Prace nad \u015bmig\u0142owcem przystosowanym do d\u0142ugotrwa\u0142ego operowania nad morzem w zespole Micha\u0142a Mila rozpocz\u0119to w 1968 roku. \u015amig\u0142owiec mia\u0142 mie\u0107 zdolno\u015b\u0107 do l\u0105dowania i startu z powierzchni wody. Punktem wyj\u015bcia by\u0142 \u015bmig\u0142owiec Mi-8. Doln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 kad\u0142uba przebudowano, nadaj\u0105c jej kszta\u0142t bezredanowej \u0142odzi. Po bokach kad\u0142uba umieszczono pojemniki mieszcz\u0105ce nape\u0142niane powietrzem p\u0142ywaki, kt\u00f3re zapewniaj\u0105 lepsz\u0105 stabilno\u015b\u0107 na wodzie. Pod przedni\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 kad\u0142uba umieszczono op\u0142ywow\u0105 os\u0142on\u0119, kt\u00f3ra mie\u015bci anten\u0119 stacji radiolokacyjnej I-2M.<\/p>\n W \u015bmig\u0142owcu zastosowano czteropunktowe podwozie. Przednie podw\u00f3jne z pojedynczymi ko\u0142ami, chowane do kad\u0142uba. Tylne dwugoleniowe z podw\u00f3jnymi ko\u0142ami na wsp\u00f3lnej osi, chowane do dodatkowych gondoli, w ty\u0142. Pierwsze \u015bmig\u0142owce mia\u0142y komory podwozia zamykane klapami, z kt\u00f3rych p\u00f3\u017aniej zrezygnowano. Uzupe\u0142nieniem podwozia jest tylny, resorowany zderzak z niewielkim p\u0142ywakiem, o pojemno\u015bci 0,185 m sze\u015bciennych. \u015amig\u0142owiec mo\u017ce wodowa\u0107 przy stanie morza 2 stopnie w skali Beauforta i przy pr\u0119dko\u015bci wiatru do 10 m\/s.<\/p>\n Pierwszy prototyp oznaczony W-14 zosta\u0142 oblatany w 1973 roku. Ma on zesp\u00f3\u0142 nap\u0119dowy z\u0142o\u017cony z dw\u00f3ch silnik\u00f3w TW2-117A. Kolejne prototypy otrzyma\u0142y ju\u017c silniki nowej generacji TW3-117M, o mocy nominalnej 2 x 1 435 kW i mocy maksymalnej 2 x 1 635 kW. Nowe silniki wyposa\u017cone s\u0105 w pneumatyczn\u0105 instalacj\u0119 rozruchow\u0105. Sk\u0142ada si\u0119 ona z APU o oznaczeniu AI-9W, uruchamianego elektrycznie. Spr\u0119\u017cone powietrze (gazy) podawane jest do spr\u0119\u017carki silnika TW3-117M i w ten spos\u00f3b wprawia j\u0105 w ruch. Silnik TW3-117 jest l\u017cejszy od silnika TW2-117 i ma mas\u0119 zaledwie 280 kg. Silnik TW2-117 ma mas\u0119 335 kg.<\/p>\n \u015amig\u0142o ogonowe przeniesiono z prawej strony belki ogonowej na lew\u0105. Z uwagi na wi\u0119ksz\u0105 moc zespo\u0142u nap\u0119dowego opracowano now\u0105 przek\u0142adni\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 WR-14, nowy wa\u0142 w belce ogonowej i now\u0105 przek\u0142adni\u0119 ogonow\u0105.<\/p>\n \u015amig\u0142owiec W-14 pod oznaczeniem Mi-14 skierowano do produkcji seryjnej w 1975 roku. Budowano je w trzech podstawowych wersjach. Pierwszy to Mi-14 PS (\u043f\u043e\u0438\u0441\u043a\u043e\u0432\u043e-\u0441\u043f\u0430\u0441\u0430\u0442\u0435\u043b\u044c\u043d\u044b\u0439, poszukiwawczo-ratowniczy) do zada\u0144 poszukiwawczo-ratowniczych. Zabiera na pok\u0142ad 10 sztuk tratw ratunkowych, pneumatycznych, a ka\u017cda z nich zabiera na pok\u0142ad 20-os\u00f3b. \u015amig\u0142owiec ma wyci\u0105gark\u0119 z koszem, kt\u00f3ry jednorazowo mo\u017ce zabra\u0107 3-osoby. Na pok\u0142ad mo\u017cna przyj\u0105\u0107 10 rozbitk\u00f3w. Pozosta\u0142ych rozbitk\u00f3w mo\u017cna holowa\u0107 na tratwach za \u015bmig\u0142owcem. W tyle kad\u0142uba umieszczono okno dla obserwacji tylnej p\u00f3\u0142sfery za \u015bmig\u0142owcem. W nowszych wersjach liczb\u0119 tylnych okien zwi\u0119kszono trzech.<\/p>\n Drugi to Mi-14 P\u0141 (protiwo\u0142odocznyj) do zawalczenia okr\u0119t\u00f3w podwodnych. \u015amig\u0142owiec ma specjalne wyposa\u017cenie – system Kalmar. W jego sk\u0142ad wchodz\u0105: Magnetometr APM-60, stacja hydroakustyczna Oka-2, kt\u00f3rej sonda znajduje si\u0119 pod tyln\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 kad\u0142uba i belka ogonow\u0105. Oba urz\u0105dzenia do pracy s\u0105 opuszczane w trakcie lotu na linkach. Komor\u0119 bombow\u0105 umieszczono w spodzie kad\u0142uba mi\u0119dzy zbiornikami paliwa. Uzbrojenie sk\u0142ada si\u0119 z bomb lotniczych, bomb g\u0142\u0119binowych i torped. \u0141adownia \u015bmig\u0142owca podzielona jest na dwa przedzia\u0142y. W przednim umieszczono stanowisko operatora. Jest tam ekran stacji radiolokacyjnej i bloki wyposa\u017cenia elektronicznego. W tylnej cz\u0119\u015bci umieszczono dodatkowy zbiornik paliwa o pojemno\u015bci 500 litr\u00f3w. Jest tam tak\u017ce \u0142\u00f3dka ratownicza \u0141AS-5S. \u0141\u00f3dka ta jest na wyposa\u017ceniu wszystkich \u015bmig\u0142owc\u00f3w Mi-14.<\/p>\n Trzeci to Mi-14 BT (buksirtralszczik) do zada\u0144 holowniczo-tra\u0142owych. \u015amig\u0142owiec zewn\u0119trznie podobny jest do wersji Mi-14 PS i przeznaczony jest do likwidacji p\u00f3l minowych. \u015amig\u0142owiec ma wyci\u0105gark\u0119, kt\u00f3ra mo\u017ce holowa\u0107 r\u00f3\u017cne typy tra\u0142\u00f3w. W tylnej cz\u0119\u015bci kad\u0142uba umieszczono okno, przez kt\u00f3re operator tra\u0142u obserwuje efekty pracy tra\u0142u i obs\u0142uguje wyci\u0105gark\u0119. \u015amig\u0142owiec mo\u017ce by\u0107 wykorzystany do holowania rozbitk\u00f3w na tratwach ratunkowych lub ma\u0142ych \u0142odzi.<\/p>\n \u015amig\u0142owce Mi-14 najpierw wesz\u0142y na wyposa\u017cenie wojska CCCP, a nast\u0119pnie NRD, Bu\u0142garii, Rumuni, Jugos\u0142awii, Kuby, Libii i Syrii.<\/p>\n \u015amig\u0142owce Mi-14 maj\u0105 tak\u017ce swoje wady. S\u0105 problemy z uszczelnieniem kad\u0142ub\u00f3w przed dostaniem si\u0119 do wn\u0119trza wody. W zwi\u0105zku z tym, wodowanie odbywa si\u0119 tylko w sytuacjach awaryjnych.<\/p>\n Wed\u0142ug dost\u0119pnych informacji zbudowano zaledwie 230 sztuk \u015bmig\u0142owc\u00f3w Mi-14. Jednak co par\u0119 lat od\u017cywaj\u0105 plany ponownego podj\u0119cia produkcji seryjnej \u015bmig\u0142owc\u00f3w Mi-14.<\/p>\n W 1981 roku, kupiono \u015bmig\u0142owce Mi-14 dla Wojska Polskiego. Nabyto dwie wersje: Mi-14 P\u0141 i Mi-14 PS.<\/p>\n Na \u015bmig\u0142owcach Mi-14 P\u0141 namalowano szachownice bia\u0142o-czerwone (tak\u017ce od do\u0142u) oraz god\u0142o w postaci uskrzydlonego aligatora, kt\u00f3ry niesie dwie bomby. Na \u015bmig\u0142owcach Mi-14 PS namalowano szachownice bia\u0142o-czerwone (tak\u017ce od do\u0142u) oraz krzy\u017c malta\u0144ski, delfin i ko\u0142o ratunkowe.<\/p>\n \u015amig\u0142owce Mi-14 mia\u0142 lepsze wyposa\u017cenie ni\u017c Mi-8, kt\u00f3re pozwala na lot w trudnych warunkach pogodowych i w nocy. W wyposa\u017ceniu jest radiostacja R-842M, radiostacja R-860, radiop\u00f3\u0142kompas ARK-9, radiop\u00f3\u0142kompas ARK-2U, radiowysoko\u015bciomierz RW-3, system nawigacji z dopplerowskim miernikiem pr\u0119dko\u015bci i k\u0105ta znoszenia DISS-15, urz\u0105dzenie zapytuj\u0105co-odzweowe IFF, rozm\u00f3wnica pok\u0142adowa SPU-7.<\/p>\n Stacja radiolokacyjna pozwala wykry\u0107 obiekty na powierzchni wody.<\/p>\n Autopilot czterokana\u0142owy, kt\u00f3ry umo\u017cliwia zaplanowanie prostej trasy, a tak\u017ce mo\u017cliwo\u015b\u0107 zawisu bez udzia\u0142u pilot\u00f3w.<\/p>\n Za\u0142oga \u015bmig\u0142owca Mi-14 dysponuje specjalnymi kombinezonami, kt\u00f3re mia\u0142y gwarantowa\u0107 utrzymanie cz\u0142owieka na powierzchni wody minimum 24 godziny bez utraty ciep\u0142a, przy temperaturze wody 5 stopni Celsjusza. Maj\u0105 one pomara\u0144czowy kolor i powszechnie by\u0142y stosowane w Polsce od 1985 roku.<\/p>\n Na pocz\u0105tku XX wieku w Wojsku Polskim (Marynarce Wojennej) by\u0142o 10 sztuk Mi-14 P\u0141 oraz 3 sztuki Mi-14 PS.<\/p>\n Oceniono w\u00f3wczas, \u017ce \u015bmig\u0142owce Mi-8, Mi-17, Mi-14, Mi-24 maj\u0105 wiele wsp\u00f3lnych system\u00f3w. Dlatego logiczne by\u0142oby wyd\u0142u\u017cenie eksploatacji \u015bmig\u0142owc\u00f3w poza 2008 rok, kiedy teoretycznie powinny zosta\u0107 spisane ze stanu. B\u0119d\u0105ce w\u00f3wczas na rynku, nowe \u015bmig\u0142owce-amfibie dla naszego kraju by\u0142y bardzo drogie. W teorii, korzystne by\u0142oby zgromadzenie \u015bmig\u0142owc\u00f3w Mi-14 w jednej bazie. Jednak d\u0142ugo\u015b\u0107 Polskiego wybrze\u017ca jest tak znaczna, \u017ce aby nie\u015b\u0107 pomoc i podj\u0105\u0107 dzia\u0142ania przeciw agresorowi w rozs\u0105dnym czasie, nale\u017cy mie\u0107 trzy bazy: Gdynia, S\u0142upsk i Ko\u0142obrzeg. Z r\u00f3\u017cnych wzgl\u0119d\u00f3w po przyst\u0105pieniu Polski do NATO utrzymano bazy w: Gdyni, Siemirowicach i Dar\u0142owie.<\/p>\n Polskie \u015bmig\u0142owce Mi-14 nie by\u0142y przystosowane do wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania z si\u0142ami NATO. Trzeba by\u0142o je odpowiednio doposa\u017cy\u0107: 1 \u0142\u0105czno\u015b\u0107 jawna i niejawna zgodna z wymogami NATO i ICAO. 2 integracja system\u00f3w pok\u0142adowych; pilota\u017cowo-nawigacyjno-taktycznych. 3 nowe systemy sterowania uzbrojeniem. 4 zastosowanie system\u00f3w nocnego widzenia. 5 doposa\u017cenie w systemy ostrzegania i samoobrony.<\/p>\n \u015amig\u0142owce Mi-14 P\u0141 i Mi-14 PS r\u00f3\u017cn\u0105 si\u0119 przede wszystkim wyposa\u017ceniem. Jednak s\u0105 tak\u017ce r\u00f3\u017cnice w p\u0142atowcu. Oba \u015bmig\u0142owce maj\u0105 drzwi wej\u015bciowe w lewej burcie, jednak w wersji P\u0141 s\u0105 one w\u0105skie, a w wersji PS du\u017co szersze.<\/p>\n Wirnik no\u015bny \u015bmig\u0142owca Mi-14 zosta\u0142 zaadoptowany ze \u015bmig\u0142owca Mi-8. \u015arednica wirnika to 21,294 m, powierzchnia ko\u0142a p\u0119dnego 356 m kwadratowych. Wirnik pi\u0119cio-\u0142opatowy, wykonany ze stop\u00f3w aluminium. Wirnik no\u015bny sk\u0142ada si\u0119 z 5 \u0142opat, piasty, t\u0142umik\u00f3w, przegub\u00f3w oraz instalacji przeciwoblodzeniowej. \u0141opata ma obrys prostok\u0105tny. Elementem no\u015bnym \u0142opaty jest d\u017awigar wykonany ze stopu aluminiowego w postaci belki, profilu zamkni\u0119tego, o sta\u0142ym przekroju. Na d\u017awigar nasuni\u0119te s\u0105 sekcje z wype\u0142niaczem ulowym, kt\u00f3re w liczbie 21 sztuk tworz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 sp\u0142ywow\u0105 \u0142opaty. Na ko\u0144cu \u0142opaty zamocowana jest owiewka. \u0141opata jest wyposa\u017cono w specjaln\u0105 instalacj\u0119 sygnalizacji uszkodzenia d\u017awigara. Dzia\u0142a ona na tej zasadzie, \u017ce wewn\u0119trzna przestrze\u0144 d\u017awigara wype\u0142niona jest powietrzem pod ci\u015bnieniem. W przypadku powstania w d\u017awigarze p\u0119kni\u0119cia lub naruszenia szczelno\u015bci z jakiegokolwiek innego powodu, ci\u015bnienie w jego wn\u0119trzu spada. Powoduje to odkszta\u0142cenie spr\u0119\u017cystego mieszka, kt\u00f3ry wypycha na powierzchni\u0119 \u0142opaty czerwony ko\u0142paczek ostrzegaj\u0105cy, widoczny z miejsca pilota. Na kraw\u0119dzi natarcia \u0142opaty zabudowane s\u0105 elementy grzejne, wchodz\u0105ce w sk\u0142ad instalacji przeciwoblodzeniowej \u015bmig\u0142owca. Piasta wirnika no\u015bnego przeznaczona jest do mocowania \u0142opat, przekazywania momentu obrotowego z przek\u0142adni g\u0142\u00f3wnej na \u0142opaty, jak r\u00f3wnie\u017c do przejmowania i przenoszenia si\u0142 aerodynamicznych z wirnika na kad\u0142ub \u015bmig\u0142owca. Zasadniczymi elementami piasty s\u0105: korpus piasty, jarzma po\u015brednicz\u0105ce, czopy przegub\u00f3w przekr\u0119ce\u0144, korpusy przegub\u00f3w przekr\u0119ce\u0144, d\u017awignie obrotu \u0142opat oraz t\u0142umiki hydrauliczne przegub\u00f3w odchyle\u0144. Piasta wykonana jest z wysoko-wytrzyma\u0142ej stali. W \u015brodku korpusu piasty wykonany jest otw\u00f3r z wielowypustem, za pomoc\u0105 kt\u00f3rego \u0142\u0105czy si\u0119 ona z wa\u0142em wirnika no\u015bnego. \u0141opaty mocuje si\u0119 do piasty za pomoc\u0105 przegub\u00f3w waha\u0144, odchyle\u0144 i przekr\u0119ce\u0144. Przeguby umo\u017cliwiaj\u0105 \u0142opatom wykonywanie waha\u0144 w p\u0142aszczy\u017anie pionowej i p\u0142aszczy\u017anie obrotu wirnika.<\/p>\n \u015amig\u0142o ogonowe o \u015brednicy 3,908 m. \u015amig\u0142o ogonowe jest typu ci\u0105gn\u0105cego, sk\u0142ada si\u0119 z piasty i trzech \u0142opat. \u0141opata ma konstrukcj\u0119 ca\u0142kowicie metalow\u0105, kt\u00f3rej g\u0142\u00f3wnym elementem jest d\u017awigar wykonany z odkuwki aluminiowej. Cz\u0119\u015b\u0107 sp\u0142ywow\u0105 \u0142opaty tworzy pojedyncza sekcja z wype\u0142niaczem ulowym, przyklejona do tylnej \u015bcianki d\u017awigara. Zewn\u0119trzna powierzchnia takiego elementu oklejona jest dwoma warstwami tkaniny szklanej. Na kraw\u0119dzi natarcia \u0142opaty naklejony jest element grzejny elektrycznej instalacji przeciwoblodzeniowej.<\/p>\n D\u0142ugo\u015b\u0107 18,376 m (59 ft 7 in). D\u0142ugo\u015b\u0107 ca\u0142kowita 25,315 m. Szeroko\u015b\u0107 3,84 m. Wysoko\u015b\u0107 6,936 m (18 ft 6 in). Wysoko\u015b\u0107 bez \u015bmig\u0142a ogonowego 5,332 m. \u015arednica wirnika no\u015bnego 21,294 m (69 ft 10 in). Powierzchnia wirnika no\u015bnego 356 m\u00b2 (3,832 ft\u00b2). \u015arednica \u015bmig\u0142a ogonowego 3,908 m. Masa w\u0142asna 7 000 kg. Masa maksymalna 14 000 kg. Masa \u0142adunku zewn\u0119trznego 3 000 kg. Paliwo 2 615 – 3\u00a0700 litr\u00f3w. Pr\u0119dko\u015b\u0107 maksymalna 230 km\/h. Pr\u0119dko\u015b\u0107 przelotowa 220 km\/h. Zasi\u0119g maksymalny 700 km. Zasi\u0119g do przebazowania 1 135 km. Pu\u0142ap zawisu 1 600 m. Pu\u0142ap operacyjny 4\u00a0000 m. Czas lotu maksymalny 6 godzin.<\/p>\n W 1981 roku, dla Polskiej Marynarki Wojennej zakupiono wersje Mi-14 P\u0141 i Mi-14 PS. Na pocz\u0105tku XX wieku w Wojsku Polskim (Marynarce Wojennej) by\u0142o 10 sztuk Mi-14 P\u0141 oraz 3 sztuki Mi-14 PS.<\/p>\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Prace nad \u015bmig\u0142owcem przystosowanym do d\u0142ugotrwa\u0142ego operowania nad morzem w zespole Micha\u0142a Mila rozpocz\u0119to w 1968 roku. \u015amig\u0142owiec mia\u0142 mie\u0107 zdolno\u015b\u0107 do l\u0105dowania i startu z powierzchni wody. Punktem wyj\u015bcia by\u0142 \u015bmig\u0142owiec Mi-8. Doln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 kad\u0142uba przebudowano, nadaj\u0105c jej kszta\u0142t bezredanowej \u0142odzi. Po bokach kad\u0142uba umieszczono pojemniki mieszcz\u0105ce nape\u0142niane powietrzem p\u0142ywaki, kt\u00f3re zapewniaj\u0105 lepsz\u0105 stabilno\u015b\u0107 na wodzie. Pod przedni\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 kad\u0142uba umieszczono op\u0142ywow\u0105 os\u0142on\u0119, kt\u00f3ra mie\u015bci anten\u0119 stacji radiolokacyjnej I-2M.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[35],"tags":[],"class_list":["post-605","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-smiglowce"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/605","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=605"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/605\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4106,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/605\/revisions\/4106"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=605"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=605"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=605"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}Rozw\u00f3j konstrukcji Mil Mi-14.<\/h3>\n
Mi-14 w Polsce.<\/h3>\n
Konstrukcja Mil Mi-14<\/h2>\n
Wirnik no\u015bny \u015bmig\u0142owca Mi-14.<\/h3>\n
\u015amig\u0142o ogonowe.<\/h3>\n
Dane T-T Mil Mi-14 P\u0141:<\/h3>\n
Zestawienie<\/h2>\n