Republic F-105 kontra Suchoj Su-7

 

 

Kraków 25.04.2017r.

Rozdział 1955.10.22.

Republic F-105 Thunderchief kontra OKB Suchoj Su-7 B

USA

 

Konstrukcja

 

F-105 kontra Su-7

 

Republic F-105 Thunderchief

 

 

 

 

Samolot Republic F-105 Thunderchief to ciężki samolot myśliwsko-bombowy, szeroko użyty w 60-latach XX wieku w wojnie w Wietnamie. Zbudowany w układzie klasycznym. Napędzany jednym silnikiem turboodrzutowym. Załoga jedna lub dwie osoby.

 

Samolot F-105 został wyposażony w skośne skrzydła o kącie skosu 45 stopni. Profil skrzydła NACA65A005.5 przy kadłubie, NACA65A003.7 na końcu.

 

Płatowiec zabiera zbiorniki paliwa o pojemności 1 184 galony (4 480 litrów).

 

Komora bombowa ma wymiary 15 feet 10 inches (4.83 m) na 32 in (0.81 m) na 32 in (0.81 m) . Komora posiada dwie klapy-pokrywy. Są one zawieszone osiowo. Otwarcie komory polega na wsunięciu klap-pokryw do środka komory po wewnętrznych ścianach kadłuba samolotu. Czas otwarcia i zamknięcia komory nie przekracza jednej sekundy. Otwarta komora nie ma klap wystających na zewnątrz, co zwiększa opór aerodynamiczny. Pierwotnie komora miała skrywać bombę atomową, ale bardzo często była wykorzystywana do przenoszenie dodatkowe zbiornika paliwa o pojemności 350 US gal (1 300 litrów). Mimo zabudowania komory bombowej samolot ma węzeł zewnętrzny pod-kałdubowy w postaci wysuwanego słupka.

 

Pod skrzydłami są dwie pary węzłów dla uzbrojenia i dodatkowych zbiorników paliwa po 450 US galonów (1 700 litrów) i 650 US galonów (2 500 litrów). Samolot jest chyba jedynym w historii USAF samolotem, który miał zarówno montowaną sondę do pobierania paliwem giętkim przewodem, a później sztywnym. W lewym boku kadłuba zamontowano działko M61 Vulcan.

 

Samolot Republic F-105 Thunderchief ma przestronny kokpit z dobrą widocznością. Układ kabiny jest przejrzysty i łatwy do opanowania. Szczególnie po wprowadzeniu części instrumentów typu taśmowego, na przykład wysokościomierza. Zaawansowana elektronika była łatwa do nauczenia się i obsługi. Starty i lądowania były często wykonywane w zakresie 230 mph (370 km/h). Piloci byli zadowoleni z czteroczęściowych hamulców aerodynamicznych umieszczonych w rejonie dyszy wylotowej silnika. Można było je używać nawet przy prędkości naddźwiękowej. Samolot F-105 stosunkowo łatwo wychodził z korkociągu.

 

Awionika

System kontroli ogania AN/ASG-19 Thunderstick, stacja radiolokacyjna NASARR R-14A, system AN/ARN-85 LORAN. W najnowszych wresjach od 1968 roku system AN/ARN-92.

 

Uzbrojenie Republic F-105 Thunderchief

Działko M61A1 Vulcan 6-lufowe z 1 028 sztuk amunicji.

Samolot ma 5 węzłów i komorę bombową. Zabiera bomby zwykłe i atomowe. Pociski rakietowe AIM-9 Sidewinder i AGM-12 Bullpup.

 

 

 

 

 

 

 

Dane T-T

 

 Republic F-105

 

 

Wymiary

 

 

 

Miano

R

 

10,65 (34 ft)

 

M.

D

 

19,63 (64 ft 5 in)

 

M.

H

 

5,99 (19 ft 8 in)

 

M.

Pow. nośna

 

35,76 (385 ft²)

 

M2

Masa

Własna

12 470 (27 500 lb)

 

Kg

 

Całkowita

16 165 (35 637 lb)

 

Kg

 

Max

23 834 (52 546 lb)

 

Kg

 

Ładunku

6 700 – 7 000 (14 000 lb)

 

Kg

 

Paliwo

 

 

Kg

Prędkość

Max

2 208

 

Km/h

 

Max

2,08 Ma

 

Km/h

 

Wznoszenia

195 m/s

17 min na 11 000 m

 

 

Przelotowa

 

 

Km/h

 

Lądowania

 

 

Km/h

Zasięg

Max

3 550

 

Km

 

Z ładunkiem

1 250

 

Km

Pułap

 

14 800

 

M.

Rozbieg

Dobieg

 

 

M.

Silnik

Typ

Pratt & Whitney J57-P-19W

 

 

 

Ciąg

14 300 Ibf (63,74kN)

24 500 Ibf (109 kN)

 

 

Załoga

 

1 (2 osoby w F-105 CEFG)

 

 

Liczba

sztuk

 

 

 

 

Konstrukcja Su-7 BM

Jednosilnikowy, jednomiejscowy, średniopłat ze skośnym skrzydłem. Niewyposażony w stację radiolokacyjną, ale zdolny do wykonywania działań w trudnych warunkach atmosferycznych. Konstrukcja całkowicie metalowa. W płatowcu wykorzystani regułę pól.


Skrzydła o konstrukcji dwu-dźwigarowej z dwoma dźwigarami pomocniczymi. Kąt skosu krawędzi natarcia wynosi 60 stopni . Zamontowane pod zerowym kątem zaklinowania, mają ujemny wznos 2 stopnie. Skrzydła wyposażono w dwuczęściowe, jednoszczelinowe klapy z przesuwaną osią obrotu, tzw. klapy poszerzacze, lotki i dwie pary kierownic aerodynamicznych. U nasady skrzydeł zamontowano dwa działka kal. 30 mm. W skrzydłach umieszczono zbiorniki paliwa. Pod skrzydłami zamontowano po jednym węźle uzbrojenia.


Kadłub o przekroju kołowym, rozpoczyna centralny chwyt powietrza z ruchomym stożkiem regulującym dopływ powietrza do silnika. Kabina jednoosobowa. Wystaje z obrysu kadłuba. Składa się ze stałego wiatrochronu wyposażonego w trzy okna, przednie kuloodporne z płaską szybą i ruchomej owiewki odsuwanej do tyłu ręcznie oraz zaopatrzonej w peryskop do obserwacji tylnej półsfery. Zastosowano okna przeciw pożarowe. Fotel pilota typu KS-2 (kriesło Suchowo). Na pewno ratuje pilota z wysokości 0 m., ale prawdopodobnie od prędkości ponad 150 km/h. Za kabiną umieszczono przedział dla wyposażenia, a dalej zbiorniki paliwa. W końcu umieszczono silnik. W tyle kadłuba na obwodzie umieszczono 4 hamulce aerodynamiczne, o kształcie zbliżonym do prostokąta. W tle kadłuba wygospodarowano miejsce na jeden spadochron hamujący. 


Usterzenie poziome płytowe, o kącie skosu 55 stopni i grubości względnej od 6 do 7 %. Na końcach dodano masy przeciwflatterowe. Połówki usterzenia są zamienne. Usterzenie pionowe z podziałem na ster i statecznik.


Podwozie z kołem przednim. Wciągane i wypuszczane hydraulicznie. Przednia goleń wyposażona w tłumik drgań, który jednocześnie pełni rolę układu kierowania (skręcania) kołem. Wszystkie koła pojedyncze. Amortyzatory olejowo-pneumatyczne. Przednie podwozie chowa się w kierunku przodu i jest zakrywane dwoma symetrycznymi klapami. Główne w kierunku kadłuba, głównie do skrzydeł, a tylko częściowo do kadłuba. Opony mają stosunkowo dużą średnicę dla możliwości korzystania z lotnisk gruntowych i są wysoko ciśnieniowe. Rozstaw podwozia głównego wynosi 3,83 m. 

 

Wyposażenie Su-7 BM

Radiostacja UKF KSIU , 6-kanałowa.
Radiostacja awaryjna.
Radiokompas automatyczny.
Odbiornik sygnałów radiolatarni.
Urządzenie odzewowe swój-obcy SRO-2 M.
Zestaw wyposażenia do lądowania bez widoczności ziemi.
Urządzenia ostrzegającego Sirena.
Radiodalomierza.
Pilota automatycznego dla każdej prędkości.
Celownik optyczny ASP-5 ND sprzężony lub nie z dalmierzem radiolokacyjnym, o zasięgu 300 – 3 000 m.
Dla pilota wyposażenie tlenowe typu KKO-2 stosowane od wysokości 9 000 m.
Instalacja hydrauliczna zdwojona służy do poruszania powierzchniami sterowymi. Trzecia instalacja chowania i wypuszczania podwozie, uruchamiania klap i steruje kołem przednim.
Instalacja pneumatyczna służy do hamowania kół, przeładowywania działek, uszczelniania kabiny, awaryjnego wypuszczania podwozia.
Źródłem prądu jest prądnica napędzana przez silnik i akumulatory. Instalacja głównie jednoprzewodowa prądu stałego i zmiennego. Przeznaczona jest do uruchamiania silnika, zasilania pomp paliwowych, przyrządów pilotażowo-radiowo-nawigacyjnych oraz oświetlenia samolotu.
Instalacja tlenowa dostarcza tlen dla załogi zarówno przy szczelnej, jak i rozszczelnionej kabinie.
Sterowanie usterzeniem płytowym, lotkami, sterem kierunku jest realizowane ze wspomaganiem w układzie bezzwrotnym oraz sztucznym czuciem na drążku sterowym. W układzie sterowania usterzeniem płytowym zastosowano stałe przełożenie między drążkiem a powierzchniami w stosunku 4:1. Przyjęty układ kinematyczny zapewnia skuteczne sterowanie zwłaszcza na małych wysokościach. W układzie sterowania kierunkowego zastosowano automat ARZ-1 usteczniający samolot kierunkowo przez samoczynne wychylanie steru proporcjonalnie do kątowej prędkości odchylenia.

 

Napęd Su-7 BM

Stanowi turboodrzutowy, jednoprzepływowy, jednowałowy silnik A. M. Lulki AL.-7 F-1 o ciągu 1 x 68,65 kN. (1 x 7 000 kG.) z dopalaniem 1 x 98,10 kN. (1 x 10 000 kG.). Składa się on z 9-stopniowej sprężarki osiowej, pierścieniowo-dzbanowej komory spalania, 2-stopniowej turbiny, dopalacza i regulowanej dyszy. Silnik wyposażono w instalacje tlenową dla ułatwienia rozruchu na ziemi przy niskich temperaturach lub wysoko w powietrzu. Instalacja paliwowa mieści się w skrzydłach i kadłubie i wynosi 2 940 litrów. Można także podwieszać pod kadłubem lub skrzydłami 2 zbiorniki paliwa o pojemności 2 x 600 litrów.
Początkowo stosowano silnik AL.-7 F-1 (TRD-31) o ciągu 1 x 66,64 kN. (1 x 6 800 kG.) z dopalaniem 1 x 94,08 kN (1 x 9 600 kG.).
Samolot może używać startowe rakiety prochowe SPRD-110 o ciągu 2 x 29,40 kN. (2 x 3 000 kG.).

 

Uzbrojenie Su-7 BM

Stałe stanowią dwa działka Nudelman-Richter NR-30 kal. 30 mm.
6 węzłów podwieszenia uzbrojenia ( 2 pod kadłubem i 2 pod skrzydłami ). Podstawowym środkiem bojowym są zasobniki UB-16-57U lub UB-32-56U odpowiednio z 16 lub 32 pociskami S-5 kal. 57 mm. Maszyna może zabrać do 750 kg. bomb. Efekty użycia uzbrojenia są rejestrowane kamerą zamontowana w prawym skrzydle, w pobliżu kadłuba.
Dla Polskich samolotów na terenie Polski w sowieckich magazynach składowano bomby z ładunkiem jądrowym.

 

Wersja Su-7 BKŁ
Zmiany w stosunku do Su-7 BM.
Na skrzydłach wzmocniono kierownice aerodynamiczne. Pod skrzydłami pojawiły się montowane od 1969r. dwa dodatkowe węzły o udźwigu 2 x 250 kg.
W kabinie zastosowano nowy fotel wyrzucany KS-4 klasy 0-140. Przednia pancerna szyba jest nieco cieńsza dla poprawy widoczności. Nieznacznie powiększono zapas wewnętrzny paliwa. Hamulce aerodynamiczne wzmocniono.
Usterzenie pionowe nieznacznie przekonstruowano i wzmocniono. 
Podwozie otrzymało system płozowy.
Lądowanie wspomagane teraz dwoma, a nie jednym spadochronem hamującym. Umieszczono je w zasobniku u podstawy usterzenia pionowego.

 

Napęd Su-7 BKŁ

Zespół napędowy to silnik AL.-7 F-1-250, którego resurs wydłużono do 250 godzin. Masa wynosi 2 103 kg. Zużycie paliwa 0,9 kg/kG/h. Zespół napędowy jest wspomagany przez przyspieszacze startowe SPRD-110 o ciągu 2 x 29,40 kN ( 2 x 2 998 kG ), jednak ich ciąg zależy temperatury zewnętrznej i wilgotności.

 

Wyposażenie Su-7 BKŁ

Półautomatyczny celownik ASP-PF-7, który w 70-tych latach zastąpiono nowszym ASP-PFM-7.
Samolot ma teraz 6 węzłów uzbrojenia w układzie 2 x 2 x 2. Samolot może przenosić na węzłach wewnętrznych podskrzydłowych dodatkowe zbiorniki paliwa o pojemności 950 litrów. Teoretycznie do przebazowania samolot może zabrać 3 955 litrów w kadłubie + 3 100 litrów w 4 zbiornikach podkadłubowych, co daje razem 7 055 litrów. W użyciu są pewne ograniczenia; samolot może zabrać, albo tylko pociski, albo tylko bomby, gdyż wykorzystuje się te same połączenia elektryczne. W 70-tych latach wprowadzono do użytku nową wyrzutnię dla rakiet S-5, była to UB-32A-72 z 32 prowadnicami.
Także w 70-tych latach wszystkie wersje Su-7 zostały przystosowane do przenoszenia pod skrzydłem zasobnika zakłócającego typu SPS-141, SPS-142 i SPS-143 w zależności od przewidywanego zakłócanych częstotliwości.


Konstrukcja Su-7 U

Podstawową różnicą jest zastosowanie kabiny dwuosobowej w układzie tandem. Kadłub jest dłuższy o 0,20 m. Na kadłubie umieszczono nadbudówkę w której umieszczono wyposażenie przeniesione zza kabiny pilota. Pomimo przebudowy kadłubowych zbiorników paliwa jego ilość jest niemal identyczna jak w wersji Su-7 BM.


Osłony kabin indywidualne są podnoszone w górę do tyłu pneumatycznie. Tylną kabinę wyposażono w składany peryskop. Jego lustra są wykonane z polerowanego metalu. Peryskop można używać do prędkości 600 km/h. ( Wzmocniona wersja jest używana do prędkości 850 km/h ).


Załoga otrzymała specjalną wersję foteli wyrzucanych KS-4 U-22, zawsze odpalał się pierwszy fotel pilota, a zaraz potem instruktora, niezależnie od tego kto zainicjował opuszczenie samolotu. 


Wzmocnieniu uległo podwozie ( często fatalnie traktowane przez młodych pilotów szczególnie podczas lądowań ) i jego hamulce. Przednia goleń podwozia wyposażona była w hamulce i mogła być sterowana hydraulicznie. Układ hamulcowy podwozia otrzymał instalację spryskującą piasty kół spirytusem, powodując ich efektywniejsze chłodzenie. 


Wzrost masy całego samolotu spowodował ograniczenia w przenoszonym uzbrojeniu, maksymalny udźwig podwieszeń ograniczono do 2 500 kg, część maszyn nie otrzymała lewoskrzydłowego działka kalibru 30 mm. Pozostawiono jednak możliwość przenoszenia bomb jądrowych. Używany na szkolnym samolocie celownik to modyfikacja z S-7 BM oznaczona jako ASP-5ND-7U zastąpiona od 12 serii produkcyjnej nowszym ASP-PF-7U. 

 

Dane T-T

 

Su-7 B

nieużywany w Polsce

Su-7 BM 1964r.

Su-7 BKŁ 1966r.

Su-7 U 1969r.

 

Wymiary

 

 

 

 

 

Miano

R

 

8,77 ( 9,309 )

9,309

9,309

8,93 ( 9,309 )

M.

D

 

16,80 z sondą 18,055

18,055

18,055

18,255

M.

H

 

5,157 ( 4,57 )

5,157

5,157

5,157 ( 4,80 )

M.

Pow. nośna

 

34,0

34,0

34,0

34,0

M2

Masa

Własna

7 765 - 8 620

8 370

8 937

8 382 - 10 000

Kg

 

Całkowita

12 000 – 13 043

13 830

14 530

 

Kg

 

Max

13 500

15 210 

15 210 

17 700

Kg

 

Ładunku

750 – 2 000

3 000

4 000

2 500

Kg

 

Paliwo

3 455 / 1 200

3 650 - 3 955 / 2 400

3 925 - 3 955 / 3 100

3 660 /

Litrów

Prędkość

Max

1 700 ( Ma-1,6 ) na 12 000 m.

2 120

2 070

2 070

Km/h

 

Max

1 350 na 0 m.

 

 

 

Km/h

 

Wznoszenia

152 m/s

9 120 m/min

 

 

 

 

 

Przelotowa

850

 

 

 

Km/h

 

Lądowania

 

 

 

 

Km/h

Zasięg

Max

1 450 - 1580

1 875

1 630

1 430

Km

 

Z ładunkiem

 

 

 

 

Km

Pułap

 

18 000 – 19 500

18 500

17 200

16 900

M.

Rozbieg

Dobieg

800 – 1 300 / 800 – 1 400

900 – 1 500 / 1 000 – 1 600

1 000 – 1 700 / 700 – 1 700

1 000 – 1 700 / 800 – 1 700

M.

Silnik

Typ

AL.-7 F-1-100

AL.-7 F-1

AL.-7 F-1-250

 

 

 

Ciąg

1 x 68,65 kN bez dop

1 x 98,10 kN z dop

1 x 68,65 kN bez dop

1 x 98,10 kN z dop

 

 

 

Załoga

 

1

1

1

2

 

Liczba

sztuk

-

6

31

10

 

Opracował Karol Placha Hetman