Egzemplarz w zbiorach Muzeum Or\u0119\u017ca Polskiego s\u0142u\u017cy\u0142 do 1978 roku, w jednostce wojskowej nr 2571 w S\u0142upsku, gdzie nosi\u0142 nb 64. Ale w Polskim Lotnictwie by\u0142 samolot I\u0142-28 nb 52. Samolot mia\u0142 nr seryjny 2113. Dostarczony by\u0142 do Modlina w 1954 roku, do 35. PLB. Natomiast I\u0142-28 nb 64 nr 2113 by\u0142 dostarczony by\u0142 do Polski w 1955 roku, do 35. PLB, nast\u0119pnie do 7. PLB. W 1978 roku, przekazany zosta\u0142 do muzeum w Ko\u0142obrzegu. Samolot nosi nieprawdziwy nb 52.<\/p>\n\n\n\n W Polsce okres 1944-1948, charakteryzowa\u0142 si\u0119 utrwalaniem sowieckiego panowania i w\u0142adzy ludowej. I w\u0142a\u015bnie chyba najbardziej 1949 roku, u\u015bwiadomi\u0142 nam, \u017ce o suwerennym pa\u0144stwie musimy chwilowo zapomnie\u0107. Wszystko w kraju organizowano na spos\u00f3b sowiecki. Do realizacji wprowadzono \u201eSiedmioletni Plan Rozwoju Wojska Polskiego na lata 1949-1955\u201d. Plan by\u0142 realny i na miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci wyniszczonego wojn\u0105 kraju.<\/p>\n\n\n\n Jednak historia lubi p\u0142ata\u0107 figle i sprawy trudne jeszcze bardziej utrudnia. W 1950 roku, wiele tysi\u0119cy kilometr\u00f3w od Polski, w Korei wybuch\u0142a wojna. Pocz\u0105tkowo nie mia\u0142a ona dla nas du\u017cego znaczenia. Ale szybka eskalacja dzia\u0142a\u0144 wojennych, wywar\u0142a decyduj\u0105cy wp\u0142yw na rozw\u00f3j wydarze\u0144 na linii Wsch\u00f3d-Zach\u00f3d. III wojna \u015bwiatowa by\u0142a realna. W tej sytuacji Kreml zdecydowa\u0142 dozbroi\u0107 sojusznicze armie, w tym Polsk\u0119, w now\u0105 technik\u0119 i nakaza\u0142 rozbudowa\u0107 struktury do rozmiar\u00f3w przekraczaj\u0105cych mo\u017cliwo\u015bci naszego pa\u0144stwa. Realizacja ,,Siedmioletniego Planu Rozwoju WP na lata 1949\u20131955\u201d zosta\u0142a zak\u0142\u00f3cona. W lutym 1951 roku, zosta\u0142 wdro\u017cony do realizacji zmodyfikowany \u201ePlan Zamierze\u0144 Organizacyjnych na lata 1951\u20131952\u201d, zak\u0142adaj\u0105cy mi\u0119dzy innymi dynamiczny wzrost ilo\u015bciowy Wojsk Lotniczych, kt\u00f3re mia\u0142y sformowa\u0107 od podstaw 25 pu\u0142k\u00f3w lotniczych.<\/p>\n\n\n\n Jednym z punkt\u00f3w by\u0142 rozw\u00f3j lotnictwa bombowego i wprowadzenie na uzbrojenie samolot\u00f3w z nap\u0119dem turboodrzutowym. Podstaw\u0105 prawn\u0105 do realizacji planu by\u0142a wydana przez Ministerstwo Obrony Narodowej Dyrektywa nr 00020 z dnia 21 lutego 1951 roku, na podstawie, kt\u00f3rej opracowano rozkaz MON nr 0036\/Org. z dnia 7 kwietnia 1951 roku, nakazuj\u0105cy Dow\u00f3dcy Wojsk Lotniczych sformowanie do 1 sierpnia 1951 roku, na lotnisku w Malborku 15. DLB (Dywizji Lotnictwa Bombowego) w sk\u0142adzie: 7 i 33 Pu\u0142k Lotnictwa Bombowego, 68 Kompania \u0141\u0105czno\u015bci i 48 Ruchome Warsztaty Remontowe Lotnictwa. Podstawowym samolotem mia\u0142 sta\u0107 si\u0119 bombowiec Tupolew Tu-2 o nap\u0119dzie t\u0142okowym. Wyb\u00f3r Malborka, jako bazy nie by\u0142 przypadkowy. W \u00f3wczesnych realiach dawa\u0142 najdogodniejsz\u0105 pozycj\u0119 do prowadzenia ataku na kierunku p\u00f3\u0142nocno-zachodnim, co by\u0142o zgodne z planami Moskwy.<\/p>\n\n\n\n Dwa pu\u0142ki lotnictwa bombowego to jednak by\u0142o za ma\u0142o. Wprowadzenie do realizacji \u201ePlanu zamierze\u0144 organizacyjnych na lata 1951\u20131952\u201d spowodowa\u0142o opracowanie rozkazu MON nr 0096\/Org z 11 grudnia 1951 roku, na mocy, kt\u00f3rego Minister Obrony Narodowej poleci\u0142 Dow\u00f3dcy Wojsk Lotniczych wprowadzi\u0107 now\u0105 organizacj\u0119 15. DLB, powi\u0119kszon\u0105 o nowy 35. Pu\u0142k Lotnictwa Bombowego. Nowy pu\u0142k mia\u0142 by\u0107 sformowany do dnia 1 grudnia 1952 roku, na lotnisku Inowroc\u0142aw. G\u0142\u00f3wnym wykonawc\u0105 rozkazu sformowania 35. PLB by\u0142 dow\u00f3dca 15. DLB.<\/p>\n\n\n\n W tym czasie, zapad\u0142a decyzja o zakupieniu samolot\u00f3w bombowych I\u0142-28 z nap\u0119dem turboodrzutowym. W dywizji poczyniono, wi\u0119c pierwsze przygotowania. Pierwsze analizy wykaza\u0142y, \u017ce samoloty odrzutowe I\u0142-28 mog\u0142y by\u0107 u\u017cytkowane tylko z lotnisk o odpowiednim standardzie. Lotnisko w Malborku nie spe\u0142nia\u0142o tych wymog\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie ze wzgl\u0119du na brak odpowiedniego pasa betonowego i dr\u00f3g ko\u0142owania. W tej sytuacji w dniach 3\u20134 kwietnia 1952 roku, nast\u0105pi\u0142o przebazowanie ca\u0142ej 15. DLB na nowe lotnisko w Bydgoszczy. Lotnisko to posiada\u0142o betonowy pas startowy i drogi ko\u0142owania. By\u0142o wi\u0119ksze i dysponowa\u0142o lepszym zapleczem. Doskonale nadawa\u0142o si\u0119 na przyj\u0119cie nowego typu bombowc\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Przez ca\u0142y 1952 rok, w 15. DLB na lotnisku w Bydgoszczy czyniono intensywne przygotowania do przyj\u0119cia nowej techniki w postaci bombowc\u00f3w I\u0142-28. Bydgoszcz sta\u0142a si\u0119 centraln\u0105 baz\u0119 przezbrajania i przeszkalania lotnictwa bombowego. Jesieni\u0105 1952 roku, przyst\u0105piono do przeszkolenia teoretycznego wydzielonego personelu lataj\u0105cego i technicznego. Natomiast w dniu 31 pa\u017adziernika 1952 roku, na lotnisku w Bydgoszczy wyl\u0105dowa\u0142a pierwsza partia 8 odrzutowych bombowc\u00f3w I\u0142-28. Jednocze\u015bnie sprowadzono grup\u0119 instruktor\u00f3w sowieckich z jednostek bazuj\u0105cych na terytorium NRD i z CCCP.<\/p>\n\n\n\n Samoloty I\u0142-28 by\u0142y fabrycznie nowe. Pozostawiono je w barwie naturalnego duraluminium. Szachownice naniesiono na usterzenie pionowe, tyln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 kad\u0142uba i skrzyd\u0142a. Numery burtowe (boczne) malowano zgodnie z normami sowieckimi. Samoloty otrzymywa\u0142y kolejne numery porz\u0105dkowe, niezwi\u0105zane z numerami seryjnymi. I tak; 7 PLB \u2013 numery od 1 do 20, 33 PLB \u2013 od 21 do 40, 35 PLM \u2013 (od 1954 roku, kiedy to zacz\u0105\u0142 na stan przyjmowa\u0107 samoloty I\u0142-28) od 40 do 60. Co najwa\u017cniejsze numery by\u0142y w r\u00f3\u017cnych kolorach, zale\u017cnych od przynale\u017cno\u015bci do danego pu\u0142ku. I tak; 7 PLB mia\u0142 numery burtowe w kolorze czerwonym, 33PLB \u2013 w kolorze niebieskim, 35PLB \u2013 w kolorze ciemno-\u017c\u00f3\u0142tym z granatow\u0105 obw\u00f3dk\u0105. Uprzedzaj\u0105c fakty zaznacz\u0119, \u017ce z up\u0142ywem lat, w miar\u0119 przekazywania samolot\u00f3w do innych jednostek (21. SPLR \u2013 samodzielny pu\u0142k lotnictwa rozpoznawczego, 15. SELR MW \u2013 samodzielna eskadra lotnictwa rozpoznawczego marynarki wojennej, OSL-4 w D\u0119blinie, 19. LEH \u2013 lotnicza eskadra holownicza), odst\u0105piono od zasady uporz\u0105dkowanych numer\u00f3w w eskadrach. Np. w 35 PLB wprowadzono kolejne numery taktyczne z serii \u201e60\u201d, \u201e70\u201d i \u201e80\u201d. Samoloty szkolne UI\u0142-28 otrzyma\u0142y tak\u017ce kolejne numery porz\u0105dkowe poprzedzone liter\u0105 S, natomiast rozpoznawcze I\u0142-28 R, kolejne numery porz\u0105dkowe poprzedzone zerem. Oczywi\u015bcie zdarza\u0142y si\u0119 wyj\u0105tki.<\/p>\n\n\n\n W celu zabezpieczenia w\u0142a\u015bciwego przeszkalania Polskiego personelu, w dniu 11 grudnia 1952 roku, na lotnisku w Bydgoszczy wyl\u0105dowa\u0142 pierwszy szkolno-bojowy UI\u0142-28 (nr fabryczny 64204). Opr\u00f3cz tego dostarczono kolejnych 6 egzemplarze bojowych I\u0142-28. W sumie na koniec 1952 roku, 15. DLB mia\u0142a na stanie ju\u017c 14 bojowych I\u0142-28 oraz 1 egzemplarz UI\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n W dniu 4 kwietnia 1952 roku, na lotnisko w Bydgoszczy przebazowano 7. PLB i 33. PLB. W 1952 roku, intensywnie przyst\u0105piono tak\u017ce do formowania trzeciego nast\u0119pnego pu\u0142ku lotnictwa bombowego, czyli 35. PLB. Jego kadra po przybyciu z Malborka do Bydgoszczy zacz\u0119\u0142a otrzymywa\u0107 przydzia\u0142y. Dow\u00f3dca dywizji rozkazem organizacyjnym nr 0105 z 18 sierpnia 1952 roku, powo\u0142a\u0142 dow\u00f3dztwo 35. PLB. W dniu 1 pa\u017adziernika 1952 roku, dow\u00f3dca 35. PLB wyda\u0142 pierwszy rozkaz pu\u0142kowy. Pu\u0142k pocz\u0105tkowo mia\u0142 samoloty bombowe z nap\u0119dem t\u0142okowym: siedem samolot\u00f3w bombowych Pe-2 FT, jeden szkolno-bojowy UPe-2 oraz jeden szkolno-treningowy Po-2. W kolejnych miesi\u0105cach przej\u0119to kolejne samoloty t\u0142okowe. Natomiast nowoczesne I\u0142-28 przejmowa\u0142y 7. PLB i 33. PLB.<\/p>\n\n\n\n Pocz\u0105tek 1953 roku, by\u0142 intensywnym okresem szkolenia na nowym sprz\u0119cie. Szkolenie przebiega\u0142o szybko i bez wi\u0119kszych zak\u0142\u00f3ce\u0144. Do Bydgoszczy przybywa\u0142y kolejne samoloty I\u0142-28. Pilotami nowych bombowc\u00f3w zostawali zwykle piloci bombowc\u00f3w typu Pe-2 lub Tu-2. Co ciekawe, pomimo zupe\u0142nie innego nap\u0119du przeszkalanie nie nastr\u0119cza\u0142o wi\u0119kszych problem\u00f3w. Zwykle ju\u017c po kilku lotach na wersji UI\u0142-28 pilot m\u00f3g\u0142 wykona\u0107 lot samodzielny.<\/p>\n\n\n\n Dow\u00f3dztwo Wojsk Lotniczych zacz\u0119\u0142o rozwa\u017ca\u0107 przeniesienie 7. PLB na miejsce sta\u0142ego bazowania na p\u00f3\u0142nocy kraju, lecz po uprowadzeniu na wysp\u0119 Bornholm samolotu MiG-15 bis ze S\u0142upska, (a w dwa miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej kolejnego MiG-15 bis), zapad\u0142a decyzja o pozostawieniu nowoczesnych I\u0142-28 w g\u0142\u0119bi kraju. G\u0142\u00f3wne si\u0142y 15. DLB w postaci 7. PLB i 33. PLB przebazowano w dniu 8 kwietnia 1953 roku, z Bydgoszczy do Warszawy (lotnisko Bemowo). Bydgoszcz pozosta\u0142a centraln\u0105 baz\u0105 bombowc\u00f3w I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n Nast\u0105pi\u0142a zmiana dyslokacji jednostek 7. PLB i 33. PLB. Podj\u0119to decyzj\u0119, \u017ce miejscem stacjonowani tych pu\u0142k\u00f3w z nowoczesnymi samolotami I\u0142-28 b\u0119dzie Modlin. Dok\u0142adnie po p\u00f3\u0142 roku, w dniu 8 pa\u017adzierniku 1953 roku, oba pu\u0142ki zosta\u0142y przebazowane na lotnisko Modlin.<\/p>\n\n\n\n W 1954 roku, za\u0142ogi samolot\u00f3w I\u0142-28, zgromadzone na lotnisku w Modlinie, kontynuowa\u0142y szkolenie w zakresie lot\u00f3w dziennych indywidualnych i w ugrupowaniach oraz bombardowaniu.<\/p>\n\n\n\n Ju\u017c wiosn\u0105 1954 roku, zapad\u0142a decyzja o pierwszym publicznym pokazie samolot\u00f3w I\u0142-28 w locie. Nast\u0105pi\u0142o to w dniu 22 lipca 1954 roku, podczas defilady nad Katowicami (w tym czasie zwanym Stalinogrodem). W defiladzie wzi\u0119\u0142y udzia\u0142 za\u0142ogi z 7. PLB i 33. PLB na samolotach I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n W po\u0142owie 1954 roku, przyszed\u0142 czas na przeszkolenie ostatniego pu\u0142ku 15. DLB, czyli 35. PLB na nowe bombowce I\u0142-28. Zgodnie z rozkazem Dow\u00f3dcy WL w zwi\u0105zku z rozpocz\u0119ciem przeszkolenia na nowy sprz\u0119t, 35. PLB w dniach 20\u201322 maja 1954 roku, mia\u0142 si\u0119 przebazowa\u0107 z Przasnysza na lotnisko Modlin. Poniewa\u017c pu\u0142k mia\u0142 przyj\u0105\u0107 w Modlinie odrzutowe I\u0142-28, na lotnisku w Przasnyszu pozostawiono posiadane Pe-2 FT, kt\u00f3re przeznaczono do kasacji. Dwie za\u0142ogi, kt\u00f3re przebywa\u0142y na zgrupowaniu poligonowym w \u015awidwinie lata\u0142y na Tu-2 (nr takt. 05, 08), kt\u00f3re 11 czerwcu 1954 roku, przekazano formuj\u0105cemu si\u0119 kluczowi holowniczemu (zarz\u0105dzenie szefa Sztabu Generalnego WP nr 0138\/Org.). Tak, wi\u0119c, do Modlina rzutem powietrznym przebazowano tylko trzy posiadane jeszcze samoloty CSS-13.<\/p>\n\n\n\n Do ko\u0144ca maja 1954 roku, na lotnisku w Modlinie personel pu\u0142ku przygotowywa\u0142 baz\u0119 koszarow\u0105 i szkoleniow\u0105. Od podstaw przygotowano w kr\u00f3tkim czasie potrzebne gabinety i sale wyk\u0142adowe, wyposa\u017caj\u0105c je w literatur\u0119, sprz\u0119t i inne pomoce szkoleniowe. Do ko\u0144ca maja 1954 roku, oddano do u\u017cytku Dzia\u0142 Nauk, kt\u00f3ry okaza\u0142 si\u0119 najlepszym tego typu obiektem w ca\u0142ej dywizji. Jednocze\u015bnie wyselekcjonowano i zakwalifikowano personel lataj\u0105cy i techniczny do przeszkolenia na odrzutowe I\u0142-28. Zgodnie z opracowanym harmonogramem, w okresie czerwiec-sierpie\u0144 1954 roku, wyznaczony personel odby\u0142 przeszkolenie teoretyczne. W dniu 6 czerwca 1954 roku, na stan 35. PLB przyj\u0119to pierwsze dwa I\u0142-28, kt\u00f3re intensywnie wykorzystywano do zaj\u0119\u0107 szkolenia teoretycznego. Po zako\u0144czeniu trzymiesi\u0119cznego kursu teoretycznego rozpocz\u0119to przeszkolenie praktyczne w powietrzu.<\/p>\n\n\n\n W dniu 25 wrze\u015bnia 1954 roku, pierwsza za\u0142oga 35. PLB pod dow\u00f3dztwem mjr. pil. J\u00f3zefa Ostrowskiego wykona\u0142a samodzielny lot na I\u0142-28. W dniu 15 pa\u017adziernika 1954 roku, na stanie pu\u0142ku by\u0142o: 21 samolot\u00f3w r\u00f3\u017cnych typ\u00f3w, w tym: 15 samolot\u00f3w bombowych I\u0142-28, 3 samoloty szkolno-bojowe UI\u0142-28 i trzy szkolne CSS-13. W po\u0142owie pa\u017adziernika 1954 roku, 35. PLB po raz pierwszy przyst\u0105pi\u0142 do przygotowania sprz\u0119tu odrzutowego do zimowej eksploatacji. Do ko\u0144ca 1954 roku, 35. PLB prowadzi\u0142 intensywne szkolenie w powietrzu, uzyskuj\u0105c coraz wy\u017cszy poziom. Przeszkolono czterech pilot\u00f3w: por. J\u00f3zefa Cholew\u0119, ppor. Feliksa Kostk\u0119, ppor. Szczerbetko i ppor. Edmunda Szczyg\u0142a. Do poziomu lot\u00f3w w sk\u0142adzie klucza wyszkolono dwie za\u0142ogi: mjr. J\u00f3zefa Ostrowskiego i kpt. Zdzis\u0142awa Szczuckiego. Natomiast w lotach po kr\u0119gu na szkolno-bojowych UI\u0142-28 uzyska\u0142o dopuszczenie sze\u015bciu pilot\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n R\u00f3wnie\u017c 1954 roku, zako\u0144czy\u0142 si\u0119 du\u017cym nalotem dla 15. DLB, g\u0142\u00f3wnie na samolotach I\u0142-28. Na przyk\u0142ad, 35. PLB uzyska\u0142 nalot w wysoko\u015bci 615,25 godzin, w tym: na samolotach bojowych \u2013 273,54 godz., na samolotach szkolno-bojowych \u2013 118,58 godz. i na szkolnych \u2013 265,33 godziny. Podczas odprawy rocznej w dywizji og\u0142oszono wyniki wsp\u00f3\u0142zawodnictwa; I-miejsce 7. PLB, II-miejsce 35. PLB, III-miejsce 33. PLB.<\/p>\n\n\n\n W 1955 roku, nast\u0105pi\u0142y kolejne bardzo istotne zmiany w Polskim lotnictwie bombowym. G\u0142\u00f3wnym ich powodem by\u0142o wprowadzenie trzeciej (i ostatniej) wersji samolotu, czyli I\u0142-28 R oraz wprowadzenie bombowc\u00f3w I\u0142-28 do lotnictwa morskiego. Stycze\u0144 1955 rok, rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 od roszad kadrowych maj\u0105cych zabezpieczy\u0107 przysz\u0142e zadania zar\u00f3wno w dywizji jak i w innych jednostkach przewidzianych do eksploatacji samolot\u00f3w I\u0142-28. <\/p>\n\n\n\n Jednostka 35. PLB nadal wykonywa\u0142 zadania zabezpieczania strzela\u0144 artylerii przeciwlotniczej na poligonie Mrze\u017cyno. Ale tym razem po raz pierwszy na samolotach I\u0142-28. Od maja 1955 roku, na lotnisko w \u015awidwinie skierowano do tego zadania dwie za\u0142ogi. W dniu 9 czerwca 1955 roku, na lotnisku w Modlinie wyl\u0105dowa\u0142a partia 6 samolot\u00f3w I\u0142-28 (nr fabr.: 56701, 56710, 56716, 56721, 56724, 56735). Samoloty te zosta\u0142y przekazane do 35. PLB. W ten spos\u00f3b pu\u0142k osi\u0105gn\u0105\u0142 pe\u0142ny stan etatowy \u2013 20 samolot\u00f3w I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n W po\u0142owie czerwca 1955 roku, dow\u00f3dca dywizji otrzyma\u0142 rozkaz wystawienia samolot\u00f3w I\u0142-28 do defilady nad Warszaw\u0105, w dniu 22 lipca 1955 roku. Samoloty I\u0142-28 mia\u0142y by\u0107 zademonstrowane w trzech ugrupowaniach. Pierwsze ugrupowanie mia\u0142 wystawi\u0107 7. PLB (15 samolot\u00f3w I\u0142-28), drugie 33. PLB (9 samolot\u00f3w I\u0142-28), trzecie 35. PLB (9 samolot\u00f3w I\u0142-28), z 21. SPLR (samodzielny pu\u0142k lotnictwa rozpoznawczego, 6 samolot\u00f3w I\u0142-28). Treningi pocz\u0105tkowo prowadzono w sk\u0142adach kluczy, p\u00f3\u017aniej ju\u017c w ugrupowaniu ca\u0142o\u015bci rzutu bombowego. Za\u0142ogi na defilad\u0119 startowa\u0142y i l\u0105dowa\u0142y na lotnisku Modlin.<\/p>\n\n\n\n Rankiem 22 lipca 1955 roku, na lotnisku zosta\u0142y ustawione samoloty w kolejno\u015bci do startu. Systematycznie co 30 sekund startowa\u0142y kolejne za\u0142ogi, by po zbi\u00f3rce w powietrzu, polecie\u0107 na wyznaczon\u0105 tras\u0119. Na pierwszym odcinku: Modlin-G\u0105bin formowano ca\u0142\u0105 kolumn\u0119 dywizji, by po zakr\u0119cie o 180 stopni powr\u00f3ci\u0107 nad Modlin, tam wykonywano manewr na drog\u0119 bojow\u0105 i od Nasielska drog\u0105 bojow\u0105 nad Warszaw\u0119. Przelot nad trybun\u0105 honorow\u0105 odby\u0142 si\u0119 zgodnie z planem. Po przelocie nad Warszaw\u0105 po kilku minutach skr\u0119t w prawo nad Otwock, gdzie nast\u0119powa\u0142o rozpuszczenie kolumny, a nad Modlinem poszczeg\u00f3lnych za\u0142\u00f3g. Defilada by\u0142a dobrym sprawdzianem poziomu wyszkolenia za\u0142\u00f3g dywizji.<\/p>\n\n\n\n Za ca\u0142y 1955 rok, dywizja uzyska\u0142a kolejny rekordowy wynik godzin sp\u0119dzonych w powietrzu. I tak na przyk\u0142ad 35 PLB uzyska\u0142 nalot w wysoko\u015bci 1 325,34 godzin, w tym na samolotach bojowych: 531,02 godziny, na szkolno-bojowych: 379 oraz na treningowych: 415,32 godziny. Kolejny rok zako\u0144czy\u0142 si\u0119 wysok\u0105 ocen\u0105 dywizji. We wsp\u00f3\u0142zawodnictwie powt\u00f3rzy\u0142a si\u0119 kolejno\u015b\u0107 z poprzedniego roku. Dodatkowo 7. PLB i 35. PLB zako\u0144czy\u0142 rok bezwypadkowo, co jest ogromnym sukcesem.<\/p>\n\n\n\n Sochaczew by\u0142 miejscem bazowania 21. SPLR (samodzielnego pu\u0142ku lotnictwa rozpoznawczego). W maju 1955 roku, ruszy\u0142y dostawy do Polski samolot\u00f3w rozpoznawczych I\u0142-28 R przeznaczonych w\u0142a\u015bnie dla 21SPLR. Pu\u0142k ten mia\u0142 otrzyma\u0107 tak\u017ce bombowce I\u0142-28 i szkolne UI\u0142-28. W okresie jesiennym 1955 roku, dow\u00f3dca 15. DLB otrzyma\u0142 polecenie przekazania do 21. SPLR samolot\u00f3w I\u0142-28, aby uzupe\u0142ni\u0107 stany dw\u00f3ch eskadr lotniczych dalekiego rozpoznania. Ka\u017cdy z pu\u0142k\u00f3w mia\u0142 wydzieli\u0107 po cztery samoloty. Dow\u00f3dztwo 35. PLB zdecydowa\u0142o si\u0119 przekaza\u0107 ekipie w Sochaczewie nast\u0119puj\u0105ce egzemplarze: \u201e41\u201d, \u201e42\u201d, \u201e43\u201d i \u201e44\u201d. <\/p>\n\n\n\n W 1955 roku, w sk\u0142ad lotnictwa marynarki wojennej wchodzi\u0142 mi\u0119dzy innymi 30. PL MW (pu\u0142k lotniczy marynarki wojennej). Stacjonowa\u0142 on na lotnisku Gda\u0144sk-Wrzeszcz. Oddzia\u0142 z\u0142o\u017cony by\u0142 z dw\u00f3ch eskadr szturmowych i jednej eskadry dalekiego rozpoznania. Ta ostatnia by\u0142a wyposa\u017cona w samoloty bombowe Tu-2. Jednak w 1955 roku, planowane by\u0142o ju\u017c przeszkolenie personelu na turboodrzutowe I\u0142-28. Niemal r\u00f3wnocze\u015bnie podj\u0119te zosta\u0142y dzia\u0142ania maj\u0105ce na celu wydzielenie Eskadry ze struktury 30. Pu\u0142ku i sformowanie na jej bazie samodzielnej jednostki z odr\u0119bnym miejscem bazowania. Tak narodzi\u0142a si\u0119 15. SELR.<\/p>\n\n\n\n Proces tworzenia nowej 15. Samodzielnej Eskadry Lotnictwa Rozpoznawczego MW (15 SELR MW) trwa\u0142 blisko rok. Na dow\u00f3dc\u0119 nowej jednostki zosta\u0142 wyznaczony kpt. mar. pil. Hilary Zarucki, by\u0142y dow\u00f3dca 16. Eskadry Lotnictwa \u0141\u0105cznikowego MW. Jesieni\u0105 1955 roku, przekazano do 19. Lotniczej Eskadry Holowniczej w S\u0142upsku dwa ostatnie samoloty Tu-2. Personel lataj\u0105cy i techniczny Samodzielnej Eskadry Dalekiego Rozpoznania rozpocz\u0105\u0142 szkolenie na I\u0142-28 w pa\u017adzierniku 1955 roku. Odbywa\u0142o si\u0119 ono przy 15. Dywizji Lotnictwa Bombowego, na lotnisku w Modlinie. Na g\u0142\u00f3wnego instruktora zosta\u0142 wyznaczony pomocnik dow\u00f3dcy 2. Eskadry w 35. PLB \u2013 kpt. pil. Edmund Ja\u0142och\u0119. W grudniu 1955 roku, po zako\u0144czeniu przeszkolenia teoretycznego, personel eskadry przyst\u0105pi\u0142 do wykonywania lot\u00f3w na samolotach szkolno-bojowych UI\u0142-28. Zaszczyt wykonania pierwszego samodzielnego lotu na nowym typie samolotu, w dniu 16 grudnia 1955 roku, przypad\u0142 za\u0142odze w sk\u0142adzie: kpt. mar. pil. Hilary Zarucki, por. mar. nawig. Tadeusz Pawlaczek i strz.\/rtg. por. mar. Henryk Kuza.<\/p>\n\n\n\n W 1956 roku, dywizja otrzyma\u0142a kolejn\u0105 dostaw\u0119 dziewi\u0119ciu samolot\u00f3w I\u0142-28, kt\u00f3re uzupe\u0142ni\u0142y braki po przekazanych samolotach do Sochaczewa. Samoloty rozdzielono po trzy do ka\u017cdego pu\u0142ku. W dniu 17 stycznia 1956 roku, na stan 35. PLB wpisano dwa I\u0142-28 o nr fabr.: 56606209, 56606216 oraz w dniu 27 stycznia 1956 roku, kolejny egz. 56606212.<\/p>\n\n\n\n Zgodnie z opracowanym przez Dow\u00f3dztwo WL i OPL OK w grudniu 1955 roku, rozkazem, w maju 1956 roku, rozpocz\u0119to organizowanie w 35. PLB trzeciej eskadry. We wrze\u015bniu 1956 roku, 3. Eskadra Lotnicza zosta\u0142a sformowana z zadaniem rozpocz\u0119cia od 1957 roku, szkolenia personelu lataj\u0105cego. Decyzja ta by\u0142a zwi\u0105zana z rozformowaniem w OSL-4 w D\u0119blinie kierunku szkolenia pilot\u00f3w lotnictwa szturmowego i bombowego. W rzeczywisto\u015bci eskadra ta sta\u0142a si\u0119 eskadr\u0105 szkoln\u0105.<\/p>\n\n\n\n W ko\u0144cu czerwca 1956 roku, wszystkie pu\u0142ki dywizji zosta\u0142y postawione w stan pe\u0142nej gotowo\u015bci bojowej. Jednak tego stanu nie utrzymywano d\u0142ugo. Zwi\u0105zane to by\u0142o z niepokojami i strajkiem robotnik\u00f3w, jaki zaistnia\u0142 w Poznaniu (Powstanie Pozna\u0144skie) i w konsekwencji ruchami wojsk Armii Czerwonej.<\/p>\n\n\n\n W okresie letnim 1956 roku, dywizja wykona\u0142a 70% og\u00f3lnego nalotu, co by\u0142o znacz\u0105cym wysi\u0142kiem ca\u0142ego personelu. Na koniec 1956 roku, dywizja osi\u0105gn\u0119\u0142a kolejny rekord godzin sp\u0119dzonych w powietrzu. Na przyk\u0142ad 35. PLB osi\u0105gn\u0105\u0142 wysoki nalot, wynosz\u0105cy 1 321,09 godzin, z czego a\u017c 859,14 na samolotach bojowych i po raz pierwszy zdoby\u0142 I-miejsce we wsp\u00f3\u0142zawodnictwie.<\/p>\n\n\n\n Tymczasem zako\u0144czy\u0142y si\u0119 przygotowania do sformowania 15 SELR MW. Powsta\u0142a ona na podstawie zarz\u0105dzenia Szefa Sztabu Generalnego WP nr 0144\/org z 8 sierpnia 1956 roku, Eskadra liczy\u0142a 113 wojskowych i jednego kontraktowego pracownika cywilnego. Na miejsce formowania wyznaczono Babie Do\u0142y za\u015b na miejsce bazowania miejscowo\u015b\u0107 \u0141ebunia ko\u0142o L\u0119borka. By\u0142o to nowe lotnisko, wybudowane od podstaw na potrzeby Lotnictwa MW. Pocz\u0105tkowo trudno by\u0142o nawet okre\u015bli\u0107 nazw\u0119 nowej bazy. W pierwszych dokumentach (jak wy\u017cej) pojawia si\u0119 nazwa miejscowo\u015bci \u0141ebunia, p\u00f3\u017aniej zdecydowano si\u0119 na Cewice \u2013 poblisk\u0105 siedzib\u0119 w\u0142adz lokalnych. Faktycznie jednak najbli\u017csz\u0105 lotniska jest osada Siemirowice, gdzie wzniesiono pierwsze bloki osiedla garnizonowego. Do dzi\u015b, wojskowi u\u017cywaj\u0105 zamiennie obu tych nazw, cho\u0107 najbardziej znana to Siemirowice; 15. SELR Siemirowice. W maju 1956 roku, kadr\u0119 eskadry przeszkolono na rozpoznawczy wariant I\u0142-28 R i niezw\u0142ocznie przebazowano z Modlina na lotnisko w Babich Do\u0142ach. Ju\u017c 30 czerwcu 1956 roku, sze\u015b\u0107 samolot\u00f3w eskadry uczestniczy\u0142o w defiladzie nad Gdyni\u0105 z okazji Dni Morza i Marynarki Wojennej.<\/p>\n\n\n\n Lotnisko Siemirowice posiada\u0142o betonowy pas startowy o d\u0142ugo\u015bci 2 000 m i szeroko\u015bci 60 m. Dla samolot\u00f3w zbudowano 20 indywidualnych miejsc postoju. Ponadto istnia\u0142 magazyn MPS z bocznic\u0105 kolejow\u0105 oraz magazyn techniczny, akumulatornia i kompresornia. Miejscowy garnizon pozwala\u0142 zabezpieczy\u0107 bazowanie pu\u0142ku lotnictwa my\u015bliwskiego z batalionem obs\u0142ugi lotnisk i dywizjonem \u015blepego l\u0105dowania. Rzut powietrzny eskadry przebazowa\u0142 si\u0119 do Siemirowic (Cewic) w dniu l pa\u017adziernika 1956 roku. Ju\u017c na nowym miejscu do ko\u0144ca roku zako\u0144czono podstawowe szkolenie w zakresie lot\u00f3w w dzie\u0144, w trudnych warunkach atmosferycznych. Natomiast proces formowania jednostki zako\u0144czono ostatecznie w po\u0142owie 1957 roku.<\/p>\n\n\n\n 15. SELR Siemirowice posiada\u0142a struktur\u0119 nast\u0119puj\u0105c\u0105; dow\u00f3dztwo, sekcja polityczna, sztab, sekcja in\u017cynieryjno-eksploatacyjna i trzy klucze lotnicze. Na wyposa\u017ceniu znajdowa\u0142o si\u0119 2 I\u0142-28, 3 I\u0142-28 R, 1 UI\u0142-28 oraz \u0142\u0105cznikowy Po-2. Eskadra mia\u0142a wykonywa\u0107 zadania obejmuj\u0105ce dwa okresy dzia\u0142a\u0144. Pierwszy z nich obejmowa\u0142 operacyjne rozpoznanie prowadzone w okresie przygotowania do operacji, natomiast drugie i podstawowe zadanie polega\u0142o na ustaleniu ugrupowania si\u0142 przeciwnika, charakteru jego dzia\u0142ania oraz warunk\u00f3w, kt\u00f3re umo\u017cliwi\u0142yby efektywne u\u017cycie si\u0142 i \u015brodk\u00f3w Marynarki Wojennej w g\u0142\u0119bi jego ugrupowania. W ramach taktycznego rozpoznania za\u0142ogi eskadry mia\u0142y z kolei za zadanie prowadzenie rozpoznania okre\u015blonych obiekt\u00f3w na morzu i w bazach po\u0142\u0105czone z ich fotografowaniem. Dotyczy\u0142o to tak\u017ce fotografowania skuteczno\u015bci u\u017cytych w\u0142asnych \u015brodk\u00f3w ogniowych przeciwko wykrytym obiektom przeciwnika.<\/p>\n\n\n\n Lotnictwo rozpoznawcze wykonywa\u0142o te zadania przy wykorzystaniu obserwacji wzrokowej, fotografowania oraz za pomoc\u0105 \u015brodk\u00f3w radiolokacyjnych. Wprowadzenie na uzbrojenie samolot\u00f3w rozpoznawczych I\u0142-28 R z pok\u0142adowym radiolokatorem PSBN (zasi\u0119g dzia\u0142ania od 15 do 100 km) pozwoli\u0142o eskadrze na wykonywanie rozpoznania na akwenie morskim we wszystkich warunkach atmosferycznych niezale\u017cnie od pory doby. Mo\u017cliwo\u015bci taktyczno-techniczne tych samolot\u00f3w pozwala\u0142y na prowadzenie rozpoznania w promieniu do 950 km przez trzy godziny (uwzgl\u0119dniaj\u0105c 20% zapas paliwa). Samoloty eskadry prowadzi\u0142y codzienne dzia\u0142ania rozpoznawcze po wyznaczonych trasach nad Ba\u0142tykiem (poszukiwania na nakazanym kierunku).<\/p>\n\n\n\n 15 Eskadra (SELR) nie mia\u0142a by\u0107 wy\u0142\u0105cznym gospodarzem garnizonu Siemirowice. Na to samo lotnisko, rozkazem organizacyjnym dow\u00f3dcy MW nr 014\/Org z dnia 13 maja 1956 roku, polecono do 10 sierpnia 1956 roku, przebazowa\u0107 30. Pu\u0142k Lotnictwa MW i 50. Batalion Obs\u0142ugi Lotnisk. Stworzenie zaplecza bytowego dla kadry i \u017co\u0142nierzy s\u0142u\u017cby zasadniczej wymusi\u0142o rozbudow\u0119 infrastruktury mieszkaniowej, handlowej i rekreacyjnej. Mimo to s\u0142u\u017cba w tym \u201ezielonym garnizonie” oddalonym od wi\u0119kszych o\u015brodk\u00f3w miejskich nie by\u0142a lekka. Jeszcze w nast\u0119pnej dekadzie zdarza\u0142y si\u0119 zimy, podczas kt\u00f3rych baza i osiedle by\u0142y \u201eodci\u0119te od \u015bwiata” nawet na blisko dwie doby. R\u00f3wnocze\u015bnie trwa\u0142o intensywne szkolenie za\u0142\u00f3g. Niestety, pierwszy rok funkcjonowania Eskadry przyni\u00f3s\u0142 te\u017c pierwsz\u0105 strat\u0119 – w dniu 4 pa\u017adziernika 1956 roku, na skutek awarii instalacji tlenowej podczas lotu szkolno-bojowego na wysoko\u015bci 11 000 m straci\u0142 przytomno\u015b\u0107 nawigator za\u0142ogi ppor. mar. nawig. Franciszek Dudek. Mimo szybkiego powrotu na lotnisko, akcja reanimacyjna nie uratowa\u0142a \u017cycia lotnika.<\/p>\n\n\n\n W 1957 roku, nast\u0105pi\u0142 koniec dostaw samolot\u00f3w I\u0142-28 do Polski. W latach 1952-1957, kupiono \u0142\u0105cznie; 73 I\u0142-28, 16 UI\u0142-28 ( I\u0142-28 U ) oraz 9 I\u0142-28 R. Jednostki w kt\u00f3rych eksploatowano samoloty I\u0142-28; 15. DLB (7. PLB, 33. PLB, 35 PLB) w Modlinie, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce Powidz. OSL-4 w D\u0119blinie; kilka egzemplarzy przez kr\u00f3tki okres (1953-1957). 21. SPLR w Sochaczewie; w tym 6 I\u0142-28 R. 15. SELR w Siemirowice; w tym 3 I\u0142-28 R. 19. EH (eskadra holownicza) w S\u0142upsku. <\/p>\n\n\n\n Wraz z pocz\u0105tkiem 1957 roku, na zbi\u00f3rce stanu osobowego 35. PLB dow\u00f3dztwo odczyta\u0142o rozkaz organizacyjny Dow\u00f3dcy WL i OPL OK, w kt\u00f3rym dokonano zmiany przeznaczenia pu\u0142ku z bombowego na szkolno-bojowy. Czyli pu\u0142k otrzyma\u0142 nazw\u0119 35. PLSzB.<\/p>\n\n\n\n W czerwcu 1957 roku, dow\u00f3dca dywizji otrzyma\u0142 zadanie przygotowania wydzielonych si\u0142 i \u015brodk\u00f3w do pokaz\u00f3w i defilady powietrznej z okazji \u015awi\u0119ta Lotnictwa. Defilada odby\u0142a si\u0119 8 wrze\u015bnia 1957 roku, nad warszawskim lotniskiem Bemowo (Babice). Pierwsze ugrupowanie bombowc\u00f3w (kolumna klin\u00f3w \u2013 25 samolot\u00f3w I\u0142-28). W tej kolumnie pierwsze trzy kliny (15 samolot\u00f3w I\u0142-28) pochodzi\u0142y z 7. PLB, nast\u0119pne dwa (10 samolot\u00f3w I\u0142-28) wystawi\u0142 35. PLB. Druga kolumn\u0119 w ca\u0142o\u015bci reprezentowa\u0142 33. PLB. Razem 50 samolot\u00f3w I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n Zaraz po tej defiladzie dywizja otrzyma\u0142a kolejne zadanie wzi\u0119cia udzia\u0142u w pokazach i paradzie nad \u0141odzi\u0105. Jednak 14 wrze\u015bnia 1957 roku, ze wzgl\u0119du na s\u0142abe warunki atmosferyczne nad miastem \u0141\u00f3d\u017a, przelecia\u0142 tylko klucz bombowc\u00f3w. Przelot odby\u0142 si\u0119 po trasie: Modlin – \u0141owicz – Zgierz – \u0141\u00f3d\u017a – Skierniewice – Modlin.<\/p>\n\n\n\n Kolejn\u0105 prezentacj\u0105 lotnictwa bombowego w wykonaniu za\u0142\u00f3g z 15. DLB by\u0142 udzia\u0142 we wrze\u015bniu 1957 roku, pokazach nad po\u0142udniowymi regionami Polski. W dniu 20 wrze\u015bnia 1957 roku, klucz I\u0142-28 zosta\u0142 przebazowany do Mierz\u0119cic, sk\u0105d w dniu 22 wrze\u015bnia 1957 roku, przelecia\u0142 w ramach regionalnej defilady powietrznej nad Krakowem oraz nieco p\u00f3\u017aniej nad Katowicami. Tym razem trasa przelotu wygl\u0105da\u0142a nast\u0119puj\u0105co: Mierz\u0119cice – Tarnowskie G\u00f3ry – Krak\u00f3w – D\u0105browa G\u00f3rnicza – Katowice – Miko\u0142\u00f3w – Mierz\u0119cice.<\/p>\n\n\n\n Na \u015awi\u0119to Wojska Polskiego dow\u00f3dztwo dywizji zaplanowa\u0142o uroczysto\u015b\u0107 wr\u0119czenia pu\u0142kom: 33 i 35, sztandar\u00f3w ufundowanych przez Rad\u0119 Pa\u0144stwa. W dniu 12 pa\u017adziernika 1957 roku, na placu apelowym, ustawi\u0142y si\u0119 pododdzia\u0142y 15. DLB i odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci. Ko\u0144cz\u0105c szkolenie lotnicze w 1957 roku, dywizja po raz kolejny osi\u0105gn\u0119\u0142a rekordowy nalot. Na przyk\u0142ad 35. PLB osi\u0105gn\u0105\u0142 nalot w wysoko\u015bci 1 851,28 godzin, w tym na samolotach bojowych: 1 251 godzin, na szkolno-bojowych 229 godzin i na treningowych 351,28 godzin. Podczas odprawy wyszkoleniowej odbytej na szczeblu dywizji, w podsumowaniu pu\u0142k ponownie zaj\u0105\u0142 I miejsce.<\/p>\n\n\n\n Rozwi\u0105zanie 35 PLB. W 1958 roku, nast\u0105pi\u0142y kolejne istotne zmiany w dywizji. Powodem by\u0142o szybkie wykruszanie si\u0119 zdolnych do lot\u00f3w bombowc\u00f3w I\u0142-28. Jest to o tyle dziwne, \u017ce najstarsze maszyny mia\u0142y zaledwie sze\u015b\u0107 lat s\u0142u\u017cby i to w warunkach pokojowych. Jeste\u015bmy przekonani, \u017ce zmniejszanie si\u0119 ilo\u015bci samolot\u00f3w I\u0142-28 by\u0142o powodem oficjalnym. Bardziej prawdopodobny jest pow\u00f3d oszcz\u0119dno\u015bciowy. Byli\u015bmy ju\u017c po okresie odwil\u017cy 1957 roku, a naszego kraju nie sta\u0107 by\u0142o na utrzymanie tak du\u017cej armii. Na dodatek nie dysponowali\u015bmy wystarczaj\u0105c\u0105 ilo\u015bci\u0105 odpowiednio wyszkolonych za\u0142\u00f3g. Pami\u0119tajmy, \u017ce 1953 roku, kiedy 35. PLB przebazowano z Inowroc\u0142awia do Przasnysza, to za\u0142ogi musia\u0142y powr\u00f3ci\u0107 samolotem Li-2 po drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 bombowc\u00f3w. Rozwi\u0105zanie 35. PLB pozwoli\u0142o na uzupe\u0142nienie stanu osobowego pozosta\u0142ych dw\u00f3ch pu\u0142k\u00f3w do poziomu zapewniaj\u0105cego prawid\u0142owe wykonywanie zada\u0144. Nie ulega jednak w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce wobec tej sytuacji, na wniosek Dow\u00f3dztwa Lotnictwa Operacyjnego, kierownictwo MON podj\u0119\u0142o decyzj\u0119 o rozformowaniu 35. PLB, a samoloty nakazano przekaza\u0107 do 7. PLB w Powidzu i do 33. PLB na miejscu w Modlinie.<\/p>\n\n\n\n Do ko\u0144ca maja 1958 roku, czyli do likwidacji, 35. PLB prowadzi\u0142 intensywne szkolenie w powietrzu wykonuj\u0105c 1 417 wylot\u00f3w w czasie 632 godzin i 11 minut. W dniu 24 maja 1958 roku, pu\u0142k w sk\u0142adzie eskadry, wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w \u0107wiczeniu taktycznym wojsk l\u0105dowych zabezpieczaj\u0105c im wsparcie na poligonie w rejonie: Nieszawa – W\u0142oc\u0142awek – Lipno. W lotach tych wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 dziewi\u0119\u0107 za\u0142\u00f3g. By\u0142o to ju\u017c jednak ostatnie przedsi\u0119wzi\u0119cie lotnicze realizowane przez 35. PLB.<\/p>\n\n\n\n W dniu 19 maja 1958 roku, ukaza\u0142 si\u0119 rozkaz MON nr 05\/Org. nakazuj\u0105cy Dow\u00f3dcy Lotnictwa Operacyjnego rozformowanie 35. PLB. Kadr\u0119, \u017co\u0142nierzy s\u0142u\u017cby zasadniczej oraz sprz\u0119t i wyposa\u017cenie pu\u0142ku polecono rozdysponowa\u0107 w ramach 15. DLB. Na podstawie tego rozkazu Dow\u00f3dca Lotnictwa Operacyjnego opracowa\u0142 rozkaz nr 055\/Org z 27 maja 1958 roku. Na podstawie wy\u017cej wymienionych rozkaz\u00f3w Dow\u00f3dca 15. DLB wyda\u0142 Zarz\u0105dzenie wykonawcze nr 047 z 30 maja 1958 roku, w kt\u00f3rym nakaza\u0142 rozformowanie 35. PLB do 15 czerwca 1958 roku. Ostatnia zbi\u00f3rka ca\u0142ego stanu osobowego 35. PLB odby\u0142a si\u0119 8 czerwca 1958 roku, na placu apelowym, na kt\u00f3rej po\u017cegnano sztandar oraz odchodz\u0105c\u0105 do innych garnizon\u00f3w kadr\u0119 i \u017co\u0142nierzy. W okresie dzia\u0142alno\u015bci 35. PLB personel lataj\u0105cy pu\u0142ku wykona\u0142 ca\u0142kowity nalot w wysoko\u015bci 6 704 godzin i 8 minut.<\/p>\n\n\n\n 15 SELR MW. W 1958 roku, mija\u0142y ju\u017c trzy lata od pocz\u0105tku eksploatacji samolot\u00f3w I\u0142-28 w lotnictwie morskim. Nad dobrymi wynikami szkolenia lotniczego zaci\u0105\u017cy\u0142a niestety kolejna tragedia – w dniu 11 stycznia 1958 roku, podczas lotu na rozpoznanie pogody, zderzy\u0142 si\u0119 z ziemi\u0105 samolot SI\u0142-28 nr S-3 (U-3). Na miejscu zgin\u0119\u0142a ca\u0142a za\u0142oga w sk\u0142adzie: instruktor kmdr. ppor. pil. Hilary Zarucki (d-ca Eskadry), ppor. mar. pil. Walenty Urbanowicz, strzelec rtg. st. mar. Jan Czubi\u0144ski.<\/p>\n\n\n\n 15 SELR MW. Od dnia 18 marca 1958 roku, stanowisko dow\u00f3dcy jednostki obj\u0105\u0142 kpt. mar. pil. Leon J\u0119drzejczyk. Los zgotowa\u0142 mu tak\u017ce tragiczny koniec s\u0142u\u017cby. Dnia 18 marca 1959 roku, r\u00f3wno w rok po obj\u0119ciu obowi\u0105zk\u00f3w dow\u00f3dcy Eskadry, kpt. mar. pil. Leon J\u0119drzejczyk, a wraz z nim por. mar. nawig. Aleksander Czy\u017cykowski i strzelec rtg. mar. Adam Bochenek, zgin\u0119li \u015bmierci\u0105 lotnika, gdy ich samolot I\u0142-28 R rozlecia\u0142 si\u0119 w powietrzu po zbyt energicznym manewrze nad macierzystym lotniskiem. Obowi\u0105zki dow\u00f3dcy jednostki obj\u0105\u0142 jako czasowo pe\u0142ni\u0105cy obowi\u0105zki, dotychczasowy szef sztabu kpt. mar. dypl. Czes\u0142aw G\u0142uszcz.<\/p>\n\n\n\n Jednak czasowe problemy nie wstrzyma\u0142y szkolenia. Do zakresu zada\u0144 jednostki dosz\u0142y: wykrywanie okr\u0119t\u00f3w przeciwnika i naprowadzanie grup uderzeniowych, fotografowanie z powietrza, wreszcie holowanie r\u0119kawa do strzela\u0144 przeciwlotniczych okr\u0119t\u00f3w. W grudniu 1959 roku, jednostka zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do sta\u0142ego dy\u017curowania w \u201eAlarmowym Zespole Ratowniczym MW” utrzymuj\u0105c jedn\u0105 za\u0142og\u0119 w sta\u0142ej gotowo\u015bci do niesienia pomocy okr\u0119tom na Ba\u0142tyku.<\/p>\n\n\n\n W 1959 roku, po raz kolejny zorganizowano z okazji \u015bwi\u0119ta komunistycznego wielk\u0105 defilad\u0119 lotnicz\u0105. Nie mog\u0142o na niej zabrakn\u0105\u0107 tak\u017ce bombowc\u00f3w typu I\u0142-28. Do defilady swoje bombowce wystawi\u0142y wszystkie jednostki dysponuj\u0105ce tymi samolotami. W dniu 22 lipca 1959 roku, zaprezentowano du\u017cy romb z\u0142o\u017cony z 16 samolot\u00f3w I\u0142-28 oraz kolumn\u0119 pi\u0119ciu romb\u00f3w po 4 samoloty. \u0141\u0105cznie w powietrzu pokazano 36 samolot\u00f3w I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n Wersja I\u0142-28 E; Na pocz\u0105tku 60-lat, I\u0142-28 przestawa\u0142y ju\u017c odpowiada\u0107 wymaganiom stawianym samolotom bombowym i przeznaczono je do zada\u0144 rozpoznawczych. Jednostki bombowe przekszta\u0142cono w pu\u0142ki rozpoznawcze. I tak 7. PLB i 33. PLB zmieni\u0142y swoje nazwy na pu\u0142ki lotnictwa rozpoznania operacyjnego, a numeracja pozosta\u0142a bez zmian. W po\u0142owie 60-lat, kupiono w CCCP komplety aparatury walki elektronicznej i 10 polskich I\u0142-28 przerobiono na samoloty WRE oznaczane I\u0142-28 E. Ka\u017cdy komplet wyposa\u017cony by\u0142 w stacj\u0119 rozpoznania radiotechnicznego SRS-2 lub SRS-3 oraz stacj\u0119 aktywnych zak\u0142\u00f3ce\u0144 elektronicznych SPS-2 lub wyrzutnik ci\u0119tej folii metalizowanej ASO-28 (popularna \u201esieczkarnia\u201d).<\/p>\n\n\n\n Samoloty I\u0142-28 E s\u0142u\u017cy\u0142y w 33. PLRO (pu\u0142ku lotnictwa rozpoznania operacyjnego) w Powidzu. Ju\u017c od 60-lat, poszukiwano nast\u0119pcy samolotu I\u0142-28. Rozwa\u017cano zakup nadd\u017awi\u0119kowych Jak-27, a p\u00f3\u017aniej Jak-28. Ale dok\u0142adniejsze analizy pokazywa\u0142y, \u017ce nie mia\u0142y one znacz\u0105cej przewagi nad I\u0142-28. Dopiero w 1974 roku, Polskie Lotnictwo Wojskowe doczeka\u0142o si\u0119 nast\u0119pcy I\u0142-28. By\u0142 nim samolot my\u015bliwsko-bombowy Su-20.<\/p>\n\n\n\n W 1966 roku, nad Warszaw\u0105 pokazano najbardziej z\u0142o\u017con\u0105 figur\u0119: or\u0142a sk\u0142adaj\u0105cego si\u0119 z 33 I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n Lepsze wyszkolenie personelu 15. SELR spowodowa\u0142o przesuni\u0119cie ci\u0119\u017caru wykonywanych zada\u0144. Od 1961 roku, wszystkie loty na wsp\u00f3\u0142dzia\u0142anie w morzu zacz\u0119to traktowa\u0107 jako taktyczno – bojowe, a od maja do ko\u0144ca pa\u017adziernika 1961 roku, 70% lot\u00f3w wykonywano nad morzem. Jako\u015b\u0107 wykonywanych lot\u00f3w i rozpozna\u0144 ustawicznie wzrasta\u0142a. Wszystkie za\u0142ogi zosta\u0142y dopuszczone do wykonywania lot\u00f3w w nocy, w trudnych warunkach atmosferycznych. Coraz cz\u0119\u015bciej za\u0142ogi wsp\u00f3\u0142dzia\u0142a\u0142y z okr\u0119tami na morzu (w tym tak\u017ce z Marynark\u0105 Wojenn\u0105 NRD) i lotnictwem my\u015bliwsko-szturmowym. We wrze\u015bniu 1961 roku, jedna z za\u0142\u00f3g eskadry po raz pierwszy bra\u0142a udzia\u0142 w zawodach Lotnictwa Rozpoznawczego WL i OPL OK, co pozwoli\u0142o zdoby\u0107 nowe do\u015bwiadczenie w lotach rozpoznawczych na korzy\u015b\u0107 wojsk l\u0105dowych i innych rodzaj\u00f3w lotnictwa, oraz zwalczania cel\u00f3w naziemnych.<\/p>\n\n\n\n W 1962 roku, rozpocz\u0119to szkolenie za\u0142\u00f3g na samolotach I\u0142-28 na potrzeby Eskadry Holowniczej. W sierpniu 1962 roku, obie jednostki lotnicze z Siemirowic (dzia\u0142aj\u0105c jednak z lotniska S\u0142upsk) uczestniczy\u0142y w dwustronnych \u0107wiczeniach sojuszniczych flot.<\/p>\n\n\n\n W 1964 roku, podj\u0119to dzia\u0142ania zmierzaj\u0105ce do zwi\u0119kszenia mo\u017cliwo\u015bci foto-rozpoznania. Przeprowadzono pomy\u015blne pr\u00f3by fotografowania przy pomocy nowoczesnych aparat\u00f3w szczelinowych, wykonuj\u0105c zdj\u0119cia na ma\u0142ej wysoko\u015bci i przy du\u017cej pr\u0119dko\u015bci. Do Eskadry przybyli przedstawiciele \u00f3wczesnego Inspektoratu Lotnictwa w celu analizy i wymiany do\u015bwiadcze\u0144 z zakresu obr\u00f3bki i fotografowania na materia\u0142ach barwnych, pracuj\u0105cych w podczerwieni i strefowo – spektralnych. Odby\u0142o si\u0119 r\u00f3wnie\u017c \u0107wiczenie na wsp\u00f3\u0142dzia\u0142anie z Brygad\u0105 Kutr\u00f3w Torpedowych i lotnictwem my\u015bliwsko – szturmowym w zakresie wykrycia i naprowadzania w\u0142asnych grup uderzeniowych na wykryte okr\u0119ty.<\/p>\n\n\n\n Zdarza\u0142y si\u0119 te\u017c prawdziwe loty bojowe, maj\u0105ce na celu wykrycie i rozpoznanie okr\u0119t\u00f3w wywiadu elektronicznego pa\u0144stw NATO, operuj\u0105cych na granicy polskich w\u00f3d terytorialnych. W powietrzu napotykano tak\u017ce obce samoloty, szczeg\u00f3lnie Atlantic Bundesmarine (Kriegsmarine), co zazwyczaj by\u0142o okazj\u0105 do wzajemnego wzbogacenia albumu s\u0142u\u017cbowych fotografii. W\u015br\u00f3d \u0107wicze\u0144 tego okresu zwracaj\u0105 uwag\u0119 dzia\u0142ania w pozorowanych warunkach u\u017cycia broni j\u0105drowej, ze szczeg\u00f3lnym naciskiem na procedury dezaktywacji ludzi i sprz\u0119tu.<\/p>\n\n\n\n Urozmaiceniem rytmu szkole\u0144 by\u0142y pokazy i defilady lotnicze. Szczeg\u00f3lnie pami\u0119tne by\u0142y obchody \u015awi\u0119ta Morza w 1965 roku, kiedy pokazano szyk z\u0142o\u017cony z jednego I\u0142-28, kt\u00f3remu towarzyszy\u0142y cztery PZL TS-11 \u201eIskra\u201d przyby\u0142e z Radomia. Lotnictwo MW zademonstrowa\u0142o te\u017c tafl\u0119 I\u0142-28 i kotwic\u0119 z\u0142o\u017con\u0105 z samolot\u00f3w PZL Lim. Niezwyk\u0142ym widowiskiem by\u0142a wieczorna iluminacja okr\u0119t\u00f3w stoj\u0105cych na redzie gdy\u0144skiego portu, przy pomocy bomb o\u015bwietlaj\u0105cych zrzuconych z samolot\u00f3w I\u0142-28.<\/p>\n\n\n\n W 1966 roku, pojawi\u0142a si\u0119 potrzeba reorganizacji Eskadry. Dotychczasowy sprz\u0119t stopniowo si\u0119 zu\u017cywa\u0142, a na zast\u0105pienie samolot\u00f3w I\u0142-28, nowoczesnymi samolotami nie by\u0142o plan\u00f3w. W tej sytuacji przyj\u0119to rozwi\u0105zanie dora\u017ane, czyli wprowadzenie na uzbrojenie, z pocz\u0105tkiem 1967 roku, samolot\u00f3w rozpoznania taktycznego z rodziny SB Lim-2. W konsekwencji jednostka, przemianowana na 15. Eskadr\u0119 Lotnictwa Rozpoznawczego MW, rozros\u0142a si\u0119 ilo\u015bciowo, ale nie rozwin\u0119\u0142a si\u0119 jako\u015bciowo. Powo\u0142ane do \u017cycia trzy klucze lotnicze na samolotach UTI MiG \u201315 Art (SB Lim-2 A) Pierwsze samoloty \u201eArt.-y” przyby\u0142y do Siemirowic w pa\u017adzierniku 1967 roku.<\/p>\n\n\n\n Tymczasem zbli\u017ca\u0142 si\u0119 kres epoki samolot\u00f3w I\u0142-28. W dniu 29 grudnia 1977 roku, uroczy\u015bcie zako\u0144czono eksploatacj\u0119 bojow\u0105 I\u0142-28 w Polskich Wojskach Lotniczych. Szkolenie na nich zako\u0144czono 27 sierpnia 1978 roku. W dniu 23 grudnia 1978 roku, zako\u0144czono eksploatacj\u0119 samolot\u00f3w I\u0142-28 w Lotnictwie Marynarki Wojennej, a dok\u0142adnie w 15. ELR (SELR) w Siemirowicach. W dniu 2 pa\u017adziernika 1979 roku, mia\u0142y miejsce ostatnie w Polsce loty samolot\u00f3w I\u0142-28 lotnik\u00f3w morskich, a dok\u0142adnie 19. EH w S\u0142upsku. Oficjalnie ostatnim lotem by\u0142 lot wykonany na poligon w Nadarzycach. Kilka samolot\u00f3w ze S\u0142upska (co najmniej 4 maszyny) przelecia\u0142o do Nadarzyc, gdzie s\u0142u\u017cy\u0142y jako cele naziemne na poligonie. W kolejnych miesi\u0105cach pozosta\u0142e sprawne I\u0142-28 rozprowadzono na lotniska w ca\u0142ej Polsce, z przeznaczeniem jako cele na poligonach lub jako eksponaty do muze\u00f3w i zbior\u00f3w wojskowych. Niestety, mimo zapotrzebowania, ten dobry w swoich latach samolot nie doczeka\u0142 si\u0119 nast\u0119pcy.<\/p>\n\n\n\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ko\u0142obrzeg 2024-11-16 Iljuszyn I\u0142-28 nb 52. Egzemplarz w zbiorach Muzeum Or\u0119\u017ca Polskiego s\u0142u\u017cy\u0142 do 1978 roku, w jednostce wojskowej nr 2571 w S\u0142upsku, gdzie nosi\u0142 nb 64. Ale w Polskim Lotnictwie by\u0142 samolot I\u0142-28 nb 52. Samolot mia\u0142 nr seryjny 2113. Dostarczony by\u0142 do Modlina w 1954 roku, do 35. PLB. Natomiast I\u0142-28 nb 64 […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":6331,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[39],"tags":[],"class_list":["post-6330","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-samoloty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6330","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6330"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6330\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6335,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6330\/revisions\/6335"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/6331"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6330"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6330"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6330"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/polot.net\/wp-content\/uploads\/2024\/11\/Iljuszyn-Il-28-nb-52.-2024-rok.-Zdjecie-Karol-Placha-Hetman01-1024x639.png\")
![\"\"](\"https:\/\/polot.net\/wp-content\/uploads\/2024\/11\/Iljuszyn-Il-28-nb-52.-2024-rok.-Zdjecie-Karol-Placha-Hetman02-1024x643.png\")
![\"\"](\"https:\/\/polot.net\/wp-content\/uploads\/2024\/11\/Iljuszyn-Il-28-nb-52.-2024-rok.-Zdjecie-Karol-Placha-Hetman03-1024x643.png\")
![\"\"](\"https:\/\/polot.net\/wp-content\/uploads\/2024\/11\/Iljuszyn-Il-28-nb-52.-2024-rok.-Zdjecie-Karol-Placha-Hetman04-1024x643.png\")
I\u0142-28 w Wojsku Polskim. 1952 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
1953 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
1954 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
1955 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
1956 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
1957 rok.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
1958 roku.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
1959 roku.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
1960-1970.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
15. SELR, 19. EH.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
1970-1979.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n