PZL-230 Skorpion oraz Pirania i Kobra 2000



Kraków 11.12.2010r.
301b Rozdział 1994r.
PZL Okęcie PZL-230 Skorpion
IL Pirania
IL Kobra 2000
Polska

Samolot pola walki.
Konstrukcja Skorpion


Makieta PZL-230 F Skorpion.

Samolot wsparcia na polu walki. Jednomiejscowy, dwusilnikowy. Zbudowany w układzie kaczka. Konstrukcja mieszana metalowo-kompozytowa. Przy projektowaniu brano pod uwagę elementy zmniejszonego echa radarowego.
Osnową kadłuba stał się centropłat do którego przymocowano pozostałe elementy kadłuba. Centropłat stanowi integralną część z gondolami silnikowymi i szczątkowym kadłubem. Centropłat jest samonośny, czyli bierze udział w wytwarzaniu siły nośnej. Umieszczono w nim zbiorniki paliwa, a całą dolną powierzchnię wykorzystano do umieszczenia licznych węzłów podwieszenia uzbrojenia. Krawędź spływu wyposażona w klapy. Kadłub już od samego nosa bierze udział w wytwarzaniu siły nośnej. Kabina pilota wyposażona w fotel wyrzucany firmy Martin Baker 10 A klasy 0-0. Fotel tak jak w F-16 miał być odchylony o 30 stopni. Pomaga to pilotowi znosić większe przeciążenia. Szerokość kabiny 1,20 m. Kabina miała być opancerzona. Opancerzenie to miało być skuteczne przeciw pociskom kal. 12,7 mm. Pilot miał mieć do dyspozycji dwa wyświetlacze ciekłokrystaliczne i wskaźnik przezierny HUD. Osłona kabiny jednoczęściowa odchylana w górę do tyłu. Oszklenie wykonane z jednego arkusza tworzywa. 
Właściwe skrzydła o obrysie trapezowym mają stosunkowo małą powierzchnię i niewielki kąt skosu. Mocowane są do gondoli silnikowych, z niewielkim wznosem. Wyposażone w klapy i lotki. Planowano na krawędzi natarcia montować sloty. Średnia cięciwa geometryczna skrzydła 3,30 m. Wydłużenie skrzydła 3,00. 
Usterzenie poziome przednie umieszczone blisko kabiny pilota, niemal na wysokości fotela pilota. Ma niewielki wznos. Powierzchnia przedniego usterzenia poziomego 5,70 m kwadratowych. Usterzenie pionowe zdwojone, montowane do gondoli silnikowych. Zamontowano je nachylone pod niewielkim kątem do środka. Powierzchnia sumaryczna usterzenia pionowego 8,80 m kwadratowych.
Podwozie trójpodporowe, z pojedynczymi kołami, wciągane hydraulicznie w locie, koła miały mieć ogumienie niskociśnieniowe ułatwiające start z trawiastych lotnisk. Rozstaw głównych zespołów podwozia 3,80 m. Baza podwozia 4,80 m.
Szerokość samolotu do transportu i hangarowania ( ze złożonymi skrzydłami i usterzeniem tylnym ) 4,40 m.
Współczynnik przeciążeń:
dla masy operacyjnej II ( 6 000 kg ) +9/-4 g
dla masy operacyjnej IV ( 10 000 kg ) +7/-3 g
Ograniczenia temperatury +55/-60° C

Awionika.
System nawigacyjno-celowniczy miał zostać oparty na trzech podsystemach; nawigacja satelitarna GPS, mikrofalowy system lądowania MLS, dalmierz laserowy. Planowano także ewentualnie zamontować stację radiolokacyjną firmy Thomson. 
Instalacja hydrauliczna zasilana przez dwie pompy, służące do napędu układu sterowania powierzchni aerodynamicznych i mechanizmów podwozia. Instalacja elektryczna prądu stałego o napięciu 28V zasilana z dwóch generatorów. Dwie przetwornice prądu przemiennego, 3 fazowe na napięcie 360V i częstotliwość 400 Hz. 

Uzbrojenie
Uzbrojenie stałe i wymienne, pierwsze to szybkostrzelne 5-lufowe działko kal 25mm z zapasem 250 sztuk amunicji, przeznaczone do atakowania celów nieopancerzonych lub słabo opancerzonych.
Uzbrojenie wymienne o masie 4 000 kg miało być podwieszane na belkach pod centropłatem.

Napęd
Silniki LF 507 jankeskiej firmy Textron Lycoming odpowiadające jankeskim normom wojskowym i normom NATO. Wyróżniają się konstrukcją modułową ułatwiającą naprawy w warunkach polowych, mało kosztują i są niezawodne, są także dostosowane do lotu odwróconego i odporne na przeciążenia do 10 g. Ciąg wynosi 2 x 33 kN. Zamontowane w specjalnych gondolach. 


Silnik LF 507.

Dane T-T

 

PZL-230 Skorpion

PZL-230 F Skorpion

 

 

Wymiary

 

 

 

 

Miano

R

 

9,50

10,00

 

M.

D

 

11,00

12,10

 

M.

H

 

4,20

4,00 ( 4,20 )

 

M.

Powierzchnia

nośna

 

33

 

M2

Masa

Własna

3 000

4 000

 

Kg

 

Całkowita

5 000

6 000

 

Kg

 

Max

8 000

10 000

 

Kg

 

Ładunku

2 000

4 000

 

Kg

 

Paliwo

 

3 500

 

Litrów

Prędkość

Max

640

1 040

 

Km/h

 

Max

 

0,85 Ma

 

Km/h

 

Wznoszenia

 

95

 

M/s

 

Przelotowa

 

 

 

Km/h

 

Lądowania

 

 

 

Km/h

Zasięg

Max

1 500

1 800

 

Km

 

Z ładunkiem

 

 

 

Km

Pułap

 

9 000

10 000 - 12 000

 

M

Rozbieg

Dobieg

220 / 250

400 / ...

 

 

Silnik

Typ

PZL K-15

LF 507

 

 

 

Ciąg

2 x 1 500 kG

2 x 33 kN

 

 



Konstrukcja Pirania.
Pirania miała być jedno lub dwumiejscowym, całkowicie metalowym, wolnonośnym dolnopłatem.
Skrzydło w wersji śmigłowej miało być trójdźwigarowe, do wysokości gondoli silnikowej, dalej dwudźwigarowe. Obrys skrzydła trapezowy. We wnętrzu integralne zbiorniki paliwa. Na krawędzi skrzydła planowano umieścić dwuszczelinowe klapy i szczelinowe lotki. 
Kadłub o konstrukcji półskorupowej, opancerzony, stanowiący jedną całość ze statecznikiem pionowym. Z tyłu kadłuba, po obu jego stronach planowano montaż płytowych hamulców aerodynamicznych. Kabina załogi wyposażona w wyrzucane fotele.
Usterzenie w układzie litery T. W wersji z silnikami odrzutowymi statecznik poziomy miał znajdować się u podstawy statecznika pionowego.
Podwozie trójpodporowe z przednim kołem. Chowane częściowo. Przednie chowane do kadłuba. Główne w wersji z silnikami turbośmigłowymi chowane w gondole silnikowe. W wersji z silnikami turboodrzutowymi do komór w skrzydłach. Zarówno w jednym jak i w drugim przypadku opony wystawałyby częściowo z konstrukcji. W przypadku awaryjnego lądowania miałoby to chronić samolot przed poważniejszymi uszkodzeniami. Pneumatyki niskociśnieniowe, pozwalające na operowanie z lotnisk gruntowych.
Łączna pojemność zbiorników integralnych i kadłubowych miała wynosić około 850 litrów. Maszyna mogła przenosić również od jednego do trzech zbiorników podwieszanych o pojemności po 480 litrów. Typowe zbiorniki z tworzywa stosowane jeszcze na samolotach Lim-2.
Przewidywano możliwość startu wspomaganego pomocniczym silnikiem rakietowym, mocowanym do węzła podkadłubowego. 
Uzbrojenie strzeleckie miało składać się z jednego, dwulufowego działka GSz-23Ł kal. 23 mm z zapasem 200 nabojów lub jednego, czterolufowego karabinu maszynowego TKB-063 kal. 12,7 mm z zapasem amunicji 300 nabojów. Na 8 węzłach podskrzydłowych i jednym podkadlubowym można było przenosić różnorodne uzbrojenie podwieszane. W przypadku wersji z silnikiem odrzutowym planowano zastosowanie 6 węzłów podskrzydłowych i jednego podkadłubowego.

Opracował Karol Placha Hetman.