Radar Nysa-C.<\/h3>\n
Stacja ostrzegawcza Nysa-C by\u0142a opracowywana r\u00f3wnolegle z wysoko\u015bciomierzem Nysa-B. Oba prototypy zbudowano jednocze\u015bnie i pr\u00f3by przechodzi\u0142y wsp\u00f3lnie w 1955 roku. Tak\u017ce wsp\u00f3lnie rozpocz\u0119to produkcj\u0119 seryjn\u0105 i w zestawach przekazywano Wojsku Polskiemu od 1957 roku. Zestawy Nysa-B i Nysa-C zosta\u0142y wyeksportowane mi\u0119dzy innymi do; Syrii i Indonezji. Nysa-C zosta\u0142a wyposa\u017cona w anten\u0119 zbli\u017con\u0105 do \u015bcianowej. Podobnie jak Nysa-B, radar Nysa-C zosta\u0142 zamontowany na przyczepie ko\u0142owej. Idea mobilno\u015bci radar\u00f3w pozosta\u0142a, ale z uwagi na problemy pozyskania podwozi samochod\u00f3w ci\u0119\u017carowych, zdecydowano si\u0119 prostsze rozwi\u0105zanie. Taki zestaw mo\u017ce by\u0107 ci\u0105gni\u0119ty przez dowolny samoch\u00f3d ci\u0119\u017carowy lub ci\u0105gnik. W rzeczywisto\u015bci, na posterunkach radiolokacyjnych zestawy te sta\u0142y nawet 6 miesi\u0119cy, a zabierano je tylko na przegl\u0105dy, tak zwane przej\u015bcia wiosenne i jesienne lub do remontu.<\/p>\n
Podstawowe dane radaru Nysa-C; Stacja radiolokacyjna zwana tak\u017ce odleg\u0142o\u015bciomierzem. Pracuje na fali 50 cm. Zasi\u0119g 300 km. Moc w impulsie 2 x 200 kW. Wyposa\u017cony jest we wska\u017anik typu P i RH. W nadajniku zastosowano magnetron z modulatorem liniowym wraz z iskiernikiem obrotowym. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wysoko\u015bciomierzem Nysa-B. Opracowanie i produkcja Polska WZR RAWAR.<\/p>\n
Radary w s\u0142u\u017cbie w Wojsku Polskim.<\/h3>\n
Okres 1955 – 1960 roku, to czas dynamicznego rozwoju i przemian strukturalnych. Na wz\u00f3r organizacji wojsk sowieckich w Polsce pr\u00f3bowano stworzy\u0107 pi\u0119\u0107 samodzielnych pu\u0142k\u00f3w radiotechnicznych (6, 8, 14, 18 i 22 Pu\u0142k), kt\u00f3rych etat przewidywa\u0142 jednolit\u0105 struktur\u0119 organizacyjn\u0105. Ze wzgl\u0119du jednak na ograniczone mo\u017cliwo\u015bci finansowe nie najbogatszego kraju, a przede wszystkim na specyfik\u0119 Wojsk Radiotechnicznych, celowe by\u0142o powstawanie samodzielnych Kompanii Radiotechnicznych.<\/p>\n
W 1955 roku, zarz\u0105dzeniem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr 0304\/Org z dnia 28.12.1955 roku, nakazano do dnia 1.04.1956 roku, sformowanie na bazie W\u0119z\u0142\u00f3w Radiotechnicznych dywizji lotnictwa my\u015bliwskiego (5, 6, 7, 9, 10, 11 DLM); 13. Kompanie Radiotechniczn\u0105 w Malborku, 19. Kompanie Radiotechniczn\u0105 w \u015awidwinie. Pod 13. Kompani\u0119 Radiotechniczn\u0105 podlega\u0142y; 602. Radiolokacyjny Posterunek (RLP) Lotnisko Malbork, 603. Radiolokacyjny Posterunek (RLP) w Drw\u0119czno ko\u0142o Ornety. 19. Kompanii Radiotechnicznej podlega\u0142y; 604 Radiolokacyjny Posterunek (RLP) w Goleniowie, 605 Radiolokacyjny Posterunek (RLP) w \u015awidwinie.<\/p>\n
Radiolokacyjne Posterunki (RLP) posiada\u0142y na wyposa\u017ceniu radiolokatory; P-8, P-10, P-20, P-25, P-30, P-35, wysoko\u015bciomierze PRW-11 oraz dla \u0142\u0105czno\u015bci radiolinie RL-30. Z czasem te posterunki radiolokacyjne otrzymywa\u0142y systemy rozpoznania samolot\u00f3w \u201esw\u00f3j-obcy\u201d. Radiolokatory ustawiano na naturalnych wzniesieniach lub sztucznych nasypach.<\/p>\n W lipcu 1957 roku, w celu usprawnienia dowodzenia obron\u0105 kraju, podj\u0119to decyzj\u0119 o organizacji Korpus\u00f3w OPL OK Dow\u00f3dztwa KOPL, kt\u00f3rym podporz\u0105dkowano oddzia\u0142y artylerii przeciwlotniczej, oddzia\u0142y radiotechniczne i\u00a0pu\u0142ki lotnictwa my\u015bliwskiego. Korpusy przej\u0119\u0142y kierowanie ca\u0142okszta\u0142tem obrony powietrznej w\u00a0swoich rejonach obrony. W Korpusach utworzono Szefostwa Wojsk Radiotechnicznych. W\u00a0celu dostosowania systemu wykrywania cel\u00f3w i naprowadzania na cele lotnictwa my\u015bliwskiego. W 1957 roku, Wojska Radiotechniczne przyst\u0105pi\u0142y do kolejnej zmiany swoich struktur. By\u0142a to ju\u017c trzecia reorganizacji. Z istniej\u0105cych dotychczas pi\u0119ciu samodzielnych kompanii radiotechnicznych w okresie 1958 – 1961, utworzono dziewi\u0119\u0107 samodzielnych batalion\u00f3w radiotechnicznych (BRT). Reorganizacja Wojsk Radiotechnicznych prowadzona by\u0142a etapami, z zachowaniem gotowo\u015bci bojowej dotychczasowych struktur.<\/p>\n Zmianom organizacyjnym towarzyszy\u0142a ci\u0105g\u0142a modernizacja sprz\u0119tu radiotechnicznego. Konieczno\u015b\u0107 doskonalenia funkcjonowania Wojsk Radiotechnicznych OPL OK, aby zapewni\u0107 optymalne mo\u017cliwo\u015bci realizacji naprowadzania w\u0142asnego lotnictwa, utworzono w\u0119z\u0142y naprowadzania. Jesieni\u0105 1960 roku, w\u0119z\u0142y naprowadzania zostaj\u0105 wydzielone ze struktur Wojsk Radiotechnicznych i\u00a0odt\u0105d tworz\u0105 odr\u0119bne jednostki organizacyjne, podlegaj\u0105ce bezpo\u015brednio Korpusom OPL OK.<\/p>\n W ramach nowego Dow\u00f3dztwa WOPL OK, powsta\u0142ego w po\u0142owie 1959 roku, utworzono Inspektorat Wojsk Radiotechnicznych, kt\u00f3remu powierzono sprawowanie bezpo\u015bredniego nadzoru specjalistycznego nad jednostkami radiotechnicznymi. Z pocz\u0105tkiem 1963 roku, w 44 jednostkach radiotechnicznych (poziom kompanii) pracowa\u0142y \u0142\u0105cznie 94 radar r\u00f3\u017cnego typu.<\/p>\n Od 1960 roku, inaczej rozwija si\u0119 struktura Wojsk Radiotechnicznych na us\u0142ugach; Lotnictwa Obrony Powietrznej, Wojsk Lotniczych (na wypadek \u201eW\u201d Armii Lotniczej) oraz Wojsk Rakietowych.<\/p>\n W 1960 roku, zarz\u0105dzeniem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr 096\/Org z dnia 1.12.1960 roku, powsta\u0142a 20. Kompania Radiotechniczna w Bydgoszczy (dla 8. DLM-Sz) i 21. Kompania Radiotechniczna w Pile (dla 16. DLM-Sz). 21. Kompanii Radiotechnicznej podlega\u0142; 606. Radiolokacyjny Posterunek (RLP) w Pile i 608. Radiolokacyjny Posterunek (RLP) w Miros\u0142awcu.<\/p>\n W 1965 roku, zarz\u0105dzeniem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr 0133\/Org z dnia 22.12.1965 roku, w pu\u0142kach lotniczych, na lotniskach powsta\u0142y Dywizjony Dowodzenia Lotami. Dywizjony sk\u0142ada\u0142y si\u0119 z; Kompanii Kierowania Lotami, Kompanii \u0141\u0105czno\u015bci, Kompani Ubezpieczenia, a od 1971 roku, z Radiolokacyjnych Posterunk\u00f3w (RLP). Nazwa Posterunek Radiotechniczny by\u0142a u\u017cywana w Dywizjonach Dowodzenia Lotami. Natomiast nazwa Posterunek Radiolokacyjny by\u0142a u\u017cywana w przypadku rozwini\u0119cia sprz\u0119tu radiolokacyjnego na pozycjach bojowych. Dywizjony Dowodzenia Lotami powsta\u0142y w Powidzu (17. Dywizjony Dowodzenia Lotami), w Radomiu, Sochaczewie i Modlinie. By\u0142y to te lotniska na kt\u00f3rych stacjonowa\u0142y pu\u0142ki lotnicze podleg\u0142e pod Wojska Lotnicze.<\/p>\n Pocz\u0105tkowo Posterunki Radiotechniczne by\u0142y umiejscawiane na terenie samego lotniska. Jednak gro\u017aba ich \u0142atwego zlokalizowania i zniszczenia zmusi\u0142y wojsko do przeniesienia ich poza obszar lotniska i umieszczenia na umocnionych pozycjach. W okresie 1972 – 1975,; Radiolokacyjny Posterunek 6. PLM-Sz w Pile przeniesiono do miejscowo\u015bci Stara \u0141ubianka (10 km na p\u00f3\u0142noc od Pi\u0142y). Radiolokacyjny Posterunek 8. PLM-Sz w Miros\u0142awcu przeniesiono do miejscowo\u015bci \u017be\u0144sko (powiat drawski, gmina Wierzchowo, oko\u0142o 4 km na p\u00f3\u0142noc od lotniska, wsp\u00f3\u0142rz\u0119dne geograficzne; 53.419N 16.065E). Radiolokacyjny Posterunek 40. PLM-Sz \u015awidwin przeniesiono do miejscowo\u015bci S\u0142awka (10 km na wsch\u00f3d od \u015awidwina). Radiolokacyjny Posterunek 45. PLM-Sz Babimost przeniesiono do miejscowo\u015bci Zdzis\u0142aw. Radiolokacyjny Posterunek 3. PLM-B Bydgoszcz przeniesiono do miejscowo\u015bci Wojnowo (15 km na p\u00f3\u0142nocny-zach\u00f3d od Bydgoszczy). W 1985 roku, Radiolokacyjny Posterunek 58. LPSzk-B D\u0119blin przeniesiono do miejscowo\u015bci Klikawy (17 km na p\u00f3\u0142noc od D\u0119blina w okolicach Pu\u0142aw). Radiolokacyjny Posterunek 61. LPSzk-B przeniesiono do miejscowo\u015bci Roskoszy. Cz\u0119\u015b\u0107 Radiolokacyjnych Posterunk\u00f3w pozosta\u0142a na lotniska na umocnionych pozycjach. By\u0142y to Lotniska; Powidz, Sochaczew, Radom, Modlin i Tomasz\u00f3w Mazowiecki.<\/p>\n Typowy Posterunek Radiotechniczny (PRT) sk\u0142ada\u0142 si\u0119 z; dw\u00f3ch stacji radiolokacyjnych wykrywania i naprowadzania (RSWN), dw\u00f3ch radiolokacyjnych stacji pomiaru wysoko\u015bci (RSPW), jednej radiolinii do przekazywania zobrazowania radiolokacyjnego (RL-30), ruchomego punktu dowodzenia i naprowadzania (RPDN).<\/p>\n W 1968 roku, istniej\u0105ce Kompanie Radiotechniczne (13, 19, 21) rozwini\u0119to w Bataliony Radiotechniczne. Dysponowa\u0142y one zwi\u0119kszon\u0105 ilo\u015bci\u0105 sprz\u0119tu i otrzyma\u0142y wi\u0119cej zada\u0144. W 1974 roku, 19. Batalion Radiotechniczny zosta\u0142 przeniesiony z terenu Lotniska Goleni\u00f3w do miejscowo\u015bci Marszewo (2 km na wsch\u00f3d o Goleniowa). Tu zosta\u0142 zainstalowany w nowo wybudowanych bunkrach i umocnieniach. Radary umieszczono na sztucznych wzniesieniach.<\/p>\n W 1971 roku, zarz\u0105dzeniem Nr 012\/Org z dnia 6.03.1971 roku, sformowano jeszcze dwa Bataliony Radiotechniczne; 25. Batalion Radiotechniczny i 26. Batalion Radiotechniczny. 25. Batalion Radiotechniczny w 1974 roku, zainstalowano w nowo wybudowanych bunkrach i umocnieniach w miejscowo\u015bci My\u015bligoszcz (7 km na wsch\u00f3d od Debrzna). 26. Batalion Radiotechniczny w 1974 roku, przeniesiono z Lotniska Malbork do nowo wybudowanych obiekt\u00f3w w Lasowicach Wielkich (5 km na p\u00f3\u0142noc od Malborka).<\/p>\n Z pocz\u0105tkiem 60-lat, Wojsko Polskie otrzymywa\u0142o na wyposa\u017cenie coraz to nowsze wersji stacji radiolokacyjnych. Jednocze\u015bnie wdra\u017cano projekt zautomatyzowanego systemu dowodzenia Wojskami Obrony Powietrznej Kraju. W 1964 roku, rozpocz\u0119to wyposa\u017canie kompanijnych i batalionowych stanowisk dowodzenia w sowieckie zestawy Wozduch-1P, kt\u00f3rych jednym ze sk\u0142adnik\u00f3w by\u0142y radiolokacyjne systemy naprowadzania. W 1967 roku, wprowadzono kolejne zestawy radiolokacyjne do pozosta\u0142ych pododdzia\u0142\u00f3w Wojsk Radiotechnicznych OPK oraz na Centralne Stanowisko Dowodzenia w Pyrach ko\u0142o Warszawy.<\/p>\n W po\u0142owie 1965 roku, we wszystkich pododdzia\u0142ach Wojsk Radiotechnicznych by\u0142o 213 radar\u00f3w r\u00f3\u017cnych typ\u00f3w i przeznaczenia, a w po\u0142owie 1970 roku, liczba ta wynosi\u0142a 394 stacji radiolokacyjnych, przy etacie 444 egzemplarzy.<\/p>\n Niezale\u017cnie od przedstawionych zmian organizacyjnych, nieprzerwanie trwa\u0142a modernizacja techniczna wyposa\u017cenia istniej\u0105cych kompanii radiotechnicznych. Wycofywano z eksploatacji stacje radiolokacyjne starszego typu (lampowego), ich miejsce zacz\u0119\u0142y zajmowa\u0107 radary nowszej generacji, oparte w znacznej mierze na technologii p\u00f3\u0142przewodnikowej, bardziej odporne na przeciwdzia\u0142anie elektroniczne oraz dysponuj\u0105ce wi\u0119kszym zasi\u0119giem wykrywania i wi\u0119ksz\u0105 dok\u0142adno\u015bci\u0105 okre\u015blania wsp\u00f3\u0142rz\u0119dnych obiekt\u00f3w powietrznych.<\/p>\n Od jesieni 1973 roku do wiosny 1976 roku, na bazie istniej\u0105cych pododdzia\u0142\u00f3w radiotechnicznych: pu\u0142k\u00f3w, samodzielnych batalion\u00f3w, batalion\u00f3w pu\u0142kowych oraz kampanii \u2013 utworzono trzy Brygady Radiotechniczne (BRT); 1. Brygada Radiotechniczna na Bemowie (1976 rok), 2. Brygada Radiotechniczna w Bydgoszczy (1975 rok), 3. Brygada Radiotechniczna we Wroc\u0142awiu (1974 rok).<\/p>\n Powstanie Brygad Radiotechnicznych na d\u0142ugi okres czasu ukszta\u0142towa\u0142o stabilny system rozpoznania radiolokacyjnego Polskiej przestrzeni powietrznej. System ten tworzy\u0142y trzy Brygady Radiotechniczne w sk\u0142adzie: 14 batalion\u00f3w radiotechnicznych i 14 kompanii radiotechnicznych przy sztabach oraz 43 terenowe kompanie radiotechniczne (razem 57 kompanii). Dla poprawy parametr\u00f3w pola na ma\u0142ych wysoko\u015bciach utworzono dodatkowo 10 rozbudowanych in\u017cynieryjnie wysuni\u0119tych posterunk\u00f3w radiotechnicznych (WRLP), a dla poprawy \u017cywotno\u015bci ugrupowania bojowego 9 posterunk\u00f3w skrytego pola (RLP SP) oraz jedn\u0105 kompani\u0119 radiotechniczn\u0105 maskowania. Posterunki WRLP i SP nie by\u0142y wykorzystywane w warunkach codziennej pracy bojowej Wojsk Radiotechnicznych OPK.<\/p>\n W 1978 roku, zorganizowano Centrum Dowodzenia Bojowego Lotnictwa My\u015bliwskiego w Malborku. Dodatkowo powsta\u0142o 1. Centrum Dowodzenia Bojowego w \u015awidwinie i 2. Centrum Dowodzenia Bojowego w Pile. Ka\u017cde z Centrum Dowodzenia Bojowego mia\u0142o 5 Radiolokacyjnych Posterunk\u00f3w (RLP). Cztery skadrowane, a piaty na czas \u201eW\u201d. W sk\u0142adzie ka\u017cdego Radiolokacyjnego Posterunku (RLP) by\u0142a jedna radiostacja wykrywania i naprowadzania (zwykle radar P-40A1 na podwoziu g\u0105sienicowym) i jedna stacja pomiaru wysoko\u015bci (zwykle PRW-16B), radiostacja kr\u00f3tko falowa R-140, autobus sztabowy, warsztat techniczny Bsam-1. Stacja radiolokacyjna P-40 by\u0142a transportowana na 24-osiowej niskopod\u0142ogowej przyczepie przez ci\u0105gnik KRAZ-255B. Centra zacz\u0119to rozformowywa\u0107 pocz\u0105wszy od 1988 roku.<\/p>\n W po\u0142owie 70-lat zosta\u0142a zapocz\u0105tkowana r\u00f3wnie\u017c modernizacja techniczna wyposa\u017cenia Wojsk Radiotechnicznych. Na wyposa\u017cenie wprowadzono now\u0105 generacj\u0119 sprz\u0119tu radiolokacyjnego oraz zako\u0144czono automatyzacj\u0119 stanowisk dowodzenia. Pocz\u0105wszy od 1975 roku, na uzbrojenie wesz\u0142y dwie wersje opracowanego przez WZE Rawar radaru o nazwie Jawor-M2 Justyna. Wersje M2P \u2013 przewo\u017ana, i M2M \u2013 mobilna, r\u00f3\u017cni\u0142y si\u0119 g\u0142\u00f3wnie rozmiarami i konstrukcj\u0105 uk\u0142adu antenowego, a przez to i zasi\u0119gami wykrywania. W 1976 roku, w jednostkach radiotechnicznych pojawi\u0142 si\u0119 nowy Polski wysoko\u015bciomierz RW\u201331, produkowany przez WZE Rawar oznaczonym kryptonimem Nida, a przez radiotechnik\u00f3w nazywany Bo\u017cen\u0105. W 80-latach, opr\u00f3cz automatyzacji systemu rozpoznania radiolokacyjnego prowadzona by\u0142a dalsza modernizacja techniczna posiadanego sprz\u0119tu radiolokacji. Na pocz\u0105tku 1980 roku, na uzbrojenie Wojsk Radiotechnicznych OPK zosta\u0142a wprowadzona stacja radiolokacyjna do wykrywania cel\u00f3w nisko lec\u0105cych typu RT Narew, RT\u201317 Daniel.<\/p>\n W 1979 roku, dzi\u0119ki zainstalowaniu na stanowiskach dowodzenia brygad radiotechnicznych urz\u0105dze\u0144 Cyber i A\u0142maz, osi\u0105gni\u0119to automatyzacj\u0119 procesu zbierania informacji radiolokacyjnej z Brygad Radiotechnicznych oraz jej opracowywania i przekazywania do Centralnego Stanowiska Dowodzenia w Pyrach ko\u0142o Warszawy. Dalszym krokiem w tej dziedzinie by\u0142a modernizacja istniej\u0105cego sytemu zautomatyzowanego mi\u0119dzy SD KRT i BRT. Od 1980 roku, zacz\u0119to wprowadza\u0107 na SD BRT krajowe zestawy RPT\u201321, a na SD KRT zestawy RPT\u201311, oznaczone wsp\u00f3lnym kryptonimem Dunajec. By\u0142y to obiekty stacjonarne, a ich najwa\u017cniejszym ogniwem by\u0142a wojskowa wersja Polskiego komputera Odra-1325 oznaczona jako Rodan-10. Urz\u0105dzenia te umo\u017cliwia\u0142y pod\u0142\u0105czenie do systemu zautomatyzowanego wszystkich eksploatowanych w Wojskach Radiotechnicznych OPK stacji radiolokacyjnych. Ca\u0142y proces automatyzacji dowodzenia oraz zbioru, opracowywania i przekazywania informacji radiolokacyjnej od szczebla KRT do BRT w oparciu o urz\u0105dzenia krajowe zosta\u0142 zako\u0144czony w 1987 roku.<\/p>\n Okres 1970 – 1990, by\u0142 najwi\u0119kszym rozkwitem radiolokacji w Wojskach Lotniczych. W tym czasie wykorzystywano jednocze\u015bnie; 53 radiolokacyjnych odleg\u0142o\u015bciomierzy, 59 radiolokacyjnych wysoko\u015bciomierzy, 21 radiolinii, 21 ruchomych punkt\u00f3w dowodzenia i naprowadzania, 2 aparatury do p\u00f3\u0142automatycznego zbierania informacji z podleg\u0142ych pu\u0142k\u00f3w (WP-03U), 6 aparatur do p\u00f3\u0142automatycznego zdejmowania i automatycznego przekazywania informacji (WP-02U), 6 aparatur do przyrz\u0105dowego naprowadzania samolot\u00f3w (WP-11), 10 warsztat\u00f3w naprawczych. W Wojskach Radiotechnicznych s\u0142u\u017cy\u0142o jednocze\u015bnie 1\u00a0400 – 1\u00a0900 \u017co\u0142nierzy.<\/p>\n W drugiej po\u0142owie 80-lat, pojawil si\u0119 na wyposa\u017ceniu Wojsk Radiotechnicznych pierwszy egzemplarz (z 10 zam\u00f3wionych w CCCP) stacji radiolokacyjnej ST-68 Anita. By\u0142a to pierwsza tr\u00f3j-wsp\u00f3\u0142rz\u0119dna (3D) stacja radiolokacyjna na uzbrojeniu Wojsk Radiotechnicznych. Dostawy dalszych egzemplarzy radaru ST-68 nie by\u0142y jednak kontynuowane i na tym jednym egzemplarzu zako\u0144czy\u0142 si\u0119 eksport urz\u0105dze\u0144 radiolokacyjnych z pa\u0144stwa moskiewskiego.<\/p>\n W 1990 roku, po\u0142\u0105czono Wojska Lotnicze z\u00a0Wojskami Obrony Powietrznej Kraju. Utworzono nowy rodzaj si\u0142 zbrojnych \u2013 Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej (WLOP).<\/p>\n Cz\u0119\u015b\u0107 informacji pochodzi z artyku\u0142u Pu\u0142kownika Doktora In\u017cyniera Henryka Czy\u017cyk pod tytu\u0142em \u201eWojska Radiotechniczne w Wojskach Lotniczych\u201d z 2009 roku, dost\u0119pnego w Internecie.<\/p>\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W 1950 roku, Sztab Generalny Wojska Polskiego przekaza\u0142 do Pa\u0144stwowego Instytutu Telekomunikacji warunki T-T dla ostrzegawczej stacji radiolokacyjnej. Prac\u0119 podj\u0119\u0142o Wydzielone Laboratorium Konstrukcyjne (TL) przy Zak\u0142adach Radiowych imieniem Marcina Kasprzaka. Program otrzyma\u0142 kryptonim \u201eNysa\u201d. Ju\u017c w 1951 roku, opracowano model laboratoryjny radaru pracuj\u0105cego na fali o d\u0142ugo\u015bci 50 cm. Niekt\u00f3re rozwi\u0105zania zaczerpni\u0119to z Ameryka\u0144skiego radaru TPS-3. W 1952 roku, gotowy by\u0142 prototyp, kt\u00f3ry oznaczono Nysa-A. W zak\u0142adzie do\u015bwiadczalnym zbudowano 5 zestaw\u00f3w i przekazano do pr\u00f3b wojskowych. Pr\u00f3by prowadzono w okresie 1953 – 1954. Wypad\u0142y one pozytywne i dlatego powo\u0142ano do istnienia Zak\u0142ady Radiowe T-1, kt\u00f3re podj\u0119\u0142y produkcj\u0119 seryjn\u0105 tych radar\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[31],"tags":[],"class_list":["post-1417","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nawigacja"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1417","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1417"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1417\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3808,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1417\/revisions\/3808"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1417"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1417"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1417"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}