Celem zmian by\u0142o zapewnienie realizacji podstawowego zadania OSL, to znaczy wyszkolenia w mo\u017cliwie najkr\u00f3tszym czasie stosunkowo licznej, dostatecznie przygotowanej kadry lotniczej. Ponownie zwi\u0119kszono liczb\u0119 przyjmowanych kandydat\u00f3w.\u00a0Niestety, skr\u00f3cono okres szkolenia podchor\u0105\u017cych do jednego i dw\u00f3ch lat, z poprzednich dw\u00f3ch i trzech lat. Zredukowano r\u00f3wnie\u017c program kszta\u0142cenia teoretycznego do niezb\u0119dnego minimum. W wytycznych z MON napisano, aby uczy\u0107 podchor\u0105\u017cych tego, co jest konieczne na wojnie i jak si\u0119 wymaga na wojnie. Potwierdza to tez\u0119 skrywan\u0105 przez komunist\u00f3w i postkomunist\u00f3w, nawet do chwili obecnej, \u017ce CCCP zawsze szykowa\u0142 si\u0119 do wojny i to wojny zaczepnej. W 2008 roku, jeden z kremlowskich genera\u0142\u00f3w potwierdzi\u0142, \u017ce Moskwa nigdy nie zrezygnuje z wykonania uderzenia, jako pierwsza, nawet j\u0105drowego.<\/p>\n
Nab\u00f3r kandydat\u00f3w do Szko\u0142y w Wojskowych Komendach Uzupe\u0142nie\u0144 trwa\u0142 niemal ca\u0142y rok. Od 1950 roku, szkolenie nowego rocznika starano si\u0119 rozpoczyna\u0107 w dniu 25 wrze\u015bnia. Szko\u0142a rozros\u0142a si\u0119 z 4 Eskadr ( Kompani ) skupionych w jednym batalionie podchor\u0105\u017cych, do 9 Eskadr ( Kompani ) w dw\u00f3ch batalionach. Cech\u0105 charakterystyczn\u0105 tego okresu by\u0142o zwi\u0119kszenie tempa szkolenia praktycznego w powietrzu, przy ograniczeniu do niezb\u0119dnego minimum kszta\u0142cenia teoretycznego. Nigdzie nie pad\u0142o takie stwierdzenie, ale my je napiszemy \u2013 By\u0142o to szkolenie typowo wojenne. I co istotne, taki tryb szkolenia narzuci\u0142 nam Kreml.<\/p>\n
1950 rok.<\/h3>\n
W dniu 4 lutego 1950 roku, wydano pierwsz\u0105 po wojnie Ustaw\u0119 o powszechnym obowi\u0105zku wojskowym. Ustawa unormowa\u0142a mi\u0119dzy innymi czas s\u0142u\u017cby \u017co\u0142nierzy s\u0142u\u017cby zasadniczej; 2 lata w Wojskach Obrony Przeciwlotniczej, 3 lata w Wojskach Lotniczych.<\/p>\n
W 1950 roku, w D\u0119blinie by\u0142y prawdopodobnie trzy promocje. Jedna z nich odby\u0142a si\u0119 we wrze\u015bniu 1950 roku, a aktu dokona\u0142 Aleksander Romeyko.<\/p>\n
1951 rok.<\/h3>\n
W maju 1951 roku, nast\u0105pi\u0142o rozdzielenie Szko\u0142y na dwie niezale\u017cne szko\u0142y. Oficerska Szko\u0142a Lotnicza Nr 4 w D\u0119blinie i Oficerska Szko\u0142a Lotnicza Nr 5 w Radomiu. Przy czym Szko\u0142a w Radomiu szkoli\u0142a pilot\u00f3w samolot\u00f3w my\u015bliwskich, przysz\u0142ych pilot\u00f3w my\u015bliwc\u00f3w Jak-23, MiG-15. Lotnisko w Radomiu by\u0142o miejscem gdzie montowano samoloty Jak-23 przywo\u017cone do Polski kolej\u0105 w skrzyniach z CCCP. Natomiast Szko\u0142a w D\u0119blinie kszta\u0142ci\u0142a pilot\u00f3w na samoloty bombowe, szturmowe i \u0142\u0105cznikowo-transportowe.<\/p>\n
Oficjalnie od dnia 1 maja 1951 roku, dzia\u0142a\u0142a Szko\u0142a Lotnicza Nr 5 w Radomiu, kt\u00f3ra nieco p\u00f3\u017aniej otrzyma\u0142a imi\u0119 \u201eFranciszka \u017bwirki i Stanis\u0142awa Wigury\u201d.<\/p>\n
W obu szko\u0142ach rozbudowano baz\u0119 dydaktyczn\u0105 oraz wybudowano twarde (betonowe) drogi startowe. W D\u0119blinie now\u0105 RWY o nawierzchni betonowej oddano do u\u017cytku w 1953 roku. Mia\u0142a ona wymiary 1 850 m x 40 m. Dopiero w kolejnych latach RWY zosta\u0142a powi\u0119kszona. Zbudowano tak\u017ce drogi ko\u0142owania i indywidualne stanowiska postojowe (stojanki), tak\u017ce z nawierzchni\u0105 betonow\u0105. W tym okresie gruntowny remont przeszed\u0142 tak\u017ce pa\u0142ac, odzyskuj\u0105c dawn\u0105 \u015bwietno\u015b\u0107.<\/p>\n
Z dost\u0119pnych przekaz\u00f3w ustnych wynika, \u017ce w \u201eSzkole Orl\u0105t\u201d by\u0142o spora grupa \u017co\u0142nierzy rosyjskich. Jednak wed\u0142ug jednego z adwersarzy; \u201eW omawianym okresie nie by\u0142o w OSL w D\u0119blinie ani jednego rosyjskiego wyk\u0142adowcy. W ca\u0142ej Szkole by\u0142o tylko trzech Rosjan. Byli to: 1\/ Dyrektor Wydzia\u0142u Wyszkolenia pp\u0142k obs. Niggof. By\u0142 cz\u0142owiekiem o wysokiej kulturze osobistej. Nosi\u0142 polski mundur lotniczy i z\u0142ot\u0105 gap\u0119 obserwatora. Nowo przyj\u0119tych uczy\u0142 owija\u0107 stopy onucami. 2\/ Dow\u00f3dca II Eskadry Szkolnej mjr Aleksiejenko. Nie widzia\u0142 \u015bwiata poza silnikami lotniczymi. Wraz ze swoimi mechanikami stale grzeba\u0142 w rozbebeszonych silnikach Peszek. Chodzi\u0142 w utyt\u0142anej smarami kufajce. Do opieki nad podchor\u0105\u017cymi ze swojej eskadry wyznacza\u0142 instruktor\u00f3w. 3\/ Zast\u0119pca Komendanta Szko\u0142y ds. pilota\u017cu p\u0142k pil. Miko\u0142aj Lebiediew. By\u0142 na og\u00f3\u0142 ma\u0142o widoczny na terenie Szko\u0142y. Czasami wyci\u0105ga\u0142 z hangaru swojego Jaka 9 -tego (podobno dosta\u0142 go w prezencie od Stalina) i kr\u0119ci\u0142 na nim zwariowane akrobacj\u0119. W tym czasie przerywano wszystkie loty.\u201d<\/p>\n
W 1951 roku, w Oficerskiej Szkole Lotniczej w by\u0142y trzy promocje: pierwsza w dniu 13 maja 1951 roku, druga (najliczniejsza) w po\u0142owie lipca 1951 roku i trzecia w po\u0142owie grudnia 1951 roku (promowano kilkunastu podchor\u0105\u017cych).<\/p>\n
1955 rok.<\/h3>\n
Zako\u0144czenie wojny w Korei wcale nie poprawi\u0142o sytuacji mi\u0119dzynarodowej. CCCP nie tylko posiada\u0142 ju\u017c bro\u0144 atomow\u0105, ale tak\u017ce dysponowa\u0142 samolotami do ich przenoszenia. W 1955 roku, do uk\u0142adu obronnego NATO przyj\u0119to RFN. W odpowiedzi utworzono Uk\u0142ad Warszawski. Niemal oficjalnie og\u0142oszono rozpocz\u0119cie zimnej wojny. Nast\u0105pi\u0142 skokowy wzrost mo\u017cliwo\u015bci technicznych wojsk lotniczych. Wprowadzono nowe urz\u0105dzenia elektroniczne i nowoczesne systemy kierowania i dowodzenia. To zdecydowa\u0142o o konieczno\u015bci poszerzenia program\u00f3w szkoleniowych. Wydatnie podniesiono ilo\u015b\u0107 i jako\u015b\u0107 przekazywanej podchor\u0105\u017cym wiedzy.\u00a0Przede wszystkim zwi\u0119kszono wymagania dla kandydat\u00f3w. Standardem sta\u0142o si\u0119 posiadanie przez kandydata wykszta\u0142cenia \u015bredniego z matur\u0105. Dlatego cz\u0119\u015b\u0107 oficer\u00f3w w p\u00f3\u017aniejszym okresie zdawa\u0142o matur\u0119 po rocznym kursie wykszta\u0142cenia og\u00f3lnego. W Szkole wyd\u0142u\u017cono nauk\u0119 do 2,5 roku. Szczeg\u00f3lnie zaostrzono wymagania zdrowotne i kondycyjne, co wi\u0105za\u0142o si\u0119 z trudami lot\u00f3w na samolotach odrzutowych. W efekcie oko\u0142o 50 % kandydat\u00f3w mia\u0142o odpowiednie warunki zdrowotne. Pozostali kandydaci musieli szuka\u0107 innych wojskowych specjalno\u015bci.<\/p>\n
W dniu 16 kwietnia 1955 roku, \u201eSzko\u0142a Orl\u0105t\u201d otrzyma\u0142a imi\u0119 \u201eJanka Krasickiego\u201d. Jan Krasicki dzia\u0142acz komunistyczny i m\u0142odzie\u017cowy agitator stalinowski, funkcjonariusz Komsomo\u0142u we Lwowie, nast\u0119pnie cz\u0142onek grup dywersyjnych, cz\u0142onek Polskiej Partii Robotniczej i Gwardii Ludowej, formalnie og\u0142oszony przewodnicz\u0105cym Zwi\u0105zku Walki M\u0142odych. W dniu 2 wrze\u015bnia 1943 roku, w Warszawie zosta\u0142 aresztowany przez niemc\u00f3w i zgin\u0105\u0142 podczas pr\u00f3by ucieczki.<\/p>\n
1956 rok.<\/h3>\n
Od 1956 roku, przyjmowani byli do Szko\u0142y wy\u0142\u0105cznie kandydaci z matur\u0105 i po wst\u0119pnym przeszkoleniu na obozach LPW 1. i 2. stopnia. (Lotnicze Przysposobienie Wojskowe). W rezultacie do Szko\u0142y trafia\u0142 m\u0142ody ch\u0142opak maj\u0105cy ju\u017c podstawy teorii i praktyki lotniczej. Bez w\u0105tpienie 1956 roku, mo\u017cemy uzna\u0107, za pocz\u0105tek powrotu do dobrego szkolenia. Zar\u00f3wno w sferze organizacyjnej jak i merytorycznej.<\/p>\n
W drugiej po\u0142owie 50-tych lat XX wieku, ostatecznie ukszta\u0142towa\u0142 si\u0119 system szkolenia lotniczego pozwalaj\u0105cy na zdobycie przez absolwenta 3. klasy pilota wojskowego.<\/p>\n
W 1956 roku, powo\u0142ano w D\u0119blinie do istnienia 23. Eskadr\u0119 Szkolenia Nawigator\u00f3w i Strzelc\u00f3w Pok\u0142adowych ( JW. 3413 ). Z czasem Eskadra szkoli\u0142a tak\u017ce radiotelegrafist\u00f3w. W 60-latach, 23. Eskadra zmieni\u0142a nazw\u0119 na 23. Lotnicz\u0105 Eskadr\u0119 Szkoln\u0105. W eskadrze szkolono lotnik\u00f3w samolot\u00f3w transportowych. Podstawowym samolotem, przez d\u0142ugie lata, by\u0142y samoloty typu An-2. W 1991 roku, na stanie by\u0142o 8 maszyn An-2. Eskadra funkcjonowa\u0142a a\u017c do 1999 roku, kiedy to zosta\u0142a rozformowana, a jej samoloty zosta\u0142y przej\u0119te przez 1. O\u015brodek Szkolenia Lotniczego.<\/p>\n
Powstanie Pozna\u0144skie. 1956 rok.<\/h3>\n
Powstanie Pozna\u0144skie 1956 roku, marsz wojsk rosyjskich na Warszaw\u0119, przybycie do Warszawy cara Chruszczowa, wywo\u0142a\u0142o zmiany na szczeblach dow\u00f3dczych Wojska Polskiego. Genera\u0142 Iwan Turkiel zosta\u0142 odwo\u0142any ze stanowiska dow\u00f3dcy wojsk lotniczych. Na stanowisko dow\u00f3dcy WL i OPL OK zosta\u0142 mianowany gen bryg Jan Frey-Bielecki. Pierwszy Polak na tym stanowisku od drugiej wojny \u015bwiatowej. Jan Frey-Bielecki by\u0142 komunist\u0105 od m\u0142odzie\u0144czych lat. Przed wojn\u0105 nale\u017ca\u0142 do komunistycznej organizacji \u201e\u017cycia\u201d. Zwolennik cz\u0119\u015bciowej suwerenno\u015bci Polski. Na wniosek nowego dow\u00f3dcy, genera\u0142a Jan Frey-Bieleckiego, powo\u0142ano do wojska niekt\u00f3rych zas\u0142u\u017conych oficer\u00f3w Polskich Si\u0142 Powietrznych na Zachodzie. W grupie tej znale\u017ali si\u0119 mi\u0119dzy innymi: Stanis\u0142aw Skalski, Wac\u0142aw Kr\u00f3l, Tadeusz G\u00f3ra, Witold \u0141okuciewski, Stefan Witorze\u0144\u0107, Ignacy Olszewski, Marian Duriasz i wielu innych. Oficerowie ci byli doskona\u0142ymi pilotami, z du\u017cym do\u015bwiadczeniem\u00a0 bojowym i wojennym, mieli tak\u017ce inne spojrzenie na problematyk\u0119 funkcjonowania lotnictwa. Wkr\u00f3tce po wst\u0105pieniu w szeregi WL i OPL OK zostali w trybie przyspieszonym przeszkoleni na samoloty z nap\u0119dem turboodrzutowym. Jan Frey-Bielecki wprowadzi\u0142 wiele pozytywnych zmian w Polskim Lotnictwie Wojskowym, tak\u017ce w szkolnictwie. To w\u00f3wczas mury Szko\u0142y w D\u0119blinie opu\u015bcili ostatni rosyjscy \u017co\u0142nierze. Nie oznacza, \u017ce \u017co\u0142nierze rosyjscy wynie\u015bli si\u0119 z Polski. Dostali przydzia\u0142y do garnizon\u00f3w rosyjskich na terenie Polski.<\/p>\n
1957 rok.<\/h3>\n
W 1957 roku, w D\u0119blinie nast\u0105pi\u0142y kolejne zmiany. Og\u00f3lnie mo\u017cna zreasumowa\u0107, \u017ce nast\u0105pi\u0142 koniec szkolenia pilot\u00f3w dla lotnictwa bombowego i szturmowego, a zdecydowany nacisk po\u0142o\u017cono na szkolenie pilot\u00f3w my\u015bliwskich. G\u0142\u00f3wnym powodem by\u0142a masowa produkcja w Polsce samolot\u00f3w Lim-1\/2\/5 oraz brak typowego samolotu szturmowego z nap\u0119dem turboodrzutowym. Wywo\u0142a\u0142o to zmian\u0119 koncepcji u\u017cycia Polskiego Lotnictwa. Do roli maszyn szturmowych zacz\u0119to wykorzystywa\u0107 samoloty Lim-2.<\/p>\n
Aby Szko\u0142a mog\u0142a dobrze funkcjonowa\u0107, w 1957 roku, sformowano 4. Pu\u0142k Lotniczo-Techniczny ( JW. 4926 ). Zadaniem Pu\u0142ku, jako jednostki gospodarczej, by\u0142o zabezpieczenie Szko\u0142y pod wzgl\u0119dem specjalistycznym. Zabezpieczenie prawid\u0142owego funkcjonowania Lotniska D\u0119blin i Szko\u0142y, jego ochrona i obs\u0142uga. Park samochodowy, lotniskowa stra\u017c po\u017carna, izba chorych, wartownia, kot\u0142ownia i wiele innych podmiot\u00f3w by\u0142o w gestii tej jednostki. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 \u017co\u0142nierzy pe\u0142ni\u0105cych s\u0142u\u017cb\u0119 w tej jednostce, byli to \u017co\u0142nierze s\u0142u\u017cby zasadniczej.<\/p>\n
W drugiej po\u0142owie 50-lat dokonano bardzo interesuj\u0105cej reorganizacji szkolnictwa. Powo\u0142ano do istnienia kilka lotniczych pu\u0142ku szkolnych. Ich celem by\u0142o zorganizowanie szkolnictwa w ramy pu\u0142ku, a w sytuacji \u201eW\u201d by\u0142yby drugo-rzutowymi jednostkami bojowymi. Wi\u0119kszo\u015bci tych pu\u0142k\u00f3w, po kilku latach, zosta\u0142a rozformowana. W D\u0119blinie powo\u0142ano 58. Lotniczy Pu\u0142k Szkolno-Bojowy. Sta\u0142 si\u0119 on ewenementem w\u015br\u00f3d tego typu jednostek i przetrwa\u0142 a\u017c do 31 grudnia 2000 roku. W rzeczywisto\u015bci historia 58. LPSzk-B to historia Szko\u0142y Orl\u0105t.<\/p>\n
Od 1957 roku, 58. LPSzk-B eksploatowa\u0142 samoloty typu Lim-1\/2 ( MiG-15 ). Pu\u0142k wielokrotnie bra\u0142 udzia\u0142 w r\u00f3\u017cnych pokazach i defiladach, szczeg\u00f3lnie w 60-latach XX wieku. Do najwa\u017cniejszych pokaz\u00f3w lotniczego kunsztu nale\u017ca\u0142y: defilada powietrzna zorganizowana 16 sierpnia 1964 roku, nad miejscowo\u015bci\u0105 Studzianki Pancerne, z okazji 20-rocznicy bitwy stoczonej przez 1. Brygad\u0119 Pancern\u0105 im. Bohater\u00f3w Westerplatte; defilada XX-lecia w 1964 roku, w kt\u00f3rej uczestniczy\u0142o 36 samolot\u00f3w w szyku \u201ejode\u0142ka\u201d; defilada lotnicza w 1966 roku, podczas obchod\u00f3w Tysi\u0105clecia Pa\u0144stwa Polskiego, w kt\u00f3rej uczestniczy\u0142y 43 samoloty Lim-2 w szyku \u201e1000\u201d.<\/p>\n
1958 rok.<\/h3>\n
W ka\u017cdym kraju szkolenie lotnicze pod\u0105\u017ca zawsze za wymogami, jakie s\u0105 w jednostkach lotniczych. Czym szkolenie jest bardziej zbli\u017cone do wymog\u00f3w jednostek bojowych, tym bezpieczniej i pewniej m\u0142ody lotnik wykonuje stawiane przed nim zadania. Id\u0105c tym tropem, w 1958 roku, zacz\u0119to zwi\u0119ksza\u0107 liczb\u0119 godzin nalotu w Szkole. Rozpocz\u0119to wprowadza\u0107 elementy zada\u0144 bojowych wykonywanych zespo\u0142owo.<\/p>\n
Do 1958 roku, podstawowym samolotem na kt\u00f3rym szkolono podchor\u0105\u017cych, by\u0142 samolot Junak-3 (TS-9). W tym czasie zacz\u0119to zast\u0119powa\u0107 ten samolot du\u017co bardziej nowoczesn\u0105 maszyn\u0105 TS-8 Bies.<\/p>\n
W dniu 25 lutego 1950 roku, ukaza\u0142 si\u0119 Rozkaz Ministra Obrony Narodowej, nakazuj\u0105cy przeniesienie Technicznej Szko\u0142y Lotniczej do koszar w Zamo\u015bciu. Okre\u015blono termin do 31 lipca 1950 roku. Szko\u0142a wr\u00f3ci\u0142a na na dawne miejsce. Ostatni eszelon przyby\u0142 do Zamo\u015bcia w dniu 27 czerwca 1950 roku. Konieczny by\u0142 jednak remont, gdy\u017c koszary przez cztery lata by\u0142y praktycznie opuszczone i zaniedbane. Remont uko\u0144czono w listopadzie 1950 roku. Poniewa\u017c teraz szko\u0142a nie dzieli\u0142a obiekt\u00f3w z inn\u0105 szko\u0142\u0105, jak poprzednio, dlatego warunki lokalowe by\u0142y bardzo dobre. Lepsze ni\u017c w Warszawie.<\/p>\n Jesieni\u0105 1950 roku, przyj\u0119to do szko\u0142y 1 200 kandydat\u00f3w, kt\u00f3rych przydzielono do trzech kolejnych batalion\u00f3w. Pierwszy batalion sk\u0142ada\u0142 si\u0119 z rocznika wcielonego w 1949 roku, jeszcze w Warszawie. Zgodnie z rozkazami z dow\u00f3dztwa, okres nauki skr\u00f3cono z 22 miesi\u0119cy do 16 miesi\u0119cy. W pa\u017adzierniku 1950 roku, utworzono kurs oficerski, dla przysz\u0142ych wyk\u0142adowc\u00f3w, kt\u00f3rych w szkole brakowa\u0142o. W listopadzie 1950 roku, przeprowadzono kolejny taki kurs. Kandydat\u00f3w zgrupowano pocz\u0105tkowo w pluton, a nast\u0119pnie w Kompani\u0119 Szkoln\u0105 Technik\u00f3w Rezerwy Lotnictwa.<\/p>\n Poniewa\u017c samoloty z nap\u0119dem turboodrzutowym wymaga\u0142y nawet 9 r\u00f3\u017cnych \u017co\u0142nierzy-specjalist\u00f3w, koniecznym okaza\u0142o si\u0119 szkolenie m\u0142odszych specjalist\u00f3w z w\u0105sk\u0105 specjalizacj\u0105. Szkolono ich w szko\u0142ach m\u0142odszych specjalist\u00f3w lotniczych. Jedna z takich szk\u00f3\u0142 powsta\u0142a przy TSWL w Zamo\u015bciu. Kursant\u00f3w w grupie by\u0142o oko\u0142o 200. Nauka trwa\u0142a kilka tygodni. Pierwszych 219 absolwent\u00f3w uzyska\u0142o tytu\u0142y specjalist\u00f3w w dniu 25 maja 1950 roku. Kolejna grupa w liczbie 199 os\u00f3b zako\u0144czy\u0142a szkolenie w czerwcu 1950 roku.<\/p>\n Zgodnie z Rozkazem MON Nr 03\/Org z dnia 28 stycznia 1951 roku, szko\u0142a przesz\u0142a na etat Nr 20\/199. Zwi\u0119kszeniu uleg\u0142 zar\u00f3wno etat sta\u0142y jak i zmienny. Teraz w szkole szkoli\u0142o si\u0119 1 430 os\u00f3b. Nast\u0105pi\u0142a tak\u017ce kolejna zmiana nazwy szko\u0142y na; Techniczna Szko\u0142a Wojsk Lotniczych. Ta nazwa utrzyma\u0142a si\u0119 najd\u0142u\u017cej i symbolizuje szko\u0142\u0119 w Zamo\u015bciu.<\/p>\n W dniu 7 luty 1951 roku, nast\u0105pi\u0142a zmiana komendanta szko\u0142y. Odszed\u0142 pp\u0142k Micha\u0142 Jakubik, a jego miejsce zaj\u0105\u0142 p\u0142k in\u017c. Pawe\u0142 Worobiow.<\/p>\n Jednak ju\u017c wiosn\u0105 1951 roku, szko\u0142a przesz\u0142a na kolejny etat. Liczb\u0119 szkol\u0105cych si\u0119 zwi\u0119kszono z 1 430 os\u00f3b do 3 160 os\u00f3b. \u017bo\u0142nierzy zorganizowano w kolejnych batalionach szkolnych. \u0141\u0105cznie 7 batalion\u00f3w szkolnych, a we wrze\u015bniu 1951 roku, by\u0142o ju\u017c 8 batalion\u00f3w. Przy tak du\u017cej liczbie os\u00f3b koszary okaza\u0142y si\u0119 za ma\u0142e. Ciasnota by\u0142a bardzo du\u017ca i z dobrych warunk\u00f3w, sta\u0142y si\u0119 one trudne.<\/p>\n W kwietniu 1951 roku, szko\u0142\u0119 opu\u015bci\u0142a pierwsza grupa specjalist\u00f3w obs\u0142ugi samolot\u00f3w my\u015bliwskich typu Jak-23. \u0141\u0105cznie oko\u0142o 40 os\u00f3b.<\/p>\n Jednocze\u015bnie szkolono grup\u0119 oficer\u00f3w technik\u00f3w, kt\u00f3rzy w liczbie 170 nauk\u0119 rozpocz\u0119li w maju 1951 roku. W tym okresie wyst\u0105pi\u0142y kolejne tendencje skracania okresu nauki. Efekt by\u0142 taki, i\u017c w tym samym okresie uczyli si\u0119 \u017co\u0142nierze na mechanik\u00f3w na kursach; 18 miesi\u0119cy, 9 miesi\u0119cy, 8 miesi\u0119cy. A do tego z ro\u017cn\u0105 ilo\u015bci\u0105 godzin, bo niekt\u00f3rzy musieli uzupe\u0142nia\u0107 wykszta\u0142cenie podstawowe.<\/p>\n W 1952 roku, przyj\u0119to do realizacji nowe programy szkolenia dla mechanik\u00f3w samolot\u00f3w turboodrzutowych. Jedno szkolenie, z programem skr\u00f3conym, 12 miesi\u0119cy i 330 godzin. Drugie szkolenie normalne, z czasem 24 miesi\u0119cy i 415 godzin. Rozpocz\u0119to tak\u017ce szkolenie w nowych specjalno\u015bciach do obs\u0142ugi; stacji akumulatorowych, elektrorozrusznik\u00f3w, dystrybutor\u00f3w tlenowych. W dniu 1 sierpnia 1952 roku, Szkol\u0119 M\u0142odszych Specjalist\u00f3w z Zamo\u015bcia przeniesiono do Warszawy na Bielany, na ulic\u0119 \u017beromskiego i podporz\u0105dkowano 5. Dywizji Lotnictwa My\u015bliwskiego.<\/p>\n W tym czasie Szko\u0142a w Zamo\u015bciu wyszkoli\u0142a tak\u017ce grup\u0119 specjalist\u00f3w, kt\u00f3rzy zostali przedstawicielami wojska w Polskim Przemy\u015ble Lotniczym, kt\u00f3ry na masow\u0105 skal\u0119 rozpocz\u0105\u0142 produkcj\u0119 samolot\u00f3w typu Lim-1, w \u015awidniku i Mielcu.<\/p>\n Z pocz\u0105tkiem 1953 roku, w\u015br\u00f3d kadry Szko\u0142y przeprowadzono nab\u00f3r do wy\u017cszych uczelni wojskowych. Nast\u0105pi\u0142a tak\u017ce zmiana na stanowisku komendanta. P\u0142k in\u017c. Pawe\u0142 Worobiow przekaza\u0142 obowi\u0105zki pp\u0142k Siergiejowi Aleksandrowowi, w dniu 24 marca 1953 roku. W grudniu 1953 roku, rozpocz\u0119to szkolenie pierwszej grupy mechanik\u00f3w samolot\u00f3w bombowych typu I\u0142-28 z nap\u0119dem turboodrzutowym.<\/p>\n Pierwsze wypadki w Polskim Lotnictwie Wojskowym eksploatuj\u0105cym samoloty z nap\u0119dem turboodrzutowym wykaza\u0142y niezbicie, \u017ce szybkie, niedba\u0142e szkolenie le\u017cy u podstawy tych zdarze\u0144. Lecz komuni\u015bci nie mieli zamiaru przyznawa\u0107 si\u0119 do pope\u0142nionych b\u0142\u0119d\u00f3w. Byli tak zaj\u0119ci utrwalaniem w\u0142adzy i ostatecznym rozliczaniem si\u0119 z patriotycznym podziemiem, i\u017c woleli zrzuca\u0107 ca\u0142\u0105 win\u0119 na tych kt\u00f3rzy zgin\u0119li w wypadkach. Tak by\u0142o pro\u015bciej i wygodniej. Wypadki te jednak by\u0142y skrycie analizowane przez dow\u00f3dztwo. Wyci\u0105gano wnioski i nakazywano poprawienie szkolenia w zaniedbanym elemencie. Nazywano to analizowaniem pracy kadry i instruktor\u00f3w oraz likwidowaniem niedoci\u0105gni\u0119\u0107. Zar\u00f3wno w D\u0119blinie i Radomiu jak i w Zamo\u015bciu.<\/p>\n Zaledwie po roku, w maju 1954 roku, do Moskwy zosta\u0142 wezwany komendant pp\u0142k in\u017c. Siergiej Aleksandrow. Jego miejsce zaj\u0105\u0142 pp\u0142k nawigator Kazimierz Burczak.<\/p>\n W 1954 roku, PRL obchodzi\u0142 10-lecie swojego istnienia. W Lublinie zorganizowano centralne uroczysto\u015bci. W defiladzie nakazano wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych. Ale, \u017ceby by\u0142o konspiracyjnie (tajnie, \u015bmiesznie \u2013 jak kto woli) Szko\u0142a wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w defiladzie jako \u2013 pu\u0142k spadochronowy, licz\u0105cy 54 oficer\u00f3w i 684 \u017co\u0142nierzy. Dow\u00f3dc\u0105 tego ugrupowania by\u0142 pp\u0142k Kazimierz Czwakiel.<\/p>\n W pa\u017adzierniku 1954 roku, Szko\u0142\u0119 w Zamo\u015bciu uko\u0144czy\u0142a kolejna grupa 299 podchor\u0105\u017cych.<\/p>\n W dniu 13 kwietniu 1955 roku, obchodzono 10-lecie powstania Szko\u0142y. Ten jubileusz sta\u0142 si\u0119 okazj\u0105 do wspomnie\u0144 i podsumowania osi\u0105gni\u0119\u0107. W jednym z pomieszcze\u0144 urz\u0105dzono sal\u0119 tradycji Szko\u0142y. Uroczyste obchody odby\u0142y si\u0119 w dniach 15-16 kwietnia 1955 roku. Na obchody przyjecha\u0142 mi\u0119dzy innymi: wiceminister obrony narodowej gen brygady Kazimierz Witaszewski, gen brygady pilot Micha\u0142 Jakubiak (by\u0142y komendant Szko\u0142y). Sztandar Szko\u0142y udekorowano Orderem Sztandaru Pracy II klasy, a Szkole nadano imi\u0119 gen Walerego Wr\u00f3blewskiego.<\/p>\n Gen brygady Kazimierz Witaszewski \u2013 oficer polityczny. Nie posiada\u0142 \u017cadnego do\u015bwiadczenia, ani wykszta\u0142cenia wojskowego. W 1952 roku, awansowany do stopnia genera\u0142a brygady, a w 1956 roku, do stopnia genera\u0142a dywizji. Od pa\u017adziernika 1952 roku do pa\u017adziernika 1956 roku by\u0142 Szefem G\u0142\u00f3wnego Zarz\u0105du Politycznego Wojska Polskiego i wiceminister obrony narodowej, zast\u0119pc\u0105 marsza\u0142ka Konstantego Rokossowskiego. By\u0142 wsp\u00f3\u0142odpowiedzialny za masowe represje wobec oficer\u00f3w przedwojennych, \u017co\u0142nierzy Armii Krajowej, \u017co\u0142nierzy Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich.<\/p>\n W sierpniu 1955 roku, szko\u0142\u0119 uko\u0144czy\u0142o 287 uczni\u00f3w. W dniu 5 wrze\u015bnia 1955 roku, odby\u0142a si\u0119 promocja oficerska. By\u0142a to ostatnia promocja oficerska w szkole. W latach 1951 roku \u2013 1955 roku, zamojsk\u0105 szko\u0142\u0119 uko\u0144czy\u0142o 2 411 oficer\u00f3w technik\u00f3w.<\/p>\n W 1955 roku, Szko\u0142a p\u0119ka\u0142a w szwach. Zrujnowanego wojn\u0105 i rz\u0105dami komunist\u00f3w kraju nie by\u0142o sta\u0107 na dalsze rozbudowywanie koszar. Nale\u017ca\u0142o wykorzysta\u0107 inne istniej\u0105ce obiekty na terenie Polski. Zgodnie z Rozkazem dow\u00f3dcy Wojsk Lotniczych Nr 012\/Org z dnia 26 maja 1955 roku, z kadry Szko\u0142y wydzielono grup\u0119 os\u00f3b, kt\u00f3ra uda\u0142a si\u0119 do Ole\u015bnicy \u015al\u0105skiej celem przej\u0119cia koszar po Szkole M\u0142odszych Specjalist\u00f3w Lotniczych nr 11 i 12. Dalsz\u0105 konsekwencj\u0105 by\u0142o wydanie Rozkazu Ministra Obrony Narodowej Nr 037\/ org z dnia 3 sierpnia 1955 roku, o podziale Szko\u0142y na dwie odr\u0119bne plac\u00f3wki szkoleniowe. Pierwsz\u0105 zosta\u0142a Techniczna Oficerska Szko\u0142a Wojsk Lotniczych im gen Walerego Wr\u00f3blewskiego w Ole\u015bnicy. Powsta\u0142 na bazie cz\u0119\u015bci kadry i batalion\u00f3w, z etatem nr 20\/347, ze stanem sta\u0142ym 408 wojskowych i 140 pracownikami cywilnymi oraz stanu zmiennego oko\u0142o 900 s\u0142uchaczy. Podstaw\u0105 do przebazowania szko\u0142y oficerskiej by\u0142 Rozkaz DWL Nr 021\/org z dnia 25 sierpnia 1955 roku. Przebazowanie wykonano pi\u0119cioma eszelonami w dniach od 12 wrze\u015bnia 1955 roku do 20 wrze\u015bnia 1955 roku. Stan osobowy oko\u0142o 400 os\u00f3b, w tym 165 oficer\u00f3w. Komendantem w Ole\u015bnicy zosta\u0142 p\u0142k nawigator Kazimierz Burczak.<\/p>\n Pozosta\u0142a zamojska cz\u0119\u015b\u0107 nadal nosi\u0142a nazw\u0119 Techniczna Szko\u0142a Wojsk Lotniczych (bez patrona), ze stanem ponad 3 000 os\u00f3b. Podstaw\u0105 do dalszego funkcjonowania szko\u0142y by\u0142 Rozkaz Dow\u00f3dztwa Wojsk Lotniczych z sierpnia 1955 roku. Komendantem zosta\u0142 mjr Franciszek Ilnicki. Nowy etat jednostki Nr 20\/348.<\/p>\n W grudniu 1955 roku, Zamojska Szko\u0142a rozpocz\u0119\u0142a szkolenie w nowej rzeczywisto\u015bci i z nowym programem. Rozpocz\u0119to szkoleniem mechanik\u00f3w samolot\u00f3w; MiG-15, Lim-1, Lim-2, I\u0142-28, I\u0142-10, Li-2, CSS-13, Jak-12. Nadal tak\u017ce szkolono specjalist\u00f3w s\u0142u\u017cby fotograficznej i elektro-gazowej. Poniewa\u017c skr\u00f3ceniu uleg\u0142a zasadnicza s\u0142u\u017cba wojskowa z 3 lat do 2 lat, dlatego musiano tak\u017ce skr\u00f3ci\u0107 czas szkolenia mechanik\u00f3w do 5 miesi\u0119cy. R\u00f3wnocze\u015bnie Polskie Lotnictwo Wojskowe mia\u0142o na stanie coraz wi\u0119cej my\u015bliwc\u00f3w typu Lim-1\/2, dlatego szkolenie mechanik\u00f3w samolot\u00f3w bombowych typu I\u0142-28 przeniesiono do Ole\u015bnicy. W efekcie w Zamo\u015bciu szkolono tylko personel techniczny ni\u017cszego szczebla, to znaczy mechanik\u00f3w i m\u0142odszych specjalist\u00f3w nast\u0119puj\u0105cych specjalno\u015bci; p\u0142atowiec, urz\u0105dzenie elektryczne, przyrz\u0105dy pok\u0142adowe, urz\u0105dzenia radioelektroniczne, aparaty fotograficzne, uzbrojenie lotnicze, akumulatory, agregaty rozruchowe, dystrybutory tlenowe.<\/p>\n W dniu 5 pa\u017adziernika 1956 roku, Szko\u0142a otrzyma\u0142a sztandar wr\u0119czony przez szefa sztabu Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju gen brygady Wasyla Kadazanowa.<\/p>\n W 1956 roku, mury Szko\u0142y opu\u015bci\u0142o 2 100 absolwent\u00f3w.<\/p>\n W 1957 roku, nast\u0105pi\u0142o pewne usystematyzowanie pobor\u00f3w nowych rocznik\u00f3w do wojska. Postanowiono wciela\u0107 ich dwa razy do roku. W kwietniu i pa\u017adzierniku, pob\u00f3r wiosenny i jesienny. Ten system utrzyma\u0142 si\u0119 a\u017c do 1990 roku (za wyj\u0105tkiem okresu stanu wojennego). Wobec tego, szkolenie elew\u00f3w musiano prowadzi\u0107 nie d\u0142u\u017cej ni\u017c 5 miesi\u0119cy. Dokona\u0142a si\u0119 wi\u0119c jeszcze wi\u0119ksza specjalizacja. Ka\u017cdy \u017co\u0142nierz od pocz\u0105tku s\u0142u\u017cby zasadniczej wiedzia\u0142 jaki sprz\u0119t b\u0119dzie obs\u0142ugiwa\u0142. Zacz\u0119to dobiera\u0107 kandydat\u00f3w pod k\u0105tem ich wykszta\u0142cenia z \u201ecywila\u201d. Preferowano elektryk\u00f3w, mechanik\u00f3w samochodowych, mechanik\u00f3w kolejowych, absolwent\u00f3w innych szk\u00f3\u0142 zawodowych i przyzak\u0142adowych.<\/p>\n Nasili\u0142o si\u0119 tak\u017ce korzystne zjawisko, polegaj\u0105ce na tym, i\u017c coraz bardziej skomplikowany sprz\u0119t obs\u0142ugiwali \u017co\u0142nierze zawodowi, kt\u00f3rym do zespo\u0142\u00f3w przydzielono przeszkolonych \u017co\u0142nierzy s\u0142u\u017cby zasadniczej. W Szkole zorganizowano pierwszy batalion elew\u00f3w (800 os\u00f3b), w kt\u00f3rym szkolono szeregowych mechanik\u00f3w. Powr\u00f3cono do szkolenia mechanik\u00f3w bombowc\u00f3w I\u0142-28.<\/p>\n Do ko\u0144ca 1957 roku, wszyscy oficerowie rosyjscy opu\u015bcili szko\u0142\u0119. Nie oznacza to jednak, i\u017c wszystkie kontakty z rosjanami zosta\u0142y zerwane.<\/p>\n Rozpocz\u0119to szkolenie mechanik\u00f3w my\u015bliwc\u00f3w MiG-19 P\/PM, o specjalno\u015bci eksploatacji uzbrojenia. By\u0142y to pierwsze w Polsce samoloty uzbrojone w pociski rakietowe. By\u0142 to tak\u017ce okres, gdy przy wybranych pu\u0142kach bojowych tworzono polowe warsztaty lotnicze i dzia\u0142y techniczne obs\u0142ugi samolot\u00f3w. Szko\u0142a zaj\u0119\u0142a si\u0119 szkoleniem ich kadr. G\u0142\u00f3wnie na kursach doskonal\u0105cych dla \u017co\u0142nierzy zawodowych.<\/p>\n Kolejne lata powoli, ale systematycznie zmienia\u0142y otoczenie Szko\u0142y. \u015arodowisko mieszka\u0144c\u00f3w Zamo\u015bcia i \u017co\u0142nierze ze Szko\u0142y powoli si\u0119 ze sob\u0105 asymilowali. Liczne prace wykonywane przez wojsko na rzecz Miasta poprawia\u0142y wzajemne relacje. Mieszka\u0144cy zacz\u0119li dostrzega\u0107 korzy\u015bci z istnienia garnizonu. Kilka tysi\u0119cy ludzi musia\u0142o przecie\u017c je\u015b\u0107, korzysta\u0107 z wody i pr\u0105du. \u017bo\u0142nierze zawodowi nie zarabiali wielkich pieni\u0119dzy, lecz uposa\u017cenie otrzymywali systematycznie. Mogli wi\u0119c kupowa\u0107 towary na kredyt. Z drugiej strony s\u0142uchacze Szko\u0142y otrzymywali \u017co\u0142d. Niewielki, ale sklepy i bary odwiedzali. Szko\u0142a mia\u0142a orkiestr\u0119, bez kt\u00f3rej \u017cadna uroczysto\u015b\u0107 w Mie\u015bcie nie mog\u0142a si\u0119 odby\u0107. A przede wszystkim wszystkie wa\u017cne uroczysto\u015bci wojskowe odbywa\u0142y si\u0119 na Rynku przed Ratuszem. Tak jest do dnia dzisiejszego (2011 rok).<\/p>\n Z ko\u0144cem 1950 roku w Ole\u015bnicy, w tak zwanych Bia\u0142ych Koszarach, rozpocz\u0119to formowanie Szko\u0142y M\u0142odszych Specjalist\u00f3w Lotniczych. Od razu dw\u00f3ch, Nr 11 i 12. By\u0142o to zwi\u0105zane z etatem jaki otrzyma\u0142y tego typu szko\u0142y. Poniewa\u017c warunki w koszarach by\u0142y dobre, mo\u017cna by\u0142o szkoli\u0107 od razu wi\u0119ksz\u0105 liczb\u0119 kursant\u00f3w. W rzeczywisto\u015bci obie szko\u0142y mia\u0142y jedno dow\u00f3dztwo. Kursy rozpocz\u0119to w 1951 roku. Kursantami byli \u017co\u0142nierze (elewi) zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej. Przechodzili oni tutaj okres unitarny, a nast\u0119pnie odbywali szkolenie specjalistyczne w w\u0105skiej dziedzinie, dotycz\u0105cej obs\u0142ugi samolot\u00f3w. Po uzyskaniu specjalno\u015bci, otrzymywali; awans na stopie\u0144 kaprala, przydzia\u0142 do jednostki liniowej (gdzie odbywali reszt\u0119 s\u0142u\u017cby) i kr\u00f3tki urlop.<\/p>\n Z pocz\u0105tkiem lata 1955 roku, zako\u0144czono szkolenie elew\u00f3w Szko\u0142y M\u0142odszych Specjalist\u00f3w Lotniczych. Czyniono ju\u017c w\u00f3wczas prace adaptacyjne dla rozpocz\u0119cia nauki na wy\u017cszym poziomie.<\/p>\n W dniu 3 pa\u017adziernika 1955 roku, rozpocz\u0119to nauk\u0119 w Technicznej Oficerskiej Szko\u0142y Wojsk Lotniczych imienia genera\u0142a W. Wr\u00f3blewskiego. Szko\u0142a szkoli\u0142a kadr\u0119 oficersk\u0105 \u015bredniego szczebla o specjalno\u015bciach technicznych. Kadra podoficerska nadal by\u0142a szkolona w Zamo\u015bciu. Z Zamo\u015bcia przyby\u0142y do Ole\u015bnicy dwa bataliony podchor\u0105\u017cych\u00a0 i niezb\u0119dna kadra. Jako siedzib\u0119 szko\u0142y wyznaczono dawne koszary Regimentu Dragon\u00f3w, czyli Bia\u0142e Koszary. Sale wyk\u0142adowe urz\u0105dzono w by\u0142ych stajniach.<\/p>\n Szko\u0142a mia\u0142a etat nr 20\/347, ze stanem sta\u0142ym 408 wojskowych i 140 pracownikami cywilnymi oraz stanu zmiennego oko\u0142o 900 s\u0142uchaczy. Nauka trwa\u0142a oko\u0142o 24 miesi\u0119cy. S\u0142uchacze po jej uko\u0144czeniu otrzymywali promocje na stopie\u0144 ppor., specjalizacje techniczn\u0105 i przydzia\u0142 do pu\u0142ku lotniczego.<\/p>\n W lipcu 1957 roku, kadra szko\u0142y zorganizowa\u0142a Wojskowy Klub Sportowy \u201eOle\u015bniczanka". Klub prowadzi\u0142 cztery podstawowe sekcje: pi\u0142ki no\u017cnej, lekkiej atletyki, boksu i gier sportowych. Klub przez wiele lat wychowa\u0142 setki sportowc\u00f3w, a w\u015br\u00f3d nich olimpijczyk\u00f3w. Klub by\u0142 wa\u017cnym elementem spajaj\u0105cym cywil\u00f3w z wojskowymi w Ole\u015bnicy.<\/p>\n W wrze\u015bniu 1959 roku, stanowisko komendanta opu\u015bci\u0142 pp\u0142k nawig. Kazimierz Burczak.<\/p>\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W 1950 roku, sytuacja mi\u0119dzynarodowa, z powodu wybuchu wojny w Korei, znacznie si\u0119 zaostrzy\u0142a. Polska gospodarka skierowana zosta\u0142a na produkcj\u0119 znacznych ilo\u015bci broni. Polscy przyw\u00f3dcy \u015blepo wykonywali polecenia p\u0142yn\u0105ce z Moskwy. Wojska powietrzne i l\u0105dowe rozrasta\u0142y si\u0119 ilo\u015bciowo. Rozw\u00f3j si\u0142 zbrojnych wymaga\u0142 wyszkolenia kolejnych kadr. Dlatego r\u00f3wnie\u017c szkolnictwo wojskowe musia\u0142o si\u0119 rozwija\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[15],"tags":[],"class_list":["post-504","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-artykuly"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/504","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=504"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/504\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1881,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/504\/revisions\/1881"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=504"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=504"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=504"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"Junak-3.](\"https:\/\/images.polot.net\/83c59e629cf0f0ddcfdad1d015191d0202775cae.png\")
![\"PZL](\"https:\/\/images.polot.net\/044387af87bf80d7e45d2f216e41b1067f5161c1.png\")
Techniczna Szko\u0142a Lotnicza w Zamo\u015bciu.<\/h3>\n
1950 rok. Zamo\u015b\u0107.<\/h3>\n
1951 rok.<\/h3>\n
1952 rok.<\/h3>\n
1953 rok.<\/h3>\n
1954 rok.<\/h3>\n
1955 rok.<\/h3>\n
1956 rok.<\/h3>\n
1957 rok.<\/h3>\n
1959 rok.<\/h3>\n
Szko\u0142a w Ole\u015bnicy \u015al\u0105skiej.<\/h3>\n
1957 rok.<\/h3>\n