefa Cholew\u0119, ppor. Feliksa Kostk\u0119, ppor. Szczerbetko i ppor. Edmunda Szczyg\u0142a. Do poziomu \u201elot w sk\u0142adzie klucza\u201d wyszkolono dwie za\u0142ogi: mjr. J\u00f3zefa Ostrowskiego i kpt. Zdzis\u0142awa Szczuckiego. Natomiast w lotach po kr\u0119gu na szkolno-bojowych UI\u0142-28 uzyska\u0142o dopuszczenie sze\u015bciu pilot\u00f3w.<\/p>\n R\u00f3wnie\u017c 1954 roku, zako\u0144czy\u0142 si\u0119 du\u017cym nalotem dla 15. DLB, g\u0142\u00f3wnie na samolotach I\u0142-28. Na przyk\u0142ad 35. PLB uzyska\u0142 nalot w wysoko\u015bci 615,25 godzin, w tym: na samolotach bojowych \u2013 273,54 godz., na samolotach szkolno-bojowych \u2013 118,58godz. i na szkolnych \u2013 265,33 godziny.<\/p>\n Podczas odprawy rocznej w dywizji og\u0142oszono wyniki wsp\u00f3\u0142zawodnictwa; I-miejsce 7 PLB, II-miejsce 35 PLB, III-miejsce 33 PLB.<\/p>\n W po\u0142owie czerwca 1955 roku, dow\u00f3dca dywizji otrzyma\u0142 rozkaz wystawienia samolot\u00f3w I\u0142-28 do defilady nad Warszaw\u0105, w dniu 22.07.1955 roku. Samoloty I\u0142-28 mia\u0142y by\u0107 zademonstrowane w trzech ugrupowaniach. Pierwsze ugrupowanie mia\u0142wystawi\u0107 7. PLB ( 15 samolot\u00f3w I\u0142-28 ), drugie 33. PLB, trzecie 35. PLB ( 9 samolot\u00f3w I\u0142-28 ) razem z 21 SPLR ( samodzielny pu\u0142k lotnictwa rozpoznawczego, 6 samolot\u00f3w I\u0142-28 ). Treningi pocz\u0105tkowo prowadzono w sk\u0142adach kluczy, p\u00f3\u017aniej ju\u017c w ugrupowaniu ca\u0142o\u015bci rzutu bombowego.<\/p>\n Za\u0142ogi na defilad\u0119 startowa\u0142y i l\u0105dowa\u0142y na lotnisku Modlin, a kolejno\u015b\u0107 startu by\u0142a nast\u0119puj\u0105ca: 1 lider defilady w asy\u015bcie dw\u00f3ch my\u015bliwc\u00f3w, 2 kolumna samolot\u00f3w prowadzona przez mjr. A. Kwiatkowskiego, 3 kolumna samolot\u00f3w prowadzona przez mjr. J. W\u00f3jcika, 4 kolumna samolot\u00f3w prowadzona przez mjr. J. Ostrowskiego.<\/p>\n Kolejny rok zako\u0144czy\u0142 si\u0119 wysok\u0105 ocen\u0105 dywizji. We wsp\u00f3\u0142zawodnictwie powt\u00f3rzy\u0142a si\u0119 kolejno\u015b\u0107 z poprzedniego roku. Dodatkowo 7. PLB i 35. PLB zako\u0144czy\u0142 rok bezwypadkowo, co jest ogromnym sukcesem. W 1955 roku, Dywizja zosta\u0142a zobowi\u0105zana do przekazania 12 samolot\u00f3w I\u0142-28, po cztery z ka\u017cdego Pu\u0142ku do tworzonego 21. Samodzielnego Pu\u0142ku Lotnictwa Rozpoznawczego w Sochaczewie. Jako podstawowe samoloty w tym Pu\u0142ku by\u0142y I\u0142-28 R w liczbie 8 maszyn i jeden UI\u0142-28.<\/p>\n W 1955 roku, nast\u0105pi\u0142y kolejne bardzo istotne zmiany w Polskim Lotnictwie Bombowym. G\u0142\u00f3wnym ich powodem by\u0142o wprowadzenie trzeciej (i ostatniej) wersji samolotu, czyli I\u0142-28 R oraz wprowadzenie bombowc\u00f3w I\u0142-28 do lotnictwamorskiego. Ale po kolei.<\/p>\n 1955 roku, rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 od roszad kadrowych maj\u0105cych zabezpieczy\u0107 przysz\u0142e zadania zar\u00f3wno w dywizji jak i w innych jednostkach przewidzianych do eksploatacji samolot\u00f3w I\u0142-28. Na przyk\u0142ad w 35. PLB wprowadzono nast\u0119puj\u0105ce zmiany osobowe; \u2013 dow\u00f3dca pu\u0142ku \u2013 mjr dypl. pil. J\u00f3zef Ostrowski, \u2013 zast\u0119pca d-cy pu\u0142ku ds. polityczno-wychowawczych \u2013 kpt. Kazimierz Nowicki, \u2013 szef sztabu pu\u0142k \u2013 mjr Stanis\u0142aw Brodzi\u0144ski, \u2013 pomocnik d-cy pu\u0142ku ds. pilota\u017cu \u2013 kpt. pil. Zdzis\u0142aw Szczucki, \u2013 pomocnik d-cy pu\u0142ku ds. nawigacji i bombardowania \u2013 mjr Micha\u0142 Procek, \u2013 szef strzelania powietrznego \u2013 por. nawig. Henryk Rozenek, \u2013 pomocnik d-cy pu\u0142ku ds. eksploatacji \u2013 kpt. Kazimierz \u017belazkiewicz, \u2013 dow\u00f3dca 1. Eskadry Lotniczej \u2013 kpt. pil. J\u00f3zef Czernecki, \u2013 dow\u00f3dca 2. Eskadry Lotniczej \u2013 kpt. pil. Leon J\u0119drzejczyk.<\/p>\n Pu\u0142k nadal wykonywa\u0142 zadania zabezpieczania strzela\u0144 artylerii przeciwlotniczej na poligonie Mrze\u017cyno. Ale tym razem po raz pierwszy na samolotach I\u0142-28. Od maja 1955r. na lotnisko w \u015awidwinie skierowano do tego zadania dwie za\u0142ogi. W dniu 9.06.1955 roku, na lotnisku w Modlinie wyl\u0105dowa\u0142a partia 6 samolot\u00f3w I\u0142-28 (nr fabr.: 56701, 56710, 56716, 56721, 56724, 56735). Samoloty te zosta\u0142y przekazane do 35. PLB. W ten spos\u00f3b pu\u0142k osi\u0105gn\u0105\u0142 pe\u0142ny stan etatowy \u2013 20samolot\u00f3w I\u0142-28.<\/p>\n W po\u0142owie czerwca 1955 roku, dow\u00f3dca dywizji otrzyma\u0142 rozkaz wystawienia samolot\u00f3w I\u0142-28 do defilady nad Warszaw\u0105, w dniu 22.07.1955 roku. Samoloty I\u0142-28 mia\u0142y by\u0107 zademonstrowane w trzech ugrupowaniach. Pierwsze ugrupowanie mia\u0142 wystawi\u0107 7. PLB (15 samolot\u00f3w I\u0142-28), drugie 33. PLB, trzecie 35. PLB (9 samolot\u00f3w I\u0142-28) razem z 21. SPLR (samodzielny pu\u0142k lotnictwa rozpoznawczego, 6 samolot\u00f3w I\u0142-28). Treningi pocz\u0105tkowo prowadzono w sk\u0142adach kluczy, p\u00f3\u017aniej ju\u017c w ugrupowaniu ca\u0142o\u015bci rzutu bombowego. Za\u0142ogi na defilad\u0119 startowa\u0142y i l\u0105dowa\u0142y na lotnisku Modlin, a kolejno\u015b\u0107 startuby\u0142a nast\u0119puj\u0105ca: 1 lider defilady w asy\u015bcie dw\u00f3ch my\u015bliwc\u00f3w, 2 kolumna samolot\u00f3w prowadzona przez mjr. A. Kwiatkowskiego, 3 kolumna samolot\u00f3w prowadzona przez mjr. J. W\u00f3jcika, 4 kolumna samolot\u00f3w prowadzona przez mjr. J. Ostrowskiego.<\/p>\n Rankiem 22.07.1955 roku, na lotnisku zosta\u0142y ustawione samoloty w kolejno\u015bci do startu. Systematycznie, co 30 s startowa\u0142y kolejne za\u0142ogi, by po zbi\u00f3rce w powietrzu uda\u0107 si\u0119 na wyznaczon\u0105 tras\u0119. Na pierwszym odcinku: Modlin-G\u0105bin formowano ca\u0142\u0105 kolumn\u0119 dywizji, by po zakr\u0119cie o 180 stopni powr\u00f3ci\u0107 nad Modlin, tam wykonywano manewr na drog\u0119 bojow\u0105 i od Nasielska drog\u0105 bojow\u0105 nad Warszaw\u0119. Przelot nad trybun\u0105 honorow\u0105 odby\u0142 si\u0119 zgodnie z planem. Po przelocie nadWarszaw\u0105 po kilku minutach skr\u0119t w prawo nad Otwock, gdzie nast\u0119powa\u0142o rozpuszczenie kolumny, a nad Modlinem poszczeg\u00f3lnych za\u0142\u00f3g. Defilada by\u0142a dobrym sprawdzianem poziomu wyszkolenia za\u0142\u00f3g dywizji.<\/p>\n Za ca\u0142y 1955 rok, dywizja uzyska\u0142a kolejny rekordowy wynik godzin sp\u0119dzonych w powietrzu. I tak na przyk\u0142ad 35. PLB uzyska\u0142 nalot w wysoko\u015bci 1325,34 godzin, w tym na samolotach bojowych: 531,02 godziny, na szkolno-bojowych: 379 oraz na treningowych: 415,32 godziny. Kolejny rok zako\u0144czy\u0142 si\u0119 wysok\u0105 ocen\u0105 dywizji. We wsp\u00f3\u0142zawodnictwie powt\u00f3rzy\u0142asi\u0119 kolejno\u015b\u0107 z poprzedniego roku. Dodatkowo 7. PLB i 35. PLB zako\u0144czy\u0142 rok bezwypadkowo, co jest ogromnym sukcesem.<\/p>\n W maju 1956 roku, do Modlina przyby\u0142a delegacja lotnictwa wojskowego Czechos\u0142owacji z jego dow\u00f3dc\u0105 na czele, zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy i doradc\u0105. Go\u015bcie zapoznali si\u0119 z baz\u0105 szkoleniow\u0105, przeznaczeniem i zadaniami dywizji.<\/p>\n W ko\u0144cu czerwca 1956 roku, wszystkie pu\u0142ki dywizji zosta\u0142y postawione w stan pe\u0142nej gotowo\u015bci bojowej, jednak tego stanu nie utrzymywano d\u0142ugo. Zwi\u0105zane to by\u0142o z Powstaniem Pozna\u0144skim i w konsekwencji ruchami wojsk armii czerwonej, stacjonuj\u0105cej w Polsce.<\/p>\n Z okazji organizowanych centralnych pokaz\u00f3w lotniczych na lotnisku Ok\u0119cie, dow\u00f3dca pu\u0142ku otrzyma\u0142 polecenie wyznaczy\u0107 trzyosobow\u0105 ekip\u0119 spadochroniarzy, kt\u00f3ra mia\u0142a wej\u015b\u0107 w sk\u0142ad desantu powietrznego. W sk\u0142ad tej grupy weszli: ppor. Banasiak, sier\u017c. Plamowski i szer. Sta\u0144czyk, wszyscy z pu\u0142kowej s\u0142u\u017cby wysoko\u015bciowo-ratowniczej.<\/p>\n W 1956 roku, dywizja otrzyma\u0142a kolejn\u0105 dostaw\u0119 dziewi\u0119ciu I\u0142-28, kt\u00f3re uzupe\u0142ni\u0142y braki po przekazanych samolotach do Sochaczewa. Samoloty rozdzielono po trzy do ka\u017cdego pu\u0142ku. W dniu 17.01.1956 roku, na stan 35. PLB wpisano dwa I\u0142-28 o nr fabr.: 56606209, 56606216 oraz w dniu 27.01.1956 roku, kolejny egz. 56606212.<\/p>\n Zgodnie z opracowanym przez Dow\u00f3dztwo WL i OPL OK w grudniu 1955 roku, rozkazem, w maju 1956 roku, rozpocz\u0119to organizowanie w 35. PLB trzeciej eskadry. We wrze\u015bniu 1956 roku, 3. Eskadra Lotnicza zosta\u0142a sformowana z zadaniemrozpocz\u0119cia od 1957 roku, szkolenia personelu lataj\u0105cego. Decyzja ta by\u0142a zwi\u0105zana z rozformowaniem w OSL-4 w D\u0119blinie kierunku szkolenia pilot\u00f3w lotnictwa szturmowego i bombowego. W rzeczywisto\u015bci eskadra ta sta\u0142a si\u0119 eskadr\u0105 szkoln\u0105.Na dow\u00f3dc\u0119 nowej eskadry zosta\u0142 wyznaczony por. pil. Edmund Ziaja, jego zast\u0119pc\u0105 ds. politycznych \u2013 por Tadeusz Majch, obowi\u0105zki szefa sztabu przyj\u0105\u0142 por. Bogus\u0142aw Pa\u0142ka, nawigatorem eskadry zosta\u0142 por. Jan Su\u0142kowski, in\u017cynierem za\u015b \u2013por. Henryk Ci\u0119\u017cki.<\/p>\n W okresie letnim dywizja wykona\u0142a 70% og\u00f3lnego nalotu, co by\u0142o znacz\u0105cym wysi\u0142kiem ca\u0142ego personelu.<\/p>\n Jesieni\u0105 1956 roku, nast\u0105pi\u0142a zmiana na stanowisku dow\u00f3dcy 35. PLB, obowi\u0105zki zda\u0142 mjr dypl. pil. J\u00f3zef Ostrowski, kt\u00f3ry przeszed\u0142 na stanowisko inspektora techniki pilotowania lotnictwa bombowego w wydziale wyszkolenia bojowego, Oddzia\u0142uWyszkolenia Bojowego DWL i OPL OK. W dniu 26.10.1956 roku, obowi\u0105zki przyj\u0105\u0142 kpt. pil. Zdzis\u0142aw Szczucki, dotychczasowy pomocnik dow\u00f3dcy pu\u0142ku ds. pilota\u017cu.<\/p>\n Na koniec 1956 roku, dywizja osi\u0105gn\u0119\u0142a kolejny rekord godzin sp\u0119dzonych w powietrzu. Na przyk\u0142ad 35. PLB osi\u0105gn\u0105\u0142 wysoki nalot, wynosz\u0105cy 1321,09 godzin, z czego a\u017c 859,14 na samolotach bojowych, i po raz pierwszy zdoby\u0142 I-miejsce wewsp\u00f3\u0142zawodnictwie.<\/p>\n W 1957 roku, nast\u0105pi\u0142 koniec dostaw samolot\u00f3w I\u0142-28 do Polski. W okresie 1952-1957, kupili\u015bmy \u0142\u0105cznie ; 73 I\u0142-28, 16 UI\u0142-28 ( I\u0142-28 U ) oraz 9 I\u0142-28 R.<\/p>\n Jednostki Lotnicze, w kt\u00f3rych eksploatowano samoloty I\u0142-28; – 15 DLB ( 7 PLB, 33 PLB, 35 PLB ) w Modlinie, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce Powidz, – OSL-4 w D\u0119blinie; kilka sztuk przez kr\u00f3tki okres ( 1953-1957r. ), – 21 SPLR w Sochaczewie; w tym 6 I\u0142-28 R, – 15 SELR w Siemirowicach; w tym 3 I\u0142-28 R, – 19 EH ( eskadra holownicza ) w S\u0142upsku.<\/p>\n Wraz z nastaniem 1957 roku, na zbi\u00f3rce stanu osobowego 35. PLB dow\u00f3dztwo odczyta\u0142o rozkaz organizacyjny Dow\u00f3dcy WL i OPL OK, w kt\u00f3rym dokonano zmiany przeznaczenia pu\u0142ku z bombowego na szkolno-bojowy. Czyli pu\u0142k otrzyma\u0142 nazw\u0119 35.PLSzB. (7. PLB i 33. PLB pozosta\u0142y typowo bojowe). Nast\u0119pnie w rozkazie organizacyjnym dow\u00f3dcy 35. pu\u0142ku podano podzia\u0142 organizacyjny oraz odczytano g\u0142\u00f3wne zadania, stoj\u0105ce przed stanem jednostki. Pu\u0142k zosta\u0142 zasilony kilkunastoosobow\u0105 grup\u0105 personelu z D\u0119blina, kt\u00f3ra do tej pory prowadzi\u0142a szkolenie na samoloty szturmowe i bombowe. Wyznaczono kadr\u0119 instruktorsk\u0105, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rej znale\u017ali si\u0119 piloci: kpt. J\u00f3zef Czernecki, kpt. Leon J\u0119drzejczyk, por. Edmund Ziaja, por. Bronis\u0142aw Dopiera\u0142a, por. Zbigniew Zi\u0119tek i por. Eugeniusz Jakubiec. Kadr\u0119 instruktorsk\u0105 nawigator\u00f3w stanowili: mjr Procek, kpt. Gabis, kpt. J\u00f3zef Kara\u015b, kpt. Stanis\u0142aw Garbowski, por. J\u00f3zef Balcerzak i por. Bogus\u0142aw Sowa. Jednocze\u015bnie do pu\u0142ku zameldowa\u0142a si\u0119 grupa oficer\u00f3w pilot\u00f3w z lotnictwa szturmowego, kt\u00f3ra mia\u0142a uzupe\u0142ni\u0107 po wyszkoleniu stany poszczeg\u00f3lnych pu\u0142k\u00f3w bombowych. W grupie tej by\u0142o o\u015bmiu oficer\u00f3w pilot\u00f3w samolot\u00f3w t\u0142okowych i odrzutowych: ppor. Ryszard Chabros, kpt. Henryk Kokot, kpt. Edward Kozik, por. Henryk Koz\u0142owski, ppor. Marian Nowotnik, ppor. Kazimierz Olszewski, por. Jan Tatarewicz i kpt. Jerzy Treutz. Zgodnie z rozkazem MON nr 038 wyznaczona grupa personelu jednostki przyst\u0105pi\u0142a doformowania Dzia\u0142u Obs\u0142ugi Technicznej Samolot\u00f3w. Na pierwszego kierownika DOTS zosta\u0142 wyznaczony dotychczasowy in\u017cynier 1. Eskadry Lotniczej por. Roman Paczkowski.<\/p>\n W lipcu 1957 roku, 35. PLB odwiedzi\u0142, po uzyskaniu stosownych uprawnie\u0144, redaktor \u201e\u017bo\u0142nierza Polskiego\u201d kpt. Janusz Szyma\u0144ski, kt\u00f3remu uda\u0142o si\u0119 odby\u0107 wraz z za\u0142og\u0105 lot nad poligon Jagodne. Kpt. Szyma\u0144ski lecia\u0142 w kabinie nawigatora wrazz goszcz\u0105cym go kpt. nawig. J\u00f3zefem Karasiem, kt\u00f3ry obja\u015bnia\u0142 tajniki lotu. Z tej niecodziennej wyprawy powsta\u0142 reporta\u017c oraz kilkadziesi\u0105t doskona\u0142ych zdj\u0119\u0107, w tym z powietrza. Materia\u0142y te zosta\u0142y opublikowane podczas tygodnia \u015awi\u0119ta Lotnictwa w presti\u017cowym dodatku ilustrowanym \u201e\u017bycia Warszawy\u201d, a tak\u017ce w miesi\u0119czniku \u201e\u017bo\u0142nierz Polski\u201d.<\/p>\n W czerwcu 1957 roku, dow\u00f3dca dywizji otrzyma\u0142 zadanie przygotowania wydzielonych si\u0142 i \u015brodk\u00f3w do pokaz\u00f3w i defilady powietrznej z okazji \u015awi\u0119ta Lotnictwa. W lipcu 1957r., nast\u0105pi\u0142o przebazowanie 7 PLB z Modlina na lotnisko Powidz. Powidz sta\u0142 si\u0119 sta\u0142\u0105 baz\u0105 dla 7 PLB. Na lotnisko zgrupowania defiladowego 15. DLB zosta\u0142 wyznaczony Powidz z jego nowym gospodarzem 7 PLB. W dniach 12\u201316.08.1957 roku, nast\u0105pi\u0142o przebazowanie wyznaczonych si\u0142 i \u015brodk\u00f3w 35 PLB do Powidza, w celu prowadzenia trening\u00f3w defiladowych. Przelot rzutu bojowego 10 za\u0142\u00f3g + 2 zapasowe odby\u0142 si\u0119 16.08.1957r. po trasie: Modlin-Bar\u0142ogi-Powidz. Ciekawostk\u0105 by\u0142 fakt, i\u017c w\u015br\u00f3d wyznaczonego personelu do defilady znalaz\u0142o si\u0119sze\u015b\u0107 za\u0142\u00f3g szkolonych.<\/p>\n Do defilady w 1957 roku, dow\u00f3dca 35. PLB wyznaczy\u0142 nast\u0119puj\u0105cych dow\u00f3dc\u00f3w za\u0142\u00f3g i samoloty: \u2013 I\u0142-28 \u201e50\u201d – kpt. J. Czernecki, kpt. B. Gobis, sier\u017c. E. Patrza\u0142ek; \u2013 I\u0142-28 \u201e59\u201d \u2013 kpt. W. Bira, por. S. R\u00f3\u017ca\u0144ski, plut. J. Grabowski; \u2013 I\u0142-28 \u201e86\u201d \u2013 por. H. Koz\u0142owski, por. J. Pieczywek, kpr. A. Szeliga; \u2013 I\u0142-28 \u201e85\u201d \u2013 por. E. Ziaja, por. H. Ro\u017cenek, sier\u017c. S. Pawlik; \u2013 I\u0142-28 \u201e56\u201d \u2013 mjr J. Figarski, kpt. J. Kara\u015b, por. W. Sucharzewski; \u2013 I\u0142-28 \u201e70\u201d \u2013 kpt. L. J\u0119drzejczyk, kpt. S. Garbowski, por. S. Ziomek; \u2013 I\u0142-28 \u201e74\u201d \u2013 por. E. Jakubiec, por. R. Szafra\u0144ski, kpr. H. Gadaj; – I\u0142-28 \u201e75\u201d \u2013 ppor. L. Karcher, ppor. Z. Kielan, kpr. S. Maliszewski; \u2013 I\u0142-28 \u201e77\u201d \u2013 por. Z. Zi\u0119tek, por. J. Sowa, sier\u017c. J. Myszka; \u2013 I\u0142-28 \u201e71\u201d \u2013 por. J. Treutz, ppor. M. T\u0119gos, st. sier\u017c. H. Szykowski. Za\u0142ogi zapasowe w sk\u0142adzie: \u2013 I\u0142-28 \u201e55\u201d \u2013 por. B. Dopiera\u0142a, por. J. Balcerzak, sier\u017c. J. Reszuto; – I\u0142-28 \u201e57\u201d \u2013 ppor. Olszewski, ppor. E. Kulawik, sier\u017c. Patrza\u0142ek.<\/p>\n Nast\u0119pnego dnia po przebazowaniu (17.08.1957 roku) rzutu bojowego do Powidza nast\u0105pi\u0142a zmiana na stanowisku dow\u00f3dcy pu\u0142ku. Obowi\u0105zki zda\u0142 mjr pil. Zdzis\u0142aw Szczucki, kt\u00f3ry zosta\u0142 skierowany na Wy\u017cszy Kurs Dow\u00f3dczy przy Akademii Lotniczej w Monino. Nowym dow\u00f3dc\u0105 od 17.08.1957 roku, zosta\u0142 dotychczasowy pomocnik dow\u00f3dcy pu\u0142ku ds. pilota\u017cu kpt. dypl. pil. J\u00f3zef Czernecki.<\/p>\n Przez trzy tygodnie personel 15. DLB odbywa\u0142 treningi do defilady pocz\u0105tkowo w ugrupowaniach pi\u0119cio-samolotowych klin\u00f3w, a p\u00f3\u017aniej zgrywanie dw\u00f3ch ugrupowa\u0144, ka\u017cde po 25 I\u0142-28.<\/p>\n Defilada odby\u0142a si\u0119 8.09.1957 roku, nad warszawskim lotniskiem Bemowo (Babice). Ugrupowanie lotnictwa bombowego prowadzi\u0142 p\u0142k dypl. pil. Julian Pa\u017adzior w asy\u015bcie czterech samolot\u00f3w my\u015bliwskich, pilotowanych przez weteran\u00f3w PSP naZachodzie. Pierwsze ugrupowanie bombowc\u00f3w (kolumna klin\u00f3w \u2013 25 I\u0142-28) prowadzi\u0142 dow\u00f3dca mjr pil. Jerzy W\u00f3jcik. W tej kolumnie pierwsze trzy kliny (15 I\u0142-28) pochodzi\u0142y z 7 PLB, nast\u0119pne dwa (10 I\u0142-28) wystawi\u0142 35 PLB. Druga kolumn\u0119 w ca\u0142o\u015bci reprezentowa\u0142 33. PLB prowadzony przez mjr. pil. Jerzego Adamca.<\/p>\n Po defiladzie personel 15. DLB zgromadzony na lotnisku w Powidzu odwiedzi\u0142 dow\u00f3dca WL i OPL OK gen. bryg. pil. Jan Frey-Bielecki, kt\u00f3ry podzi\u0119kowa\u0142 wszystkim uczestnikom za doskona\u0142e wykonanie tego trudnego zadania.<\/p>\n Zaraz po tej defiladzie dywizja otrzyma\u0142a kolejne zadanie wzi\u0119cia udzia\u0142u w pokazach i paradzie nad \u0141odzi\u0105. Jednak 14.09.1957 roku, ze wzgl\u0119du na s\u0142abe warunki atmosferyczne nad \u0141\u00f3d\u017a polecia\u0142 tylko klucz bombowc\u00f3w pod dow\u00f3dztwem mjr. J\u00f3zefa Czerneckiego. Przelot odby\u0142 si\u0119 po trasie: Modlin-\u0141owicz-Zgierz-\u0141\u00f3d\u017a-Skierniewice-Modlin.<\/p>\n Kolejn\u0105 prezentacj\u0105 lotnictwa bombowego w wykonaniu za\u0142\u00f3g z 15. DLB by\u0142 udzia\u0142 w wrze\u015bniowych (1957 roku,) pokazach nad po\u0142udniowymi regionami Polski. W dniu 20.09.1957 roku, klucz I\u0142-28 dowodzony przez mjr. J. Czerneckiego przebazowa\u0142 si\u0119do Mierz\u0119cic, sk\u0105d w dniu 22.09.1957 roku, przelecia\u0142 w ramach regionalnej defilady powietrznej nad Krakowem oraz nieco p\u00f3\u017aniej nad Katowicami. Tym razem trasa przelotu wygl\u0105da\u0142a nast\u0119puj\u0105co: Mierz\u0119cice-Tarnowskie G\u00f3ry-Krak\u00f3w-D\u0105browaG\u00f3rnicza-Katowice-Miko\u0142\u00f3w-Mierz\u0119cice.<\/p>\n Wczesn\u0105 jesieni\u0105 1957 roku, dywizja zosta\u0142 zasilona grup\u0105 39 os\u00f3b personelu lataj\u0105cego: 12 pilot\u00f3w, 9 nawigator\u00f3w i 17 strzelc\u00f3w-radiotelegrafist\u00f3w. W\u015br\u00f3d przyby\u0142ej grupy by\u0142o sze\u015bciu pilot\u00f3w i dw\u00f3ch nawigator\u00f3w z OSL-4 ( D\u0119blin ).<\/p>\n Na \u015awi\u0119to Wojska Polskiego dow\u00f3dztwo dywizji zaplanowa\u0142o uroczysto\u015b\u0107 wr\u0119czenia pu\u0142kom: 33 i 35, sztandar\u00f3w ufundowanych przez Rad\u0119 Pa\u0144stwa. W dniu 12.10.1957 roku, na placu apelowym ustawi\u0142y si\u0119 pododdzia\u0142y 15. DLB. Po przywitaniu go\u015bci dow\u00f3dca uroczysto\u015bci zameldowa\u0142 gen. bryg. Eugeniuszowi Kuszko o gotowo\u015bci do rozpocz\u0119cia ceremonia\u0142u. Po chwili zast\u0119pca szefa G\u0142\u00f3wnego Zarz\u0105du Politycznego WP gen. bryg. Eugeniusz Kuszko po odczytaniu akt\u00f3w wr\u0119czenia przekaza\u0142 obu dow\u00f3dcom nowe sztandary. Mjr pil. Jerzy Adamiec oraz kpt. dypl. pil. J\u00f3zef Czernecki po zaprezentowaniu ich przed pu\u0142kami przekazali je pocztom sztandarowym. Nast\u0119pnie po wyst\u0105pieniu obu dow\u00f3dc\u00f3w odby\u0142a si\u0119 defilada pododdzia\u0142\u00f3w, na czele, kt\u00f3rych maszerowa\u0142y poczty sztandarowe. Po zako\u0144czeniu ceremonii na terenie Twierdzy Modlin zosta\u0142 ods\u0142oni\u0119ty Pomnik Bohater\u00f3w Obrony Modlina podczas walk w 1939r. Na uroczysto\u015b\u0107 przyby\u0142a liczna grupakombatant\u00f3w-uczestnik\u00f3w tych walk, wraz z ich dow\u00f3dc\u0105 gen. bryg. Wiktorem Thomme. Pomnik zosta\u0142 ufundowany przez mieszka\u0144c\u00f3w i \u017co\u0142nierzy garnizonu Modlin.<\/p>\n W dniu 22.11.1957 roku, odby\u0142y si\u0119 fina\u0142y zawod\u00f3w o tytu\u0142 \u201eNajlepszego strzelca-radiotelegrafisty dywizji\u201d. Najlepszym zawodnikiem z 35. PLB okaza\u0142 si\u0119 sier\u017c. Jan Reszuto.\u00a0W dniu 4.07.1957 roku, nast\u0105pi\u0142o przebazowanie 7. PLB z Modlina na lotnisko Powidz. Powidz sta\u0142 si\u0119 sta\u0142\u0105 baz\u0105 dla 7. PLB.<\/p>\n Ko\u0144cz\u0105c szkolenie lotnicze w 1957 roku, dywizja po raz kolejny osi\u0105gn\u0119\u0142a rekordowy nalot. Na przyk\u0142ad 35. PLB osi\u0105gn\u0105\u0142 nalot w wysoko\u015bci 1851,28 godzin, w tym na samolotach bojowych: 1251 godzin, na szkolno-bojowych 229 godzin i na treningowych 351,28 godzin. Podczas odprawy wyszkoleniowej odbytej na szczeblu dywizji, w podsumowaniu pu\u0142k ponownie zaj\u0105\u0142 I miejsce.<\/p>\n Nowy rok rozpocz\u0119to od dalszego intensywnego szkolenia za\u0142\u00f3g. W 1958 roku, na wniosek Dow\u00f3dztwa Lotnictwa Operacyjnego kierownictwo MON podj\u0119\u0142o decyzj\u0119 o rozformowaniu 35. PLB, a samoloty nakazano przekaza\u0107 do 7. PLB wPowidzu i do 33. PLB w Modlinie.<\/p>\n W 1958 roku, nast\u0105pi\u0142y kolejne istotne zmiany w dywizji. Powodem by\u0142o szybkie wykruszanie si\u0119 zdolnych do lot\u00f3w bombowc\u00f3w I\u0142-28. Jest to o tyle dziwne, \u017ce najstarsze maszyny mia\u0142y zaledwie sze\u015b\u0107 lat s\u0142u\u017cby i to w warunkach pokojowych. Jeste\u015bmy przekonani, \u017ce zmniejszanie si\u0119 ilo\u015bci samolot\u00f3w by\u0142o powodem oficjalnym. Bardziej prawdopodobny jest pow\u00f3d oszcz\u0119dno\u015bciowy. Polski, ju\u017c po okresie odwil\u017cy 1957 roku, nie sta\u0107 by\u0142o na utrzymanie tak silnej armii. Na dodatek nie dysponowali\u015bmy wystarczaj\u0105c\u0105 ilo\u015bci\u0105 odpowiednio wyszkolonych za\u0142\u00f3g. Przypomnijmy, \u017ce 1953 roku, kiedy 35. PLB przebazowa\u0142 si\u0119 z Inowroc\u0142awia do Przasnysza to za\u0142ogi musia\u0142y powr\u00f3ci\u0107 samolotem Li-2 po drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 bombowc\u00f3w. Rozwi\u0105zanie 35. PLB pozwoli\u0142o na uzupe\u0142nienie stanu osobowego pozosta\u0142ych dw\u00f3ch pu\u0142k\u00f3w do poziomu zapewniaj\u0105cego prawid\u0142owe wykonywanie zada\u0144. Nie ulega jednak w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce wobec tej sytuacji na wniosek Dow\u00f3dztwa Lotnictwa Operacyjnego kierownictwo MON podj\u0119\u0142o decyzj\u0119 o rozformowaniu 35. PLB, a samoloty nakazano przekaza\u0107 do 7. PLB w Powidzu i do 33. PLB na miejscu w Modlinie.<\/p>\n Do ko\u0144ca maja 1958 roku, czyli do likwidacji, 35. PLB prowadzi\u0142 intensywne szkolenie w powietrzu wykonuj\u0105c 1 417 wylot\u00f3w w czasie 632 godzin i 11 minut. W dniu 24.05.1958 roku, pu\u0142k w sk\u0142adzie eskadry wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 \u0107wiczeniu taktycznym wojsk l\u0105dowych zabezpieczaj\u0105c im wsparcie na poligonie w rejonie: Nieszawa-W\u0142oc\u0142awek-Lipno. W lotach tych wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 dziewi\u0119\u0107 za\u0142\u00f3g pod dow\u00f3dztwem mjr. J\u00f3zefa Czerneckiego. By\u0142o to ju\u017c jednak ostatnie przedsi\u0119wzi\u0119cie lotnicze realizowane przez 35 PLB.<\/p>\n W dniu 19.05.1958 roku, ukaza\u0142 si\u0119 rozkaz MON nr 05\/Org. nakazuj\u0105cy Dow\u00f3dcy Lotnictwa Operacyjnego rozformowanie 35. PLB. Kadr\u0119, \u017co\u0142nierzy s\u0142u\u017cby zasadniczej oraz sprz\u0119t i wyposa\u017cenie pu\u0142ku polecono rozdysponowa\u0107 w ramach 15. DLB. Na podstawie tego rozkazu Dow\u00f3dca Lotnictwa Operacyjnego opracowa\u0142 rozkaz nr 055\/Org z 27.05.1958 roku. Na podstawie ww. rozkaz\u00f3w Dow\u00f3dca 15. DLB wyda\u0142 Zarz\u0105dzenie wykonawcze nr 047 z 30.05.1958 roku, w kt\u00f3rym nakaza\u0142 rozformowanie 35.PLB do 15.06.1958 roku. Ostatnia zbi\u00f3rka ca\u0142ego stanu osobowego 35. PLB odby\u0142a si\u0119 8.06.1958 roku, na placu apelowym, na kt\u00f3rej po\u017cegnano sztandar oraz odchodz\u0105c\u0105 do innych garnizon\u00f3w kadr\u0119 i \u017co\u0142nierzy.<\/p>\n W okresie dzia\u0142alno\u015bci 35. PLB personel lataj\u0105cy pu\u0142ku wykona\u0142 ca\u0142kowity nalot w wysoko\u015bci 6 704 godzin i 8 minut.<\/p>\n W 1959 roku, po raz kolejny zorganizowano z okazji \u015bwi\u0119ta komunistycznego wielk\u0105 defilad\u0119 lotnicz\u0105. Nie mog\u0142o na niej zabrakn\u0105\u0107 tak\u017ce bombowc\u00f3w typu I\u0142-28. Do defilady swoje bombowce wystawi\u0142y wszystkie jednostki dysponuj\u0105ce tymi samolotami. W dniu 22.07.1959 roku, zaprezentowano du\u017cy romb z\u0142o\u017cony z 16 samolot\u00f3w I\u0142-28 oraz kolumn\u0119 pi\u0119ciu romb\u00f3w po 4 samoloty. \u0141\u0105cznie w powietrzu pokazano 36 I\u0142-28.<\/p>\n Na pocz\u0105tku 60-lat samoloty I\u0142-28 przestawa\u0142y ju\u017c odpowiada\u0107 wymaganiom stawianym samolotom bombowym i przeznaczono je do zada\u0144 rozpoznawczych. Jednostki bombowe przekszta\u0142cono w pu\u0142ki rozpoznawcze. I tak 7. PLB i 33. PLBzmieni\u0142y swoje nazwy na pu\u0142ki lotnictwa rozpoznania operacyjnego, a numeracja pozosta\u0142a bez zmian. W po\u0142owie 60-lat, zakupiono w CCCP komplety aparatury walki elektronicznej i 10 Polskich I\u0142-28 przerobiono na samoloty WRE oznaczaneI\u0142-28 E. Ka\u017cdy komplet wyposa\u017cony by\u0142 w stacj\u0119 rozpoznania radiotechnicznego SRS-2 lub SRS-3 oraz stacj\u0119 aktywnych zak\u0142\u00f3ce\u0144 elektronicznych SPS-2 lub wyrzutnik ci\u0119tej folii metalizowanej ASO-28 (popularna \u201esieczkarnia\u201d).<\/p>\n Samoloty I\u0142-28 E s\u0142u\u017cy\u0142y w 33. PLRO (pu\u0142ku lotnictwa rozpoznania operacyjnego) w Powidzu. Ju\u017c od pocz\u0105tku 60-lat, poszukiwano nast\u0119pcy samolotu I\u0142-28. Rozwa\u017cano zakup nadd\u017awi\u0119kowych Jak-27, a p\u00f3\u017aniej, Jak-28, ale dok\u0142adniejsze analizy wykaza\u0142y, \u017ce nie mia\u0142y one znacz\u0105cej przewagi nad I\u0142-28. Dopiero w 1974 roku, Polskie Lotnictwo Wojskowe doczeka\u0142o si\u0119 nast\u0119pcy I\u0142-28. By\u0142 nim samolot my\u015bliwsko-bombowy Su-20.<\/p>\n W 1966 roku, nad Warszaw\u0105 pokazano najbardziej z\u0142o\u017con\u0105 figur\u0119: or\u0142a sk\u0142adaj\u0105cego si\u0119 z 33 I\u0142-28.<\/p>\n W 1963 roku, nast\u0105pi\u0142y kolejne istotne zmiany organizacyjne. Z pocz\u0105tkiem 1963 roku, w sk\u0142ad 33. PLB w\u0142\u0105czono dwie eskadry rozpoznania operacyjnego wyposa\u017cone w samoloty R-28 R, kt\u00f3re do tej pory by\u0142y samodzielnymi jednostkami.Pu\u0142k zosta\u0142 przemianowany na 33. Pu\u0142k Lotnictwa Rozpoznania Operacyjnego (33 PLR-O). Kolejn\u0105 zamian\u0105 by\u0142o rozformowanie 15. Dywizja Lotnictwa Bombowego, kt\u00f3re nast\u0105pi\u0142o tak\u017ce w 1963 roku. Samoloty I\u0142-28 i ich za\u0142ogi, kt\u00f3re by\u0142y na stanie dow\u00f3dztwa 15. DLB w\u0142\u0105czono w sk\u0142ad 7. Pu\u0142ku Lotnictwa Bombowego.<\/p>\n Okres 1967 – 1968, by\u0142 kolejnym czasem g\u0142\u0119bokich przemian organizacyjnych w Wojskowym Lotnictwie Polskim. G\u0142\u00f3wnym powodem by\u0142 permanentny kryzys socjalistycznej gospodarki, z kt\u00f3rym komuni\u015bci nie umieli sobie poradzi\u0107. W lotnictwie przejawia\u0142o si\u0119 to w starzeniu si\u0119 sprz\u0119tu i braku zakupu nowych samolot\u00f3w i \u015bmig\u0142owc\u00f3w. Ministerstwo Obrony Narodowej podj\u0119\u0142o decyzj\u0119 o rozformowaniu 33. PLR-O, a G\u0142\u00f3wny Inspektor Lotnictwa mia\u0142 wykona\u0107 to zadanie do 30.06.1968 roku.Pozosta\u0142y po Pu\u0142ku sprz\u0119t zosta\u0142 przekazany do 7. Pu\u0142ku Lotnictwa Bombowego, kt\u00f3ry tak\u017ce przej\u0105\u0142 zadania rozpoznawcze i sta\u0142 si\u0119 pu\u0142kiem bombowo-rozpoznawczym.<\/p>\n 33 PLB \/ 33 PLR-O funkcjonowa\u0142 przez 17 lat. Pu\u0142k nale\u017ca\u0142 do czo\u0142owych jednostek Wojska Polskiego w okresie PRL. Praktycznie przez ca\u0142y okres funkcjonowania eksploatowa\u0142 jeden typ samolotu, I\u0142-28. Najwa\u017cniejszym miejscem jegobazowania by\u0142o Lotnisko Modlin.<\/p>\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W Polsce lata 1944r.-1948r., charakteryzowa\u0142y si\u0119 utrwalaniem sowieckiego panowania i w\u0142adzy ludowej. I w\u0142a\u015bnie chyba najbardziej 1949 roku, u\u015bwiadomi\u0142 nam, \u017ce o suwerennym pa\u0144stwie musimy chwilowo zapomnie\u0107. Wszystko w kraju organizowano na mod\u0142\u0119 sowieck\u0105. Do realizacji wprowadzono \u201eSiedmioletni Plan Rozwoju Wojska Polskiego na lata 1949r.-1955r.\u201d. Plan by\u0142 realny i na miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci wyniszczonego wojn\u0105 kraju. Jednak historia lubi p\u0142ata\u0107 figle i sprawy trudne jeszcze bardziej komplikuje. W 1950 roku, wiele tysi\u0119cy kilometr\u00f3w od Polski w Korei wybuch\u0142a wojna. Pocz\u0105tkowo nie mia\u0142a ona dla nas \u017cadnego znaczenia. Ale szybka eskalacja dzia\u0142a\u0144 wojennych wywar\u0142a decyduj\u0105cy wp\u0142yw na rozw\u00f3j wydarze\u0144 na linii Wsch\u00f3d-Zach\u00f3d. Trzecia wojna \u015bwiatowa zawis\u0142a na w\u0142osku.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"class_list":["post-72","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-jednostki"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/72","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=72"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/72\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3456,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/72\/revisions\/3456"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=72"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=72"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=72"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}1952 rok.<\/h3>\n
1953 rok.<\/h3>\n
1954 rok.<\/h3>\n
1955 rok.<\/h3>\n
1956 rok.<\/h3>\n
1957 rok.<\/h3>\n
15 DLB. 1957 rok.<\/h3>\n
1958 rok.<\/h3>\n
Rozwi\u0105zanie 35 PLB.<\/h3>\n
1959 rok.<\/h3>\n
1960 rok – 1968 rok.<\/h3>\n
1963 rok.<\/h3>\n
1968 rok.<\/h3>\n
Dow\u00f3dcy pu\u0142ku 33. PLB (33. PLR-O):<\/h3>\n
\n