Mil Mi-24 to \u015bredni \u015bmig\u0142owiec szturmowy. W chwili opracowania by\u0142 ewenementem wsr\u00f3d \u015bmig\u0142owc\u00f3w bojowych – jednocze\u015bnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 typowego \u015bmig\u0142owca szturmowego i desantowego dla dru\u017cyny. \u015amig\u0142owiec jest przeznaczony do niszczenia cel\u00f3w punktowych: czo\u0142gi, stanowiska artylerii, bunkry, mosty i si\u0142a \u017cywa przeciwnika.<\/p>\n Historia Mil Mi-24 rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 pod koniec 60-lat XX wieku. Sowieci skrupulatnie zbierali informacji odno\u015bcie u\u017cycia \u015bmig\u0142owc\u00f3w podczas wojny w Indochinach. Podobnie jak Amerykanie, sowieci dostrzegli du\u017ce korzy\u015bci z u\u017cycia \u015bmig\u0142owc\u00f3w na polu walki, gdzie przeciwnik ma przewag\u0119. Zacz\u0119li analizowa\u0107 stworzenie stosunkowo uniwersalnego \u015bmig\u0142owca pola walki. Zadanie powierzono biuru OKB Michai\u0142a Mila. Sam Michai\u0142 Mil by\u0142 w tym czasie cz\u0142owiekiem ju\u017c powa\u017cnie chorym. Na czele zespo\u0142u zadaniowego stan\u0105\u0142 Marat Tiszczenko.<\/p>\n W opracowaniach dotycz\u0105cych \u015bmig\u0142owca Mi-24 mo\u017cna znale\u015b\u0107 okre\u015blenie ci\u0119\u017cki lub \u015bredni, co jest du\u017c\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105. Ta pozorna nie\u015bcis\u0142o\u015b\u0107 wynika z interpretacji tych okre\u015ble\u0144. Je\u015bli bra\u0107 pod uwag\u0119 \u015bmig\u0142owiec ten na tle wszystkich \u015bmig\u0142owc\u00f3w to jest on na pewno \u015bredni. Jednak kiedy popatrzymy tylko na \u015bmig\u0142owce klasy bojowej to Mi-24 jest na pewno \u015bmig\u0142owcem ci\u0119\u017ckim.<\/p>\n Aby przyspieszy\u0107 prace nad nowym \u015bmig\u0142owcem sowieci postanowili wykorzysta\u0107 jedn\u0105 z istniej\u0105cych ju\u017c konstrukcji. Pod uwag\u0119 brano \u015bmig\u0142owiec Mi-2 oraz Mi-8. Problem w tym, \u017ce \u015bmig\u0142owiec Mi-2 by\u0142 produkowany seryjnie tylko w Polsce w \u015awidniku, a nieufno\u015b\u0107 CCCP do Polski by\u0142a du\u017ca. Gdyby jednak sowieci oparli si\u0119 na Mi-2, to powsta\u0142by \u015bmig\u0142owiec podobny do konstrukcji Zachodnich. Ostatecznie wybrano \u015bmig\u0142owiec Mi-8, z kt\u00f3rego wykorzystano wiele podzespo\u0142\u00f3w. W\u015br\u00f3d nich; wirnik no\u015bny i \u015bmig\u0142o ogonowe, g\u0142\u00f3wna przek\u0142adnia, silniki oraz \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107 konstrukcji kad\u0142uba. Ca\u0142kowicie przebudowano przedni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 kad\u0142uba. Pozostawiono fotele pilot\u00f3w w uk\u0142adzie side by side. Pocz\u0105tkowo za\u0142oga mia\u0142a liczy\u0107 a\u017c czterech lotnik\u00f3w: dw\u00f3ch pilot\u00f3w i dw\u00f3ch operator\u00f3w uzbrojenia. Wynika\u0142o to z uk\u0142ad\u00f3w sterowania uzbrojeniem, kt\u00f3ry wymaga\u0142 \u015bledzenia i kierowania pociskami, a\u017c do momentu trafienia w cel. Uk\u0142ad tandem kabiny wprowadzono nieco p\u00f3\u017aniej, kiedy analizy wykaza\u0142y, \u017ce dw\u00f3ch lotnik\u00f3w jest w stanie skutecznie sterowa\u0107 \u015bmig\u0142owcem i jego uzbrojeniem. Dzi\u0119ki uk\u0142adowi tandem, chciano zmniejszy\u0107 op\u00f3r czo\u0142owy konstrukcji. D\u0142ugo rozwa\u017cano, kto powinien siedzie\u0107 pierwszy: pilot czy operator uzbrojenia. Ostatecznie pilot siedzi w drugiej kabinie. Kabina by\u0142a obszerna, ale umieszczenie foteli na tym samym poziomie powodowa\u0142o, \u017ce drugi lotnik mia\u0142 ograniczone pole widzenia. Prace wi\u0119c trwa\u0142y nadal i ostatecznie zastosowano przewy\u017cszenie tylnego fotela, tak jak to czyniono ju\u017c w samolotach szkolno-treningowych.<\/p>\n W 1969 roku, zbudowano pe\u0142nowymiarow\u0105 makiet\u0119 \u015bmig\u0142owca. Konstrukcj\u0119 oznaczono W-24 (\u0412\u0435\u0440\u0442\u043e\u043b\u0435\u0442-24). Oblot maszyny W-24 odby\u0142 si\u0119 w dniu 19 wrze\u015bnia 1969 roku. Dow\u00f3dc\u0105 za\u0142ogi by\u0142 Herman A\u0142fiorow. Ju\u017c w\u00f3wczas zdecydowano, \u017ce \u015bmig\u0142owiec trzeba przebudowa\u0107. Pierwsz\u0105 zmian\u0105 by\u0142o zmniejszenie wirnika no\u015bnego (jego \u015brednicy). Pozwoli\u0142o to na skr\u00f3cenie belki ogonowej. Dzi\u0119ki temu \u015bmig\u0142owiec sta\u0142 si\u0119 zwrotniejszy. Kad\u0142ub otrzyma\u0142 mniejsz\u0105 \u015brednic\u0119. Spowodowa\u0142o to ograniczenie zabieranych na pok\u0142ad \u017co\u0142nierzy z ekwipunkiem. Poprzednio kad\u0142ub mie\u015bci\u0142 dru\u017cyn\u0119, 12 os\u00f3b. Teraz tylko 8 os\u00f3b. Najwa\u017cniejsze elementy konstrukcji p\u0142atowca opancerzono. Dodano niewielkie skrzyd\u0142a, kt\u00f3rych g\u0142\u00f3wnym celem by\u0142o podwieszenie pod nimi uzbrojenia, ale tak\u017ce wzrost zasi\u0119gu.<\/p>\n W tym miejscu trzeba zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na oznaczenia \u015bmig\u0142owc\u00f3w Mi-24. Pocz\u0105tkowo \u015bmig\u0142owiec mia\u0142 otrzymywa\u0107 oznaczenia Mi-8 z prefiksami. \u015amig\u0142owiec Mi-24 w\u015br\u00f3d lotnik\u00f3w sowieckich nazwano Grubasem, z uwagi na kszta\u0142t kad\u0142uba. Natomiast w NATO nada\u0142o mu nazw\u0119, standardowo rozpoczynaj\u0105ca si\u0119 od litery H; Hind, czyli \u0141ania. Do nazwy Hind dodawano litery kolejnych rozpoznawanych przez Zach\u00f3d wersji: A, B, C itd. W efekcie okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w literaturze przedmiotu cz\u0119\u015bciej s\u0105 podawane wersje typowane przez Zach\u00f3d ni\u017c oznaczenia sowieckie, kt\u00f3re s\u0105 cyfrowe. W efekcie wersja Mi-24 A jest pierwsz\u0105 wersj\u0105 produkcyjn\u0105, a wersja Mi-24 B jest seri\u0105 przedprodukcyjn\u0105. R\u00f3\u017cnice polegaj\u0105 tylko na zamontowaniu uzbrojenia (Mi-24 A).<\/p>\n Mi-24 A otrzyma\u0142 ruchomy karabin maszynowy A-12,7 kal 12,7 mm. Pod skrzyd\u0142ami podwieszono niekierowane pociski rakietowe. Podstawowym uzbrojeniem mia\u0142y by\u0107 kierowane pociski rakietowe, przeciwpancerne. Ale w tym czasie by\u0142y one w fazie opracowania.<\/p>\n Nowy \u015bmig\u0142owiec, z du\u017c\u0105, przeszklon\u0105 kabin\u0105, z silnikami TW2-117 A, mia\u0142 bardzo dobre osi\u0105gi. Zw\u0142aszcza pr\u0119dko\u015b\u0107 post\u0119pow\u0105. Sk\u0142oni\u0142o to in\u017cyniera Marata Tiszczenko do zbudowania egzemplarza rekordowego, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 onaczenie A-10. Na tym egzemplarzu za\u0142oga: pilot in\u017cynier kobieta Galina Rastorgujewa i nawigator kobieta Ludmi\u0142a Polanska (zawodowo nawigator samolotu I\u0142-18) w 1975 roku, ustanowi\u0142a kilka rekord\u00f3w FAI. Mi\u0119dzy innymi w dniu 18 lipca 1975 roku, pr\u0119dko\u015b\u0107 w obwodzie 100 km wynikiem 334,464 km\/h. W dniu 1 sierpnia 1975 roku, pr\u0119dko\u015b\u0107 w obwodzie 500 km wynikiem 331,023 km\/h. W dniu 13 sierpnia 1975 roku, pr\u0119dko\u015b\u0107 w obwodzie 1 000 km wynikiem 332,646 km\/h. Za\u0142oga ta ustanowi\u0142a tak\u017ce rekordy czasu wznoszenia. W dniu 8 sierpnia 1975 roku, 2 min 33 sek na 3 000 m. W dniu 26 sierpnia 1975 roku, 7 min 43 sek na 6 000 m. W tym czasie \u015bwiadectwo do eksploatacji uzyska\u0142 silnik TW3-117. Silniki te zamontowano na A-10. W dniu 21 wrze\u015bnia 1978 roku, pilot Gienadi Karapetian uzyska\u0142 pr\u0119dko\u015b\u0107 368,400 km\/h na bazie 15\/25 km.<\/p>\n Silniki TW3-117 zamontowano w \u015bmig\u0142owcu seryjnym i tak powsta\u0142a wersja Mi-24 C, bez uzbrojenia, przeznaczona do zada\u0144 transportowych dla wojska.<\/p>\n W tym czasie rozwijano systemy uzbrojenia dla \u015bmig\u0142owca. Starano si\u0119 opracowa\u0107 skuteczne uzbrojenie i sposoby walki z czo\u0142gami. Rozpatrywano wykorzystanie nieruchomego dzia\u0142ka dwulufowego kal 23 mm lub ruchomego karabinu maszynowego kal 12,7 mm (typ JaKB-12,7). Przewidywano zastosowanie systemu pocisk\u00f3w rakietowych o kryptonimie "Szturm". System posiada\u0142 kierowane pociski rakietowe, o pr\u0119dko\u015bci nadd\u017awi\u0119kowej Kokon 9M144 z g\u0142owicami przeciwpancernymi, o naprowadzaniu p\u00f3\u0142automatycznym, radio-komendowo. D\u0105\u017cono do zachowania du\u017cej pr\u0119dko\u015b\u0107 post\u0119powej \u015bmig\u0142owca (minimum 315 km\/h) oraz mo\u017cliwo\u015b\u0107 wykonywania d\u0142ugiego zawisu na wysoko\u015bci minimum 25 m nad ziemi\u0105. Priorytetem tak\u017ce by\u0142a du\u017ca manewrowo\u015b\u0107.<\/p>\n Prawdziw\u0105 rewolucj\u0105 sta\u0142a si\u0119 najpopularniejsza wersja Mi-24 D, kt\u00f3ra wesz\u0142a do uzbrojenia w 1976 roku. \u015amig\u0142owiec sprzedano krajom Uk\u0142adu Warszawskiego: Bu\u0142garii, Czechos\u0142owacji, NRD, W\u0119grom i Polsce. \u015amig\u0142owiec opr\u00f3cz nowych silnik\u00f3w otrzyma\u0142 wiele modyfikacji. \u015amig\u0142owiec jest swoist\u0105 hybryd\u0105 maszyny szturmowej i transportowej. Transportuje o\u015bmiu \u017co\u0142nierzy z pe\u0142nym ekwipunkiem. Ale co ciekawe, nie wypar\u0142 ca\u0142kowicie wersji bojowych \u015bmig\u0142owca Mi-8\/Mi-17.<\/p>\n Produkcja seryjna by\u0142a prowadzona w Arseniewie, zak\u0142ady Nr 116 (obecnie zak\u0142ady Progress) na wschodzie CCCP. Produkcj\u0119 zacz\u0119to w 1970 roku. Kolejnym zak\u0142adem produkcyjny by\u0142 Rostow nad Donem Nr 168. Produkcja Mi-24 trwa\u0142a od 1970 roku do 1989 roku. Zbudowano ponad 3 000 maszyn. \u015amig\u0142owiec Mi-35 jest dalszym rozwini\u0119ciem \u015bmig\u0142owca Mi-24. W latach 1992-2012, zbudowano oko\u0142o 150 maszyn Mi-35.<\/p>\n Decyzja o zakupie \u015bmig\u0142owc\u00f3w Mi-24 D dla Wojska Polskiego zapad\u0142a w po\u0142owie 70-lat XX wieku. W kwietniu 1978 roku, wytypowano zesp\u00f3\u0142 10 pilot\u00f3w i 24 technik\u00f3w do przeszkolenia na now\u0105 technik\u0119 na terenie CCCP. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 Polskiego personelu pochodzi\u0142a z 37. Pu\u0142ku \u015amig\u0142owc\u00f3w Transportowych, Le\u017anica Wielka ko\u0142o \u0141\u0119czycy. Szkolenie trwa\u0142o cztery miesi\u0105ce.<\/p>\n Pierwsze cztery \u015bmig\u0142owce Mi-24 D trafi\u0142y do Polski w dniu 20 wrze\u015bnia 1978 roku. \u015amig\u0142owce mia\u0142y Nr: A1013, A1014, A1015, A1016. Przyprowadzili je piloci sowieccy. \u015amig\u0142owcom nadano odpowiednie nb 13, 14, 15, 16. Pocz\u0105tkowo \u015bmig\u0142owce pozostawa\u0142y na ziemi, bo szkolenie personelu Polskiego jeszcze si\u0119 nie zako\u0144czy\u0142o.<\/p>\n Pierwszy klucz \u015bmig\u0142owc\u00f3w Mi-24 D zacz\u0105\u0142 oficjalnie funkcjonowa\u0107 od dnia 1 stycznia 1979 roku. Na stanowisko dow\u00f3dcy klucza mianowano podporucznika pilota Andrzeja Fryc. Loty rozpocz\u0119to w dniu 11 stycznia 1979 roku, z chwil\u0105 poprawy warunk\u00f3w atmosferycznych. Pierwszy etap szkolenia zako\u0144czono stosunkowo szybko. W dniu 22 kwietnia 1979 roku, klucz \u015bmig\u0142owc\u00f3w Mi-24 D przebazowano na Lotnisko \u015awidwin i rozpocz\u0119to szkolenie bojowe, korzystaj\u0105c z pobliskich poligon\u00f3w. Gotowo\u015b\u0107 bojow\u0105 osi\u0105gni\u0119to ju\u017c w po\u0142owie 1979 roku. \u015amig\u0142owce Mi-24 D wzi\u0119\u0142y udzia\u0142 w jesiennych \u0107wiczeniach wojskowych \u201eJubileusz 79\u201d.<\/p>\n Mi-24 D po raz pierwszy publicznie zaprezentowano w dniu 27 czerwca 1979 roku, na Lotnisku D\u0119blin z okazji pierwszej rocznicy lotu kosmicznego Miros\u0142awa Hermaszewskiego (1941 – 2022).<\/p>\n Umieszczenie \u015bmig\u0142owc\u00f3w bojowych Mi-24 w Le\u017anicy Wielkiej, gdzie stacjonowa\u0142y \u015bmig\u0142owce transportowe by\u0142o nielogiczne. Dlatego eskadr\u0119 przebazowano do 49. Pu\u0142ku \u015amig\u0142owc\u00f3w Bojowych (Pruszcz Gda\u0144ski).<\/p>\n Kolejne cztery \u015bmig\u0142owce Mi-24 D (nr 103174, 103175, 103176, 103177) przylecia\u0142y do Polski w dniu 20 pa\u017adziernika 1981 roku, l\u0105duj\u0105c na Lotniku Pruszcz Gda\u0144ski. W pa\u017adzierniku 1984 roku, do 49. Pu\u0142ku \u015amig\u0142owc\u00f3w Bojowych (Pruszcz Gda\u0144ski) dostarczono sze\u015b\u0107 \u015bmig\u0142owc\u00f3w (Nr 410456, 410457, 410458, 410459, 410460, 410461). W dniu 1 lipca 1985 roku, dostarczono ostatnie dwie maszyny Mi-24 D; Nr 410584 i 410585.<\/p>\n Kolejne \u015bmig\u0142owce nale\u017ca\u0142y ju\u017c do wersji Mi-24 W. Wersja \u015bmig\u0142owca Mi-24 W od poprzedniej Mi-24 D r\u00f3\u017cni si\u0119 przede wszystkim systemem uzbrojenia kierowanego (przenosi osiem pocisk\u00f3w 9K114 Szturm-W), a co za tym idzie wyposa\u017ceniem bojowym. Pierwsze cztery maszyny przylecia\u0142y do Polski w dniu 24 kwietnia 1986 roku. \u0141\u0105cznie zakupiono 16 maszyn Mi-24 W, kt\u00f3re trafi\u0142y do 56. Pu\u0142ku \u015amig\u0142owc\u00f3w Bojowych (Lotnisko Inowroc\u0142aw).<\/p>\n Ostatnie egzemplarze pozyskano ju\u017c po 1989 roku, po przemianach spo\u0142eczno-gospodarczych. W po\u0142owie 90-lat od niemc\u00f3w otrzymali\u015bmy nieodp\u0142atnie 18 maszyn Mi-24 D, wcze\u015bniej u\u017cytkowanych w NRD. Poniewa\u017c by\u0142y one w z\u0142ym stanie, wykonano przegl\u0105dy i naprawy w WZL-1. Uda\u0142o si\u0119 naprawi\u0107 16 maszyn. Dwie maszyny pos\u0142u\u017cy\u0142y jako \u017ar\u00f3d\u0142o cz\u0119\u015bci zamiennych. Wesz\u0142y one na stan 49. P\u015aB Pruszcz Gda\u0144ski. Pierwszy ex niemiecki Mi-24 D trafi\u0142 do s\u0142u\u017cby w dniu 23 pa\u017adziernika 1996 roku.<\/p>\n Bazami Polskich \u015bmig\u0142owc\u00f3w Mi-24 standardowo jest Pruszcz Gda\u0144ski i Inowroc\u0142aw. Jednak bardzo cz\u0119sto \u015bmig\u0142owce Mi-24 bazuj\u0105 na Lotnisku Nowy Trag. Tutaj za\u0142ogi korzystaj\u0105 z mo\u017cliwo\u015bci \u0107wicze\u0144 w warunkach g\u00f3rzystych. Polskie Mi-24 dzia\u0142a\u0142y w Iraku i Afganistanie.<\/p>\n Polscy piloci \u015bmig\u0142owc\u00f3w Mi-24 D\/W oceniali je pozytywnie. \u201ePrzez 6 lat by\u0142em pilotem tej maszyny, mimo \u017ce z wygl\u0105du wydaje si\u0119 by\u0107 ci\u0119\u017ck\u0105 i nieporadn\u0105, w powietrzu zachowuj\u0119 si\u0119 wspaniale, szczeg\u00f3lnie lubi\u0142em szybki lot tu\u017c nad drzewami lub w w\u0105skich dolinach – niesamowite wra\u017cenie, no i ta si\u0142a ognia. Wyposa\u017cane w coraz lepsz\u0105 awionik\u0119 i uzbrojenie , a przy tym prostota obs\u0142ugi w polowych warunkach – chyba d\u0142ugo jeszcze b\u0119d\u0105 s\u0142u\u017cy\u0107.\u201d<\/p>\n Jednak obecnie, 2017 roku, warto\u015b\u0107 bojowa Polskich Mi-24 jest ni\u017csza od tej przed 2012 rokiem. Po prostu Polskie \u015bmig\u0142owce nie dysponuj\u0105 kierowanymi pociskami rakietowymi. Wszystkie posiadane przez Polsk\u0119 pociski zosta\u0142y u\u017cyte. \u015amig\u0142owce Mi-24 D przenosi\u0142y cztery pociski systemu Falanga, o nazwie Skorpion. Zasi\u0119g pocisk\u00f3w 3 000 m. Natomiast \u015bmig\u0142owce Mi-24 W przenosi\u0142y osiem pocisk\u00f3w 9K114 Szturm-W. Zasi\u0119g pocisk\u00f3w 5 000 m. Warto zaznaczy\u0107, \u017ce nie jest to problem wy\u0142\u0105cznie \u015bmig\u0142owc\u00f3w Mi-24, ale wszystkich bojowych maszyn w Polsce. Odpowiedzialno\u015b\u0107 za ten stan rzeczy spada na maso\u0144sko-liberalny rz\u0105d Polski z premierem Donaldem Tuskiem, kt\u00f3ry prowadzi\u0142 polityk\u0119 likwidacji pa\u0144stwa. Dopiero od 2016 roku, podj\u0119to ramowe rozwi\u0105zanie problemu. Albo nowe \u015bmig\u0142owce z nowym uzbrojeniem, albo nowi dostawcy pocisk\u00f3w rakietowych. W uzbrojeniu Polskich Mi-24 pozostaj\u0105 dzia\u0142ka 23 mm, dzia\u0142ka cztero-lufowe 12,7 mm oraz niekierowane pociski rakietowe.<\/p>\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mil Mi-24 to \u015bredni \u015bmig\u0142owiec szturmowy. W chwili opracowania by\u0142 ewenementem wsr\u00f3d \u015bmig\u0142owc\u00f3w bojowych – jednocze\u015bnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 typowego \u015bmig\u0142owca szturmowego i desantowego dla dru\u017cyny. \u015amig\u0142owiec jest przeznaczony do niszczenia cel\u00f3w punktowych: czo\u0142gi, stanowiska artylerii, bunkry, mosty i si\u0142a \u017cywa przeciwnika.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[35],"tags":[],"class_list":["post-1588","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-smiglowce"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1588","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1588"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1588\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4130,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1588\/revisions\/4130"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1588"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1588"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1588"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}Rozw\u00f3j konstrukcji Mi-24.<\/h3>\n
Mil Mi-24 w Polsce. 1978 rok.<\/h3>\n