\u201eS-2 Sopka\u201d to jest rosyjski pocisk przeciwokr\u0119towy klasy powietrze – woda oraz ziemia – woda. Inne oznaczenia pocisku to KS-2, 4K87, kt\u00f3re by\u0142y nadane przez biura konstrukcyjne. W CCCP \u201eS-2 Sopka\u201d by\u0142 to pierwszy kompleks ci\u0119\u017ckiej rakiety klasy powietrze – woda oraz pierwszy kompleks obrony wybrze\u017ca przed okr\u0119tami wroga.<\/p>\n Prace nad kompleksem rozpocz\u0119to w 1949 roku, w zwi\u0105zku z decyzj\u0105 podj\u0119t\u0105 podczas narady na Kremlu w obecno\u015bci J\u00f3zefa Stalina. Baz\u0105 wyj\u015bciow\u0105 kompleksu by\u0142 skrzydlaty pocisk \u041a\u0440\u044b\u043b\u0430\u0442\u044b\u0439 \u0421\u043d\u0430\u0440\u044f\u0434 KC (KS) K\u043e\u043c\u0435\u0442\u0430, kt\u00f3ry by\u0142 opracowywany od 1945 roku.<\/p>\n Opracowanie p\u0142atowca pocisku zlecono biuru konstrukcyjnemu OKB-155 Mikojana i Guriewicza (MiG). Dlatego pocisk wygl\u0105dem przypomina samolot my\u015bliwski z ko\u0144ca 40-lat. Pocisk otrzyma\u0142 smuk\u0142y kad\u0142ub, w kt\u00f3rym umieszczono silnik turboodrzutowy R-500, ten sam kt\u00f3ry stanowi\u0142 nap\u0119d samolot\u00f3w Jakowlew Jak-23 i \u0141awoczkin \u0141a-15. Ci\u0105g silnika wynosi 15 kN. Zastosowano skrzyd\u0142a sko\u015bne, o skosie kraw\u0119dzi natarcia 57,5 stopnia. Skrzyd\u0142a wyposa\u017cono w lotki i dwie pary kierownic aerodynamicznych. Usterzenie jest w uk\u0142adzie krzy\u017cowym i ma niewielk\u0105 wysoko\u015b\u0107. Wynika\u0142o to z mo\u017cliwo\u015bci odpalania pocisk\u00f3w, kt\u00f3re by\u0142y podwieszone pod skrzyd\u0142ami nosiciela – bombowca, aby pocisk po oddzieleniu z zaczepu nie zahaczy\u0142 usterzeniem o samolot. Wlot powietrza do silnika jest z przodu kad\u0142uba, a w jego g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci jest wystaj\u0105ca os\u0142ona stacji radiolokacyjnej. Wylot gaz\u00f3w jest umieszczony pod usterzeniem. Pocisk nie ma podwozia ko\u0142owego. Natomiast ma zaczep dla silnika startowego. Rol\u0119 podwozia pe\u0142n\u0105 \u015blizgi, przymocowane do p\u0142atowca, kt\u00f3re przemieszczaj\u0105 si\u0119 w prowadnicach wyrzutni.<\/p>\n System kierowania zosta\u0142 opracowany w biurze konstrukcyjnym KB-1. W pierwszej fazie lotu pocisk jest zdalnie prowadzony w radarowej wi\u0105zce prowadz\u0105cej, kt\u00f3r\u0105 wysy\u0142a samolot – nosiciel lub naziemne stanowisko kierowania lotem. W ko\u0144cowej fazie lotu pocisk naprowadza\u0142 si\u0119 samodzielnie w spos\u00f3b p\u00f3\u0142aktywny lub na \u017ar\u00f3d\u0142o promieniowania cieplnego.<\/p>\n Testy pocisku w wersji powietrze – woda przeprowadzono z u\u017cyciem samolotu Tupolew Tu-4. Pocisk wszed\u0142 na uzbrojenie samolot\u00f3w bombowych Tupolew Tu-16 w 1953 roku, jako 4K87.<\/p>\n W 1952 roku, rozpocz\u0119to testy startu pocisku z wyrzutni naziemnej. Konieczne by\u0142o zastosowanie pomocniczego silnika startowe na paliwo sta\u0142e. Tak powsta\u0142a wersja naziemna obrony wybrze\u017ca. Ca\u0142y kompleks obejmuje: pocisk, wyrzutnie, samochody transportowo – za\u0142adowcze, stanowisko dowodzenia i stacje radiolokacyjne. System kierowania pocisku opiera\u0142 si\u0119 na tej samej zasadzie, co w lotniczej wersji KS. Pocisk jest wystrzeliwany z jednostanowiskowej wyrzutni, kt\u00f3ra mo\u017ce by\u0107 transportowana. Pierwszy radar \u201eMys\u201d obserwuje niebo na oko\u0142o szukaj\u0105c celu. Drugi radar \u201eBurun\u201d wypracowuje parametry toru lotu pocisku. Do naprowadzania pocisk\u00f3w s\u0142u\u017cy\u0142 radar S-1M. Radar wysy\u0142a w\u0105sk\u0105 wi\u0105zk\u0119 radiow\u0105, kt\u00f3ra po odbiciu od celu trafia do anteny odbiorczej w pocisku. Pocisk leci na wysoko\u015bci do 400 m od powierzchni wykorzystuj\u0105c radiowysoko\u015bciomierz, kt\u00f3ry wchodzi w sk\u0142ad autopilota. W ko\u0144cowej fazie lotu, gdy pasywny radiolokator pocisku (oznaczony S-3) odbiera\u0142 odpowiednio silne echo od celu, pocisk sam naprowadza nie na cel. Pocisk wyposa\u017cono w zapalnik zbli\u017ceniowy, uderzeniowy, oraz system samolikwidacji. Pocisk mo\u017ce by\u0107 tak\u017ce wzrokowo naprowadzany na cel. Komendy dotycz\u0105ce kierunku lotu wysy\u0142ane s\u0105 do autopilota. System by\u0142 bardzo rozbudowany i wymaga\u0142 dobrej pogody oraz dobrego zgrania wszystkich \u017co\u0142nierzy. Kompleks oznaczono KS-2 i w 1955 roku przyj\u0119to na uzbrojenie.<\/p>\n Wad\u0105 systemu kierowania by\u0142a znaczna podatno\u015b\u0107 na zak\u0142\u00f3cenia. Cz\u0119\u015bciowo usuni\u0119to t\u0119 wad\u0119 w 1959 roku, stosuj\u0105c naprowadzanie na podczerwie\u0144 (na \u017ar\u00f3d\u0142o ciep\u0142a) w ko\u0144cowej fazie lotu.<\/p>\n Zasi\u0119g pocisku, kt\u00f3ry wynosi\u0142 95 km wydawa\u0142 si\u0119 wystarczaj\u0105cy, ale trzeba pami\u0119ta\u0107, \u017ce radar ustawiony na brzegu morza, nie wykryje okr\u0119tu z odleg\u0142o\u015bci wi\u0119kszej ni\u017c 50 km, bo okr\u0119t jest skryty za lini\u0105 horyzontu ziemi.<\/p>\n Do Polski system rakietowy \u201eS-2 Sopka\u201d trafi\u0142 w 1963 roku. System sprowadzono jako testowy w postaci jedynie dw\u00f3ch wyrzutni. Przydzielono go na stan 9. Dywizjonu Artylerii Nadbrze\u017cnej w Ustce. Ju\u017c w\u00f3wczas system by\u0142 przestarza\u0142y, trudny w obs\u0142udze i ma\u0142o skuteczny. Pierwsze strzelanie mia\u0142o miejsce w dniu 11 maja 1964 roku. Ostatnie \u0107wiczenia przeprowadzono w 1971 roku, w CCCP. W 1975 roku, system zdj\u0119to ze stanu i przekazano do plac\u00f3wek muzealnych w Gdyni i w Skar\u017cysku-Kamiennej. Ale kompleks \u201eS-2 Sopka\u201d odegra\u0142 wa\u017cn\u0105 rol\u0119 propagandow\u0105. Niemal w ka\u017cdej publikacji wojskowej zamieszczano zdj\u0119cia systemu \u201eS-2 Sopka\u201d, co mia\u0142o \u015bwiadczy\u0107 o dobrym przygotowaniu Ludowego Wojska Polskiego do obrony przed wrogim atakiem morskim.<\/p>\n Rozpi\u0119to\u015b\u0107 4,72 m. D\u0142ugo\u015b\u0107 8,48 m. Wysoko\u015b\u0107 2,05 m. \u015arednica kad\u0142uba wynosi 1,09 m. Masa startowa pocisku 3 419 kg. Pr\u0119dko\u015b\u0107 maksymalna 1 050 km\/h. Zasi\u0119g 95 kg. G\u0142owica bojowa ma mas\u0119 1 010 kg, w tym 860 kg materia\u0142u wybuchowego. Pocisk wymaga\u0142 tankowania przed startem (nafta lotnicza).<\/p>\n Wyrzutnia to konstrukcja stalowa oparta na podwoziu wyposa\u017conym w cztery bli\u017aniacze ko\u0142a i zaczep do holowania przez ci\u0119\u017car\u00f3wk\u0119. Sama wyrzutnia jest jedno-prowadnicowa, czyli ma tylko jedno stanowisko startowe. Wyrzutnia ma mo\u017cliwo\u015b\u0107 opuszczenia do pozycji transportowej lub podniesienia do pozycyj startowej pocisku. K\u0105t podniesienia wynosi 10 stopni. Wyrzutnia jest obrotowa w poziomie w zakresie a\u017c 174 stopni. Pocisk mo\u017ce by\u0107 transportowany na wyrzutni lub przy pomocy samochodu transportowo – za\u0142adowczego lub na naczepie PR-15. Wci\u0105ganie pocisku na wyrzutni\u0119 wykonywano przy pomocy liny stalowej i bloczk\u00f3w r\u0119cznie lub elektrycznie. Za\u0142adunek trwa\u0142 oko\u0142o 20 – 30 minut. Przygotowanie pocisku do startu trwa\u0142o 17 – 25 minut. W tym czasie uruchamiano silnik turboodrzutowy, kt\u00f3ry musia\u0142 osi\u0105gn\u0105\u0107 odpowiednie obroty i temperatur\u0119. Do pocisku jest przymocowany dodatkowy silnik startowy na paliwo sta\u0142e, kt\u00f3ry automatycznie si\u0119 oddziela po wyczerpaniu paliwa.<\/p>\n W sk\u0142ad dywizjonu rakietowego wchodzi\u0142a stacja radiolokacyjna \u201eMys\u201d i dwie baterie po dwie wyrzutnie. Dywizjon na stanie posiada\u0142 8 pocisk\u00f3w. W sk\u0142ad ka\u017cdej baterii wchodzi\u0142a stacja radiolokacyjna \u201eBurun\u201d i S-1M, cztery naczepy za\u0142adowcze PR-15 z ci\u0105gnikami. Dodatkowo by\u0142y pojazdy i budy ze stanowiskami kontroli przed startem, generatorami pr\u0105du elektrycznego, aparatur\u0105 kontroln\u0105 i stanowiskiem dowodzenia.<\/p>\n Opracowa\u0142 Karol Placha Hetman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u201eS-2 Sopka\u201d to jest rosyjski pocisk przeciwokr\u0119towy klasy powietrze – woda oraz ziemia – woda. Inne oznaczenia pocisku to KS-2, 4K87, kt\u00f3re by\u0142y nadane przez biura konstrukcyjne. W CCCP \u201eS-2 Sopka\u201d by\u0142 to pierwszy kompleks ci\u0119\u017ckiej rakiety klasy powietrze – woda oraz pierwszy kompleks obrony wybrze\u017ca przed okr\u0119tami wroga.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[31],"tags":[],"class_list":["post-1111","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nawigacja"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1111","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1111"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1111\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3829,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1111\/revisions\/3829"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1111"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1111"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/polot.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1111"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}Pocisk S-2 (KS-2).<\/h3>\n
Wyrzutnia B-163 (W-163).<\/h3>\n
Dywizjon rakietowy.<\/h3>\n