Mikojan i Guriewicz MiG-23 MB, UB

 


Kraków 14.01.2009r.
255 Rozdział 1979.06.04.
OKB Mikojan i Guriewicz MiG-23 MB, UB
Polska


Samolot myśliwski o zmiennej geometrii skrzydeł.
Historia 

MiG-23 MB nb 120 w Czyżynach 
Zdjęcie Karol Placha 30.06.2007r.

Zanim omówimy myśliwiec MiG-23, który był na uzbrojeniu Wojska Polskiego przyjrzyjmy się wersjom tego samolotu powstałym w ZSRS.

MiG-23 M 1972r. 
Równolegle z pracami nad samolotem dwumiejscowym MiG-23 UB prowadzono prace nad doskonaleniem wersji jednomiejscowej MiG-23 S. Zmiany dotyczyły wielu podstawowych rozwiązań. Samolot otrzymał nowy zespół napędowy, lżejszy i o większym ciągu, silnik Chaczaturowa R-29-300, znany jako Tumanski R-29, o ciągu 1 x 81,34 kN., a z dopalaniem 1 x 120-130 kN. zmiana ta pociągnęła za sobą konieczność powiększenia chwytów i kanałów powietrznych. 
Poważnej przeróbce poddano ruchome części skrzydeł. Przed krawędzią natarcia dodano powierzchnię z charakterystycznym uskokiem. Powierzchnia ta spowodowała zmianę zbieżności płatów, a przez to kąt skosu krawędzi natarcia o 2 stopnie i 40 minut. W tym czasie jeszcze nie montowano czterosegmentowych-ruchomych klap na krawędzi natarcia. Pojawiły się one w czasie produkcji po 1973r.
Powiększenie powierzchni skrzydeł oraz zmianę środka ciężkości częściowo zrekompensowano przez przesunięcie skrzydeł do przodu o 0,60 m. Wprowadzone zmiany spowodowały zmniejszenie zapasu stateczności, kompensowanego układem AP-155, a tym samym wzrost zwrotności. Z powodu zmiany silnika skróceniu uległa tylna część kadłuba. Przekonstruowano także hamulce aerodynamiczne, powiększając je i bardziej wychylając w pozycji roboczej.
Zmiana silnika zbiegła się z dopracowaniem ostatecznej wersji wyposażenia awionicznego. Maszynie nadano oznaczenie MiG-23 M izdielienie 23-11 M. Samolot otrzymał nowy system celowniczy S-23 D, w skład którego wchodzi stacja radiolokacyjna Szafir-23 D o zasięgu w zakresie przeszukiwania 55 km, a w zakresie śledzenia 35 km, z możliwością wykrywania na tle ziemi i w tylnej półsferze. Termonamiernik TP-23 i celownik optyczny ASP-23 D. System naprowadzania komendowego Lazur-SM ( ARL-SM ). Analogowa maszyna licząca AWM-23. Stacja naprowadzania komendowego Delta-NG w belce pod prawym chwytem powietrza. Automatyczny system SAU-23 A s 2. System nawigacyjny Poliot-1 I-23 złożony z; RSBN-6 S, układ kursu i pionu SKW-2 N 2, przekaźniki sygnałów powietrznych DW-30 i DW-10. Poza tym samolot otrzymał; radiokompas ARK-15, radiowysokościomierz RW-4.
Uzbrojenie stanowi działko GSz-23 L. Pociski; k.p.r. H-66, R-23 R, R-23 T, R-13 M, R-3 S, R-60. Pociski n.p.r. S-5, S-8, S-24 oraz bomby 50-500 kg.
Prototyp MiG-23 M został oblatany w czerwcu 1972r. przez A. W. Fiedotowa.

MiG-23 MS ( 1974r. ), MiG-23 MF ( 1978r. ) – 
Warianty eksportowe MiG-23 M
Różnią się one wyposażeniem;
MiG-23 MS to połączenie płatowca i silnika samolotu MiG-23 M z systemem uzbrojenia samolotu MiG-23 S. Samoloty te od 1974r. eksportowano na Bliski Wschód.
MiG-23 MF ( forsitowannyj ) to nieco zmodyfikowany MiG-23 M eksportowany od 1978r. do krajów Układu Warszawskiego, a następnie do innych, wybranych odbiorców. Samoloty te wyposażono między innymi w urządzenia; ARL-SMA, S-23 E ( RPSN-323 E ), ARK-15 M, SO-69, RI-65, TP-23-1, układ antenowy Pion-N zintegrowany do współpracy z RSBN-6. Ponadto umożliwiono ciśnieniowe tankowanie maszyny.

MiG-23 w Polsce.
Pierwszy raz z samolotem MiG-23 nasi politycy i wojskowi zetknęli się w momencie poszukiwania następcy samolotów bombowych Ił-28. Ostatnie 6 sztuk bombowców skreślono ze stanu w 1979r., ale właściwie całą dekadę nie stanowiły one już żadnej wartości bojowej. ZSRS zaoferował nam samoloty MiG-23 BN lub Su-20. Oba o zmiennej geometrii skrzydeł. Żaden z zaoferowanych samolotów według specjalistów nie spełniał naszych wymagań, ale innej alternatywy nie było. Wybór padł na Su-20, jako maszynę tańszą i w pewnym sensie zbliżoną do dotychczas używanych u nas „suchych”.
Podobnie ciężko szło poszukiwanie nowego samolotu dla WOPK. Nasz wschodni partner ( wówczas należało mówić – bratni kraj ) zaoferował nam samolot MiG-23 MS. Ta oferta nas już wybitnie nie zadowalała. Były to maszyny z uzbrojeniem z MiG-21 bis. Nie miały możliwości ataku na kursie spotkaniowym. Na dodatek kłopoty z eksploatacją tych maszyn skutecznie zniechęcały Polską stronę do tej inwestycji. Wystawienie na eksport wersji MiG-23 M ciągle przesuwano w czasie. 
Samolot MiG-23 MS doposażono w nowszą awionikę i usunięta sporą ilość wad konstrukcyjnych. Tak powstałą wersję nazwano MiG-23 MF i zaoferowano stronie Polskiej. Tym razem w maju 1978r. propozycja została pozytywnie zaopiniowana i przyjęta. 
Jednocześnie podjęto decyzję o przeszkoleniu pierwszej grupy pilotów i techników na nowy typ myśliwca. Pierwszym z trzech planowanych do przezbrojenia pułków lotniczych był 28 PLM stacjonujący w Słupsku. Zanim jednak doszło do wytypowania grupy oficerów Polskich do szkolenia w ZSRS, kadra jednostki ze Słupska, korzystając z zaproszenia sowieckiego 871 PLM stacjonującego na terenie Polski w Bagiczu koło Kołobrzegu, zapoznała się z samolotem oraz jego możliwościami. Piloci sowieccy zaprezentowali MiG-23 M w locie, a technicy mieli możliwość bliższego zapoznania się z płatowcem. 
Opinie strony Polskiej były różne. Z jednej strony mówiono o dużej awaryjności maszyn i skomplikowanej obsługi. Jednak przeważały opinie pozytywne. Dużo uwagi zwracano na zmienną geometrię skrzydeł, która do tej pory mogliśmy zobaczyć tylko w Powidzu, gdzie w 1976r. zakończono przezbrajanie na myśliwsko-bombowe Su-20. Dobre parametry startu i lądowania, wysoki pułap i duża prędkość maksymalna, napawały optymizmem. 

Klucz samolotów MiG-23 MF nb 062, 101, 102. Samoloty te wyposażono w ruchome węzły podwieszenia uzbrojenia pod ruchomymi częściami skrzydeł. Samoloty niosą zbiorniki paliwa 3 x 800 litrów. 1990r.

W dniu 29.01.1979r. grupa 13 pilotów z 28 PLM i techników pod dowództwem podpułkownika pilota Janusza Dorożyńskiego udała się na trzymiesięczne szkolenie do Ługawoje w ZSRS. 
W szkoleniu tym uczestniczyli następujący piloci:
1. ppłk. pil. Janusz Dorożyński
2. ppłk. pil. Waldemar Piegza
3. mjr pil. Bogdan Sokołowski
4. mjr pil. Mieczysław Walentynowicz
5. kpt. pil. Andrzej Jasiński
6. kpt. pil. Tadeusz Potaczała
7. kpt. pil. Zbigniew Różalski
8. kpt. pil. Stanisław Szafruga
9. por. pil. Jerzy Bekus
10. por. pil. Ryszard Drzymała
11. por. pil. Marian Krzemiński
12. por. pil. Janusz Rybicki
13. por. pil. Czesław Zabiełło (nie ukończył szkolenia)
Piloci przeszli dwumiesięczne szkolenie teoretyczne zakończone egzaminem po którym zasiedli za sterami sowieckich MiG-23 M/MS/MF/UB. Pierwsze loty wykazały bardzo dobre własności lotne. Potwierdzone zostało szybkie rozpędzanie maszyny. Silnik szybko i chętnie wchodził na obroty. Samolot był łatwy w pilotażu. Osiągi i wyposażenie MiG-23 w niczym nie przypominały myśliwców używanych do tej pory w Polsce. Mam na myśli MiG-21 do wersji MF włącznie. W założeniach MiG-23 miał całkowicie wyprzeć z pierwszej linii MiG-21. 
W dniu 28.04.1979r. po zdanych egzaminach końcowych cały personel powrócił do Polski. W tym czasie lotnisko w Słupsku było zamknięte, gdyż poddano je znacznej modernizacji. Wzmocniono pas startowy i drogi kołowania. Cały sprzęt jednostki przebazowano do Zegrza Pomorskiego gdzie kontynuowano szkolenie. Również w 1979r. rozpoczęto przekazywanie części dotychczas eksploatowanych samolotów MiG-21 MF i MiG-21 UM do innych jednostek.
Niestety po mimo starań modernizacja w Słupsku nie została zakończona do czasu przylotu pierwszych maszyn MiG-23, dlatego postanowiono, że zostaną przyjęte na lotnisku w Mińsku Mazowieckim. 
Na miesiąc przed terminem dostarczenia pierwszej partii samolotów MiG-23 grupa pilotów i techników z 28 PLM udała się do Mińska Mazowieckiego celem odbioru samolotów od strony sowieckiej. 
Pierwsze MiG-23 MF/UB otrzymaliśmy w dniu 4.06.1979r. w liczbie 11 sztuk. MiG-23 MF nb 120, 121, 122, 139, 140, 141, 145, 146, 147, razem 9 sztuk, MiG-23 UB nb 845, 846 razem 2 sztuki. Samolotami przylecieli fabryczni piloci. Na samolotach były sowieckie znaki rozpoznawcze ( czerwone gwiazdy ), które po wylądowaniu szybko zmyto. Nastąpił odbiór techniczny i podpisano oficjalny protokół przyjęcia maszyn. W siedem dni później, w dniu 11.06.1979r., pod okiem 12 sowieckich inżynierów rozpoczęto pierwsze loty. Pierwszymi Polskimi pilotami, którzy zasiedli za sterami MiG-23 UB nr boczny 845 był dowódca 28 PLM ppłk pilot Janusz Dorożyński oraz major pilot Bogdan Sokołowski. 

Na marginesie należy napisać, że gdy do Polski sprowadzono pierwsze MiG-23, to od 9 lat były one na uzbrojeniu ZSRS, a także od kilku lat były na stanie państw afrykańskich takich jak Sudan, Libia, a w Europie NRD i Czechosłowacja. 
W 28 PLM MiG-23 zastąpiły używane do tej pory MiG-21 MF, Lim-5, SBLim-1/2. Tym samym zaczęto w Polsce eksploatować drugą konstrukcję o zmiennej geometrii skrzydeł. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że w tym czasie zmienna geometria skrzydeł to było topowe i przyszłościowe rozwiązanie, uważane za najwłaściwszy kierunek. 
W dniu 25.06.1979r. do Polski przyleciały kolejne trzy MiG-23 MF nb 148, 149, 150. 
Z końcem 1979r. udało się zakończyć remont lotniska w Słupsku, dlatego w dniach 4-7.01.1980r. posiadane 14 MiG-23 MF/UB przebazowano z Mińska Mazowieckiego do Słupska do Redzikowa. W dniu 14.01.1980r. rozpoczęto szkolenie na macierzystym lotnisku. Lecz już w dniu 30.04.1980r. zgodnie z rozkazem dowódcy pułk przebazowano na lotnisko zapasowe w Pieniężnicy, gdzie przebywał do 18.07.1980r.
Trzeba dodać, że w tym czasie samoloty MiG-23 były na stanie 1 Eskadry, a 2 Eskadra nadal użytkowała samoloty MiG-21 MF. 
Pierwsze loty Polskich MiG-23 na zadania bojowe odbyły się w czerwcu 1980r. podczas ćwiczeń Granit-80. Piloci po raz pierwszy na szeroką skalę przechwytywali cele powietrzne oraz brali udział w zorganizowanych grupach napadu powietrznego. Pełnili także funkcje eskortowe osłaniając grupy atakujące cele naziemne. Kolejną okazją były dwuetapowe ćwiczenia pod kryptonimem Argon-80. Piloci z 28 PLM na morskim poligonie Ustka przy pomocy k.p.r. R-3 S zwalczali cele powietrzne imitowane przez bomby świetlne zrzucane z wyższego pułapu przez inne samoloty. Druga część manewrów odbyła się na terenie ZSRS na poligonie w Astrachaniu. Polscy piloci zostali przetransportowani na pokładzie Polskiego Ił-18. Na miejscu korzystali z samolotów sowieckich MiG-23 M/MS/MF tamtejszego pułku. Trzeba nadmienić, że poszczególne maszyny różniły się znacznie między sobą wyposażeniem, układem tablic rozdzielczych, a nawet brakiem niektórych przyrządów. Polscy piloci mieli okazję odpalać k.p.r. do latających celów Ła-17 zwanych popularnie Łaszeńkami. Podobnie ćwiczenia odbyły się także w 1982r., 1984r., 1985r.
Od dnia 13.10.1980r. pułk osiąga gotowość bojową i rozpoczyna stałe dyżury bojowe. 
Jeszcze przed dostarczeniem kolejnej partii samolotów do 28 PLM w dniu 25.05.1981r. w wyniku awarii utracono pierwszy samolot MiG-23 MF nb 140, który był pilotowany przez kapitana pilota Ryszarda Drzymałę. Samolot podchodził do lądowania od zachodniej strony pasa startowego. W ostatnim momencie wypuścił podwozie, które niestety nie zablokował się w zamkach. Złożyło się i złamało w momencie przyziemienia. Pilot wypuściła spadochron hamujący. Samolot wyhamował szorując brzuchem po pasie startowym. Pod koniec oparła się o prawe skrzydło i zjechała na trawę. Pilot nie odniósł poważnych obrażeń. Uszkodzenia maszyny okazały się jednak bardzo poważne i ostatecznie zrezygnowano z jego remontu. W dniu 26.04.1985r. samolot ten przekazano do COSSTWL w Oleśnicy. Z czasem samolot zaczęto oznaczać go nb 40., a po latach po rozwiązaniu ośrodka samolot jako pomnik przekazano na lotnisko Radom-Sadków. 
W dniu 29.01.1981r. do Słupska przyleciał MiG-23 UB nb 850. W dniu 2.09.1981r. przyleciały MiG-23 nb 455, 456, 457, 458, 459, a w dniu 25.09.1981r. MiG-23 nb 460, 461, 001, 005, 007, 010, 012. W dniu 19.10.1981r. dostarczono dwa MiG-23 UB.
Ostatnie samoloty dostarczono w 1982r. W dniu 26.06.1982r. dostarczono ostatnią szósta maszynę MiG-23 UB. W dniu 25.08.1982r. dostarczono MiG-23 MF nb 062, 065, 101, 102, 105, a w dniu 21.09.1982r. MiG-23 MF nb 021, 050,110,115, 117, 152, 153.
Dostawy w sumie 36 egzemplarzy ukończono w 1982r. Służyły one do 2000r.

Samoloty MiG-23 MF i MiG-23 UB na lotnisku w Słupsku. 1982r.

MiG-23 MF. Słupsk. 1987r.

W celach szkoleniowych jednocześnie z wersją jednomiejscową zakupiono 6 sztuk MiG-23UB.

Na pierwszym planie MiG-23 UB nb 842. 1982r.

Służba 28 Słupskiego PLM
Od początku istnienia Pułk pełnił dyżur bojowy minimum parą samolotów, z kilkuminutowym czasem gotowości do startu. Wielokrotnie, szczególnie w latach 50-tych i 60-tych samoloty dyżuru bojowego startowały i przechwytywały obce statki powietrzne, weryfikowały dane o okrętach rozpoznawczych działających na Bałtyku, przeciwdziałały innym obiektom latającym - np. balonom. Dyżurne siły i środki stanowisk dowodzenia, oraz samoloty udzielały również pomocy innym statkom powietrznym.
W miarę doskonalenia struktur organizacyjnych, wprowadzania nowego sprzętu i uzbrojenia zmieniała się treść zadań szkoleniowych pułku, systematycznie weryfikowana w ćwiczeniach, w trakcie których niejednokrotnie działania prowadzono jednocześnie z dwóch lotnisk i drogowego odcinka lotniskowego (DOL). Wielokrotnie pułk brał udział w ćwiczeniach organizowanych na szczeblu Wojska Polskiego, a do 1988r. w ćwiczeniach Układu Warszawskiego, współdziałając z lotnictwem ZSRS i NAL NRD.
Po wprowadzeniu na uzbrojenie samolotów MiG-23 MF/UB, Pułk w latach 1980, 1982, 1984, 1985 brał udział w ćwiczeniach na terytorium ZSRS połączonych ze strzelaniem do celów powietrznych. Postawione zadania za każdym razem wykonano na ocenę bardzo dobrą.
Mistrzowskie opanowanie techniki lotniczej piloci pułku prezentowali społeczeństwu po raz pierwszy w defiladzie lotniczej 8.09.1957r. w Warszawie. Ponadto pułk brał udział m.in. w defiladach w 1959r., gdzie zaprezentowano ugrupowanie 3 rombów po 16 samolotów; 1960r. - w 550 rocznicę bitwy pod Grunwaldem piloci brali udział w locie tzw. "tafli"; 1966r. - Udział w defiladzie 1000-lecia Państwa Polskiego; 1969r. - w defiladzie XXV-lecia PRL.
Za całokształt wyszkolenia i wzorową realizację zadań, pułk był wielokrotnie wyróżniany przez przełożonych. Najważniejszym wyróżnieniem było nadanie w latach 1975, 1981, 1985 medalu "Za osiągnięcia w służbie wojskowej".
W 1988r. przyjazne kontakty z jedną z jednostek sowieckich, poparte osobistą znajomością obu dowódców, przynoszą wymierne efekty. Sowieci wycofując samoloty MiG-23 M do końca 1989r. przekazali Polakom, jako magazyny części trzy samoloty, o numerach „19”, „32”, „46”. Ten ostatni po zwróceniu sowietom silnika, uzbrojenia i fotela pilota, został pomalowany na kolor szary, typowy dla jednostki, namalowaniu szachownic i fikcyjnego numeru „979” ( końcówka roku wprowadzenia MiG-23 do służby ) ustawiono przed kasynem oficerskim.

Od 1.07.1991r. pułk wykonywał zadania w ramach Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. 
W dniu 1.09.1995r. Decyzją Ministra Obrony Narodowej nr 94/MON z dnia 11.07.1995r. Pułk przyjął nazwę wyróżniającą "Słupski", i odtąd jego pełna nazwa brzmiała: 28 "Słupski" Pułk Lotnictwa Myśliwskiego. Od tego samego roku, rocznica pierwszej zbiórki Pułku - dzień 17.09. - została Decyzją MON nr 94 uznana jako "Święto Pułku". W końcu roku, dnia 9.12.1995r. pułk otrzymał nowy sztandar ufundowany przez społeczeństwo miasta Słupska i Ziemi Słupskiej. Przewodniczącym Społecznego Komitetu Fundatorów był Prezydent Słupska, Pan J. Mazurek. W imieniu Prezydenta RP, sztandar Dowódcy 28 PLM, ppłk. pil. R. Bruździakowi, wręczył gen. dyw. pil. Henryk Pietrzak - Szef Sztabu WLiOP.
W latach 90-tych podstawowe zadania pułku nie uległy zasadniczym zmianom. Priorytetem pozostało bezpieczne szkolenie lotnicze, którego wynik weryfikowały odbyte ćwiczenia, w tym corocznie od 1992r. strzelania rakietowe na poligonie w Ustce, oraz ćwiczenia połączone z lądowaniem na drogowym odcinku lotniskowym (DOL).
Kunszt pilotażu piloci pułku na samolotach MiG-23 MF prezentowali w licznych pokazach lotniczych, m.in. Air Show'91 w Poznaniu, w 1993r. w Gdyni i Dęblinie (symulowana walka powietrzna 4 MiG-23 MF z 4 MiG-29 z 1PLM), a w 1996r. w Bydgoszczy.
Wszystkie zadania w powietrzu w latach 90-tych piloci wykonywali bezpiecznie. Dowódca WLiOP za lata 1992, 1993, 1995, 1996 wyróżnił pułk dyplomem i Pucharem Przechodnim za Bezpieczeństwo Lotów. W 1997r. pułk otrzymał na własność Puchar Dowódcy WLiOP za Bezpieczeństwo Lotów.
W 1992r. pułk był trzykrotnie poddany kontroli inspektorów KBWE z Francji, Norwegii, Belgii.
W latach 1992-96 pułk odwiedziło wiele delegacji zagranicznych w tym m.in.: piloci USAF - uczestnicy operacji Pustynna Burza (1992), Dowódca 3 Armii USAF i 48 TFW z Lakenheath (1993), szef Sztabu Sił Powietrznych Francji (1994), przedstawiciele 4 Dywizji Lotniczej z Niemiec (1995), Dowódca Sił Powietrznych Królestwa Szwecji (1996).
Szczególna była wizyta pilotów i obsługi naziemnej 493FS/48TFW USAF na 2 samolotach F-15 C/D we wrześniu 1994r. Goście, wraz z Dowódcą WLiOP gen. Dyw. J. Gotowałą wzięli udział w obchodach 42 rocznicy powstania pułku. Odbyły się również wspólne loty samolotów MiG-23 MF/UB i F-15 C/D. W dniu 25.11.1996r. Pułk gościł gen. Michaela E. Ryana - dowódca USAF Europie, wraz z dowódcą 52 TFW USAF w Spangdahlem. Celem wizyty było nawiązanie współpracy pomiędzy 52 TFW i 28 PLM.
Po raz pierwszy w historii w dniach 2-13.10.1995r. grupa 4 samolotów MiG-23 MF/UB wraz z pilotami i obsługą naziemną wzięła udział w ćwiczeniach p.k. Cooperative Jaguar'95 operując z bazy NATO Karup w Danii. We wrześniu 1996r. odbyły się ćwiczenia p.k. Amber Express, w których m.in. piloci brali udział we wspólnych lotach z maszynami SP RFN. Przedsięwzięcie było realizowane w ramach programu "Partnerstwo dla Pokoju". W 1997r. piloci i obsługa naziemna uczestniczyli w polsko-amerykańskim ćwiczeniu "Orli Szpon", tocząc m.in. symulowane walki powietrzne z maszynami USAF.

Polskie MiG-23 MF pochodziły z serii 17 ( pierwotnie nie posiadały możliwości przenoszenia k.p.r. R-60 ), 20, 21 i 24. Samoloty otrzymały zmodernizowane wyrzutnie APU-23 M 1.

Kołowanie MiG-23 MF nb 141.

Start MiG-23 MF nb 141.

Dobieg MiG-23 MF nb 141.

MiG-23 MF nb 139 i 146. Kąt skosu skrzydeł pośredni 47 stopni i 40 minut. 1987r.

MiG-23 MF nb 140. 1980r.

Lot zespołowy MiG-23 MF.

Klucz MiG-23 MF.
Od 1993r. samoloty są remontowane w kraju, w Dęblinie, a nie jak poprzednio na Ukrainie czy w Bułgarii.
W dniu 8.08.1996r. MiG-23 MF nb 139 , kończący swój resurs, został przekazany do Bydgoszczy stając się eksponatem muzealnym. W tym samym dniu inny MiG-23 MF nb 120, także kończący swój resurs, wzbogacił zbiory muzeum lotnictwa w Krakowie. Do końca 1998r. wycofano z eksploatacji prawie 90 % myśliwców. Z dniem 2.09.1999r. praktycznie uziemiono wszystkie pozostałe MiG-23 MF. Właśnie w tym dniu wykonano ostatnie loty szkolne. Wzięło w nich udział 5 samolotów MiG-23 MF i 2 MiG-23 UB. Zdolne do lotów pozostały tylko dwie sztuki MiG-23 UB, te które latały 2.09.1999r. Z kolei ich ostatni lot miał miejsce w dniu 30.11.1999r.
Część samolotów skreślonych z inwentarza WLiOP przekazano do AMW w celu sprzedaż kolekcjonerom, natomiast kilka najmłodszych egzemplarzy (samoloty 24 serii), mających jeszcze spory zapas resursu przetransportowano na poligon lotniczy w Nadarzycach i tam "rozstrzelano". W 2005r. pojawiła się informacja, że pewien jankeski biznesmen zakupił kilka samolotów MiG-23 MF/UB ( prawdopodobnie 5 sztuk ) z zamiarem wykorzystania ich jako latające atrakcje na festynach lotniczych. W 2005r. cena jednej maszyny w AMW jako eksponatu wynosiła 20 000 złotych. 
W wyniku powyższych działań, Ministerstwo Obrony Narodowej decyzją nr MON PF24/ORG z dnia 3.10.2000r podjęło decyzję o rozformowaniu jednostki. 28 "Słupski" Pułk Lotnictwa Myśliwskiego zakończył działalność, oraz przeszedł do historii z dniem 31.12.2000r.


MiG-23 MF nb 115 po wykonaniu ostatniego lotu w 1999r.

MiG-23 MF nb 102. 1999r.
MiG-23 UB

Start MiG-23 UB. Nad kabiną widoczny otwarty peryskop. 1986r.

MiG-23 UB nb 831 kończy służbę. 1999r.

Opracował Karol Placha-Hetman