{"id":6981,"date":"2025-04-29T11:09:39","date_gmt":"2025-04-29T09:09:39","guid":{"rendered":"https:\/\/polot.net\/?p=6981"},"modified":"2025-04-29T11:09:40","modified_gmt":"2025-04-29T09:09:40","slug":"suchoj-su-7-b-historia-1964r","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/polot.net\/?p=6981&lang=pl","title":{"rendered":"Suchoj Su-7 B. Historia. 1964r."},"content":{"rendered":"\n

Krak\u00f3w 2007-07-24<\/p>\n\n\n\n

197 Rozdzia\u0142 1964-06-01<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

OKB Suchoj Su-7 B (BM, BK\u0141, U)<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Historia Su-7 B w Polsce<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Nadd\u017awi\u0119kowy samolot bezpo\u015bredniego wsparcia na polu walki i uderzenia j\u0105drowego.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Su-7 BKL nb 807 nr 7807. 2008 rok. Zdj\u0119cie Karol Placha Hetman<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Su-7 BM nb 06 nr 5306. 2008 rok. Zdj\u0119cie Karol Placha Hetman<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Su-7 BKL nb 806 nr 7806. 2009 rok. Zdj\u0119cie Karol Placha Hetman<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Su-7 U nb 116 nr 2116. 2008 rok. Zdj\u0119cie Karol Placha Hetman<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Historia samolotu Su-7.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

W listopadzie 1949 roku, biuro OKB Paw\u0142a Osipowicza Suchoja zosta\u0142o rozwi\u0105zane. Oficjalnie m\u00f3wiono o reorganizacji przemys\u0142u lotniczego. Faktycznie powodem by\u0142o popadni\u0119cie w nie\u0142ask\u0119 Paw\u0142a Suchoja u Stalina. Pawe\u0142 Suchoj wraz z grup\u0105 konstruktor\u00f3w, jako brygada, trafi\u0142 do zespo\u0142u Andrieja T. Tupoliewa. Pawe\u0142 Suchoj zosta\u0142 nawet zast\u0119pc\u0105 Tupoliewa. Lecz nigdy nie porzuca\u0142 my\u015bli, o szybkim samolocie my\u015bliwskim. Samodzielnie przygotowa\u0142 nawet kilka projekt\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

W 1953 roku, po \u015bmierci Stalina, biuro Suchoja ponownie uzyska\u0142o samodzielno\u015b\u0107 i w szybkim tempie przyst\u0105piono do realizacji nowych projekt\u00f3w. Generalnie by\u0142y to dwa projekty. Jeden oznaczono S-1, drugi T-3. By\u0142y to my\u015bliwce, o bardzo podobnej konstrukcji, lecz r\u00f3\u017cni\u0105ce si\u0119 skrzyd\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

S-1 to my\u015bliwiec frontowy ze sko\u015bnym skrzyd\u0142em i jednym silnikiem turboodrzutowym. Budow\u0119 prototypu uko\u0144czono w 1954 roku. Pierwszy lot wykona\u0142 pilot do\u015bwiadczalny Andriej Koczetkow, w dniu 1955-09-08. Andriej Koczetkow wykona\u0142 12 lot\u00f3w do\u015bwiadczalnych, po czym zosta\u0142 odwo\u0142any do biura OKB S. \u0141awoczkina. Jego miejsce zaj\u0105\u0142 W\u0142adimir Michalin. P\u00f3\u017aniej do lot\u00f3w do\u0142\u0105czy\u0142 N. Korwuszkin i to on wykona\u0142 pierwszy lot na drugim prototypie. W grudniu 1957 roku, N. Korwuszkin na S-1 osi\u0105gn\u0105\u0142 najwy\u017csz\u0105 pr\u0119dko\u015b\u0107 w CCCP, 2\u00a0170 km\/h. Nale\u017cy zaznaczy\u0107, i\u017c planowano osi\u0105gn\u0105\u0107 1\u00a0800 km\/h. Na dodatek prototyp w locie poziomym osi\u0105ga\u0142 wysoko\u015b\u0107 19\u00a0000 m.<\/p>\n\n\n\n

Niestety, podobnie jak w innych biurach, w OKB Suchoj nie ustrze\u017cono si\u0119 tragedii. Jesieni\u0105 1957 roku rozpocz\u0119to pr\u00f3by pa\u0144stwowe samolotu S-1. W dniu 1957-09-21, podczas pr\u00f3b w locie zgin\u0105\u0142 pilot I. Soko\u0142ow. Na skutek przerwania pracy silnika w locie na ma\u0142ej wysoko\u015bci przy podchodzeniu do l\u0105dowania.<\/p>\n\n\n\n

Na samolocie S-1 po raz pierwszy w CCCP od razu zaprojektowano ruchomy sto\u017cek chwytu powietrza i p\u0142ytowe usterzenie poziome. Uzbrojenie samolotu by\u0142o wyj\u0105tkowo awangardowe. Ca\u0142kowicie zrezygnowano z uzbrojenia artyleryjskiego, czyli z dzia\u0142ek. Zastosowano niekierowane pociski rakietowe (n.p.r.), a w przysz\u0142o\u015bci planowano stosowanie kierowanych pocisk\u00f3w rakietowych (k.p.r.).<\/p>\n\n\n\n

Rozwini\u0119ciem samolotu S-1 sta\u0142 si\u0119 S-2, kt\u00f3ry w 1958 roku, wprowadzono do produkcji seryjnej, jako my\u015bliwiec frontowy o oznaczeniu Su-7. Lecz zbudowano niewiele egzemplarzy. Taki samolot wojsku nie bardzo by\u0142 potrzebny, gdy\u017c istnia\u0142y ju\u017c odpowiednie my\u015bliwce frontowe. Postanowiono, wi\u0119c przystosowa\u0107 samolot do atakowania cel\u00f3w naziemnych. Z odpowiednim wyposa\u017ceniem i uzbrojeniem samolot oznaczono S-22. Konstrukcja przesz\u0142a pozytywnie pr\u00f3by pa\u0144stwowe i pod oznaczeniem Su-7 B zosta\u0142a skierowana do produkcji.<\/p>\n\n\n\n

Wersje samolotu.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

S-1 \u2013 1955 rok prototyp my\u015bliwca frontowego. Ju\u017c od pocz\u0105tku wyposa\u017cony zosta\u0142 w centralny ruchomy sto\u017cek i usterzenie poziome p\u0142ytowe. Skrzyd\u0142a sko\u015bne (60 stopni) zaopatrzono w jedn\u0105 par\u0119 kierownic aerodynamicznych. Uzbrojenie stanowi\u0142y wy\u0142\u0105cznie niekierowane pociski rakietowe (n.p.r.).<\/p>\n\n\n\n

S-2 \u2013 1958 rok prototyp my\u015bliwca frontowego zmodyfikowany. Kad\u0142ub wyd\u0142u\u017cono i poprawiono pod wzgl\u0119dem aerodynamicznym, zwracaj\u0105c uwag\u0119 na \u201eregu\u0142\u0119 p\u00f3l\u201d. Na kad\u0142ubie zamontowano 4 hamulce aerodynamiczne. Na skrzyd\u0142ach dodano druga par\u0119 kierownic aerodynamicznych, na ich ko\u0144cach. Przygotowano konstrukcj\u0119 do przenoszenia kierowanych pocisk\u00f3w rakietowych (k.p.r.).<\/p>\n\n\n\n

Su-7 \u2013 to S-2 w produkcji seryjnej. Zbudowano kilkana\u015bcie egzemplarzy.<\/p>\n\n\n\n

Po co Polsce by\u0142 potrzebny samolot Su-7 B ?<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Aby odpowiedzie\u0107 na to pytanie musimy najpierw odpowiedzie\u0107 sobie na inne pytanie, a mianowicie, \u2013 Jak\u0105 rol\u0119 wyznaczy\u0142a nam Moskwa poprzez Uk\u0142ad Warszawski w przysz\u0142ym konflikcie zbrojnym?<\/p>\n\n\n\n

Nikt nie ma w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce pod koniec 50-tych lat Zimna Wojna rozkwita\u0142a w najlepsze. Polska tak samo jak i inne kraje, my\u015bla\u0142a o obronie przed ewentualn\u0105 agresj\u0105. Istnia\u0142 nawet dokument zatytu\u0142owany – Doktryna Obronna Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Oczywi\u015bcie by\u0142a to faktycznie doktryna wojenna opracowana w Moskwie dla ka\u017cdego z zale\u017cnych kraj\u00f3w, w ramach Uk\u0142adu Warszawskiego.<\/p>\n\n\n\n

Dokument by\u0142 super tajny, a dost\u0119p do niego mia\u0142a jedynie w\u0105ska grupa genera\u0142\u00f3w. W dokumencie tym istnia\u0142y mi\u0119dzy innymi nast\u0119puj\u0105ce sformu\u0142owania;<\/p>\n\n\n\n

“… Jedna z naczelnych zasad naszej doktryny operacyjnej sta\u0142 si\u0119 pogl\u0105d, \u017ce bro\u0144 j\u0105drowo-rakietowa jest obecnie g\u0142\u00f3wnym \u015brodkiem rozwi\u0105zywania zada\u0144\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n

“… Doktryna operacyjna polskich si\u0142 zbrojnych jest podporz\u0105dkowana og\u00f3lnej doktrynie strategicznej si\u0142 socjalizmu. Nie neguj\u0105c znaczenia obrony, oddajemy priorytet dzia\u0142aniom zaczepnym. Operacyjne zadania Polski w ramach Si\u0142 Zbrojnych Uk\u0142adu Warszawskiego przewiduj\u0105, \u017ce po wybuchu konfliktu zbrojnego Wojska Polskie maj\u0105 rozwin\u0105\u0107 operacje zaczepn\u0105 na p\u00f3\u0142nocno-nadmorskim kierunku operacyjnym, na g\u0142\u0119boko\u015b\u0107 500 – 800 km, w pasie 200 do 250 km, w tempie od 60 do 80 kilometr\u00f3w na dob\u0119\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n

Jak mia\u0142 wygl\u0105da\u0107 atak na Zach\u00f3d ?<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

PRL mia\u0142a wystawi\u0107 do ataku na Zach\u00f3d dwie armie – pancern\u0105 i zmechanizowan\u0105. Zaplanowano ich natarcie na p\u00f3\u0142noc – w stron\u0119 Danii. Wspiera\u0107 je mia\u0142y tak zwane ABROT, czyli Armijne Brygady Rakiet Operacyjno-Taktycznych oraz my\u015bliwce bombarduj\u0105ce, wyposa\u017cone w bro\u0144 j\u0105drow\u0105. ABROT zosta\u0142y wyposa\u017cone w pociski rakietowe R-170, a potem R-70, R-300.<\/p>\n\n\n\n

Zadania powietrzne przydzielono jednemu pu\u0142kowi lotniczemu. W sytuacji \u201eW\u201d, czyli wybuchu wojny, wojsko CCCP mia\u0142o udost\u0119pni\u0107 dla tych samolot\u00f3w uzbrojenie j\u0105drowe, podobnie jak i dla formacji ABROT.<\/p>\n\n\n\n

Procedur\u0119 przekazania g\u0142owic i bomb otacza\u0142a jedna z naj\u015bci\u015blej strze\u017conych w PRL tajemnic. Sekrety nuklearyzacji Polski zawiera\u0142y zalakowane koperty przechowywane w sejfach kolejnych pierwszych sekretarzy PZPR, opatrzone inskrypcja: \u201eOtworzy\u0107 w przypadku wojny\u201d. Koperty zniszczono w 1989 roku, na rozkaz gen. Wojciecha Jaruzelskiego.<\/p>\n\n\n\n

Teoria Trzeciej Wojny \u015awiatowej.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

W czasie wojny wojsko nasze otrzyma\u0142oby rozkaz wykonania ataku na Dani\u0119. Przypuszczalny kierunek Schleswig Holstein i zaj\u0119cie terytorium Danii. Sowieckim celem strategicznym by\u0142o osi\u0105gniecie cie\u015bnin Skaggerak i Kattegat, Morza P\u00f3\u0142nocnego i Atlantyku.<\/p>\n\n\n\n

W pierwszym rzucie bra\u0142yby udzia\u0142 dywizje CCCP stacjonuj\u0105ce w NRD i dywizje Czechos\u0142owackie, oraz Wojsko Polskie i wojska radzieckie stacjonuj\u0105ce w Polsce. W sumie oko\u0142o dw\u00f3ch milion\u00f3w \u017co\u0142nierzy. Pierwszym frontem by\u0142yby si\u0142y CCCP w NRD, drugim – armia czechos\u0142owacka, trzecim – front polski, o kt\u00f3rym Wojciech Jaruzelski m\u00f3wi, \u017ce nale\u017ca\u0142 do si\u0142 drugiego uderzenia. Ale to by\u0142o k\u0142amstwo. Si\u0142y Polski mia\u0142y w\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 do walki w sze\u015b\u0107-osiem godzin od wydania rozkazu, przypuszczalnie w ci\u0105gu trzeciego dnia wojny. By\u0142y wi\u0119c uwa\u017cane przez Moskw\u0119 za najbli\u017csz\u0105 rezerw\u0119 strategiczn\u0105 pierwszego uderzenia.<\/p>\n\n\n\n

Dlaczego w trzecim dniu wojny? Przypuszczano, \u017ce Zach\u00f3d je\u015bli u\u017cy\u0142by broni atomowej to po to, aby z Polski stworzy\u0107 stref\u0119 zniszczon\u0105 przez atak atomowy, uniemo\u017cliwiaj\u0105cy przemarsz kolejnych dywizji z terenu CCCP. Wojsko Polskie potrzebne by\u0142oby do ratowania tego co by z Polski zosta\u0142o. Gra Moskwy polega\u0142a na tym, aby to Zach\u00f3d pierwszy u\u017cy\u0142 broni j\u0105drowej.<\/p>\n\n\n\n

600 tysi\u0119cy Polskich \u017co\u0142nierzy mia\u0142o ruszy\u0107 na Niemcy, Dani\u0119, a nast\u0119pnie na Belgi\u0119 i Holandi\u0119. Chocia\u017c nie byliby\u015bmy w stanie osi\u0105gn\u0105\u0107 tych cel\u00f3w. Nasze jednostki mia\u0142y przela\u0107 polsk\u0105 krew, by otworzy\u0107 Sowietom drog\u0119 do serca Europy.<\/p>\n\n\n\n

Rosjanie wyznaczyli nam tak\u017ce drugi kierunek ataku \u2013 dok\u0142adnie na zach\u00f3d. Uprzedzaj\u0105c fakty, to w 70-tych latach nasze lotnictwo nie by\u0142o w stanie wspomaga\u0107 obu tych kierunk\u00f3w natarcia. Tak\u017ce kierowanie i kontrolowanie nacieraj\u0105cych w dw\u00f3ch kierunkach wojsk by\u0142oby bardzo trudne.<\/p>\n\n\n\n

Rosjanie planowali r\u00f3wnocze\u015bnie z atakiem si\u0142 konwencjonalnych, wspom\u00f3c natarcie Polskich wojsk, atakiem j\u0105drowym na bardzo wa\u017cny strategicznie port w Esbjergu, oraz … zrzuceniem bomby atomowej na Kopenhag\u0119. Ten pocisk mi\u0105\u0142 zrzuci\u0107 Polski pilot\u2026<\/p>\n\n\n\n

Za taki najazd wojsk Uk\u0142adu Warszawskiego, NATO mog\u0142o odpowiedzie\u0107 tylko w jeden spos\u00f3b: atakiem pociskami j\u0105drowymi na terytorium Polski. NATO nie atakowa\u0142oby terytorium NRD i RFN ze wzgl\u0119du na przebywaj\u0105ce tam wojska obu stron. Atak na terytorium CCCP nie by\u0142 brany pod uwag\u0119, przynajmniej w tej fazie wojny. Dlaczego? Bo Sowieci odpowiedzieliby zmasowanym atakiem j\u0105drowym na USA, przy pomocy pocisk\u00f3w mi\u0119dzykontynentalnych.<\/p>\n\n\n\n

Wszystkie linie transportowe sz\u0142y przez terytorium Polski i w\u0142a\u015bnie na nasz kraj spad\u0142yby atomowe pociski. O tym te\u017c m\u00f3wi\u0142a \u201epolska\u201d doktryna wojenna. \u201e…Trzeba przewidywa\u0107, ze przeciwnik b\u0119dzie d\u0105\u017cy\u0142 do wykonania strategicznych barier j\u0105drowych. Za przypuszczalne obiekty uderze\u0144 j\u0105drowych nale\u017cy uzna\u0107: \u015al\u0105ski Okr\u0119g Przemys\u0142owy, Warszaw\u0119, rejon Tr\u00f3jmiasta, \u0141\u00f3d\u017a oraz Pozna\u0144, Szczecin, Wroc\u0142aw, Krak\u00f3w. Uderzenia na komunikacje najbardziej prawdopodobne w rejonie granicy Polska-CCCP. Dok\u0142adna prognoza skali uderze\u0144 jest trudna. Je\u017celi jednak przyj\u0105\u0107 dla pierwszych dni wojny przybli\u017con\u0105 liczb\u0119 50 do 60 uderze\u0144 j\u0105drowych o og\u00f3lnej mocy 25 do 30 megaton, to straty spowodowane tymi uderzeniami musia\u0142yby wynie\u015b\u0107 od milion dwie\u015bcie, do 2 milion\u00f3w ludzi, a bardzo rozleg\u0142y obszar kraju uleg\u0142by ska\u017ceniu promieniotw\u00f3rczemu.\u201d Na Hiroszim\u0119 spad\u0142 \u0142adunek liczony w kilotonach, a wiec: 1 000 razy mniejszy.<\/p>\n\n\n\n

W 70-tych latach supertajna polska eskadra lotnicza, stacjonuj\u0105ca w Powidzu, prowadzi\u0142a rozpoznanie cel\u00f3w ewentualnych atak\u00f3w j\u0105drowych w Danii. Robiono to z pok\u0142adu specjalnie wyposa\u017conego do tego celu, pozornie przestarza\u0142ego samolotu transportowego Iliuszyn I\u0142-14, kr\u0105\u017c\u0105cego nad Morzem Ba\u0142tyckim. Z personelem tej eskadry nie wolno by\u0142o si\u0119 nikomu kontaktowa\u0107. Do dzisiaj (2000 rok) jednak \u017cyj\u0105 osoby, kt\u00f3re zarz\u0105dzi\u0142y i firmowa\u0142y swoimi rozkazami te w\u0142a\u015bnie operacje opatrzona kryptonimem \u201eBeryl\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Za najlepszy spos\u00f3b lotniczego zrzucenia bomby atomowej uznano dolot do celu z du\u017c\u0105 pr\u0119dko\u015bci\u0105 tu\u017c nad ziemi\u0105, gwa\u0142towne nabranie wysoko\u015bci, odczepienie bomby w locie wznosz\u0105cym, a nast\u0119pnie \u2013 po wykonaniu zawrotu bojowego \u2013 szybk\u0105 ucieczk\u0119 na ma\u0142ej wysoko\u015bci. Spos\u00f3b ten zapewnia\u0142 niezauwa\u017calne zbli\u017cenie si\u0119 do celu, a potem czas na oddalenie si\u0119 od miejsca wybuchu bomby i strefy jej ra\u017cenia. Trzeba tak\u017ce pami\u0119ta\u0107, \u017ce bomba atomowa nie wymaga uk\u0142adu kierowania, bo si\u0142a jej ra\u017cenia jest ogromna.<\/p>\n\n\n\n

Doszli\u015bmy do momentu w kt\u00f3rym istnieje dokument i nale\u017cy przyst\u0105pi\u0107 do jego wykonania. Aby przygotowa\u0107 si\u0119 do wykonania na\u0142o\u017conych przez Moskw\u0119 zada\u0144 nale\u017ca\u0142o wyznaczy\u0107 jednostki bojowe i wyposa\u017cy\u0107 je w odpowiedni sprz\u0119t.<\/p>\n\n\n\n

Jaki samolot? Z ko\u0144cem 50-lat Polska dysponowa\u0142a bombowcem typu Iliuszyn I\u0142-28, o pr\u0119dko\u015bci podd\u017awi\u0119kowej i ud\u017awigu 3 000 kg. Ten typ nie nadawa\u0142 si\u0119 do wykonania szybkiego ataku j\u0105drowego. Nasi wojskowi nast\u0119pcy bombowca rozpoznawczego Iliuszyn I\u0142-28 upatrywali w samolotach Jakowlew Jak-26\/27\/28. Jednak samoloty te nigdy nie trafi\u0142y na eksport, a i w samym CCCP nigdy nie zosta\u0142y oficjalnie przyj\u0119te na uzbrojenie.<\/p>\n\n\n\n

W takiej sytuacji zostali\u015bmy zmuszeni do zakupu nowego sprz\u0119tu w postaci my\u015bliwc\u00f3w-bombarduj\u0105cych typu Suchoj Su-7 B. Do ich obs\u0142ugi wyznaczono 3 Pu\u0142k Lotniczy, kt\u00f3ry zlokalizowano w Bydgoszczy.<\/p>\n\n\n\n

Suchoj Su-7B.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Prawdziwy rozw\u00f3j samolotu Suchoj Su-7 przynios\u0142a lansowana przez sowieckie w\u0142adze wojskowe w 50-tych latach koncepcja atomizacji i rakietyzacji pola walki. G\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 przenoszenia \u0142adunk\u00f3w atomowych na taktycznym polu walki mia\u0142y spe\u0142nia\u0107 pociski rakietowe klasy z-z i artyleria lufowa, jednak dla eliminacji cz\u0119\u015bci celi szczeg\u00f3lnie ruchliwych (kolumny wojsk) lub wymagaj\u0105cych precyzyjnego uderzenia (j\u0105drowe \u015brodki ra\u017cenia przeciwnika, zabezpieczone stanowiska dowodzenia i \u0142\u0105czno\u015bci) przewidziano u\u017cycie w roli nosiciela szybkiego samolotu nadd\u017awi\u0119kowego.<\/p>\n\n\n\n

Z racji du\u017cej pr\u0119dko\u015bci, du\u017cego \u0142adunku u\u017cytecznego, mocnego silnika, odpowiedniego zasi\u0119gu i co r\u00f3wnie wa\u017cne potrzeby szybkiego wprowadzenia maszyny do s\u0142u\u017cby (przed Su-7 B do tej roli u\u017cywano prowizorycznie zmodyfikowanych MiG-15 \/-17) wyb\u00f3r pad\u0142 na konstrukcj\u0119 OKB Suchoj.<\/p>\n\n\n\n

Prototyp wersji my\u015bliwsko-bombowej oznaczono indeksem S-22-1, a jego baz\u0105 sta\u0142 si\u0119 jeden z ostatnich zbudowanych seryjnie samolot\u00f3w my\u015bliwskich Su-7. Powi\u0119kszeniu uleg\u0142 przenoszony wewn\u0105trz zapas paliwa, w tym celu wykorzystano skrzyd\u0142a tworz\u0105c w nich komory na dodatkowe 420 litr\u00f3w w ka\u017cdej (\u0142\u0105cznie teraz 3 455 litr\u00f3w), dalej w razie potrzeby instalowano pod kad\u0142ubem dwa zapasowe zbiorniki paliwa 2 x 600 litr\u00f3w. Razem 4 655 litr\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Opr\u00f3cz dw\u00f3ch pod-kad\u0142ubowych w\u0119z\u0142\u00f3w podwiesze\u0144 samolot otrzyma\u0142 mo\u017cliwo\u015b\u0107 przenoszenia uzbrojenia na dw\u00f3ch w\u0119z\u0142ach pod-skrzyd\u0142owych, o ud\u017awigu 2 x 500 kg.<\/p>\n\n\n\n

W typowych, konwencjonalnych misjach wsparcia jednostek naziemnych podwieszano 2-4 (w zale\u017cno\u015bci czy mia\u0142 zbiorniki zapasowe paliwa) bomby FAB-500 M 54 lub M 58, szesnasto-lufowe wyrzutnie UB-16-57 U z n.p.r. typu S-5, siedmio-lufowe wyrzutnie APU-14 U z pociskami przeciwpancernymi S-3 K, pojedyncze wyrzutnie PU-12 z pociskami S-21 i PU-12-40 U z pociskami S-24.<\/p>\n\n\n\n

W ataku z bomb\u0105 atomow\u0105 przewidywano uzbrojenie z\u0142o\u017cone z jednej bomby atomowej, kt\u00f3ra mia\u0142a by\u0107 podwieszona na lewym w\u0119\u017ale pod kad\u0142ubem. Prawy w\u0119ze\u0142 i dwa w\u0119z\u0142y pod skrzyd\u0142ami by\u0142y przeznaczone dla dodatkowych zbiornik\u00f3w paliwa. Najpierw mia\u0142o by\u0107 wykorzystane paliwo z dodatkowych zbiornik\u00f3w pod skrzyd\u0142ami, kt\u00f3re po opr\u00f3\u017cnieniu nale\u017ca\u0142o odrzuci\u0107. Dla samolotu nie przewidywano tankowania w powietrzu. Dla ataku atomowego samolot mia\u0142 by\u0107 pozbawiony uzbrojenia strzeleckiego, dla obni\u017cenia masy samolotu, a co za tym wzrostu zasi\u0119gu.<\/p>\n\n\n\n

Samolot otrzyma\u0142 zmodyfikowan\u0105 wersj\u0119 silnika oznaczon\u0105 jako AL.-7 F 1-100 z powi\u0119kszonym do 100 godzin pracy resursem.<\/p>\n\n\n\n

Kad\u0142ub w por\u00f3wnaniu do poprzedniej wersji otrzyma\u0142 du\u017co wi\u0119ksz\u0105 liczb\u0119 r\u00f3\u017cnorakich luk\u00f3w i wizjer\u00f3w u\u0142atwiaj\u0105cych prac\u0119 technik\u00f3w naziemnych. We wszystkich bojowych samolotach rodziny Su-7 owiewka kabiny otwierana by\u0142a r\u0119cznie poprzez przesuni\u0119cie ku ty\u0142owi. Z ty\u0142u kad\u0142uba w specjalnej wn\u0119ce zamontowano jeden spadochron hamuj\u0105cy.<\/p>\n\n\n\n

Wyposa\u017cenie radiotechniczne pierwowzoru samolotu my\u015bliwsko-bombowego Suchoj stanowi\u0142a radiostacja UKF RSIU-5 W, radiokompas ARK-5, zast\u0105piony nast\u0119pnie modelem ARK-10, radiolokacyjne urz\u0105dzenie odpowiadaj\u0105ce systemu IFF Kremnij-2, stacja ostrzegawcza przed opromieniowaniem wi\u0105zk\u0105 radiolokacyjn\u0105 tylnej p\u00f3\u0142sfery samolotu typu SPO-2, znanej te\u017c jako Syrena-2. Samolot Su-7 B (a tak\u017ce kolejne modyfikacje) otrzyma\u0142 mo\u017cliwo\u015b\u0107 monta\u017cu aparatu fotograficznego AFA-39 pod wn\u0119k\u0105 przedniego podwozia i wykonywania zdj\u0119\u0107 pionowych.<\/p>\n\n\n\n

Pr\u00f3by w locie, produkcja i u\u017cytkowanie. 1959 roku.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Po raz pierwszy samolot S-22-1 wzni\u00f3s\u0142 si\u0119 w powietrze 1959-04-24, pilotowany przez pilota OKB Suchoja, Jewgienija So\u0142owiewa. Prowadzone pr\u00f3by z u\u017cyciem uzbrojenia z pod-kad\u0142ubowych w\u0119z\u0142\u00f3w, a w szczeg\u00f3lno\u015bci niekierowanych pocisk\u00f3w rakietowych ujawni\u0142y po raz kolejny sk\u0142onno\u015b\u0107 silnika do pompa\u017cu, tym razem spowodowanego gazami wylotowymi rakiet. By temu zapobiega\u0107 silnik otrzyma\u0142 instalacj\u0119 KS-1 automatycznie zmniejszaj\u0105c\u0105 w chwili u\u017cycia pocisk\u00f3w jego obroty i po chwili r\u00f3wnie\u017c automatycznie przywracaj\u0105c\u0105 pocz\u0105tkowe obroty silnika. Instalacja nie do ko\u0144ca rozwi\u0105za\u0142a niebezpiecze\u0144stwo pompa\u017cu. Wprowadzono dodatkowe ograniczenia eksploatacyjne przy lotach z ci\u0119\u017ckimi pociskami S-24.<\/p>\n\n\n\n

W po\u0142owie 1960 roku rekomendowano samolot do produkcji seryjnej, pierwsze egzemplarze zesz\u0142y z ta\u015bm produkcyjnych w drugiej po\u0142owie 1960 roku. Z dniem 1961-01-24, samolot oznaczony jako Su-7 B oficjalnie przyj\u0119to w poczet uzbrojenia lotnictwa Armii Radzieckiej.<\/p>\n\n\n\n

Pierwszy pu\u0142k my\u015bliwsko-bombowy, kt\u00f3ry zamieni\u0142 swoje dotychczasowe samoloty MiG-15 na nowe Su-7 B stacjonowa\u0142 w Martynowce w Odeskim Okr\u0119gu Wojskowym. Opinie pilot\u00f3w liniowych wykonuj\u0105cych loty by\u0142y krytyczne wobec nowego samolotu. Piloci szczeg\u00f3lnie narzekali na ci\u0105gle pojawiaj\u0105cy si\u0119 pompa\u017c silnika oraz jego podatno\u015b\u0107 na uszkodzenia przez cia\u0142a sta\u0142e. Zaradzi\u0107 temu mia\u0142a kolejna modyfikacja silnika Archipa Lulki. Poszczeg\u00f3lne usprawnienia i modyfikacje wprowadzono kolejno do egzemplarzy na ta\u015bmie produkcyjnej. Przede wszystkim nowy silnik AL.-7 F-1-100 U otrzyma\u0142 zmodyfikowan\u0105 spr\u0119\u017cark\u0119. Powi\u0119kszono wie\u0144ce \u0142opatek z mo\u017cliwo\u015bci\u0105 ich regulacji w trzech po\u0142o\u017ceniach. Nap\u0119d ten montowano od 1962 roku.<\/p>\n\n\n\n

Zasysanie cia\u0142 obcych z p\u0142yty lotniska cz\u0119\u015bciowo wyeliminowano (od 26 serii produkcyjnej) poprzez skr\u00f3cenie o 113 mm podwozia g\u0142\u00f3wnego, dzi\u0119ki czemu lekko ku g\u00f3rze uni\u00f3s\u0142 si\u0119 prz\u00f3d samolotu, a tym samym wlot powietrza.<\/p>\n\n\n\n

Z kolei od 28 serii samoloty otrzyma\u0142y cztery dodatkowe chwyty powietrza ch\u0142odz\u0105cego silnik, od 8 samolotu 31 serii samoloty otrzymywa\u0142y now\u0105 przedni\u0105 gole\u0144 podwozia z nowym amortyzatorem, od 33 serii dotychczas montowany fotel wyrzucany KS-2 zast\u0105piono modelem KS-2 A, Su-7 B produkowane od 33 serii otrzyma\u0142y przesuni\u0119t\u0105 z pozycji centralnej na boczn\u0105 lewostronn\u0105 awaryjny odbiornik ci\u015bnienia powietrza oraz dodatkowo zamontowano na tym odbiorniku dodatkow\u0105 ko\u0144c\u00f3wk\u0119 mierz\u0105c\u0105 k\u0105t \u015blizgu i natarcia (urz\u0105dzenie DUAS, zwane tak\u017ce chor\u0105giewk\u0105). Powsta\u0142e samoloty wyprodukowano w 33 seriach, ich numery by\u0142y kontynuacj\u0105 powsta\u0142ych wcze\u015bniej dwunastu serii my\u015bliwskich Su-7, tak wi\u0119c by\u0142y one z przedzia\u0142u 13-45.<\/p>\n\n\n\n

Samolot Su-7 B po raz pierwszy zademonstrowano na pokazach lotniczych w Tuszyno pod Moskw\u0105 w 1961 roku. W powietrzu zademonstrowano 21 maszyn.<\/p>\n\n\n\n

Ju\u017c po dw\u00f3ch latach, od uruchomienia produkcji seryjnej, Su-7 B \u015bwiat\u0142o dzienne ujrza\u0142a jego modernizacja, kt\u00f3r\u0105 zapocz\u0105tkowa\u0142o powstanie prototypu S-22-2. Samolot ten mia\u0142 by\u0107 docelow\u0105 wersj\u0105 przenosz\u0105c\u0105 uzbrojenie j\u0105drowe. Samoloty Su-7 B pocz\u0105tkowo nie przenosi\u0142y jeszcze uzbrojenia j\u0105drowego, gdy\u017c takie dopiero dla nich powstawa\u0142o i zrealizowane zosta\u0142o w 1962 roku, w postaci bomby j\u0105drowej 8U49 o mocy pocz\u0105tkowo 5 kT, a potem w r\u00f3\u017cnych odmianach od 1 do 10 kT. By w pe\u0142ni wykorzysta\u0107 moc tego \u015brodka ra\u017cenia niezb\u0119dna by\u0142a instalacja odpowiedniego wyposa\u017cenia celowniczego i awioniki.<\/p>\n\n\n\n

S-22-2 otrzyma\u0142 celownik bombardierski PBK-1 (od 55 serii zast\u0105piony przez PBK-2) automatycznie okre\u015blaj\u0105cy moment zrzutu w zale\u017cno\u015bci od pr\u0119dko\u015bci samolotu, wysoko\u015bci i k\u0105ta wznoszenia. Samolot ma tak\u017ce: radiostacj\u0119 RSIU-5 W, radiowysoko\u015bciomierz ma\u0142ych wysoko\u015bci RW-UM, automatycznego pilota AP-28J-1 (wykorzystywany od wysoko\u015bci 1 000 metr\u00f3w i utrzymuj\u0105cy po\u0142o\u017cenie samolotu wyst\u0119puj\u0105ce w chwili jego uruchomienia), nowy fotel wyrzucany KS-3. Kabina otrzyma\u0142a pod\u015bwietlenie w kolorze czerwonym. Su-7 BM (M jak ros. Modernizowannyj) otrzyma\u0142 namiastk\u0119 wsp\u00f3\u0142czesnego aktywnego uk\u0142adu sterowania w postaci dwukana\u0142owego t\u0142umika D-2K-110, kt\u00f3ry od wysoko\u015bci 2 000 m spowalnia\u0142 wychylenia ster\u00f3w i samoistnie korygowa\u0142 zej\u015bcia samolotu z toru lotu.<\/p>\n\n\n\n

Silnik ma powi\u0119kszony resurs pocz\u0105tkowo do 150 (AL.-7 F1-150), a potem do 200 godzin pracy (AL.-7 F1-200). Samolot otrzyma\u0142 dwa reflektory do l\u0105dowania (Su-7 B jeden) i reflektor ko\u0142owania. Wymieniono cz\u0119\u015b\u0107 aparatury na nowsz\u0105. U\u0142atwione sta\u0142o si\u0119 awaryjne wypuszczanie podwozia (pojedyncza d\u017awignia zamiast stosunkowo skomplikowanej procedury z Su-7 B). Powi\u0119kszono zasi\u0119g operacyjny samolotu, dzi\u0119ki wi\u0119kszym zbiornikom skrzyd\u0142owym (po 670 litr\u00f3w). Teraz p\u0142atowiec mie\u015bci\u0142 3 955 litr\u00f3w paliwa oraz przystosowuj\u0105c dodatkowo w\u0119z\u0142y podskrzyd\u0142owe do przenoszenia 600 litrowych zbiornik\u00f3w podwieszanych. Do przebazowania samolot mo\u017ce wi\u0119c zabra\u0107 6 355 litr\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Wszystkie te zmiany spowodowa\u0142y wzrost masy w\u0142asnej samolotu o oko\u0142o 600 kg.<\/p>\n\n\n\n

Na S-22-2 testowano podstawowe uzbrojenie j\u0105drowe, wspomnian\u0105 lekk\u0105 bomb\u0119 typu 8U49 przenoszono pojedynczo na zamku pod-kad\u0142ubowym. Na samolocie przeprowadzono testy nowego konwencjonalnego uzbrojenia w postaci bomb FAB-500 M62, kt\u00f3re swoj\u0105 smuk\u0142\u0105 sylwetk\u0105 bardziej nadawa\u0142y si\u0119 do lot\u00f3w nadd\u017awi\u0119kowych wypieraj\u0105c wcze\u015bniej u\u017cywane M54 i M58. Zrezygnowano r\u00f3wnie\u017c z przenoszenia wyrzutni APU-14U (mia\u0142a du\u017cy przekr\u00f3j poprzeczny co wp\u0142ywa\u0142o na op\u00f3r powietrza i osi\u0105gi samolotu) i PU-12 (zrezygnowano na rzecz u\u017cywania tylko rakiety S-24 z wyrzutni\u0105 PU-12-40U).<\/p>\n\n\n\n

Tak skonfigurowany S-22-2 po raz pierwszy wzni\u00f3s\u0142 si\u0119 w powietrze w 1962 roku, jego seryjny odpowiednik Su-7 BM w jednostkach pojawi\u0142 si\u0119 1963 roku. Produkowany by\u0142 do 1965 roku, bo w tym roku podj\u0119to produkcj\u0119 kolejnej nowszej wersji. Serie produkcyjne Su-7 BM s\u0105 liczbami z przedzia\u0142u 46-56, czyli zbudowano 11 serii.<\/p>\n\n\n\n

Su-7 BM to pierwszy samolot biura OKB Suchoj u\u017cytkowany poza granicami CCCP. Jest tak\u017ce pierwsz\u0105 wersj\u0105 Su-7, kt\u00f3ra wesz\u0142a na uzbrojenie Wojska Polskiego.<\/p>\n\n\n\n

Su-7BK\u0141 (ros. Koliesno-\u0141y\u017cnyj).<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Wersja ta by\u0142a rozwijana na fali pomys\u0142\u00f3w z umo\u017cliwieniem ci\u0119\u017ckim samolotom nadd\u017awi\u0119kowym korzystania z mniejszych lotnisk. Prace z Su-7 przebiega\u0142y dwutorowo: pracowano zar\u00f3wno nad rakietowymi przyspieszaczami startowymi jak i p\u0142ozami przy podwoziu ko\u0142owym.<\/p>\n\n\n\n

Pierwszy z tych projekt\u00f3w powsta\u0142 na bazie seryjnego Su-7 B i oznaczony jako S-25 powsta\u0142 w 1960 roku. Samolot charakteryzowa\u0142 si\u0119 dwoma zamocowanymi w dolnej, \u015brodkowej cz\u0119\u015bci kad\u0142uba prochowymi przyspieszaczami startowymi SPRD-110 o ci\u0105gu 1 300 \u2013 3 000 kG (uzale\u017cnionego od temperatury powietrza) i czasie pracy 10-17 sekund. Ich u\u017cycie przez pilota odbywa\u0142o si\u0119 w sytuacji, gdy samolot by\u0142 rozp\u0119dzony do pewnej pr\u0119dko\u015bci startowej, po czym bezpo\u015brednio po starcie i zu\u017cyciu by\u0142y zrzucane za pomoc\u0105 piro-naboj\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Dodatkowo S-25 otrzyma\u0142 powi\u0119kszone kad\u0142ubowe zbiorniki paliwa o 270 litr\u00f3w (teraz samolot przenosi\u0142 3 925 litr\u00f3w), dwa spadochrony hamuj\u0105ce zamontowane u nasady statecznika pionowego oraz system zdmuchiwania warstwy przy\u015bciennej z klap na sp\u0142ywie. Trwaj\u0105ce do 1964 roku, pr\u00f3by S-25 pozwoli\u0142y na wprowadzenie wymienionych ulepsze\u0144 do maszyn seryjnych (opr\u00f3cz systemu zdmuchiwania warstwy przy\u015bciennej) o czym dalej.<\/p>\n\n\n\n

Nieco wcze\u015bniej, bo w 1959 roku, rozpocz\u0119to prace nad innym prototypem oznaczonym jako S-23 (na bazie Su-7), kt\u00f3ry w miejsce klasycznego podwozia ko\u0142owego otrzyma\u0142 specjalne \u0142y\u017cwy. System sprawdza\u0142 si\u0119 szczeg\u00f3lnie przy l\u0105dowaniu, gdy\u017c \u0142y\u017cwy nie grz\u0119z\u0142y w stosunkowo mi\u0119kkim pod\u0142o\u017cu gruntowym, natomiast podczas startu stawia\u0142y du\u017co wi\u0119kszy op\u00f3r ni\u017c ko\u0142a. Dlatego po pewnym czasie zrezygnowano z przedniej \u0142y\u017cwy na korzy\u015b\u0107 ko\u0142a. Na g\u0142\u00f3wnych goleniach umieszczono tylko p\u0142ozy. Lecz po mro\u017anej nocy p\u0142ozy przymarza\u0142y do gruntu i samolotu nie mo\u017cna by\u0142o ruszy\u0107. W\u00f3wczas zbudowano instalacj\u0119 olejow\u0105, kt\u00f3ra pod p\u0142ozy podawa\u0142a olej. System sprawdzi\u0142 si\u0119, ale tylko na lotniskach z nawierzchni\u0105 gruntow\u0105. Ostatecznie z takiego podwozia zrezygnowano.<\/p>\n\n\n\n

W 1962 roku, oblatany zosta\u0142 kolejny prototyp S-22-4 (na bazie Su-7 B). Zdecydowano si\u0119 na prace nad innym podwoziem, p\u0142ozowo-ko\u0142owym. P\u0142ozy by\u0142y montowane po zewn\u0119trznej stronie ko\u0142a g\u0142\u00f3wnego i automatycznie opuszczane przez si\u0142owniki hydrauliczne do kraw\u0119dzi k\u00f3\u0142 w sytuacji gdy samolot l\u0105dowa\u0142 na pod\u0142o\u017cu gruntowym. Gdy startowano lub l\u0105dowano z pod\u0142o\u017ca betonowego p\u0142ozy pozostawa\u0142y w swoim po\u0142o\u017ceniu pocz\u0105tkowym i samolot wykorzystywa\u0142 do tego standardowe podwozie ko\u0142owe.<\/p>\n\n\n\n

Do bada\u0144 nad zmienionym podwoziem \u0142y\u017cwowym powr\u00f3cono w 1963 roku, wraz z opracowaniem prototypu S-26 (na bazie Su-7 BM). Samolot ten otrzyma\u0142 poprawion\u0105 wersj\u0119 znanych z S-23 \u0142y\u017cew (z przodu pozosta\u0142o zmodyfikowane ko\u0142o), by zmniejszy\u0107 ich op\u00f3r przy starcie szczeg\u00f3lnie z betonowego pod\u0142o\u017ca, system otrzyma\u0142 specjaln\u0105 instalacj\u0119 po\u015blizgowo-ch\u0142odz\u0105c\u0105. Planowano wdro\u017cenie samolotu do produkcji pod oznaczenie Su-7 B\u0141, jednak ostatecznie z powodu skomplikowania z przedsi\u0119wzi\u0119cia zrezygnowano.<\/p>\n\n\n\n

W latach 1962-1964 przeprowadzono pr\u00f3by zak\u0142adowe, a w latach 1964-1966 pr\u00f3by pa\u0144stwowe samolotu S-22-4 wykorzystuj\u0105cego niekt\u00f3re elementy z innych prototyp\u00f3w. Samolot rekomendowano do produkcji seryjnej w 1965 roku, jako Su-7 BK\u0141. Po za wspomnianym (w przypadku opisu S-22-4) systemem p\u0142ozowym, samolot otrzyma\u0142 przyspieszacze startowe SPRD-110, powi\u0119kszone zbiorniki paliwa, dwa du\u017ce spadochrony hamuj\u0105ce (wszystkie testowane na S-25), p\u00f3\u0142automatyczny celownik ASP-PF-7 (w latach 70-tych zast\u0105pione ASP-PFM-7), fotel wyrzucany KS-4 (pozwala\u0142 na opuszczenie samolotu z 0 m wysoko\u015bci przy min. pr\u0119dko\u015bci 140 km\/h), silnik AL.-7 F1-250 (resurs 250 godzin, masa silnika 2 103 kg, zu\u017cycie paliwa 0,9 kg\/kG\/h), cie\u0144sz\u0105 przedni\u0105 szyb\u0119 pancern\u0105 dla poprawy widoczno\u015bci, wzmocnione grzebienie aerodynamiczne, hamulce aerodynamiczne i statecznik poziomy, nowe dodatkowe zbiorniki paliwa po 950 litr\u00f3w ka\u017cdy.<\/p>\n\n\n\n

Wzmocnieniu uleg\u0142o uzbrojenie, a to dzi\u0119ki wzmocnieniu skrzyde\u0142 pod nowe zapasowe zbiorniki paliwa, samolot otrzyma\u0142 pod ka\u017cdym skrzyd\u0142em dodatkowy punkt mocowa\u0144 (montowane od 1969 roku) o no\u015bno\u015bci 2 x 250 kg.<\/p>\n\n\n\n

By\u0142o jednak kilka ogranicze\u0144 przy ich wykorzystaniu, przede wszystkim nie mog\u0142y by\u0107 u\u017cyte w przypadku podwieszenia pod wewn\u0119trzne punkty mocowa\u0144 du\u017cych zbiornik\u00f3w paliwa po 950 litr\u00f3w. Dodatkowo na ka\u017cdym ze skrzyde\u0142 musia\u0142 by\u0107 u\u017cyty ten sam rodzaj uzbrojenia: albo bomby albo rakiety (z racji tych samych pod\u0142\u0105cze\u0144 elektrycznych systemu kierowania uzbrojeniem do obu podwiesze\u0144). W 70-tych latach wprowadzono do u\u017cytku now\u0105 wyrzutni\u0119 dla rakiet S-5, by\u0142a to UB-32A-72 z 32 prowadnicami. Podj\u0119to tak\u017ce prace nad przystosowaniem samolotu do przenoszenia uzbrojenia kierowanego (Ch-23, Ch-25, Ch-28), lecz ich nie uko\u0144czono.<\/p>\n\n\n\n

Tak\u017ce w tej samej dekadzie samoloty rodziny Su-7 zosta\u0142y przystosowane do przenoszenia pod skrzyd\u0142em zasobnika zak\u0142\u00f3caj\u0105cego typu SPS-141, SPS-142 i SPS-143 w zale\u017cno\u015bci od przewidywanego pasma zak\u0142\u00f3canych cz\u0119stotliwo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Produkcja samolotu Su-7 BK\u0141 prowadzona by\u0142a w latach 1965-1971 i zako\u0144czy\u0142a si\u0119 zbudowaniem oko\u0142o 500 egzemplarzy w seriach o numerach 57-80.<\/p>\n\n\n\n

Su-7 U (ros. Ucziebnoj).<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Z racji problem\u00f3w z pierwszymi seryjnymi samolotami Su-7, odk\u0142adano w czasie opracowanie wersji szkolno-bojowej. Brak tego samolotu sprawia\u0142 du\u017co problem\u00f3w w przeszkoleniu si\u0119 m\u0142odych pilot\u00f3w na jak\u017ce trudny w pilota\u017cu samolot jakim by\u0142 Suchoj.<\/p>\n\n\n\n

Dwa prototypy samolotu szkolnego oznaczone jako U-22-1 i U-22-2, powsta\u0142y w drugiej po\u0142owie 1965 roku. Piloci wci\u0105\u017c czekali na ten samolot, wi\u0119c wkr\u00f3tce maszyny przesz\u0142y pr\u00f3by zak\u0142adowe, a potem pa\u0144stwowe, tak\u017ce pierwszy seryjny samolot wzni\u00f3s\u0142 si\u0119 w powietrzu ju\u017c w kwietniu 1966 roku. Jego produkcja realizowana by\u0142a do 1971 roku.<\/p>\n\n\n\n

Dwuosobowy Su-7 U powsta\u0142 na bazie samolotu Su-7 BM. By zabudowa\u0107 w kad\u0142ubie drug\u0105 kabin\u0119 musiano wyd\u0142u\u017cy\u0107 o 200 mm przedni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 kad\u0142uba. Dodatkowo znajduj\u0105ce si\u0119 do tej pory za fotelem pilota osprz\u0119t, przeniesiono do g\u00f3rnej owiewki ci\u0105gn\u0105cej si\u0119 od kabiny do statecznika pionowego. R\u00f3wnie\u017c przebudowie uleg\u0142y kad\u0142ubowe zbiorniki paliwa, jednak ich pojemno\u015b\u0107 nie uleg\u0142a zmianie. Kabiny posiada\u0142y dwie os\u0142ony otwierane pneumatycznie ku g\u00f3rze.<\/p>\n\n\n\n

Tandemowa zabudowa foteli, jeden za drugim na tym samym poziomie, po\u0142\u0105czona z du\u017cymi gabarytowo fotelami i zabudow\u0105 wyposa\u017cenia uniemo\u017cliwia\u0142a siedz\u0105cemu z ty\u0142u instruktorowi jak\u0105kolwiek widoczno\u015b\u0107 tego co dzieje si\u0119 przed samolotem. Oczywi\u015bcie by\u0142o to niedopuszczalne. Tyln\u0105 kabin\u0119 wyposa\u017cono w dwa wychylane lustra wykonane z dobrze wypolerowanego metalu. Dzia\u0142a\u0142o to na zasadzie odbicia obrazu widzianego w g\u00f3rnym kawa\u0142ku metalu (na g\u00f3rnej os\u0142onie kabiny pod roboczym k\u0105tem 45 stopni) w kawa\u0142ku znajduj\u0105cym si\u0119 w \u015brodku kabiny. Czyli by\u0142 to typowy peryskop. Urz\u0105dzenie mia\u0142o pewne ograniczenia. Nie mo\u017cna by\u0142o go u\u017cywa\u0107 przy pr\u0119dko\u015bciach wi\u0119kszych ni\u017c 600 km\/h. Po prostu op\u00f3r powietrza zniszczy\u0142by g\u00f3rn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 metalu. Wystarcza\u0142o jedno poci\u0105gni\u0119cie za d\u017awigni\u0119 przez instruktora i g\u00f3rny element peryskopu przyjmowa\u0142 bezpieczny k\u0105t 0 stopni. Po pewnym czasie dokonano wzmocnie\u0144, co pozwoli\u0142o na loty z pr\u0119dko\u015bci\u0105 do 850 km\/h z otwartym peryskopem.<\/p>\n\n\n\n

Za\u0142oga otrzyma\u0142a specjaln\u0105 wersj\u0119 foteli wyrzucanych KS-4U-22. Co ciekawe zawsze odpala\u0142 si\u0119 pierwszy fotel pilota, a zaraz potem instruktora, niezale\u017cnie od tego kto zainicjowa\u0142 opuszczenie samolotu. Wzmocnieniu uleg\u0142o podwozie (cz\u0119sto fatalnie traktowane przez m\u0142odych pilot\u00f3w szczeg\u00f3lnie podczas l\u0105dowa\u0144) i jego hamulce. Przednia gole\u0144 podwozia wyposa\u017cona by\u0142a w hamulce i mog\u0142a by\u0107 sterowana hydraulicznie. Uk\u0142ad hamulcowy podwozia otrzyma\u0142 instalacj\u0119 spryskuj\u0105c\u0105 piasty k\u00f3\u0142 spirytusem, powoduj\u0105c ich efektywniejsze ch\u0142odzenie.<\/p>\n\n\n\n

Wzrost masy ca\u0142ego samolotu spowodowa\u0142 ograniczenia w przenoszonym uzbrojeniu, maksymalny ud\u017awig podwiesze\u0144 ograniczono do 2 500 kg, cz\u0119\u015b\u0107 maszyn nie otrzyma\u0142a lewoskrzyd\u0142owego dzia\u0142ka kalibru 30 mm. Pozostawiono jednak mo\u017cliwo\u015b\u0107 przenoszenia bomb j\u0105drowych. U\u017cywany na szkolnym samolocie celownik to modyfikacja z Su-7 BM oznaczona jako ASP-5ND-7U zast\u0105piona od 12 serii produkcyjnej nowszym ASP-PF-7U.<\/p>\n\n\n\n

Su-7 UMK<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Eksportowa wersja samolotu szkolnego wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ca si\u0119 przede wszystkim innym typem radiostacji, innym radiolokacyjnym uk\u0142adem IFF. W odr\u00f3\u017cnieniu od sowieckiego pierwowzoru nie przenosi\u0142a broni j\u0105drowej. Jej produkcja odbywa\u0142a si\u0119 w latach 1968-1970.<\/p>\n\n\n\n

Su-7 B w Wojsku Polskim. 1964 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Decyzja o kupnie na uzbrojenie samolot\u00f3w Su-7 B zapad\u0142a na prze\u0142omie 1962-1963, a na miejsce ich stacjonowania wybrano Bydgoszcz i 3. Pu\u0142k Lotniczy. Pierwotna umowa opiewa\u0142a na 36 maszyn jednomiejscowych i 6 szkolnych, dwumiejscowych, co stanowi\u0142o obsad\u0119 jednego pu\u0142ku z trzema eskadrami.<\/p>\n\n\n\n

Nasze wojska lotnicze odebra\u0142y swoje pierwsze 6 Su-7 BM (53 serii) w kilka miesi\u0119cy po Czechos\u0142owacji, w czerwcu 1964 roku. By\u0142y to jedyne samoloty w wersji Su-7 BM.<\/p>\n\n\n\n

Nast\u0119pne 12 Su-7 BK\u0141 otrzymali\u015bmy w 1966 roku. Wszystkie te samoloty ulokowano w Bydgoszczy.<\/p>\n\n\n\n

Kolejne dostawy to; 1968 rok \u2013 2 Su-7 BK\u0141, 1969 rok \u2013 3 Su-7 U, 1971 rok \u2013 4 Su-7 BK\u0141, 1 Su-7 U, 1972 rok \u2013 12 Su-7 BK\u0141, 1973 rok \u2013 1 Su-7 U.<\/p>\n\n\n\n

W latach 1974-1977 \u2013 4 Su-7 U (dostarczone razem z Su-20 do Powidza). W 1986 roku, samoloty te przekazano do 3. Pu\u0142ku Lotniczego w Bydgoszczy.<\/p>\n\n\n\n

Co do miejsca stacjonowania samolot\u00f3w typu Su-7 to nie ma najmniejszej w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce by\u0142o to lotnisko w Bydgoszczy. Baza by\u0142a pot\u0119\u017cna z du\u017cym zapleczem. W pierwszej po\u0142owie lat 70-tych zbudowano tam dla samolot\u00f3w co najmniej 30 schrono-hangar\u00f3w, istniej\u0105cych do dnia dzisiejszego (2007 roku). R\u00f3wnie\u017c i tam zorganizowano warsztaty remontowe dla tak unikalnych samolot\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Natomiast s\u0105 pewne bia\u0142e plamy, co do nazwy gospodarza samolot\u00f3w i obiektu. Wiemy, \u017ce w sierpniu 1964 roku, 5. Pu\u0142k Lotnictwa My\u015bliwsko-Szturmowego otrzyma\u0142 nazw\u0119 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 \u201ePomorski\u201d. Zgodnie z Rozkazem Nr Pf-40\/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 1964-08-25, w sprawie nadania historycznej nazwy 5. PLMSz.<\/p>\n\n\n\n

Dzia\u0142o si\u0119 to dok\u0142adnie w momencie przejmowania pierwszych samolot\u00f3w Su-7 na uzbrojenie Wojska Polskiego. Z samolot\u00f3w tych w Bydgoszczy utworzono trzy Eskadry Lotnicze. Poniewa\u017c pu\u0142k eksploatuj\u0105cy te samoloty by\u0142 \u015bci\u015ble podporz\u0105dkowany Uk\u0142adowi Warszawskiemu, to jego zadania musia\u0142y by\u0107 inne ni\u017c tych pu\u0142k\u00f3w szturmowych, kt\u00f3re w tym czasie powszechnie eksploatowa\u0142y szturmowe Lim-6 bis. Dlatego kolejne zmiany nast\u0105pi\u0142y ju\u017c w maju 1967 roku, kiedy to pu\u0142k przej\u0105\u0142 dziedzictwo, tradycj\u0119 oraz nazw\u0119 i numer 3. Pu\u0142ku Lotnictwa Szturmowego staj\u0105c si\u0119 3. Pomorskim Pu\u0142kiem Lotnictwa My\u015bliwsko-Bombowego. Dzia\u0142o si\u0119 to na podstawie Rozkazu Nr 07\/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 1967-05-04, w sprawie przekazania jednostkom wojskowym historycznych nazw i numer\u00f3w oddzia\u0142\u00f3w frontowych oraz ustanowienia dorocznych \u015bwi\u0105t jednostek.<\/p>\n\n\n\n

W drugiej po\u0142owie 60-tych lat grupa pilot\u00f3w i technik\u00f3w przesz\u0142a specjalne przeszkolenie w jednostkach sowieckich na terenie CCCP. Szkolenie to by\u0142o zwi\u0105zane ze sposobem u\u017cycia broni j\u0105drowej. Piloci trenowali technik\u0119 bombardowania z lotu wznosz\u0105cego na ma\u0142ej wysoko\u015bci. Do tego celu wykorzystywano imitacj\u0119 bomby j\u0105drowej. Taktyczna bomba j\u0105drowa (w tamtym okresie zwana atomow\u0105) o nazwie 6U-57 przenoszona by\u0142a na lewym w\u0119\u017ale pod-kad\u0142ubowym. Prawy w\u0119ze\u0142 podkad\u0142ubowy przenosi\u0142 dodatkowy zbiornik paliwa. Tak samo na w\u0119z\u0142ach podskrzyd\u0142owych przenoszono dodatkowe zbiorniki paliwa.<\/p>\n\n\n\n

W takiej formie 3. Pomorski Pu\u0142k Lotnictwa My\u015bliwsko-Bombowego trwa\u0142 przez wiele lat. W lutym 1982 roku, zosta\u0142 podporz\u0105dkowany dow\u00f3dcy 3. Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa My\u015bliwsko-Bombowego. By\u0142 to efekt przygotowywania si\u0119 naszego lotnictwa do przyj\u0119cia nowocze\u015bniejszych samolot\u00f3w typu Su-22, przy jednoczesnym pozostawieniu w eksploatacji maszyn Su-7. Sta\u0142o si\u0119 to na podstawie zarz\u0105dzenia Nr 06\/DWL Dow\u00f3dcy Wojsk Lotniczych z dnia 1982-02-23.<\/p>\n\n\n\n

Dla 3. PLM-B kolejna zmiana nast\u0105pi\u0142a dopiero we wrze\u015bniu 1988 roku, kiedy to z powodu ko\u0144cz\u0105cych si\u0119 resurs\u00f3w samolot\u00f3w Su-7 pu\u0142k przemianowano na 3 Pomorski Lotniczy Pu\u0142k Szkolno-Bojowy. Samoloty Su-7 poczynaj\u0105c od wersji Su-7 BM stopniowo wycofywano z eksploatacji, a w ich miejsce wprowadzano samoloty PZL TS-11 Iskra.<\/p>\n\n\n\n

W Polsce samoloty Su-7 by\u0142y wykorzystywane do czerwca 1990 roku. W wyniku Porozumie\u0144 Helsi\u0144skich, o redukcji \u015brodk\u00f3w bojowych mog\u0105cych przenosi\u0107 bro\u0144 j\u0105drow\u0105 ,nast\u0105pi\u0142 definitywny koniec eksploatacji Su-7 w Wojsku Polskim. Cz\u0119\u015b\u0107 samolot\u00f3w ze z\u0142omowano, ale znaczna ich liczba trafi\u0142a do muze\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie w 1994 roku.<\/p>\n\n\n\n

W dniu 1992-03-06, odby\u0142o si\u0119 uroczyste rozformowanie jednostki, na kt\u00f3rym po\u017cegnano sztandar pu\u0142ku. Z dniem 1992-04-30, jednostk\u0119 3 Pomorski Pu\u0142k Lotnictwa Szkolno-Bojowego rozformowano.<\/p>\n\n\n\n

W wyniku r\u00f3\u017cnorakich zdarze\u0144 utracono 1 Su-7 BM (1970 rok), 5 Su-7 BK\u0141 (1969 rok, 1982 rok, 2 x 1984 roku, 1987 roku) oraz 1 Su-7 U (z 7. BB-R w Powidzu).<\/p>\n\n\n\n

Warte odnotowania jest przekazanie jednego Su-7 BK\u0141 nb 023 lotnictwu czechos\u0142owackiemu w zamian za samolot zestrzelony przypadkowo przez polskiego MiG-21 PFM w 1971 roku.<\/p>\n\n\n\n

Na pocz\u0105tku 1988 roku, wojsko CCCP przekaza\u0142o Polsce jeden egzemplarz Su-7 BK\u0141 w zamian za samolot zniszczony w 1987 roku, przez pilota radzieckiego podczas przelotu do zak\u0142adu remontowego.<\/p>\n\n\n\n

Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Krak\u00f3w 2007-07-24 197 Rozdzia\u0142 1964-06-01 OKB Suchoj Su-7 B (BM, BK\u0141, U) Historia Su-7 B w Polsce Nadd\u017awi\u0119kowy samolot bezpo\u015bredniego wsparcia na polu walki i uderzenia j\u0105drowego. Historia samolotu Su-7. W listopadzie 1949 roku, biuro OKB Paw\u0142a Osipowicza Suchoja zosta\u0142o rozwi\u0105zane. Oficjalnie m\u00f3wiono o reorganizacji przemys\u0142u lotniczego. Faktycznie powodem by\u0142o popadni\u0119cie w nie\u0142ask\u0119 Paw\u0142a Suchoja […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":6982,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[39],"tags":[],"class_list":["post-6981","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-samoloty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6981","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6981"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6981\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6986,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6981\/revisions\/6986"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/6982"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6981"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6981"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6981"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}