Rejon Oleszyc do ko\u0144ca X wieku by\u0142 pograniczem polsko – ruskim. Oleszyce, jako wie\u015b, wymieniane s\u0105 od XV wieku. Zachowa\u0142 si\u0119 akty lokacyjne z zachowanym uk\u0142adem przestrzennym. W XVI wieku, by\u0142 ju\u017c typowy staromiejski rynek z ratuszem. Na oko\u0142o rynku by\u0142a lu\u017ana zabudowa, przewa\u017cnie drewnianych dom\u00f3w. <\/p>\n Ratusz zosta\u0142 zbudowany w drugiej po\u0142owie XVII wieku i sw\u00f3j obecny wygl\u0105d zawdzi\u0119cza przebudowie dokonanej w XVIII wieku. Ratusz jest czworobocznym budynkiem z wewn\u0119trznym dziedzi\u0144cem. Strona frontowa, od strony po\u0142udniowej jest dwukondygnacyjna. Pozosta\u0142e skrzyd\u0142a s\u0105 jednokondygnacyjne. Ka\u017cda strona jest przykryta klasycznym, dwuspadowym dachem.<\/p>\n Do XVI wieku, Oleszyce nale\u017ca\u0142y do Ksi\u0119stwa Przemyskiego i by\u0142y miastem szlacheckim. Od XVII wieku miasto nale\u017ca\u0142o do wojew\u00f3dztwa be\u0142skiego. Pierwotnie Oleszyce nazywa\u0142y si\u0119 Hieronim\u00f3w, na cze\u015b\u0107 fundatora Hieronima Sieniawskiego. Miasto nale\u017ca\u0142o do znanych rod\u00f3w szlacheckich i magnackich, m.in.: Sieniawskich herbu \u201eLeciwa\u201d, Ramsz\u00f3w, Czartoryskich, Potockich i Sapieh\u00f3w. Oleszyce od po\u0142owy XV wieku, by\u0142y w posiadaniu rodziny Ramsz\u00f3w. W 1498 roku, Oleszyce ucierpia\u0142y w czasie najazdu Tatar\u00f3w. Wie\u015b uleg\u0142a zniszczeniu, wi\u0119kszo\u015b\u0107 dom\u00f3w oraz drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 sp\u0142on\u0119\u0142y.<\/p>\n W 1576 roku, wydano dokument podnosz\u0105cy wie\u015b do rangi miasta. Dokument lokacyjny wys\u0142any przez Hieronima Sieniawskiego zosta\u0142 potwierdzony w dniu 26 lutego 1578 roku, w Warszawie przez kr\u00f3la Stefana Batorego.\u00a0Miasto otrzyma\u0142o prawo dw\u00f3ch jarmark\u00f3w w roku; na Zielone \u015awi\u0105tki i \u015bw. \u0141ucj\u0119, oraz targi tygodniowe w ka\u017cdy pi\u0105tek. Dodatkowo zwolniono mieszka\u0144c\u00f3w, na 12 lat z podatk\u00f3w szorowych i targowych. Miasto przybra\u0142o miejski charakter – rynek, ratusz, ulice otoczone wa\u0142ami ziemnymi i drewnianymi umocnieniami.\u00a0Mieszka\u0142y tutaj trzy narodowo\u015bci; polska, ruska, \u017cydowska. Mieszka\u0144cy \u017cyli z rolnictwa, drobnego rzemios\u0142a i cz\u0119\u015bciowo z handlu. Z rzemie\u015blnik\u00f3w byli tutaj: kowale, stolarze, bednarze, szewcy, ku\u015bnierze. W XVII wieku, otwarto m\u0142yn, browar, gorzelni\u0119 i karczm\u0119.<\/p>\n W 1725 roku, rodzina Sieniawskich rozpocz\u0119\u0142a budow\u0119 nowego pa\u0142acu.\u00a0W 1744 roku, August Czartoryski otrzyma\u0142 od kr\u00f3la Augusta III Sasa przywilej zezwalaj\u0105cy na wprowadzenie dodatkowych targ\u00f3w w czwartek i niedziel\u0119.\u00a0W 1799 roku, w Oleszycach by\u0142o 340 dom\u00f3w, w tym 28 murowanych. Populacja liczy\u0142a 1 745 mieszka\u0144c\u00f3w, w tym 1 197 chrze\u015bcijan i 547 \u017cyd\u00f3w.\u00a0W I po\u0142owie XIX wieku, miasto z r\u0105k Czartoryskich przesz\u0142o w posiadanie Zamojskich. W II po\u0142owie XIX wieku, Oleszyce liczy\u0142y 2 286 mieszka\u0144c\u00f3w.<\/p>\n Oleszyc nie omija\u0142y po\u017cary, zarazy i kl\u0119ski nieurodzaj\u00f3w. Po\u017cary powstawa\u0142y g\u0142\u00f3wnie w wyniku piorun\u00f3w (grom\u00f3w). W wyniku I rozbioru Polski Oleszyce wesz\u0142y w sk\u0142ad monarchii austriackiej. Pod wzgl\u0119dem administracyjnym nale\u017ca\u0142y do cyrku\u0142u \u017c\u00f3\u0142kiewskiego, a od 1867 roku, do starostwa powiatowego w Cieszanowie. M\u0142odzie\u017c Oleszyc i okolic wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w powstaniu styczniowym 1863 roku. W mie\u015bcie urz\u0105dzono lazaret dla rannych powsta\u0144c\u00f3w.<\/p>\n W 1901 roku, miasteczko zniszczy\u0142 wielki po\u017car, kt\u00f3ry przyczyni\u0142 si\u0119 do jego upadku i\u00a0w rezultacie do utraty praw miejskich w 1915 roku. Po odrodzeniu Rzeczypospolitej Polski w 1918 roku, Oleszyce wesz\u0142y w sk\u0142ad powiatu lubaczowskiego.<\/p>\n W dniu\u00a08 wrze\u015bnia 1939 roku, 18 germa\u0144skich bombowc\u00f3w dokona\u0142o nalotu bombowego na Oleszyce. W dniu 12 wrze\u015bnia 1939 roku, armia germa\u0144ska, bez walki zaj\u0119\u0142a Oleszyce.\u00a0W dniach 15-17 wrze\u015bnia 1939 roku, dosz\u0142o do bitwy pod Oleszycami mi\u0119dzy oddzia\u0142ami germa\u0144skimi a 21. Dywizj\u0105 Piechoty G\u00f3rskiej, dowodzon\u0105 przez genera\u0142a J\u00f3zefa Kustronia. W dniu 17 wrze\u015bnia 1939 roku, genera\u0142 poleg\u0142 w walce.\u00a0Oleszyce znalaz\u0142y si\u0119 pod okupacj\u0105 germa\u0144sk\u0105. Ale w wyniku porozumie\u0144 mi\u0119dzy bra\u0107mi; moskalami i germa\u0144cami, Oleszyce znalaz\u0142y si\u0119 pod rz\u0105dami sowiet\u00f3w. W dniu 21 czerwca 1941 roku, wojska germa\u0144skie ponownie wkroczy\u0142y do Oleszyc. Rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 nowa, germa\u0144ska okupacja. W dniu 22 lipca 1944 roku, wojska sowieckie zbli\u017cy\u0142y si\u0119 do Oleszyc, a samoloty germa\u0144skie zbombardowa\u0142y miasto. Sp\u0142on\u0119\u0142o 38 dom\u00f3w, byli zabici i ranni. Oleszyce zosta\u0142y zaj\u0119te przez moskali rankiem 24 lipca 1944 roku. Rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 komunistyczna okupacja Polski.<\/p>\n W czerwcu 1941 roku, zosta\u0142 spalony pa\u0142ac ksi\u0119cia J\u00f3zefa Sapiehy. Pa\u0142ac nie zosta\u0142 odbudowy. Obecnie (2023 rok) z pa\u0142acu pozosta\u0142y tylko fundamenty.<\/p>\n W dniu 1 stycznia 1989 roku, Oleszyce ponownie uzyska\u0142y prawa miejskie. Powierzchnia miasta wynosi 5,08 km 2. W 2014 roku, populacja wynosi\u0142a 3 236 os\u00f3b, w 2017 roku 2 951 os\u00f3b, a 2018 roku, Oleszyce liczy\u0142y 3 041 mieszka\u0144c\u00f3w. Miasto nale\u017cy do powiatu Lubacz\u00f3w, do kt\u00f3rego jest zaledwie 8 km. Odleg\u0142o\u015bci z Oleszyc do: Rawa Rusk\u0105 to 54 km. Jaros\u0142aw to 33 km. Przemy\u015bl to 55 km. Rzesz\u00f3w to 88 km. Zamo\u015b\u0107 to 81 km. Krak\u00f3w to 246 km. Warszawa to 310 km.<\/p>\n Przez miasto przep\u0142ywa rzeka Przerwa. W Oleszycach dzia\u0142a zesp\u00f3\u0142 pi\u0142karski i siatkarski \u201eCzarni Oleszyce\u201d. Oleszyce le\u017c\u0105 z dala od wa\u017cnych szlak\u00f3w komunikacyjnych. Do miasta prowadz\u0105 drogi wojew\u00f3dzkie: Nr 865, 867. Mimo, \u017ce miasto jest niedu\u017ce to ma obwodnic\u0119 drogow\u0105.<\/p>\n Do zabytk\u00f3w Oleszyc nale\u017cy zaliczy\u0107 resztki fundament\u00f3w pa\u0142acu Sieniawskich z parkiem i obwa\u0142owaniami. Pa\u0142ac zosta\u0142 ca\u0142kowicie zniszczony w po\u017carze, w pierwszym dniu bratniej wojny germa\u0144sko – sowieckiej w 1941 roku. Zabytkiem jest czworoboczny ratusz, zbudowany w drugiej po\u0142owie XVII wieku. W Oleszycach jest tak\u017ce ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny pod wezwaniem Narodzenia NMP, z XVI wieku. Jest tak\u017ce murowana cerkiew greckokatolicka pod wezwaniem \u015bw. Onufrego z 1809 roku, kt\u00f3ra od 1947 roku nie jest u\u017cytkowana. W okolicy miasta jest trzyna\u015bcie schron\u00f3w tak zwanej \u201eLinii Mo\u0142otowa\u201d.<\/p>\n Wa\u017cnym obiektem w Oleszycach jest szko\u0142a rolnicza. Szko\u0142a powsta\u0142a w 1972 roku i funkcjonowa\u0142a do dnia 1 stycznia 1976 roku, jako Technikum Rolnicze. Nast\u0119pnie by\u0142a znana jako Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Rolniczych. Od 1989 roku, szko\u0142a podlega pod Powiat Lubaczowski. Od dnia 1 wrze\u015bnia 2002 roku, szko\u0142a nosi\u0142a nazw\u0119 Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142. W 2009 roku, utworzono Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce. Od 2021 roku, organem prowadz\u0105cym szko\u0142\u0119 jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Szko\u0142a prowadzi internat, co bardzo u\u0142atwia nauk\u0119 m\u0142odzie\u017cy z dalszych rejon\u00f3w wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego. Szko\u0142a prowadzi nauczanie w systemie dziennym, zaocznym i policealnym, w kierunkach rolniczych. Szko\u0142a ca\u0142y czas dostosowuje si\u0119 do potrzeb zmieniaj\u0105cego si\u0119 rolnictwa i dziedzin pokrewnych.<\/p>\n Wsp\u00f3\u0142rz\u0119dne geograficzne: 50.170N 23.057E. Elewacja 768 ft.<\/p>\n Nie wiadomo dok\u0142adnie kiedy pierwszy samolot wyl\u0105dowa\u0142 na p\u00f3\u017aniejszym l\u0105dowisku Oleszyce. Prawdopodobnie by\u0142o to zwi\u0105zane z pr\u00f3bami ochrony plon\u00f3w na polach. M\u00f3g\u0142 by\u0107 to samolot PZL M-18 Dromader. Przez wiele kolejnych lat na tym l\u0105dowisku nic si\u0119 nie dzia\u0142o. Lecz nadle\u015bnictwo Oleszyce zaproponowa\u0142o utworzenie sta\u0142ego l\u0105dowiska dla samolot\u00f3w po\u017carniczych. W dniu 18 sierpnia 2016 roku, lotnisko zosta\u0142o wpisane do ewidencji w Urz\u0119dzie Lotnictwa Cywilnego, jako l\u0105dowisko dla Nadle\u015bnictwa Oleszyce. Nr ewid. ULC 360. Zarz\u0105dc\u0105 lotniska jest Nadle\u015bnictwo Oleszyce. L\u0105dowisko zosta\u0142o reaktywowane z my\u015bl\u0105 o zabezpieczeniu po\u017carowym teren\u00f3w le\u015bnych i przeznaczone do wykonywania lot\u00f3w patrolowych i ga\u015bniczych. L\u0105dowisko nadaje si\u0119 do obs\u0142ugi \u015bmig\u0142owc\u00f3w. Lubaczowski szpital od l\u0105dowiska dzieli 5 minut drogi.<\/p>\n L\u0105dowisko jest po\u0142o\u017cone w odleg\u0142o\u015bci oko\u0142o 1,5 km od ratusza w Oleszycach, w kierunku p\u00f3\u0142nocno – wschodnim. Jest to po\u0142o\u017cenie korzystne r\u00f3wnie\u017c dla Lubaczowa. Po\u0142o\u017cone jest przy skrzy\u017cowaniu (rondzie) dr\u00f3g wojew\u00f3dzkich Nr 865, 867.<\/p>\n L\u0105dowisko otrzyma\u0142o RWY o nawierzchni gruntowej – trawa. Wymiary 620 m x 30 m. RWY jest po\u0142o\u017cony na kierunku 122\/302 i wytyczony jest bia\u0142ymi znakami. Lotnisko mo\u017ce przyjmowa\u0107 samoloty o maksymalnej masie startowej 5 700 kg. Przy lotnisku jest parking.<\/p>\n Wsp\u00f3\u0142rz\u0119dne geograficzne: 50.157N 23.037E.<\/p>\n Do rozwoju Oleszyc przyczyni\u0142a si\u0119 budowa linii kolejowej w 1884 roku, cho\u0107 ju\u017c wcze\u015bniej s\u0142ano petycje do cara, aby wyrazi\u0142 zgod\u0119 na poprowadzenie szlaku kolejowego. Szlak mia\u0142 po\u0142\u0105czy\u0107 Jaros\u0142aw – Raw\u0119 Rusk\u0105. Gdyby nie wp\u0142ywy w\u0142a\u015bcicieli Oleszyce linia bieg\u0142aby z miejscowo\u015bci Nowa Grobla bezpo\u015brednio do Lubaczowa, omijaj\u0105c w odlego\u015bci oko\u0142o 5 km miejscowo\u015b\u0107 Oleszyce. Stacj\u0119 zbudowano na po\u0142udnie od centrum miasta (ratusza), w odleg\u0142o\u015bci oko\u0142o 1 200 m. Stacja kolejowa znajduje si\u0119 w granicach miasta.<\/p>\n Pierwszy poci\u0105g osobowo – towarowy przyjecha\u0142 do Oleszyc w dniu 6 lipca 1884 roku. Linia po\u0142\u0105czy\u0142a: Jaros\u0142aw – Oleszyce – Lubacz\u00f3w – Rawa Rusk\u0105. Stacja od dnia 6 lipca 1884 roku mia\u0142a nazw\u0119 Oleszyce. Podczas wojny obronnej 1939 roku, kiedy moskale zaj\u0119li ten obszar nazwa stacji by\u0142a pisana cyrylic\u0105. Polska pisownia powr\u00f3ci\u0142a w dniu 25 pa\u017adziernika 1945 roku.<\/p>\n Na stacji zbudowano dworzec, budynek mieszkalny, nastawni\u0119, plac \u0142adunkowy. W budynku dworca by\u0142a kasa biletowo – baga\u017cowa i poczekalnia. Stacj\u0119 wyposa\u017cono bardzo skromnie. Stacja mia\u0142a jeden tor g\u0142\u00f3wny, dwa tory boczne i bocznic\u0119. Wszystkie zwrotnice by\u0142y r\u0119czne. Pocz\u0105tkowo nie by\u0142o semafor\u00f3w kszta\u0142towych, a ruch odbywa\u0142 si\u0119 na podstawie rozk\u0142adu jazdy i meldunk\u00f3w przesy\u0142anych telegrafem, a nast\u0119pnie telefonicznie. Po drugiej wojnie \u015bwiatowej zamontowano semafory \u015bwietlne, ale obecnie ju\u017c ich nie ma. Na stacji nie by\u0142o sk\u0142adowiska w\u0119gla, ale lokomotywy mog\u0142y uzupe\u0142nia\u0107 wod\u0119. Na peronie nie by\u0142o zadaszenia oraz nie by\u0142o tunelu pod torami. Do stacji prowadzi utwardzona droga, kt\u00f3ra otrzyma\u0142a nazw\u0119 ulica Kolejowa. W pobli\u017cu stacji zbudowano kilka zak\u0142ad\u00f3w pracy. Mi\u0119dzy innymi by\u0142 tartak.<\/p>\n Po drugiej wojnie \u015bwiatowej, linia straci\u0142a na znaczeniu gospodarczym, z powodu zmiany granicy pa\u0144stwowej. W\u00f3wczas to Rawa Rusk\u0105 znalaz\u0142a si\u0119 na terenie CCCP. Szlakiem kursowa\u0142y g\u0142\u00f3wnie eszelony i towary strategiczne. Z chwil\u0105 zbudowania \u0142\u0105cznicy Werchrata – Hrebenne, powr\u00f3ci\u0142 ruch pasa\u017cerski i to dalekobie\u017cny. Je\u017adzi\u0142y t\u0119dy mi\u0119dzy innymi poci\u0105gi Krak\u00f3w – Rzesz\u00f3w – Zamo\u015b\u0107 – Hrubiesz\u00f3w. Po zbudowaniu szlaku Stalowa Wola – Zwierzyniec, szlak jako osobowy straci\u0142 na znaczeniu. W 1998 roku, stacja Oleszyce zosta\u0142a zdegradowana do przystanku osobowego. Do 2015 roku, ruch osobowy odbywa\u0142 si\u0119 z przerwami.<\/p>\n Obecnie (2023 rok) jest to linia kolejowa Nr 101 Munina – Hrebenne, kt\u00f3ra ma d\u0142ugo\u015b\u0107 82,789 km. Na szlaku s\u0105 stacje i przystanki osobowe: Dunina – Suroch\u00f3w – Bobr\u00f3wka – Zagrody – Korzenica – Nowa Grobla – Oleszyce – Lubacz\u00f3w – Basznia Dolna – Basznia – Basznia Polska Siarka – Horyniec Zdr\u00f3j – Dziewi\u0119cierz – Werchrata – Siedliska Tomaszowskie – Hrebenne.Lina jest jednotorowa, niezelektryfikowana.<\/p>\n Obecnie (luty 2023 rok) ze stacji Oleszyce odje\u017cd\u017ca 6 poci\u0105g\u00f3w w ci\u0105gu doby. S\u0105 poci\u0105gi do stacji: Horyniec-Zdr\u00f3j, Jaros\u0142aw, Lubacz\u00f3w, Rzesz\u00f3w G\u0142\u00f3wny. Wszystkie po\u0142\u0105czenie s\u0105 realizowane przez przewo\u017anika PolRegio.<\/p>\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Rejon Oleszyc do ko\u0144ca X wieku by\u0142 pograniczem polsko – ruskim. Oleszyce, jako wie\u015b, wymieniane s\u0105 od XV wieku. Zachowa\u0142 si\u0119 akty lokacyjne z zachowanym uk\u0142adem przestrzennym. W XVI wieku, by\u0142 ju\u017c typowy staromiejski rynek z ratuszem. Na oko\u0142o rynku by\u0142a lu\u017ana zabudowa, przewa\u017cnie drewnianych dom\u00f3w. <\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[19],"tags":[],"class_list":["post-1509","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-lotniska"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1509","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1509"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1509\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2582,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1509\/revisions\/2582"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1509"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1509"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1509"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}Historia Oleszyc.<\/h3>\n
Miasto Oleszyce.<\/h3>\n
Lotnisko Oleszyce.<\/h3>\n
Stacja kolejowa Oleszyce.<\/h3>\n