Iliuszyn I\u0142-28 to by\u0142 samolot bombowy, szkolny, rozpoznawczy, holownik cel\u00f3w, WRe (walka radio-elektroniczna). W Polsce by\u0142 u\u017cytkowany od 31 pa\u017adziernika 1952 roku, do ko\u0144ca 70-lat XX wieku.<\/p>\n\n\n\n W Polsce lata 1944-1948, charakteryzuj\u0105 si\u0119 utrwalaniem sowieckiego panowania. I w\u0142a\u015bnie, chyba najbardziej 1949 roku, u\u015bwiadomi\u0142 nam, \u017ce o suwerennym pa\u0144stwie musimy chwilowo zapomnie\u0107. Wszystko w Polsce organizowano na styl sowiecki. Do realizacji wprowadzono \u201eSiedmioletni Plan Rozwoju Wojska Polskiego na lata 1949-1955\u201d. Plan by\u0142 realny i na miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci wyniszczonego wojn\u0105 kraju.<\/p>\n\n\n\n Jednak historia lubi p\u0142ata\u0107 figle i sprawy trudne jeszcze bardziej utrudnia. W 1950 roku, wiele tysi\u0119cy kilometr\u00f3w od Polski, w Korei wybuch\u0142a wojna. Pocz\u0105tkowo nie mia\u0142a ona dla Polski du\u017cego znaczenia. Ale szybka eskalacja dzia\u0142a\u0144 wojennych, wywar\u0142a decyduj\u0105cy wp\u0142yw na rozw\u00f3j wydarze\u0144 na linii Wsch\u00f3d-Zach\u00f3d. Trzecia wojna \u015bwiatowa zawis\u0142a na w\u0142osku.<\/p>\n\n\n\n W tej sytuacji, Kreml zdecydowa\u0142 dozbroi\u0107 sojusznicze armie, w tym Polsk\u0119, w now\u0105 technik\u0119 i nakaza\u0142 rozbudowa\u0107 struktury do rozmiar\u00f3w przekraczaj\u0105cych mo\u017cliwo\u015bci naszego pa\u0144stwa. Realizacja ,,Siedmioletniego Planu Rozwoju WP na lata 1949\u20131955\u201d zosta\u0142a zak\u0142\u00f3cona. W lutym 1951 roku, zosta\u0142 wdro\u017cony do realizacji zmodyfikowany \u201ePlan Zamierze\u0144 Organizacyjnych na lata 1951\u20131952\u201d, zak\u0142adaj\u0105cy mi\u0119dzy innymi dynamiczny wzrost ilo\u015bciowy Wojsk Lotniczych, kt\u00f3re mia\u0142y sformowa\u0107 od podstaw kolejne 25 pu\u0142k\u00f3w lotniczych.<\/p>\n\n\n\n Jednym z punkt\u00f3w by\u0142 rozw\u00f3j lotnictwa bombowego i wprowadzenie na uzbrojenie samolot\u00f3w z nap\u0119dem turboodrzutowym. Podstaw\u0105 prawn\u0105 do realizacji planu by\u0142a wydana przez Ministerstwo Obrony Narodowej Dyrektywa nr 00020 z dnia 21 lutego 1951 roku, na podstawie, kt\u00f3rej opracowano rozkaz MON nr 0036\/Org. z dnia 7 kwietnia 1951 roku, nakazuj\u0105cy Dow\u00f3dcy Wojsk Lotniczych sformowanie do 1 sierpnia 1951 roku, na lotnisku w Malborku, 15. DLB ( Dywizji Lotnictwa Bombowego ) w sk\u0142adzie: 7 i 33 Pu\u0142k Lotnictwa Bombowego, 68 Kompania \u0141\u0105czno\u015bci i 48 Ruchome Warsztaty Remontowe Lotnictwa. Podstawowym samolotem mia\u0142 sta\u0107 si\u0119 bombowiec Tu-2 o nap\u0119dzie t\u0142okowym. Wyb\u00f3r Malborka, jako bazy nie by\u0142 przypadkowy. W \u00f3wczesnych realiach dawa\u0142 najdogodniejsz\u0105 pozycj\u0119 do prowadzenia ataku na kierunku p\u00f3\u0142nocno-zachodnim, co by\u0142o zgodne z planami Kremla.<\/p>\n\n\n\n Dwa pu\u0142ki lotnictwa bombowego to jednak by\u0142o za ma\u0142o. Wprowadzenie do realizacji \u201ePlanu zamierze\u0144 organizacyjnych na lata 1951\u20131952\u201d spowodowa\u0142o opracowanie rozkazu MON nr 0096\/Org z 11 grudnia 1951 roku, na mocy, kt\u00f3rego Minister Obrony Narodowej poleci\u0142 Dow\u00f3dcy Wojsk Lotniczych wprowadzi\u0107 now\u0105 organizacj\u0119 15. DLB, powi\u0119kszon\u0105 o nowy 35. Pu\u0142k Lotnictwa Bombowego. Nowy pu\u0142k mia\u0142 by\u0107 sformowany do dnia 1 grudnia 1952 roku, na lotnisku Inowroc\u0142aw. G\u0142\u00f3wnym wykonawc\u0105 rozkazu sformowania 35. PLB by\u0142 dow\u00f3dca 15. DLB (Dywizja Lotnictwa Bombowego).<\/p>\n\n\n\n W tym czasie, zapad\u0142a decyzja o kupieniu samolot\u00f3w bombowych I\u0142-28 z nap\u0119dem turboodrzutowym. W dywizji poczyniono pierwsze przygotowania. Pierwsze analizy wykaza\u0142y, \u017ce samoloty odrzutowe I\u0142-28 mog\u0142y by\u0107 u\u017cytkowane tylko z lotnisk o odpowiednim standardzie. Lotnisko w Malborku nie spe\u0142nia\u0142o tych wymog\u00f3w g\u0142\u00f3wnie ze wzgl\u0119du na brak odpowiedniego pasa betonowego i dr\u00f3g ko\u0142owania. W tej sytuacji, w dniach 3\u20134 kwietnia 1952 roku, nast\u0105pi\u0142o przebazowanie ca\u0142ej 15. DLB na nowe lotnisko w Bydgoszczy. Lotnisko to posiada\u0142o betonowy pas startowy i drogi ko\u0142owania. By\u0142o wi\u0119ksze i dysponowa\u0142o lepszym zapleczem. Doskonale nadawa\u0142o si\u0119 na przyj\u0119cie nowego typu bombowc\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Przez ca\u0142y 1952 rok, w 15. DLB na lotnisku w Bydgoszczy czyniono intensywne przygotowania do przyj\u0119cia nowej techniki w postaci bombowc\u00f3w I\u0142-28. Bydgoszcz sta\u0142a si\u0119 centraln\u0105 baz\u0119 przezbrajania i przeszkalania lotnictwa bombowego.<\/p>\n\n\n\n Jesieni\u0105 1952 roku, przyst\u0105piono do przeszkolenia teoretycznego wydzielonego personelu lataj\u0105cego i technicznego. Natomiast w dniu 31.10.1952 roku, na lotnisku w Bydgoszczy wyl\u0105dowa\u0142a pierwsza partia 8 samolot\u00f3w odrzutowych bombowc\u00f3w I\u0142-28. Jednocze\u015bnie sprowadzono grup\u0119 instruktor\u00f3w radzieckich z jednostek bazuj\u0105cych na terytorium NRD i z CCCP.<\/p>\n\n\n\n Samoloty I\u0142-28 by\u0142y fabrycznie nowe. Pozostawiono je w barwie naturalnego duraluminium. Szachownice naniesiono na usterzenie pionowe, tyln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 kad\u0142uba i skrzyd\u0142a. Numery burtowe ( boczne ) malowano zgodnie z normami radzieckimi. Samoloty otrzymywa\u0142y kolejne numery porz\u0105dkowe, niezwi\u0105zane z numerami seryjnymi. I tak; 7 PLB \u2013 numery od 1 do 20, 33 PLB \u2013 od 21 do 40, 35 PLM \u2013 ( od 1954 roku, kiedy to zacz\u0105\u0142 na stan przyjmowa\u0107 samoloty I\u0142-28 ) od 40 do 60. Co najwa\u017cniejsze numery by\u0142y w r\u00f3\u017cnych kolorach, zale\u017cnych od przynale\u017cno\u015bci do danego pu\u0142ku. I tak; 7 PLB mia\u0142 numery burtowe w kolorze czerwonym, 33 PLB \u2013 w kolorze niebieskim, 35 PLB \u2013 w kolorze ciemno-\u017c\u00f3\u0142tym z granatow\u0105 obw\u00f3dk\u0105. Uprzedzaj\u0105c fakty zaznaczymy, \u017ce z up\u0142ywem lat, w miar\u0119 przekazywania samolot\u00f3w do innych jednostek ( 21. SPLR \u2013 samodzielny pu\u0142k lotnictwa rozpoznawczego, 15. SELR MW \u2013 samodzielna eskadra lotnictwa rozpoznawczego marynarki wojennej, OSL-4 w D\u0119blinie, 19. LEH \u2013 lotnicza eskadra holownicza ), odst\u0105piono od zasady uporz\u0105dkowanych numer\u00f3w w eskadrach. Np. w 35 PLB wprowadzono kolejne numery taktyczne z serii \u201e60\u201d, \u201e70\u201d i \u201e80\u201d. Samoloty szkolne UI\u0142-28 otrzyma\u0142y tak\u017ce kolejne numery porz\u0105dkowe poprzedzone liter\u0105 S, natomiast rozpoznawcze I\u0142-28 R kolejne numery porz\u0105dkowe poprzedzone zerem. Oczywi\u015bcie zdarza\u0142y si\u0119 wyj\u0105tki.<\/p>\n\n\n\n W celu zabezpieczenia w\u0142a\u015bciwego przeszkalania Polskiego personelu, w dniu 11.12.1952 roku, na lotnisku w Bydgoszczy wyl\u0105dowa\u0142 pierwszy szkolno-bojowy UI\u0142-28 ( nr fabryczny 64204 ). Opr\u00f3cz tego dostarczono kolejnych 6 samolot\u00f3w bojowych I\u0142-28. W sumie na koniec 1952 roku, 15 DLB mia\u0142a na stanie ju\u017c 14 bojowych I\u0142-28 oraz 1 samolot UI\u0142-28. W dniu 4 kwietnia 1952 roku, na lotnisko w Bydgoszczy przebazowano 7. PLB i 33. PLB.<\/p>\n\n\n\n W 1952 roku, intensywnie przyst\u0105piono tak\u017ce do formowania trzeciego, kolejnego pu\u0142ku lotnictwa bombowego, czyli 35. PLB. Jego kadra po przybyciu z Malborka do Bydgoszczy zacz\u0119\u0142a otrzymywa\u0107 przydzia\u0142y. Dow\u00f3dca dywizji rozkazem organizacyjnym nr 0105 z 18.08.1952 roku, powo\u0142a\u0142 dow\u00f3dztwo 35 PLB w sk\u0142adzie: Kpt. pil. Kazimierz Wierzbicki \u2013 dow\u00f3dca pu\u0142ku. Kpt. Stanis\u0142aw Zdun \u2013 zast\u0119pca dow\u00f3dcy pu\u0142ku ds. polityczno-wychowawczych. Kpt. Stanis\u0142aw Cichocki \u2013 szef sztabu pu\u0142ku. Kpt. pil. Julian Pa\u017adzior \u2013 pomocnik dow\u00f3dcy pu\u0142ku ds. pilota\u017cu. Kpt. Dani\u0142 Popow \u2013 starszy in\u017cynier pu\u0142ku, moskal. Por. Bronis\u0142aw P\u0142achta \u2013 starszy nawigator pu\u0142ku. Por. J\u00f3zef Pomianowski\u2013 oficer operacyjny pu\u0142ku. Ppor. Tadeusz Hinc \u2013 szef \u0142\u0105czno\u015bci pu\u0142ku. Ppor. Stanis\u0142aw Garbowski \u2013 szef strzelania powietrznego pu\u0142ku. Ppor. Janusz Nowakowski \u2013 oficer zwiadowczy. Ppor. Czes\u0142aw Pa\u0142asz \u2013 oficer personalny. Por. Jan Kotecki \u2013 starszy lekarz pu\u0142ku. Ser\u017c. Henryk Szykowski \u2013 kierownik kancelarii tajnej.<\/p>\n\n\n\n W sk\u0142adzie eskadr byli: 1. Eskadra Lotnicza: Kpt. pil. Zygmunt Michnowski \u2013 dow\u00f3dca. Ppor. Marian Sikorski \u2013 szef sztabu eskadry. Por. nawigator Zygmunt Gumi\u0144ski \u2013 nawigator eskadry. Por. Ludwik Koz\u0142owski \u2013 in\u017cynier eskadry. Chor\u0105\u017cy W\u0142adys\u0142aw Sucharzewski \u2013 oficer \u0142\u0105czno\u015bci eskadry. 2.\u00a0 Eskadra Lotnicza: Ppor. Janusz Nowakowski \u2013 szef sztabu eskadry. Ppor. nawigator Henryk Dro\u017adzik \u2013 nawigator eskadry. Chor\u0105\u017cy\u00a0 Stefan Ziomek \u2013 oficer \u0142\u0105czno\u015bci eskadry.<\/p>\n\n\n\n Do ko\u0144ca wrze\u015bnia 1952 roku, wy\u017cej wymieniony sk\u0142ad realizowa\u0142 g\u0142\u00f3wne zadanie formowania i rozbudowy struktur, stanu osobowego pu\u0142ku. W dniu 1 pa\u017adziernika 1952 roku, dow\u00f3dca 35. PLB wyda\u0142 pierwszy rozkaz pu\u0142kowy, w kt\u00f3rym czytamy: Rozkazuj\u0119 przebazowa\u0107 35. PLB w dw\u00f3ch rzutach z w\u0119z\u0142a lotniskowego Bydgoszcz na w\u0119ze\u0142 lotniskowy Inowroc\u0142aw. Termin przebazowania rzut\u00f3w naziemnych ( kolejowego i samochodowego ) wyznaczono na 5 pa\u017adziernika 1952 roku. Na komendanta rzutu kolejowego wyznaczono por. J\u00f3zefa Pomianowskiego. Transportem samochodowym dowodzi\u0142 ppor. Wojciechowski. W rzucie bojowym drog\u0105 powietrzn\u0105 przebazowano 9 samolot\u00f3w, w tym: siedem samolot\u00f3w bombowych Pe-2 FT, jeden szkolno-bojowy UPe-2 oraz jeden szkolno-treningowy Po-2.<\/p>\n\n\n\n Z tych dokument\u00f3w wynika, \u017ce 35. PLB przej\u0105\u0142 wszystkie t\u0142okowe bombowce dywizji, natomiast nowoczesne I\u0142-28 przejmowa\u0142y 7. PLB i 33. PLB. Wraz z przyj\u0119ciem przez jednostki 15 DLB pierwszych samolot\u00f3w odrzutowych I\u0142-28 i UI\u0142-28, do 35 PLB przekazano ze stanu 7 i 33 PLB kolejn\u0105 parti\u0119 t\u0142okowych samolot\u00f3w: trzy Tu-2, trzy Pe-2 FT, jeden UPe-2 i jeden Po-2. W ten spos\u00f3b konto 35 PLB powi\u0119kszy\u0142o si\u0119 do 17 samolot\u00f3w, w tym: 13 bojowych, 2 szkolno-bojowe i 2 szkolno-treningowe.<\/p>\n\n\n\n Ulokowanie 35. PLB w Inowroc\u0142awiu by\u0142o celowym rozwi\u0105zaniem. Co prawda lotnisko dysponowa\u0142o tyko trawiastym polem wzlotu, ale to nie przeszkadza\u0142o w eksploatacji bombowc\u00f3w t\u0142okowych. Jesieni\u0105 w dalszym ci\u0105gu uzupe\u0142niano stany osobowe poszczeg\u00f3lnych element\u00f3w pu\u0142ku. Na dow\u00f3dc\u0119 2. Eskadry Lotniczej zosta\u0142 wyznaczony kpt. pil. Eugeniusz Wielkoszewski, obowi\u0105zki in\u017cyniera 2. Eskadry przyj\u0105\u0142 por. Edmund Maciejewski, natomiast starszym nawigatorem pu\u0142ku zosta\u0142 kpt. nawigator Micha\u0142 Procek.<\/p>\n\n\n\n 1953 rok. Pocz\u0105tek 1953 roku, by\u0142 intensywnym okresem szkolenia na nowym sprz\u0119cie. Szkolenie przebiega\u0142o szybko i bez wi\u0119kszych zak\u0142\u00f3ce\u0144. Do Bydgoszczy przybywa\u0142y kolejne samoloty I\u0142-28. Pilotami nowych bombowc\u00f3w zostawali zwykle piloci bombowc\u00f3w typu Pe-2 lub Tu-2. Co ciekawe, pomimo zupe\u0142nie innego nap\u0119du przeszkalanie nie nastr\u0119cza\u0142o wi\u0119kszych problem\u00f3w. Zwykle ju\u017c po kilku lotach na wersji UI\u0142-28 pilot m\u00f3g\u0142 wykona\u0107 lot samodzielny.<\/p>\n\n\n\n Z pocz\u0105tkiem lutego 1953 roku, dow\u00f3dztwo 35. PLB otrzyma\u0142o pierwsze zadanie \u2013 zabezpieczenia \u0107wicze\u0144 na poligonie Mrze\u017cyno. Zadanie polega\u0142o na wsp\u00f3\u0142dzia\u0142aniu z artyleri\u0105 przeciwlotnicz\u0105. Wyznaczone za\u0142ogi mia\u0142y holowa\u0107 r\u0119kawy, do kt\u00f3rych strzela\u0142y \u0107wicz\u0105ce jednostki OPL. Do zabezpieczenia strzela\u0144 dow\u00f3dca pu\u0142ku wyznaczy\u0142 dwie za\u0142ogi: Pierwsza za\u0142oga: por. pil. Zdzis\u0142aw Szczucki jako dow\u00f3dca zgrupowania \u201e\u015awidwin\u201d, por. nawig. Marian Szulc jako nawigator zgrupowania i strzelec-radiotelegrafista, chor. Stefan Ziomek \u2013 w roli szefa \u0142\u0105czno\u015bci zgrupowania. Druga za\u0142oga: ppor. pil. Starzy\u0144ski jako zast\u0119pca ds. politycznych zgrupowania, chor. nawig. Chwostek \u2013 nawigator i kpr. Barczak strzelec-radiotelegrafista. Na technika zgrupowania \u201e\u015awidwin\u201d zosta\u0142 wyznaczony ppor. Zygmunt Pawlaczyk.<\/p>\n\n\n\n Za\u0142ogi dokona\u0142y przelotu z lotniska Inowroc\u0142aw na lotnisko \u015awidwin, gdzie przebywa\u0142y od 1.02.1953 roku do 31.03.1953 roku.<\/p>\n\n\n\n Dow\u00f3dztwo Wojsk Lotniczych zacz\u0119\u0142o rozwa\u017ca\u0107 przeniesienie 7 PLB na miejsce sta\u0142ego bazowania na p\u00f3\u0142nocy kraju, lecz po uprowadzeniu na wysp\u0119 Bornholm samolotu MiG-15 bis ze S\u0142upska, ( a w dwa miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej kolejnego MiG-15 bis ), zapad\u0142a decyzja o pozostawieniu nowoczesnych I\u0142-28 w g\u0142\u0119bi kraju. G\u0142\u00f3wne si\u0142y 15. DLB w postaci 7 PLB i 33 PLB przebazowano w dniu 8.04.1953 roku, z Bydgoszczy do Warszawy ( Bemowo ). Bydgoszcz pozosta\u0142a centraln\u0105 baz\u0105 bombowc\u00f3w I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n Na pocz\u0105tku maja 1953 roku, dow\u00f3dztwo 35 PLB ponownie otrzyma\u0142o zadanie zabezpieczenia \u0107wicze\u0144 w strzelaniu artylerii przeciwlotniczej na poligonach Mrze\u017cyno i Ustka. Do wykonania tego zadania wyznaczono dwie za\u0142ogi do holowania r\u0119kaw\u00f3w nad poligonem Mrze\u017cyno oraz jedn\u0105 za\u0142og\u0119 na poligon Ustka. W sk\u0142ad za\u0142\u00f3g zabezpieczaj\u0105cych strzelania nad poligonem Mrze\u017cyno weszli: Pierwsza za\u0142oga: kpt. pil. Eugeniusz Wielkoszewski \u2013 dow\u00f3dca zgrupowania na lotnisku \u015awidwin, por. nawig. Marian Szulc, chor. Stefan Ziomek \u2013 szef \u0142\u0105czno\u015bci; Druga za\u0142oga: por. pil. Leon J\u0119drzejczyk, ppor. nawig. Kokot, plut. strzelec-radiotelegrafista Jaworowski. Natomiast na lotnisko Wicko Morskie mia\u0142a si\u0119 przebazowa\u0107 jedna za\u0142oga w sk\u0142adzie: ppor. pil. Starzy\u0144ski, ppor. nawig. Szczerba i strzelec-radiotelegrafista plut. Biszof. Na technik\u00f3w poszczeg\u00f3lnych zgrupowa\u0144 wyznaczono: na lotnisku \u015awidwin \u2013 ppor. Micha\u0142ek, w Wicku Morskim \u2013 ppor. Henryk Ci\u0119\u017cki. Za\u0142ogi te mia\u0142y realizowa\u0142y swoje zadania w okresie od 15.05.1953 roku do 15.08.1953 roku.<\/p>\n\n\n\n Innym zadaniem zwi\u0105zanym ze szkoleniem taktyczno-operacyjnym by\u0142 udzia\u0142 za\u0142ogi pu\u0142ku na samolocie Tu-2 w \u0107wiczeniu na korzy\u015b\u0107 5. DLM OPL stacjonuj\u0105cej na warszawskim lotnisku Bemowo ( Babice ). Za\u0142oga w sk\u0142adzie ppor. pil. Zygmunt Michnowski, por. nawig. Bernard Gabis i strzelec-radiotelegrafista ppor. W\u0142adys\u0142aw Sucharzewski w okresie 15\u201330.06.1953 roku, wykonywa\u0142a loty pozorowane dla \u0107wicz\u0105cych my\u015bliwc\u00f3w dywizji.<\/p>\n\n\n\n W ramach poprawiania dyslokacji jednostek lotniczych, zgodnie z rozkazem Dow\u00f3dcy WL w dniach 11\u201316.09.1953 roku, pu\u0142k ( 35 PLB ) mia\u0142 si\u0119 przebazowa\u0107 na lotnisko Przasnysz. Tak\u017ce i ten obiekt lotniskowy posiada trawiaste pole wzlot\u00f3w, a jego infrastruktura by\u0142a bardzo skromna, jak na potrzeby pu\u0142ku bombowego.<\/p>\n\n\n\n Po zameldowaniu o gotowo\u015bci przyj\u0119cia pu\u0142ku na nowym lotnisku, 11.09.1953 roku, o godzinie 7:00 z lotniska Inowroc\u0142aw wystartowa\u0142 dow\u00f3dca pu\u0142ku mjr pil. K. Wierzbicki, jako prowadz\u0105cy I rzut powietrzny. W dalszej kolejno\u015bci startowa\u0142y: o 7:30 \u2013 dwa samoloty Po-2, o 7:35. klucz kpt. Eugeniusza Wilkoszewskiego, w pi\u0119\u0107 minut p\u00f3\u017aniej klucz por. Zdzis\u0142awa Szczuckiego oraz jako ostatnia ( o godzinie 7:38 ) za\u0142oga dowodzona przez kpt. Eugeniusza Waszyrowskiego. Za\u0142ogi po przeprowadzeniu samolot\u00f3w I rzutu powr\u00f3ci\u0142y samolotem transportowym Li-2 na lotnisko Inowroc\u0142aw, by przeprowadzi\u0142y II rzut powietrzny. O godzinie 12:09 rozpocz\u0119\u0142y start za\u0142\u00f3g w takiej samej kolejno\u015bci jak poprzednio. Natomiast I rzut ko\u0142owy wyruszy z Inowroc\u0142awia rano 11.09.1953 roku, II za\u015b \u2013 13.09.1953 roku, po zwini\u0119ciu pozosta\u0142o\u015bci si\u0142 i \u015brodk\u00f3w pu\u0142ku.<\/p>\n\n\n\n Do po\u0142owy wrze\u015bnia 1953 roku, w nowym miejscu osi\u0105gni\u0119to gotowo\u015b\u0107 pu\u0142ku ( 35 PLB ) do dzia\u0142a. Pierwszym przedsi\u0119wzi\u0119ciem by\u0142o przygotowanie personelu i sprz\u0119tu do eksploatacji w warunkach zimowych.<\/p>\n\n\n\n Podobne roszady nast\u0105pi\u0142y w 7 PLB i 33 PLB. Podj\u0119to decyzj\u0119, \u017ce miejscem stacjonowani tych pu\u0142k\u00f3w z nowoczesnymi samolotami I\u0142-28 b\u0119dzie Modlin. Dok\u0142adnie po p\u00f3\u0142 roku, w dniu 8.10.1953 roku, oba pu\u0142ki zosta\u0142y przebazowane na lotnisko Modlin.<\/p>\n\n\n\n W okresie tym zainicjowano w lotnictwie wojskowym wsp\u00f3\u0142zawodnictwo, o miano przoduj\u0105cej za\u0142ogi. Proporzec przechodni Ligi Przyjaci\u00f3\u0142 \u017bo\u0142nierzy w 1953 roku, zdoby\u0142a za\u0142oga 35 PLB dowodzona prze kpt. pil. Eugeniusza Waszyrowskiego, w skaldzie: por. nawig. Bernard Gabis, strzelec-radiotelegrafista por. W\u0142adys\u0142aw Sucharzewski, technik samolotu chor. Bojarski, oraz mechanicy: plut. \u0141obaczewski oraz kpr. Janos, kpr. Wiatrak i kpr. Petryka.<\/p>\n\n\n\n 1953 rok, charakteryzowa\u0142 si\u0119 bardzo intensywnym szkoleniem wszystkich za\u0142\u00f3g 15 DLB. \u015awiadczy o tym liczba wylatanych godzin. Na przyk\u0142ad 35 PLB osi\u0105gn\u0105\u0142 nalot w powietrzu w wysoko\u015bci 922,41 godzin, w tym: na samolotach bojowych \u2013 550,39 godz; na samolotach szkolno-bojowych \u2013 60,53 godz; na samolotach szkolnych \u2013 311,09 godz.<\/p>\n\n\n\n 1954 rok. Pocz\u0105tek 1954 roku, dla 15 DLB i jej samolot\u00f3w t\u0142okowych zgromadzonych w 35 PLB by\u0142 bardzo typowy. W okresie 8.02.\u201325.03.1954 roku, dow\u00f3dca pu\u0142ku wyznaczy\u0142 dwie za\u0142ogi do holowania r\u0119kaw\u00f3w nad poligonem Mrze\u017cyno. Obowi\u0105zki dow\u00f3dcy zgrupowania powierzono por. pil. Zdzis\u0142awowi Szczuckiemu. Na miejsce zgrupowania wyznaczono lotnisko \u015awidwin. Podobne zadania wykonywano w okresie letnim 10.05.\u201320.08.1954 roku. Znowu dwie za\u0142ogi pod dow\u00f3dztwem: por. pil. Zdzis\u0142awa Szczuckiego i por. l. J\u0119drzejczyka holowa\u0142y cele powietrzne nad poligonem Mrze\u017cyno.<\/p>\n\n\n\n Natomiast za\u0142ogi samolot\u00f3w I\u0142-28 zgromadzone na lotnisku w Modlinie, kontynuowa\u0142y szkolenie w zakresie lot\u00f3w dziennych indywidualnych i w ugrupowaniach oraz bombardowaniu.<\/p>\n\n\n\n W dniu 10.05.1954 roku, w 35 PLB odby\u0142o si\u0119 po\u017cegnanie starszego in\u017cyniera pu\u0142ku mjr. Dani\u0142a Popowa \u2013 oficera radzieckiego, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 rozkaz powrotu do CCCP. Fakt ten przytaczam tylko, dlatego, aby uzmys\u0142owi\u0107 czytelnikowi g\u0142\u0119bok\u0105 inwigilacj\u0119 wojska Polskiego jeszcze w 50-latach.<\/p>\n\n\n\n Ju\u017c wiosn\u0105 1954 roku, zapad\u0142a decyzja o pierwszym publicznym pokazie samolot\u00f3w I\u0142-28 w locie. Nast\u0105pi\u0142o to w dniu 22.07.1954 roku, podczas defilady nad Katowicami ( w tym czasie nazwanymi Stalinogrodem ). W defiladzie wzi\u0119\u0142y udzia\u0142 za\u0142ogi z 7 PLB i 33 PLB na samolotach I\u0142-28. Samoloty te poprzedza\u0142 dow\u00f3dca 35 PLB mjr pil. Kazimierz Wierzbicki na samolocie Tu-2.<\/p>\n\n\n\n W po\u0142owie 1954 roku, przyszed\u0142 czas na przeszkolenie ostatniego pu\u0142ku 15 DLB, czyli 35 PLB na nowe bombowce I\u0142-28. Zgodnie z rozkazem Dow\u00f3dcy WL w zwi\u0105zku z rozpocz\u0119ciem przeszkolenia na nowy sprz\u0119t, 35 PLB w dniach 20\u201322.05.1954 roku, mia\u0142 si\u0119 przebazowa\u0107 z Przasnysza na lotnisko Modlin. Poniewa\u017c pu\u0142k mia\u0142 przyj\u0105\u0107 w Modlinie odrzutowe I\u0142-28, na lotnisku w Przasnyszu pozostawiono posiadane Pe-2 FT, kt\u00f3re przeznaczono do kasacji. Dwie za\u0142ogi, kt\u00f3re przebywa\u0142y na zgrupowaniu poligonowym w \u015awidwinie lata\u0142y na Tu-2 ( nr takt. 05, 08 ), kt\u00f3re 11.06.1954 roku, przekazano formuj\u0105cemu si\u0119 kluczowi holowniczemu ( zarz\u0105dzenie szefa Sztabu Generalnego WP nr 0138\/Org. ). Tak, wi\u0119c, do Modlina rzutem powietrznym przebazowano tylko trzy posiadane jeszcze samoloty CSS-13.<\/p>\n\n\n\n Do ko\u0144ca maja 1954 roku, na lotnisku w Modlinie personel pu\u0142ku przygotowywa\u0142 baz\u0119 koszarow\u0105 i szkoleniow\u0105. Od podstaw przygotowano w kr\u00f3tkim czasie potrzebne gabinety i sale wyk\u0142adowe, wyposa\u017caj\u0105c je w literatur\u0119, sprz\u0119t i inne pomoce szkoleniowe. Do ko\u0144ca maja 1954 roku, oddano do u\u017cytku Dzia\u0142 Nauk, kt\u00f3ry okaza\u0142 si\u0119 najlepszym tego typu obiektem w ca\u0142ej dywizji. Jednocze\u015bnie wyselekcjonowano i zakwalifikowano personel lataj\u0105cy i techniczny do przeszkolenia na odrzutowe I\u0142-28. W zwi\u0105zku ze zmian\u0105 etatu oraz przezbrojeniem pu\u0142ku nast\u0105pi\u0142a zmiana na stanowisku dow\u00f3dcy 35 PLB. W dniu 25.06.1954 roku, obowi\u0105zki zda\u0142 mjr pil. Kazimierz Wierzbicki, a przyj\u0105\u0142 kpt. dypl. pil. J\u00f3zef Ostrowski, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie powr\u00f3ci\u0142 po uko\u0144czeniu Akademii Lotniczej w Monino.<\/p>\n\n\n\n Zgodnie z opracowanym harmonogramem, w okresie czerwiec-sierpie\u0144 1954 roku, wyznaczony personel odby\u0142 przeszkolenie teoretyczne. W dniu 6.06.1954 roku, na stan 35 PLB przyj\u0119to pierwsze dwa I\u0142-28, kt\u00f3re intensywnie wykorzystywano do zaj\u0119\u0107 szkolenia teoretycznego. Po zako\u0144czeniu trzymiesi\u0119cznego kursu teoretycznego rozpocz\u0119to przeszkolenie praktyczne w powietrzu.<\/p>\n\n\n\n W dniu 25.09.1954 roku, pierwsza za\u0142oga 35 PLB pod dow\u00f3dztwem mjr. pil. J\u00f3zefa Ostrowskiego wykona\u0142a samodzielny lot na I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n W dniu 15.10.1954 roku, na stanie pu\u0142ku by\u0142o: 21 samolot\u00f3w r\u00f3\u017cnych typ\u00f3w, w tym: 15 samolot\u00f3w bombowych I\u0142-28, 3 samoloty szkolno-bojowe UI\u0142-28 i trzy szkolne CSS-13. W po\u0142owie pa\u017adziernika 1954 roku, 35 PLB po raz pierwszy przyst\u0105pi\u0142 do przygotowania sprz\u0119tu odrzutowego do zimowej eksploatacji.<\/p>\n\n\n\n Do ko\u0144ca 1954 roku, 35 PLB prowadzi\u0142 intensywne szkolenie w powietrzu, uzyskuj\u0105c coraz wy\u017cszy poziom. Przeszkolono czterech pilot\u00f3w: por. J\u00f3zefa Cholew\u0119, ppor. Feliksa Kostk\u0119, ppor. Szczerbetko i ppor. Edmunda Szczyg\u0142a. Do poziomu lot w sk\u0142adzie klucza wyszkolono dwie za\u0142ogi: mjr. J\u00f3zefa Ostrowskiego i kpt. Zdzis\u0142awa Szczuckiego. Natomiast w lotach po kr\u0119gu na szkolno-bojowych UI\u0142-28 uzyska\u0142o dopuszczenie sze\u015bciu pilot\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n R\u00f3wnie\u017c 1954 roku, zako\u0144czy\u0142 si\u0119 du\u017cym nalotem dla 15 DLB, g\u0142\u00f3wnie na samolotach I\u0142-28. Na przyk\u0142ad 35 PLB uzyska\u0142 nalot w wysoko\u015bci 615,25 godzin, w tym: na samolotach bojowych \u2013 273,54 godz., na samolotach szkolno-bojowych \u2013 118,58 godz. i na szkolnych \u2013 265,33 godziny. Podczas odprawy rocznej w dywizji og\u0142oszono wyniki wsp\u00f3\u0142zawodnictwa; I-miejsce 7 PLB, II-miejsce 35 PLB, III-miejsce 33 PLB.<\/p>\n\n\n\n 1955 rok.\u00a0 1955 roku, nast\u0105pi\u0142y kolejne bardzo istotne zmiany w Polskim lotnictwie bombowym. G\u0142\u00f3wnym ich powodem by\u0142o wprowadzenie trzeciej ( i ostatniej ) wersji samolotu, czyli I\u0142-28 R oraz wprowadzenie bombowc\u00f3w I\u0142-28 do lotnictwa morskiego. Ale po kolei.<\/p>\n\n\n\n 1955 rok, rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 od roszad kadrowych maj\u0105cych zabezpieczy\u0107 przysz\u0142e zadania zar\u00f3wno w dywizji jak i w innych jednostkach przewidzianych do eksploatacji samolot\u00f3w I\u0142-28. Na przyk\u0142ad w 35 PLB wprowadzono nast\u0119puj\u0105ce zmiany osobowe; Dow\u00f3dca pu\u0142ku \u2013 mjr dypl. pil. J\u00f3zef Ostrowski. Zast\u0119pca d-cy pu\u0142ku ds. polityczno-wychowawczych \u2013 kpt. Kazimierz Nowicki. Szef sztabu pu\u0142k \u2013 mjr Stanis\u0142aw Brodzi\u0144ski. Pomocnik d-cy pu\u0142ku ds. pilota\u017cu \u2013 kpt. pil. Zdzis\u0142aw Szczucki. Pomocnik d-cy pu\u0142ku ds. nawigacji i bombardowania \u2013 mjr Micha\u0142 Procek. Szef strzelania powietrznego \u2013 por. nawig. Henryk Rozenek. Pomocnik d-cy pu\u0142ku ds. eksploatacji \u2013 kpt. Kazimierz \u017belazkiewicz. Dow\u00f3dca 1. Eskadry Lotniczej \u2013 kpt. pil. J\u00f3zef Czernecki. Dow\u00f3dca 2. Eskadry Lotniczej \u2013 kpt. pil. Leon J\u0119drzejczyk.<\/p>\n\n\n\n 35 PLB nadal wykonywa\u0142 zadania zabezpieczania strzela\u0144 artylerii przeciwlotniczej na poligonie Mrze\u017cyno. Ale tym razem po raz pierwszy na samolotach I\u0142-28. Od maja 1955 roku, na lotnisko w \u015awidwinie skierowano do tego zadania dwie za\u0142ogi.<\/p>\n\n\n\n W dniu 9.06.1955 roku, na lotnisku w Modlinie wyl\u0105dowa\u0142a partia 6 samolot\u00f3w I\u0142-28 ( nr fabr.: 56701, 56710, 56716, 56721, 56724, 56735 ). Samoloty te zosta\u0142y przekazane do 35 PLB. W ten spos\u00f3b pu\u0142k osi\u0105gn\u0105\u0142 pe\u0142ny stan etatowy \u2013 20 samolot\u00f3w I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n W po\u0142owie czerwca 1955 roku, dow\u00f3dca dywizji otrzyma\u0142 rozkaz wystawienia samolot\u00f3w I\u0142-28 do defilady nad Warszaw\u0105, w dniu 22.07.1955 roku. Samoloty I\u0142-28 mia\u0142y by\u0107 zademonstrowane w trzech ugrupowaniach. Pierwsze ugrupowanie mia\u0142 wystawi\u0107 7 PLB ( 15 samolot\u00f3w I\u0142-28 ), drugie 33 PLB, trzecie 35 PLB ( 9 samolot\u00f3w I\u0142-28 ) razem z 21 SPLR ( samodzielny pu\u0142k lotnictwa rozpoznawczego, 6 samolot\u00f3w I\u0142-28 ). Treningi pocz\u0105tkowo prowadzono w sk\u0142adach kluczy, p\u00f3\u017aniej ju\u017c w ugrupowaniu ca\u0142o\u015bci rzutu bombowego.<\/p>\n\n\n\n Za\u0142ogi na defilad\u0119 startowa\u0142y i l\u0105dowa\u0142y na lotnisku Modlin, a kolejno\u015b\u0107 startu by\u0142a nast\u0119puj\u0105ca: Lider defilady w asy\u015bcie dw\u00f3ch my\u015bliwc\u00f3w. Kolumna samolot\u00f3w prowadzona przez mjr. A. Kwiatkowskiego. Kolumna samolot\u00f3w prowadzona przez mjr. J. W\u00f3jcika. Kolumna samolot\u00f3w prowadzona przez mjr. J. Ostrowskiego.<\/p>\n\n\n\n Rankiem 22.07.1955 roku, na lotnisku zosta\u0142y ustawione samoloty w kolejno\u015bci do startu. Systematycznie co 30 sekund startowa\u0142y kolejne za\u0142ogi, by po zbi\u00f3rce w powietrzu uda\u0107 si\u0119 na wyznaczon\u0105 tras\u0119. Na pierwszym odcinku: Modlin-G\u0105bin formowano ca\u0142\u0105 kolumn\u0119 dywizji, by po zakr\u0119cie o 180 stopni powr\u00f3ci\u0107 nad Modlin, tam wykonywano manewr na drog\u0119 bojow\u0105 i od Nasielska drog\u0105 bojow\u0105 nad Warszaw\u0119. Przelot nad trybun\u0105 honorow\u0105 odby\u0142 si\u0119 zgodnie z planem. Po przelocie nad Warszaw\u0105 po kilku minutach skr\u0119t w prawo nad Otwock, gdzie nast\u0119powa\u0142o rozpuszczenie kolumny, a nad Modlinem poszczeg\u00f3lnych za\u0142\u00f3g. Defilada by\u0142a dobrym sprawdzianem poziomu wyszkolenia za\u0142\u00f3g dywizji.<\/p>\n\n\n\n Za ca\u0142y 1955 rok, dywizja uzyska\u0142a kolejny rekordowy wynik godzin sp\u0119dzonych w powietrzu. I tak na przyk\u0142ad 35 PLB uzyska\u0142 nalot w wysoko\u015bci 1325,34 godzin, w tym na samolotach bojowych: 531,02 godziny, na szkolno-bojowych: 379 oraz na treningowych: 415,32 godziny.<\/p>\n\n\n\n Kolejny rok zako\u0144czy\u0142 si\u0119 wysok\u0105 ocen\u0105 dywizji. We wsp\u00f3\u0142zawodnictwie powt\u00f3rzy\u0142a si\u0119 kolejno\u015b\u0107 z poprzedniego roku. Dodatkowo 7 PLB i 35 PLB zako\u0144czy\u0142 rok bezwypadkowo, co jest ogromnym sukcesem.<\/p>\n\n\n\n Sochaczew by\u0142 miejscem bazowania 21 SPLR ( samodzielnego pu\u0142ku lotnictwa rozpoznawczego ). W maju 1955 roku, ruszy\u0142y dostawy do Polski samolot\u00f3w rozpoznawczych I\u0142-28 R przeznaczonych w\u0142a\u015bnie dla 21 SPLR.<\/p>\n\n\n\n Pu\u0142k ten mia\u0142 otrzyma\u0107 tak\u017ce bombowce I\u0142-28 i szkolne UI\u0142-28. W okresie jesiennym 1955 roku, dow\u00f3dca 15 DLB otrzyma\u0142 polecenie przekazania do 21 SPLR samolot\u00f3w I\u0142-28, aby uzupe\u0142ni\u0107 stany dw\u00f3ch eskadr lotniczych dalekiego rozpoznania. Ka\u017cdy z pu\u0142k\u00f3w mia\u0142 wydzieli\u0107 po cztery samoloty. Dow\u00f3dztwo 35 PLB zdecydowa\u0142o si\u0119 przekaza\u0107 ekipie sochaczewskiej nast\u0119puj\u0105ce egzemplarze: \u201e41\u201d, \u201e42\u201d, \u201e43\u201d i \u201e44\u201d.<\/p>\n\n\n\n W 1955 roku, w sk\u0142ad lotnictwa marynarki wojennej wchodzi\u0142 mi\u0119dzy innymi 30 PL MW ( pu\u0142k lotniczy marynarki wojennej ). Stacjonowa\u0142 on na lotnisku Gda\u0144sk-Wrzeszcz.<\/p>\n\n\n\n Oddzia\u0142 z\u0142o\u017cony by\u0142 z dw\u00f3ch eskadr szturmowych i jednej eskadry dalekiego rozpoznania. Ta ostatnia by\u0142a wyposa\u017cona w samoloty bombowe Tu-2. Jednak w 1955 roku, planowane by\u0142o ju\u017c przeszkolenie personelu na nowoczesne \u2013 odrzutowe – I\u0142-28. Niemal r\u00f3wnocze\u015bnie podj\u0119te zosta\u0142y dzia\u0142ania maj\u0105ce na celu wydzielenie Eskadry ze struktury 30 Pu\u0142ku i sformowanie na jej bazie samodzielnej jednostki z odr\u0119bnym miejscem bazowania. Tak narodzi\u0142a si\u0119 15 SELR.<\/p>\n\n\n\n Proces tworzenia nowej 15 Samodzielnej Eskadry Lotnictwa Rozpoznawczego MW ( 15 SELR MW ) trwa\u0142 blisko rok. Na dow\u00f3dc\u0119 nowej jednostki zosta\u0142 wyznaczony kpt. mar. pil. Hilary Zarucki, by\u0142y dow\u00f3dca 16 Eskadry Lotnictwa \u0141\u0105cznikowego MW. Jesieni\u0105 1955 roku, przekazano do 19 Lotniczej Eskadry Holowniczej w S\u0142upsku dwa ostatnie samoloty Tu-2.<\/p>\n\n\n\n Personel lataj\u0105cy i techniczny Samodzielnej Eskadry Dalekiego Rozpoznania rozpocz\u0105\u0142 szkolenie na I\u0142-28 w pa\u017adzierniku 1955 roku. Odbywa\u0142o si\u0119 ono przy 15 Dywizji Lotnictwa Bombowego, na lotnisku w Modlinie. Na g\u0142\u00f3wnego instruktora zosta\u0142 wyznaczony pomocnik dow\u00f3dcy 2. Eskadry w 35 PLB \u2013 kpt. pil. Edmund Ja\u0142och\u0119. W grudniu 1955 roku, po zako\u0144czeniu przeszkolenia teoretycznego, personel eskadry przyst\u0105pi\u0142 do wykonywania lot\u00f3w na samolotach szkolno-bojowych UI\u0142-28. Zaszczyt wykonania pierwszego samodzielnego lotu na nowym typie samolotu, w dniu 16.12.1955 roku, przypad\u0142 za\u0142odze w sk\u0142adzie: kpt. mar. pil. Hilary Zarucki, por. mar. nawig. Tadeusz Pawlaczek i strz.\/rtg. por. mar. Henryk Kuza.<\/p>\n\n\n\n W 1956 roku, dywizja otrzyma\u0142a kolejn\u0105 dostaw\u0119 dziewi\u0119ciu I\u0142-28, kt\u00f3re uzupe\u0142ni\u0142y braki po przekazanych samolotach do Sochaczewa. Samoloty rozdzielono po trzy do ka\u017cdego pu\u0142ku. W dniu 17.01.1956 roku, na stan 35 PLB wpisano dwa I\u0142-28 o nr fabr.: 56606209, 56606216 oraz w dniu 27.01.1956 roku, kolejny egz. 56606212.<\/p>\n\n\n\n W maju 1956 roku, do Modlina przyby\u0142a delegacja lotnictwa wojskowego Czechos\u0142owacji z jego dow\u00f3dc\u0105 na czele, zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy i doradc\u0105. Go\u015bcie zapoznali si\u0119 z baz\u0105 szkoleniow\u0105, przeznaczeniem i zadaniami dywizji. Z okazji organizowanych centralnych pokaz\u00f3w lotniczych na lotnisku Ok\u0119cie, dow\u00f3dca pu\u0142ku otrzyma\u0142 polecenie wyznaczy\u0107 trzyosobow\u0105 ekip\u0119 spadochroniarzy, kt\u00f3ra mia\u0142a wej\u015b\u0107 w sk\u0142ad desantu powietrznego. W sk\u0142ad tej grupy weszli: ppor. Banasiak, sier\u017c. Plamowski i szer. Sta\u0144czyk, wszyscy z pu\u0142kowej s\u0142u\u017cby wysoko\u015bciowo-ratowniczej.<\/p>\n\n\n\n Zgodnie z opracowanym przez Dow\u00f3dztwo WL i OPL OK w grudniu 1955 roku, rozkazem, w maju 1956 roku, rozpocz\u0119to organizowanie w 35 PLB trzeciej eskadry. We wrze\u015bniu 1956 roku, 3 Eskadra Lotnicza zosta\u0142a sformowana z zadaniem rozpocz\u0119cia od 1957 roku, szkolenia personelu lataj\u0105cego. Decyzja ta by\u0142a zwi\u0105zana z rozformowaniem w OSL-4 w D\u0119blinie kierunku szkolenia pilot\u00f3w lotnictwa szturmowego i bombowego. W rzeczywisto\u015bci eskadra ta sta\u0142a si\u0119 eskadr\u0105 szkoln\u0105.<\/p>\n\n\n\n Na dow\u00f3dc\u0119 nowej eskadry zosta\u0142 wyznaczony por. pil. Edmund Ziaja, jego zast\u0119pc\u0105 ds. politycznych \u2013 por Tadeusz Majch, obowi\u0105zki szefa sztabu przyj\u0105\u0142 por. Bogus\u0142aw Pa\u0142ka, nawigatorem eskadry zosta\u0142 por. Jan Su\u0142kowski, in\u017cynierem za\u015b \u2013 por. Henryk Ci\u0119\u017cki.<\/p>\n\n\n\n W ko\u0144cu czerwca 1956 roku, wszystkie pu\u0142ki dywizji zosta\u0142y postawione w stan pe\u0142nej gotowo\u015bci bojowej. Jednak tego stanu nie utrzymywano d\u0142ugo. Zwi\u0105zane to by\u0142o z niepokojami i strajkiem robotnik\u00f3w, jaki zaistnia\u0142 w Poznaniu (Powstanie Pozna\u0144skie) i w konsekwencji ruchami wojsk Armii Czerwonej.<\/p>\n\n\n\n W okresie letnim 1956 roku, dywizja wykona\u0142a 70% og\u00f3lnego nalotu, co by\u0142o znacz\u0105cym wysi\u0142kiem ca\u0142ego personelu.<\/p>\n\n\n\n Jesieni\u0105 1956 roku, nast\u0105pi\u0142a zmiana na stanowisku dow\u00f3dcy 35 PLB, obowi\u0105zki zda\u0142 mjr dypl. pil. J\u00f3zef Ostrowski, kt\u00f3ry przeszed\u0142 na stanowisko inspektora techniki pilotowania lotnictwa bombowego w wydziale wyszkolenia bojowego, Oddzia\u0142u Wyszkolenia Bojowego DWL i OPL OK. W dniu 26.10.1956 roku, obowi\u0105zki przyj\u0105\u0142 kpt. pil. Zdzis\u0142aw Szczucki, dotychczasowy pomocnik dow\u00f3dcy pu\u0142ku ds. pilota\u017cu.<\/p>\n\n\n\n Na koniec 1956 roku, dywizja osi\u0105gn\u0119\u0142a kolejny rekord godzin sp\u0119dzonych w powietrzu. Na przyk\u0142ad 35 PLB osi\u0105gn\u0105\u0142 wysoki nalot, wynosz\u0105cy 1321,09 godzin, z czego a\u017c 859,14 na samolotach bojowych, i po raz pierwszy zdoby\u0142 I-miejsce we wsp\u00f3\u0142zawodnictwie.<\/p>\n\n\n\n W maju 1956 roku, kadr\u0119 eskadry przeszkolono na rozpoznawczy wariant I\u0142-28 R i niezw\u0142ocznie przebazowano z Modlina na lotnisko w Babich Do\u0142ach. Ju\u017c 30.06.1956 roku, sze\u015b\u0107 samolot\u00f3w eskadry uczestniczy\u0142o w defiladzie nad Gdyni\u0105 z okazji Dni Morza i Marynarki Wojennej.<\/p>\n\n\n\n Tymczasem zako\u0144czy\u0142y si\u0119 przygotowania do sformowania 15 SELR MW. Powsta\u0142a ona na podstawie zarz\u0105dzenia Szefa Sztabu Generalnego WP nr 0144\/org z 8.08.1956 roku, Eskadra liczy\u0142a 113 wojskowych i jednego kontraktowego pracownika cywilnego. Na miejsce formowania wyznaczono Babie Do\u0142y za\u015b na miejsce bazowania miejscowo\u015b\u0107 \u0141ebunia ko\u0142o L\u0119borka. By\u0142o to nowe lotnisko, wybudowane od podstaw na potrzeby Lotnictwa MW. Pocz\u0105tkowo trudno by\u0142o nawet okre\u015bli\u0107 nazw\u0119 nowej bazy. W pierwszych dokumentach ( jak wy\u017cej ) pojawia si\u0119 nazwa miejscowo\u015bci \u0141ebunia, p\u00f3\u017aniej zdecydowano si\u0119 na Cewice \u2013 poblisk\u0105 siedzib\u0119 w\u0142adz lokalnych. Faktycznie jednak najbli\u017csz\u0105 lotniska jest osada Siemirowice, gdzie wzniesiono pierwsze bloki osiedla garnizonowego. Do dzi\u015b, wojskowi u\u017cywaj\u0105 zamiennie obu tych nazw, cho\u0107 najbardziej znana to Siemirowice.<\/p>\n\n\n\n Lotnisko posiada\u0142o betonowy pas startowy o d\u0142ugo\u015bci 2 000 m i szeroko\u015bci 60 m. Dla samolot\u00f3w zbudowano 20 indywidualnych miejsc postoju. Ponadto istnia\u0142 magazyn MPS z bocznic\u0105 kolejow\u0105 oraz magazyn techniczny, akumulatornia i kompresornia. Miejscowy garnizon pozwala\u0142 zabezpieczy\u0107 bazowanie pu\u0142ku lotnictwa my\u015bliwskiego z batalionem obs\u0142ugi lotnisk i dywizjonem \u015blepego l\u0105dowania.<\/p>\n\n\n\n Rzut powietrzny eskadry przebazowa\u0142 si\u0119 do Siemirowic ( Cewic ) w dniu l.10.1956 roku. Ju\u017c na nowym miejscu do ko\u0144ca roku zako\u0144czono podstawowe szkolenie w zakresie lot\u00f3w w dzie\u0144, w trudnych warunkach atmosferycznych. Natomiast proces formowania jednostki zako\u0144czono ostatecznie w po\u0142owie 1957 roku.<\/p>\n\n\n\n Jej struktura przedstawia\u0142a si\u0119 nast\u0119puj\u0105co: dow\u00f3dztwo, sekcja polityczna, sztab, sekcja in\u017cynieryjno-eksploatacyjna i trzy klucze lotnicze. Na wyposa\u017ceniu znajdowa\u0142o si\u0119 2 I\u0142-28, 3 I\u0142-28 R, 1 UI\u0142-28 oraz \u0142\u0105cznikowy Po-2. Eskadra mia\u0142a wykonywa\u0107 zadania obejmuj\u0105ce dwa okresy dzia\u0142a\u0144. Pierwszy z nich obejmowa\u0142 operacyjne rozpoznanie prowadzone w okresie przygotowania do operacji, natomiast drugie i podstawowe zadanie polega\u0142o na ustaleniu ugrupowania si\u0142 przeciwnika, charakteru jego dzia\u0142ania oraz warunk\u00f3w, kt\u00f3re umo\u017cliwi\u0142yby efektywne u\u017cycie si\u0142 i \u015brodk\u00f3w Marynarki Wojennej w g\u0142\u0119bi jego ugrupowania. W ramach taktycznego rozpoznania za\u0142ogi eskadry mia\u0142y z kolei za zadanie prowadzenie rozpoznania okre\u015blonych obiekt\u00f3w na morzu i w bazach po\u0142\u0105czone z ich fotografowaniem. Dotyczy\u0142o to tak\u017ce fotografowania skuteczno\u015bci u\u017cytych w\u0142asnych \u015brodk\u00f3w ogniowych przeciwko wykrytym obiektom przeciwnika.<\/p>\n\n\n\n Lotnictwo rozpoznawcze wykonywa\u0142o te zadania przy wykorzystaniu obserwacji wzrokowej, fotografowania oraz za pomoc\u0105 \u015brodk\u00f3w radiolokacyjnych. Wprowadzenie na uzbrojenie samolot\u00f3w rozpoznawczych I\u0142-28 R z pok\u0142adowym radiolokatorem PSBN ( zasi\u0119g dzia\u0142ania od 15 do 100 km ) pozwoli\u0142o eskadrze na wykonywanie rozpoznania na akwenie morskim we wszystkich warunkach atmosferycznych niezale\u017cnie od pory doby. Mo\u017cliwo\u015bci taktyczno-techniczne tych samolot\u00f3w pozwala\u0142y na prowadzenie rozpoznania w promieniu do 950 km przez trzy godziny ( uwzgl\u0119dniaj\u0105c 20% zapas paliwa ). Samoloty eskadry prowadzi\u0142y codzienne dzia\u0142ania rozpoznawcze po wyznaczonych trasach nad Ba\u0142tykiem ( poszukiwania na nakazanym kierunku ).<\/p>\n\n\n\n Z tego okresu pochodz\u0105 interesuj\u0105ce wspomnienia jednego ze strzelc\u00f3w-radiotelegrafist\u00f3w. \u2013 \u201ePierwsz\u0105, powa\u017cn\u0105 przygod\u0119 lotnicz\u0105 prze\u017cy\u0142em jeszcze w tym samym roku, podczas lotu nocnego na bombowym I\u0142-28 R. Start nast\u0105pi\u0142 z lotniska w Goleniowie, a zadanie polega\u0142o na obserwacji jednostek p\u0142ywaj\u0105cych w okolicy wej\u015bcia do cie\u015bnin du\u0144skich. Samolot prowadzi\u0142 por. mar. pil. Stefan Skubel, a nawigatorem by\u0142 por. mar. Stanis\u0142aw Olejkowicz. Gdzie\u015b w okolicach cie\u015bnin na ekranie celownika radiolokacyjnego PSBN-M wida\u0107 by\u0142o bardzo du\u017co jasnych punkt\u00f3w, co nawigator zinterpretowa\u0142 jako du\u017c\u0105 grup\u0119 okr\u0119t\u00f3w. W rzeczywisto\u015bci by\u0142y to wy\u0142adowania atmosferyczne. Po wej\u015bciu w chmur\u0119 samolot “straci\u0142 wszystkie przyrz\u0105dy” – w kabinie zrobi\u0142o si\u0119 ciemno, a pilot nic nie widzia\u0142 opr\u00f3cz ma\u0142ej busoli magnetycznej. By\u0142 to efekt przypadkowego wej\u015bcia naszego I\u0142-28 R do centrum chmury burzowej na pu\u0142apie oko\u0142o 2 000 m w silny pr\u0105d wst\u0119puj\u0105cy\u201d.<\/p>\n\n\n\n 15 Eskadra nie mia\u0142a by\u0107 jednak wy\u0142\u0105cznym gospodarzem siemirowickiego garnizonu. Na to samo lotnisko, rozkazem organizacyjnym dow\u00f3dcy MW nr 014\/Org z dnia 13.05.1956 roku, polecono do 10.08.1956 roku, przebazowa\u0107 30 Pu\u0142k Lotnictwa MW i 50 Batalion Obs\u0142ugi Lotnisk. Stworzenie zaplecza bytowego dla kadry i \u017co\u0142nierzy s\u0142u\u017cby zasadniczej wymusi\u0142o rozbudow\u0119 infrastruktury mieszkaniowej, handlowej i rekreacyjnej. Mimo to s\u0142u\u017cba w tym \u201ezielonym garnizonie” oddalonym od wi\u0119kszych o\u015brodk\u00f3w miejskich nie by\u0142a lekka. Jeszcze w nast\u0119pnej dekadzie zdarza\u0142y si\u0119 zimy, podczas kt\u00f3rych baza i osiedle by\u0142y \u201eodci\u0119te od \u015bwiata” nawet na blisko dwie doby. R\u00f3wnocze\u015bnie trwa\u0142o intensywne szkolenie za\u0142\u00f3g.<\/p>\n\n\n\n Niestety, pierwszy rok funkcjonowania Eskadry przyni\u00f3s\u0142 te\u017c pierwsz\u0105 strat\u0119 – w dniu 4.10.1956 roku, na skutek awarii instalacji tlenowej podczas lotu szkolno-bojowego na wysoko\u015bci 11 000 m straci\u0142 przytomno\u015b\u0107 nawigator za\u0142ogi ppor. mar. nawig. Franciszek Dudek. Mimo szybkiego powrotu na lotnisko akcja reanimacyjna nie uratowa\u0142a \u017cycia lotnika.<\/p>\n\n\n\n 1957 rok. W 1957 roku, nast\u0105pi\u0142 koniec dostaw samolot\u00f3w I\u0142-28 do Polski. W latach 1952-1957, kupiono \u0142\u0105cznie; 73 I\u0142-28, 16 UI\u0142-28 ( I\u0142-28 U ) oraz 9 I\u0142-28 R.<\/p>\n\n\n\n Jednostki w kt\u00f3rych eksploatowano samoloty I\u0142-28: 15 DLB ( 7 PLB, 33 PLB, 35 PLB ) w Modlinie, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce Powidz. OSL-4 w D\u0119blinie; kilka sztuk przez kr\u00f3tki okres (1953-1957). 21 SPLR w Sochaczewie; w tym 6 I\u0142-28 R. 15 SELR w Siemirowicach; w tym 3 I\u0142-28 R. 19 EH ( eskadra holownicza ) w S\u0142upsku.<\/p>\n\n\n\n Wraz z nastaniem 1957 roku, na zbi\u00f3rce stanu osobowego 35 PLB dow\u00f3dztwo odczyta\u0142o rozkaz organizacyjny Dow\u00f3dcy WL i OPL OK, w kt\u00f3rym dokonano zmiany przeznaczenia pu\u0142ku z bombowego na szkolno-bojowy. Czyli pu\u0142k otrzyma\u0142 nazw\u0119 35 PLSzB. Nast\u0119pnie w rozkazie organizacyjnym dow\u00f3dcy pu\u0142ku podano podzia\u0142 organizacyjny oraz odczytano g\u0142\u00f3wne zadania, stoj\u0105ce przed stanem jednostki. Pu\u0142k zosta\u0142 zasilony kilkunastoosobow\u0105 grup\u0105 personelu z D\u0119blina, kt\u00f3ra do tej pory prowadzi\u0142a szkolenie na samoloty szturmowe i bombowe. Wyznaczono kadr\u0119 instruktorsk\u0105, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rej znale\u017ali si\u0119 piloci: kpt. J\u00f3zef Czernecki, kpt. Leon J\u0119drzejczyk, por. Edmund Ziaja, por. Bronis\u0142aw Dopiera\u0142a, por. Zbigniew Zi\u0119tek i por. Eugeniusz Jakubiec. Kadr\u0119 instruktorsk\u0105 nawigator\u00f3w stanowili: mjr Procek, kpt. Gabis, kpt. J\u00f3zef Kara\u015b, kpt. Stanis\u0142aw Garbowski, por. J\u00f3zef Balcerzak i por. Bogus\u0142aw Sowa. Jednocze\u015bnie do pu\u0142ku zameldowa\u0142a si\u0119 grupa oficer\u00f3w pilot\u00f3w z lotnictwa szturmowego, kt\u00f3ra mia\u0142a uzupe\u0142ni\u0107 po wyszkoleniu stany poszczeg\u00f3lnych pu\u0142k\u00f3w bombowych. W grupie tej by\u0142o o\u015bmiu oficer\u00f3w pilot\u00f3w samolot\u00f3w t\u0142okowych i odrzutowych: ppor. Ryszard Chabros, kpt. Henryk Kokot, kpt. Edward Kozik, por. Henryk Koz\u0142owski, ppor. Marian Nowotnik, ppor. Kazimierz Olszewski, por. Jan Tatarewicz i kpt. Jerzy Treutz. Zgodnie z rozkazem MON nr 038 wyznaczona grupa personelu jednostki przyst\u0105pi\u0142a do formowania Dzia\u0142u Obs\u0142ugi Technicznej Samolot\u00f3w. Na pierwszego kierownika DOTS zosta\u0142 wyznaczony dotychczasowy in\u017cynier 1. Eskadry Lotniczej por. Roman Paczkowski.<\/p>\n\n\n\n W lipcu 1957 roku, 35 PLB odwiedzi\u0142, po uzyskaniu stosownych uprawnie\u0144, redaktor \u201e\u017bo\u0142nierza Polskiego\u201d kpt. Janusz Szyma\u0144ski, kt\u00f3remu uda\u0142o si\u0119 odby\u0107 wraz z za\u0142og\u0105 lot nad poligon Jagodne. Kpt. Szyma\u0144ski lecia\u0142 w kabinie nawigatora wraz z goszcz\u0105cym go kpt. nawig. J\u00f3zefem Karasiem, kt\u00f3ry obja\u015bnia\u0142 tajniki lotu. Z tej niecodziennej wyprawy powsta\u0142 reporta\u017c oraz kilkadziesi\u0105t doskona\u0142ych zdj\u0119\u0107, w tym z powietrza. Materia\u0142y te zosta\u0142y opublikowane podczas tygodnia \u015awi\u0119ta Lotnictwa w presti\u017cowym dodatku ilustrowanym \u201e\u017bycia Warszawy\u201d, a tak\u017ce w miesi\u0119czniku \u201e\u017bo\u0142nierz Polski\u201d.<\/p>\n\n\n\n W czerwcu 1957 roku, dow\u00f3dca dywizji otrzyma\u0142 zadanie przygotowania wydzielonych si\u0142 i \u015brodk\u00f3w do pokaz\u00f3w i defilady powietrznej z okazji \u015awi\u0119ta Lotnictwa. W lipcu 1957 roku, nast\u0105pi\u0142o przebazowanie 7 PLB z Modlina na lotnisko Powidz. Powidz sta\u0142 si\u0119 sta\u0142\u0105 baz\u0105 dla 7 PLB. Na lotnisko zgrupowania defiladowego 15 DLB zosta\u0142 wyznaczony Powidz z jego nowym gospodarzem 7 PLB. W dniach 12\u201316.08.1957 roku, nast\u0105pi\u0142o przebazowanie wyznaczonych si\u0142 i \u015brodk\u00f3w 35 PLB do Powidza, w celu prowadzenia trening\u00f3w defiladowych. Przelot rzutu bojowego 10 za\u0142\u00f3g + 2 zapasowe odby\u0142 si\u0119 16.08.1957 roku, po trasie: Modlin-Bar\u0142ogi-Powidz. Ciekawostk\u0105 by\u0142 fakt, i\u017c w\u015br\u00f3d wyznaczonego personelu do defilady znalaz\u0142o si\u0119 sze\u015b\u0107 za\u0142\u00f3g szkolonych.<\/p>\n\n\n\n Do defilady w 1957 roku, dow\u00f3dca 35 PLB wyznaczy\u0142 nast\u0119puj\u0105cych dow\u00f3dc\u00f3w za\u0142\u00f3g i samoloty: I\u0142-28 \u201e50\u201d – kpt. J. Czernecki, kpt. B. Gobis, sier\u017c. E. Patrza\u0142ek; I\u0142-28 \u201e59\u201d \u2013 kpt. W. Bira, por. S. Ru\u017ca\u0144ski, plut. J. Grabowski; I\u0142-28 \u201e86\u201d \u2013 por. H. Koz\u0142owski, por. J. Pieczywek, kpr. A. Szeliga; I\u0142-28 \u201e85\u201d \u2013 por. E. Ziaja, por. H. Ro\u017cenek, sier\u017c. S. Pawlik; I\u0142-28 \u201e56\u201d \u2013 mjr J. Figarski, kpt. J. Kara\u015b, por. W. Sucharzewski; I\u0142-28 \u201e70\u201d \u2013 kpt. L. J\u0119drzejczyk, kpt. S. Garbowski, por. S. Ziomek; I\u0142-28 \u201e74\u201d \u2013 por. E. Jakubiec, por. R. Szfra\u0144ski, kpr. H. Gadaj; I\u0142-28 \u201e75\u201d \u2013 ppor. L. Karcher, ppor. Z. Kielan, kpr. S. Maliszewski; I\u0142-28 \u201e77\u201d \u2013 por. Z. Zi\u0119tek, por. J. Sowa, sier\u017c. J. Myszka; I\u0142-28 \u201e71\u201d \u2013 por. J. Treutz, ppor. M. T\u0119gos, st. sier\u017c. H. Szykowski. Za\u0142ogi zapasowe w sk\u0142adzie: I\u0142-28 \u201e55\u201d \u2013 por. B. Dopiera\u0142a, por. J. Balcerzak, sier\u017c. J. Reszuto; I\u0142-28 \u201e57\u201d \u2013 ppor. Olszewski, ppor. E. Kulawik, sier\u017c. Patrza\u0142ek.<\/p>\n\n\n\n Nast\u0119pnego dnia po przebazowaniu (17.08.1957 roku) rzutu bojowego do Powidza nast\u0105pi\u0142a zmiana na stanowisku dow\u00f3dcy pu\u0142ku. Obowi\u0105zki zda\u0142 mjr pil. Zdzis\u0142aw Szczucki, kt\u00f3ry zosta\u0142 skierowany na Wy\u017cszy Kurs Dow\u00f3dczy przy Akademii Lotniczej w Monino. Nowym dow\u00f3dc\u0105 od 17.08.1957 roku, zosta\u0142 dotychczasowy pomocnik dow\u00f3dcy pu\u0142ku ds. pilota\u017cu kpt. dypl. pil. J\u00f3zef Czernecki.<\/p>\n\n\n\n Przez trzy tygodnie personel 15 DLB odbywa\u0142 treningi do defilady pocz\u0105tkowo w ugrupowaniach pi\u0119cio-samolotowych klin\u00f3w, a p\u00f3\u017aniej zgrywanie dw\u00f3ch ugrupowa\u0144, ka\u017cde po 25 I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n Defilada odby\u0142a si\u0119 8.09.1957 roku, nad warszawskim lotniskiem Bemowo ( Babice ). Ugrupowanie lotnictwa bombowego prowadzi\u0142 p\u0142k dypl. pil. Julian Pa\u017adzior w asy\u015bcie czterech samolot\u00f3w my\u015bliwskich, pilotowanych przez weteran\u00f3w PSP na Zachodzie. Pierwsze ugrupowanie bombowc\u00f3w ( kolumna klin\u00f3w \u2013 25 I\u0142-28 ) prowadzi\u0142 dow\u00f3dca mjr pil. Jerzy W\u00f3jcik. W tej kolumnie pierwsze trzy kliny ( 15 I\u0142-28 ) pochodzi\u0142y z 7 PLB, nast\u0119pne dwa ( 10 I\u0142-28 ) wystawi\u0142 35 PLB. Druga kolumn\u0119 w ca\u0142o\u015bci reprezentowa\u0142 33 PLB prowadzony przez mjr. pil. Jerzego Adamca.<\/p>\n\n\n\n Po defiladzie personel 15 DLB zgromadzony na lotnisku w Powidzu odwiedzi\u0142 dow\u00f3dca WL i OPL OK gen. bryg. pil. Jan Frey-Bielecki, kt\u00f3ry podzi\u0119kowa\u0142 wszystkim uczestnikom za doskona\u0142e wykonanie tego trudnego zadania.<\/p>\n\n\n\n Zaraz po tej defiladzie dywizja otrzyma\u0142a kolejne zadanie wzi\u0119cia udzia\u0142u w pokazach i paradzie nad \u0141odzi\u0105. Jednak 14.09.1957 roku, ze wzgl\u0119du na s\u0142abe warunki atmosferyczne nad \u0141\u00f3d\u017a polecia\u0142 tylko klucz bombowc\u00f3w pod dow\u00f3dztwem mjr. J\u00f3zefa Czerneckiego. Przelot odby\u0142 si\u0119 po trasie: Modlin-\u0141owicz-Zgierz-\u0141\u00f3d\u017a-Skierniewice-Modlin.<\/p>\n\n\n\n Kolejn\u0105 prezentacj\u0105 lotnictwa bombowego w wykonaniu za\u0142\u00f3g z 15 DLB by\u0142 udzia\u0142 w wrze\u015bniowych (1957 roku) pokazach nad po\u0142udniowymi regionami Polski. W dniu 20.09.1957 roku, klucz I\u0142-28 dowodzony przez mjr. J. Czerneckiego przebazowa\u0142 si\u0119 do Mierz\u0119cic, sk\u0105d w dniu 22.09.1957 roku, przelecia\u0142 w ramach regionalnej defilady powietrznej nad Krakowem oraz nieco p\u00f3\u017aniej nad Katowicami. Tym razem trasa przelotu wygl\u0105da\u0142a nast\u0119puj\u0105co: Mierz\u0119cice-Tarnowskie G\u00f3ry-Krak\u00f3w-D\u0105browa G\u00f3rnicza-Katowice-Miko\u0142\u00f3w-Mierz\u0119cice.<\/p>\n\n\n\n Wczesn\u0105 jesieni\u0105 1957 roku, dywizja zosta\u0142 zasilona grup\u0105 39 os\u00f3b personelu lataj\u0105cego: 12 pilot\u00f3w, 9 nawigator\u00f3w i 17 strzelc\u00f3w-radiotelegrafist\u00f3w. W\u015br\u00f3d przyby\u0142ej grupy by\u0142o sze\u015bciu pilot\u00f3w i dw\u00f3ch nawigator\u00f3w z OSL-4 ( D\u0119blin ).<\/p>\n\n\n\n Na \u015awi\u0119to Wojska Polskiego dow\u00f3dztwo dywizji zaplanowa\u0142o uroczysto\u015b\u0107 wr\u0119czenia pu\u0142kom: 33 i 35, sztandar\u00f3w ufundowanych przez Rad\u0119 Pa\u0144stwa. W dniu 12.10.1957 roku, na placu apelowym ustawi\u0142y si\u0119 pododdzia\u0142y 15 DLB. Po przywitaniu go\u015bci dow\u00f3dca uroczysto\u015bci zameldowa\u0142 gen. bryg. Eugeniuszowi Kuszko o gotowo\u015bci do rozpocz\u0119cia ceremonia\u0142u. Po chwili zast\u0119pca szefa G\u0142\u00f3wnego Zarz\u0105du Politycznego WP gen. bryg. Eugeniusz Kuszko po odczytaniu akt\u00f3w wr\u0119czenia przekaza\u0142 obu dow\u00f3dcom nowe sztandary. Mjr pil. Jerzy Adamiec oraz kpt. dypl. pil. J\u00f3zef Czernecki po zaprezentowaniu ich przed pu\u0142kami przekazali je pocztom sztandarowym. Nast\u0119pnie po wyst\u0105pieniu obu dow\u00f3dc\u00f3w odby\u0142a si\u0119 defilada pododdzia\u0142\u00f3w, na czele kt\u00f3rych maszerowa\u0142y poczty sztandarowe. Po zako\u0144czeniu ceremonii na terenie Twierdzy Modlin zosta\u0142 ods\u0142oni\u0119ty Pomnik Bohater\u00f3w Obrony Modlina podczas walk w 1939r. Na uroczysto\u015b\u0107 przyby\u0142a liczna grupa kombatant\u00f3w-uczestnik\u00f3w tych walk, wraz z ich dow\u00f3dc\u0105 gen. bryg. Wiktorem Thomme. Pomnik zosta\u0142 ufundowany przez mieszka\u0144c\u00f3w i \u017co\u0142nierzy garnizonu Modlin.<\/p>\n\n\n\n W dniu 22.11.1957 roku, odby\u0142y si\u0119 fina\u0142y zawod\u00f3w o tytu\u0142 \u201eNajlepszego strzelca-radiotelegrafisty dywizji\u201d. Najlepszym zawodnikiem z 35 PLB okaza\u0142 si\u0119 sier\u017c. Jan Reszuto.<\/p>\n\n\n\n Ko\u0144cz\u0105c szkolenie lotnicze w 1957 roku, dywizja po raz kolejny osi\u0105gn\u0119\u0142a rekordowy nalot. Na przyk\u0142ad 35 PLB osi\u0105gn\u0105\u0142 nalot w wysoko\u015bci 1851,28 godzin, w tym na samolotach bojowych: 1251 godzin, na szkolno-bojowych 229 godzin i na treningowych 351,28 godzin. Podczas odprawy wyszkoleniowej odbytej na szczeblu dywizji, w podsumowaniu pu\u0142k ponownie zaj\u0105\u0142 I miejsce.<\/p>\n\n\n\n Na pi\u0119\u0107 dni przed \u015awi\u0119tem Lotnictwa z inicjatywy szefa s\u0142u\u017cby spadochronowo-desantowej WL i OPL OK kpt. nawig. Tadeusza Dulli, dow\u00f3dztwo zgodzi\u0142o si\u0119 zorganizowa\u0107 ustanowienie rekordu Polski w kategorii skoku z op\u00f3\u017anieniem otwarcia spadochronu z wysoko\u015bci 12 500 m. Do tej niecodziennej dla wojska misji wyznaczono do\u015bwiadczon\u0105 za\u0142og\u0119 w sk\u0142adzie: pilot mjr J\u00f3zef Ostrowski \u2013 inspektor techniki pilotowania z DWL i OPL OK i nawigator mjr Ludwik Pinkiewicz \u2013 szef strzelania powietrznego 15 DLB. Do tego wyczynu kpt. Dulla odby\u0142 szereg specjalistycznych szkole\u0144 i trening\u00f3w w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej. Tak\u017ce personel techniczny 35 PLB dokona\u0142 niezb\u0119dnych modyfikacji komory bombowej, w kt\u00f3rej mia\u0142 by\u0107 umieszczony spadochroniarz ( zamontowano pok\u0142adowe urz\u0105dzenie rozm\u00f3wnicze, o\u015bwietlenie oraz dokonano ocieplenia ). Za\u0142oga okre\u015bli\u0142a tras\u0119 lotu oraz spos\u00f3b naboru maksymalnej wysoko\u015bci. Ze wzgl\u0119du na niskie temperatury panuj\u0105ce na du\u017cych wysoko\u015bciach ( ponad -50\u00b0C ), skoczka wyposa\u017cono w ciep\u0142y zimowy ubi\u00f3r, specjaln\u0105 mask\u0119, aparat tlenowy, dwa barografy i dwa spadochrony, zasadniczy i zapasowy. Jako przyrz\u0105dy pomocnicze zastosowano wysoko\u015bciomierz \u2013 do oceny aktualnej wysoko\u015bci opadania i stoper do pomiaru czasu op\u00f3\u017anienia otwarcia spadochronu.<\/p>\n\n\n\n W dniu 3.09.1957 roku, przeprowadzono pr\u00f3b\u0119 generaln\u0105, zrzut skoczka z wysoko\u015bci 8 000 m. Skok wypad\u0142 pomy\u015blnie. Zgodnie z opracowanym planem bicia rekordu.<\/p>\n\n\n\n W dniu 4.09.1957 roku, samolot \u2013 nr takt. \u201e55\u201d, po wyko\u0142owaniu wystartowa\u0142 i rozpocz\u0105\u0142 wznoszenie. Po przekroczeniu 10 000 m, pr\u0119dko\u015b\u0107 wznoszenia znacznie zmala\u0142a. Po osi\u0105gni\u0119ciu wysoko\u015bci 12 950 m dow\u00f3dca za\u0142ogi skontrolowa\u0142 \u0142\u0105czno\u015b\u0107 z kpt. Dull\u0105 \u2013 wszystko by\u0142o w porz\u0105dku. Po dolocie do punktu zrzutu, kt\u00f3ry wyznaczono nad lotniskiem polowym w Kroczewie, nawigator otworzy\u0142 drzwi komory bombowej, jednocze\u015bnie nast\u0105pi\u0142 zrzut skoczka-rekordzisty. Po osi\u0105gni\u0119ciu wysoko\u015bci 5 000 m skoczek wpad\u0142 w warstw\u0119 chmur, by po paru chwilach ujrze\u0107 powierzchni\u0119 ziemi. Po osi\u0105gni\u0119ciu granicy wysoko\u015bci 430 m kpt. Dulla otworzy\u0142 spadochron i zbli\u017cy\u0142 si\u0119 do wyznaczonego \u015bwiecami dymnymi punktu l\u0105dowania. Po chwili wyl\u0105dowa\u0142 szcz\u0119\u015bliwie obok zaplanowanego miejsca. Tymczasem za\u0142oga I\u0142-28 po 25 minutach od zrzutu wyl\u0105dowa\u0142a na lotnisku w Modlinie. W ten spos\u00f3b kpt. Tadeusz Dulla ustanowi\u0142 nowy rekord Polski w skoku z op\u00f3\u017anionym otwarciem spadochronu, opadaj\u0105c bez jego otwarcia 12 520 m w ci\u0105gu 3 minut i 15 sekund. Poprzedni rekord ustanowiony przez Waldemara Bo\u0142otowicza osi\u0105gni\u0119ty w 1954 roku, z wysoko\u015bci 3 740 m zosta\u0142 zatem znacz\u0105co poprawiony.<\/p>\n\n\n\n Nowy rok rozpocz\u0119to od dalszego szkolenia za\u0142\u00f3g. W 1958 roku, nast\u0105pi\u0142y kolejne istotne zmiany w dywizji. Powodem by\u0142o szybkie wykruszanie si\u0119 zdolnych do lot\u00f3w bombowc\u00f3w I\u0142-28. Jest to o tyle dziwne, \u017ce najstarsze maszyny mia\u0142y zaledwie sze\u015b\u0107 lat s\u0142u\u017cby i to w warunkach pokojowych. Jestem przekonany, \u017ce \u201ewkruszanie\u201d si\u0119 samolot\u00f3w by\u0142o powodem oficjalnym. Bardziej prawdopodobny jest pow\u00f3d oszcz\u0119dno\u015bciowy. Byli\u015bmy ju\u017c po okresie odwil\u017cy 1957 roku, a naszego kraju nie sta\u0107 by\u0142o na utrzymanie tak du\u017cej armii. Na dodatek nie dysponowali\u015bmy wystarczaj\u0105c\u0105 ilo\u015bci\u0105 odpowiednio wyszkolonych za\u0142\u00f3g. Przypomn\u0119, \u017ce 1953 roku, kiedy 35 PLB przebazowywa\u0142 si\u0119 z Inowroc\u0142awia do Przasnysza, to za\u0142ogi musia\u0142y powr\u00f3ci\u0107 samolotem Li-2 po drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 bombowc\u00f3w. Rozwi\u0105zanie 35 PLB pozwoli\u0142o na uzupe\u0142nienie stanu osobowego pozosta\u0142ych dw\u00f3ch pu\u0142k\u00f3w do poziomu zapewniaj\u0105cego prawid\u0142owe wykonywanie zada\u0144.<\/p>\n\n\n\n Nie ulega jednak w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce wobec tej sytuacji na wniosek Dow\u00f3dztwa Lotnictwa Operacyjnego kierownictwo MON podj\u0119\u0142o decyzj\u0119 o rozformowaniu 35 PLB, a samoloty nakazano przekaza\u0107 do 7 PLB w Powidzu i do 33 PLB na miejscu w Modlinie.<\/p>\n\n\n\n Do ko\u0144ca maja 1958 roku, czyli do likwidacji, 35 PLB prowadzi\u0142 intensywne szkolenie w powietrzu wykonuj\u0105c 1 417 wylot\u00f3w w czasie 632 godzin i 11 minut. W dniu 24.05.1958 roku, pu\u0142k w sk\u0142adzie eskadry wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 \u0107wiczeniu taktycznym wojsk l\u0105dowych zabezpieczaj\u0105c im wsparcie na poligonie w rejonie: Nieszawa-W\u0142oc\u0142awek-Lipno. W lotach tych wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 dziewi\u0119\u0107 za\u0142\u00f3g pod dow\u00f3dztwem mjr. J\u00f3zefa Czerneckiego. By\u0142o to ju\u017c jednak ostatnie przedsi\u0119wzi\u0119cie lotnicze realizowane przez 35 PLB.<\/p>\n\n\n\n W dniu 19.05.1958 roku, ukaza\u0142 si\u0119 rozkaz MON nr 05\/Org. nakazuj\u0105cy Dow\u00f3dcy Lotnictwa Operacyjnego rozformowanie 35 PLB. Kadr\u0119, \u017co\u0142nierzy s\u0142u\u017cby zasadniczej oraz sprz\u0119t i wyposa\u017cenie pu\u0142ku polecono rozdysponowa\u0107 w ramach 15 DLB. Na podstawie tego rozkazu Dow\u00f3dca Lotnictwa Operacyjnego opracowa\u0142 rozkaz nr 055\/Org z 27.05.1958 roku. Na podstawie wy\u017cej wymienionych rozkaz\u00f3w Dow\u00f3dca 15 DLB wyda\u0142 Zarz\u0105dzenie wykonawcze nr 047 z 30.05.1958 roku, w kt\u00f3rym nakaza\u0142 rozformowanie 35 PLB do 15.06.1958 roku. Ostatnia zbi\u00f3rka ca\u0142ego stanu osobowego 35 PLB odby\u0142a si\u0119 8.06.1958 roku, na placu apelowym, na kt\u00f3rej po\u017cegnano sztandar oraz odchodz\u0105c\u0105 do innych garnizon\u00f3w kadr\u0119 i \u017co\u0142nierzy. W okresie dzia\u0142alno\u015bci 35 PLB personel lataj\u0105cy pu\u0142ku wykona\u0142 ca\u0142kowity nalot w wysoko\u015bci 6 704 godzin i 8 minut.<\/p>\n\n\n\n W 1958 roku, mija\u0142y ju\u017c trzy lata od pocz\u0105tku eksploatacji samolot\u00f3w I\u0142-28 w lotnictwie morskim. Nad dobrymi wynikami szkolenia lotniczego zaci\u0105\u017cy\u0142a niestety kolejna tragedia – w dniu 11.01.1958 roku, podczas lotu na rozpoznanie pogody zderzy\u0142 si\u0119 z ziemi\u0105 samolot SI\u0142-28 nr S-3 ( U-3 ). Na miejscu zgin\u0119\u0142a ca\u0142a za\u0142oga w sk\u0142adzie: instruktor kmdr. ppor. pil. Hilary Zarucki ( d-ca Eskadry ), ppor. mar. pil. Walenty Urbanowicz, strzelec rtg. st. mar. Jan Czubi\u0144ski.<\/p>\n\n\n\n Od dnia 18.03.1958 roku, stanowisko dow\u00f3dcy jednostki obj\u0105\u0142 kpt. mar. pil. Leon J\u0119drzejczyk. Los zgotowa\u0142 mu tak\u017ce tragiczny koniec s\u0142u\u017cby. Dnia 18.03.1959 roku, r\u00f3wno w rok po obj\u0119ciu obowi\u0105zk\u00f3w dow\u00f3dcy Eskadry, kpt. mar. pil. Leon J\u0119drzejczyk, a wraz z nim por. mar. nawig. Aleksander Czy\u017cykowski i strzelec rtg. mar. Adam Bochenek, zgin\u0119li \u015bmierci\u0105 lotnika, gdy ich I\u0142-28 R rozlecia\u0142 si\u0119 w powietrzu po zbyt energicznym manewrze nad macierzystym lotniskiem.<\/p>\n\n\n\n Obowi\u0105zki dow\u00f3dcy jednostki obj\u0105\u0142 jako czasowo p.o. dotychczasowy szef sztabu kpt. mar. dypl. Czes\u0142aw G\u0142uszcz.<\/p>\n\n\n\n Jednak czasowe problemy nie wstrzyma\u0142y szkolenia. Do zakresu zada\u0144 jednostki dosz\u0142y: wykrywanie okr\u0119t\u00f3w przeciwnika i naprowadzanie na nie okr\u0119towych grup uderzeniowych, fotografowanie z powietrza, wreszcie holowanie r\u0119kawa do strzela\u0144 przeciwlotniczych okr\u0119t\u00f3w. W grudniu 1959r. jednostka zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do sta\u0142ego dy\u017curowania w \u201eAlarmowym Zespole Ratowniczym MW” utrzymuj\u0105c jedn\u0105 za\u0142og\u0119 w sta\u0142ej gotowo\u015bci do niesienia pomocy okr\u0119tom na Ba\u0142tyku.<\/p>\n\n\n\n O poziomie wyszkolenia mo\u017ce \u015bwiadczy\u0107 fakt, \u017ce za\u0142oga w sk\u0142adzie: ppor. mar. pil. W\u0142adys\u0142aw Baron, ppor. mar. nawig. Zenon Nowotczy\u0144ski i bosman zaw. Edmund Loroch otrzyma\u0142a proporzec \u201ePrzoduj\u0105cej Za\u0142ogi Lotnictwa Morskiego\u201d.<\/p>\n\n\n\n W 1959 roku, po raz kolejny zorganizowano z okazji \u015bwi\u0119ta komunistycznego wielk\u0105 defilad\u0119 lotnicz\u0105. Nie mog\u0142o na niej zabrakn\u0105\u0107 tak\u017ce bombowc\u00f3w typu I\u0142-28. Do defilady swoje bombowce wystawi\u0142y wszystkie jednostki dysponuj\u0105ce tymi samolotami. W dniu 22.07.1959 roku, zaprezentowano du\u017cy romb z\u0142o\u017cony z 16 samolot\u00f3w I\u0142-28 oraz kolumn\u0119 pi\u0119ciu romb\u00f3w po 4 samoloty. \u0141\u0105cznie w powietrzu pokazano 36 I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n Na pocz\u0105tku 60-lat, I\u0142-28 przestawa\u0142y ju\u017c odpowiada\u0107 wymaganiom stawianym samolotom bombowym i przeznaczono je do zada\u0144 rozpoznawczych. Jednostki bombowe przekszta\u0142cono w pu\u0142ki rozpoznawcze. I tak 7 PLB i 33 PLB zmieni\u0142y swoje nazwy na pu\u0142ki lotnictwa rozpoznania operacyjnego, a numeracja pozosta\u0142a bez zmian. W po\u0142owie 60-lat, kupiono w CCCP komplety aparatury walki elektronicznej i 10 polskich I\u0142-28 przerobiono na samoloty WRE oznaczane I\u0142-28 E. Ka\u017cdy komplet wyposa\u017cony by\u0142 w stacj\u0119 rozpoznania radiotechnicznego SRS-2 lub SRS-3 oraz stacj\u0119 aktywnych zak\u0142\u00f3ce\u0144 elektronicznych SPS-2 lub wyrzutnik ci\u0119tej folii metalizowanej ASO-28 (popularna \u201esieczkarnia\u201d).<\/p>\n\n\n\n I\u0142-28 E s\u0142u\u017cy\u0142y w 33 PLRO ( pu\u0142ku lotnictwa rozpoznania operacyjnego ) w Powidzu. Ju\u017c od 60-lat, poszukiwano nast\u0119pcy samolotu I\u0142-28. Rozwa\u017cano zakup nadd\u017awi\u0119kowych Jak-27, a p\u00f3\u017aniej Jak-28. Ale dok\u0142adniejsze analizy pokazywa\u0142y, \u017ce nie mia\u0142y one znacz\u0105cej przewagi nad I\u0142-28. Dopiero w 1974 roku, Polskie Lotnictwo Wojskowe doczeka\u0142o si\u0119 nast\u0119pcy I\u0142-28. By\u0142 nim samolot my\u015bliwsko-bombowy Su-20.<\/p>\n\n\n\n W 1966 roku, nad Warszaw\u0105 pokazano najbardziej z\u0142o\u017con\u0105 figur\u0119: or\u0142a sk\u0142adaj\u0105cego si\u0119 z 33 I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n Pog\u0142\u0119bianie umiej\u0119tno\u015bci personelu 15 SELR spowodowa\u0142o przesuni\u0119cie ci\u0119\u017caru wykonywanych zada\u0144. Od 1961 roku, wszystkie loty na wsp\u00f3\u0142dzia\u0142anie w morzu zacz\u0119to traktowa\u0107 jako taktyczno – bojowe, a od maja do ko\u0144ca pa\u017adziernika 1961 roku, 70% lot\u00f3w wykonywano nad morzem. Jako\u015b\u0107 wykonywanych lot\u00f3w i rozpozna\u0144 ustawicznie wzrasta\u0142a. Wszystkie za\u0142ogi zosta\u0142y dopuszczone do wykonywania lot\u00f3w w nocy, w trudnych warunkach atmosferycznych. Coraz cz\u0119\u015bciej za\u0142ogi wsp\u00f3\u0142dzia\u0142a\u0142y z okr\u0119tami na morzu ( w tym tak\u017ce z Marynark\u0105 Wojenn\u0105 NRD ) i lotnictwem my\u015bliwsko-szturmowym.<\/p>\n\n\n\n We wrze\u015bniu 1961 roku, jedna z za\u0142\u00f3g eskadry po raz pierwszy bra\u0142a udzia\u0142 w zawodach Lotnictwa Rozpoznawczego WL i OPL OK, co pozwoli\u0142o zdoby\u0107 nowe do\u015bwiadczenie w lotach rozpoznawczych na korzy\u015b\u0107 wojsk l\u0105dowych i innych rodzaj\u00f3w lotnictwa, oraz zwalczania cel\u00f3w naziemnych.<\/p>\n\n\n\n W 1962 roku, rozpocz\u0119to szkolenie za\u0142\u00f3g na samolotach I\u0142-28 na potrzeby Eskadry Holowniczej. W sierpniu 1962 roku, obie siemirowickie jednostki lotnicze (dzia\u0142aj\u0105c jednak z lotniska S\u0142upsk) uczestniczy\u0142y w dwustronnych \u0107wiczeniach sojuszniczych flot.<\/p>\n\n\n\n W 1964 roku, podj\u0119to dzia\u0142ania zmierzaj\u0105ce do zwi\u0119kszenia mo\u017cliwo\u015bci fotorozpoznania. Przeprowadzono pomy\u015blne pr\u00f3by fotografowania przy pomocy nowoczesnych aparat\u00f3w szczelinowych, wykonuj\u0105c zdj\u0119cia na ma\u0142ej wysoko\u015bci i przy du\u017cej pr\u0119dko\u015bci. Do Eskadry przybyli przedstawiciele \u00f3wczesnego Inspektoratu Lotnictwa w celu analizy i wymiany do\u015bwiadcze\u0144 z zakresu obr\u00f3bki i fotografowania na materia\u0142ach barwnych, pracuj\u0105cych w podczerwieni i strefowo – spektralnych. Odby\u0142o si\u0119 r\u00f3wnie\u017c \u0107wiczenie na wsp\u00f3\u0142dzia\u0142anie z Brygad\u0105 Kutr\u00f3w Torpedowych i lotnictwem my\u015bliwsko – szturmowym w zakresie wykrycia i naprowadzania w\u0142asnych grup uderzeniowych na wykryte okr\u0119ty.<\/p>\n\n\n\n Zdarza\u0142y si\u0119 te\u017c prawdziwe loty bojowe, maj\u0105ce na celu wykrycie i rozpoznanie okr\u0119t\u00f3w wywiadu elektronicznego pa\u0144stw NATO, operuj\u0105cych na granicy polskich w\u00f3d terytorialnych. W powietrzu napotykano tak\u017ce obce samoloty, szczeg\u00f3lnie Atlantic Bundesmarine, co zazwyczaj by\u0142o okazj\u0105 do wzajemnego wzbogacenia albumu s\u0142u\u017cbowych fotografii. W\u015br\u00f3d \u0107wicze\u0144 tego okresu zwracaj\u0105 uwag\u0119 dzia\u0142ania w pozorowanych warunkach u\u017cycia broni j\u0105drowej, ze szczeg\u00f3lnym naciskiem na procedury dezaktywacji ludzi i sprz\u0119tu.<\/p>\n\n\n\n Urozmaiceniem rytmu szkole\u0144 by\u0142y pokazy i defilady lotnicze. Szczeg\u00f3lnie pami\u0119tne by\u0142y obchody \u015awi\u0119ta Morza w 1965 roku, kiedy za\u0142oga kmdr. por. pil. E. Ja\u0142ochy otwiera\u0142a defilad\u0119 powietrzn\u0105, prowadz\u0105c szyk z\u0142o\u017cony z jednego I\u0142-28, kt\u00f3remu towarzyszy\u0142y cztery Iskry przyby\u0142e z Radomia. Lotnictwo MW zademonstrowa\u0142o te\u017c \u201etafl\u0119” I\u0142-28 i kotwic\u0119 Lim-\u00f3w co by\u0142o dla spo\u0142ecze\u0144stwa atrakcyjnym pokazem si\u0142y i wyszkolenia lotnictwa MW. Niezwyk\u0142ym widowiskiem by\u0142a wieczorna iluminacja okr\u0119t\u00f3w stoj\u0105cych na redzie gdy\u0144skiego portu przy pomocy bomb o\u015bwietlaj\u0105cych zrzuconych przez za\u0142og\u0119 kpt. mar. pil. E. Tylaka.<\/p>\n\n\n\n W 1966 roku, pojawi\u0142a si\u0119 potrzeba reorganizacji Eskadry. Dotychczasowy sprz\u0119t stopniowo si\u0119 wykrusza\u0142, na zast\u0105pienie zas\u0142u\u017conych I\u0142-28 nowoczesnymi samolotami nie zanosi\u0142o si\u0119. W tej sytuacji przyj\u0119to rozwi\u0105zanie dora\u017ane -wprowadzenia na jej uzbrojenie z pocz\u0105tkiem 1967 roku, samolot\u00f3w rozpoznania taktycznego z rodziny SB Lim-2. W konsekwencji jednostka, przemianowana na 15 Eskadr\u0119 Lotnictwa Rozpoznawczego MW, rozros\u0142a si\u0119 ilo\u015bciowo, ale nie rozwin\u0119\u0142a si\u0119 jako\u015bciowo. Powo\u0142ane do \u017cycia trzy klucze lotnicze na samolotach UTI MiG \u201315 Art ( SB Lim-2 A ) Pierwsze \u201eArt.-y” przyby\u0142y do Siemirowic w pa\u017adzierniku 1967 roku.<\/p>\n\n\n\n Tymczasem zbli\u017ca\u0142 si\u0119 kres epoki I\u0142-28. W dniu 29.12.1977 roku, uroczy\u015bcie zako\u0144czono eksploatacj\u0119 bojow\u0105 I\u0142-28 w Polskich Wojskach Lotniczych. Szkolenie na nich zako\u0144czono 27.08.1978 roku.<\/p>\n\n\n\n W dniu 23.12.1978 roku, zako\u0144czono eksploatacj\u0119 I\u0142-28 w Lotnictwie Marynarki Wojennej, a dok\u0142adnie w 15 ELR ( SELR ) w Siemirowicach. Dnia 2.10.1979 roku, mia\u0142y miejsce ostatnie w Polsce loty samolot\u00f3w I\u0142-28 lotnik\u00f3w morskich, a dok\u0142adnie 19 EH w S\u0142upsku. Oficjalnie ostatnim lotem by\u0142 lot wykonany na poligon w Nadarzycach przez za\u0142og\u0119 w sk\u0142adzie; kpt. pil. W. Wo\u017aniak, kpt. nawig. I. Klepacki, strzelec rtg. st. bosman H. Matacz.<\/p>\n\n\n\n Kilka samolot\u00f3w ze S\u0142upska (co najmniej 4 maszyny) przelecia\u0142o do Nadarzyc, gdzie s\u0142u\u017cy\u0142y jako cele naziemne na poligonie. W kolejnych miesi\u0105cach pozosta\u0142e sprawne I\u0142-28 rozprowadzono na lotniska w ca\u0142ej Polsce, z przeznaczeniem jako cele na poligonach lub jako eksponaty do muze\u00f3w i zbior\u00f3w wojskowych.<\/p>\n\n\n\n Niestety, mimo zapotrzebowania, ten dobry w swoich latach samolot nie doczeka\u0142 si\u0119 nast\u0119pcy.<\/p>\n\n\n\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Krak\u00f3w 2007-05-10 105b Rozdzia\u0142 1952-10-31. Iliuszyn I\u0142-28. Iliuszyn I\u0142-28 to by\u0142 samolot bombowy, szkolny, rozpoznawczy, holownik cel\u00f3w, WRe (walka radio-elektroniczna). W Polsce by\u0142 u\u017cytkowany od 31 pa\u017adziernika 1952 roku, do ko\u0144ca 70-lat XX wieku. Samoloty bombowe z nap\u0119dem turboodrzutowym dla Polski. W Polsce lata 1944-1948, charakteryzuj\u0105 si\u0119 utrwalaniem sowieckiego panowania. I w\u0142a\u015bnie, chyba najbardziej 1949 […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":6958,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[39],"tags":[],"class_list":["post-6957","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-samoloty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6957","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6957"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6957\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6961,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6957\/revisions\/6961"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/6958"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6957"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6957"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6957"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/polot.net\/wp-content\/uploads\/2025\/04\/PL-Il-28-nb-4-Poznan-Karol-Placha-2007r.zdj_.02-1024x768.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/polot.net\/wp-content\/uploads\/2025\/04\/Il-28-2009r.zdj_.04KPH-1024x599.png\")
![\"\"](\"https:\/\/polot.net\/wp-content\/uploads\/2025\/04\/Il-28-2008r.zdj_.03KPH-1024x677.png\")
Samoloty bombowe z nap\u0119dem turboodrzutowym dla Polski.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
I\u0142-28 w Wojsku Polskim. 1952 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
15 Dywizja Lotnictwa Bombowego. 1955 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
21 Samodzielny Pu\u0142k Lotnictwa Rozpoznawczego. 1955 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
15 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Rozpoznawczego. 1955 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
15 Dywizja Lotnictwa Bombowego. 1956 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
15 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Rozpoznawczego w Siemirowicach. 1956 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
15 DLB. 1957 roku.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Rekordowy skok ze spadochronem z op\u00f3\u017anieniem. 1957 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Rozwi\u0105zanie 35 PLB. 1958 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
15 SELR MW. 1958 roku.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
15 SELR MW. 1959 roku.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
I\u0142-28 na defiladzie. 1959 roku.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
I\u0142-28 E.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
15 SELR, 19 EH.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Okres 1970 – 1979.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n