Michaił Mil Mi-6

Kraków 21.11.2017r.

234a Rozdział 1974r.

Michaił Leontjewicz Mil  Mi-6

Polska

Konstrukcja 

Śmigłowiec Mi-6 

Mil Mi-6 A nb 670 (SP-ITB). 2017 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mil Mi-6 A nb 670 (SP-ITB). Kokpit dla pięciu lotników. 2017 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mil Mi-6 A nb 670 (SP-ITB). Ciężarówka UAZ-452 w ładowni. 2017 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mil Mi-6 Aerofłot z otwartą ładownią. Zdjęcie LAC/Aerofłot

Mil Mi-6 to ciężki śmigłowiec zbudowany w układzie klasycznym. 

Mi-6 zabiera na pokład 90 pasażerów lub 65 żołnierzy z pełnym ekwipunkiem lub 41 rannych na noszach, plus dwóch sanitariuszy.  Mi-6, jako śmigłowiec ewakuacyjny może zabrać na pokład aż 120 osób. David Gaj wspomina nawet o 150 osobach.

Ładownia śmigłowca Mi-6 mieści pociak rakietowy 9K52 Luna-M (oznaczenie NATO FROG-7) na podwoziu gąsienicowym PT-76. Do ładowni zmieszczą się; stacje radiolokacyjne, transportery opancerzonych, samochody pancerne i lekkie pojazdy piechoty zmechanizowanej. Wszystkie pojazdy wojskowe, które można zabrać na pokład samolotu transpotrowego Antonow An-12, można także zabrać do ładowni Mi-6.

Pojedynczy wirnik główny składa się z 5 łopat, piasty, tłumików, przegubów, hamulca oraz instalacji przeciwoblodzeniowej. Łopata wirnika nośnego ma obrys prostokątny. Profil łopaty jest identyczny na całej długości.  Wykonana jest, jako konstrukcja całkowicie metalowa z zastosowaniem połączeń klejowych. Elementem nośnym łopaty jest odpowiednio wyprofilowany dźwigar stalowy w postaci belki pustej w środku. Do tylnej części dźwigara przyklejone są sekcje z wypełniaczem ulowym z aluminium, które w liczbie 21 modułów tworzą część spływową łopaty. Na krawędzi natarcia łopaty zabudowano elektryczne elementy grzejne zapobiegające jej oblodzeniu. Średnica wirnika wynosi 35 m. Powierzchnia koła pędnego wirnika 962 m kwadratowych. Prędkość końcówek łopat wirnika nośnego wynosi 800 km/h, a w połączeniu z prędkością lotu śmigłowca może wynieść 1 100 km/h, czyli prędkość dźwięku. Wirnik obraca się w tempie 120 obr/minutę. Dla porównania  wirnik Mi-4 obraca się w tempie 178 obr/minutę, a śmigłowca Mi-1 w tempie 232 obr/minutę.

Wirnik ogonowy to śmigło składające się z 4 łopat. Średnica 6,30 m. Wykonano je z drewna. Przednia krawędź natarcia to metalowa nakładka. Instalacja przeciwoblodzeniowa początkowo była elektryczna. Została zastąpiona metodą z prysku alkoholem, który przemieszcza się w rowkach wzdłuż krawędzi natarcia. 

Dla śmigłowca opracowano przekładnię wirnika, którą oznaczono R-7. Jej masa wynosi 3 200 kg i jest większa od masy obu silników razem. Dwa silniki turbinowe, z wolnej turbiny, przenoszą mechanicznie napęd na przekładnię R-7, a z niej na wirnik główny i śmigło ogonowe. 

Kadłub o całkowicie metalowej konstrukcji, nitowany, składa się z podłużnie, wręg oraz duralowego pokrycia. Pokrycie kadłuba wykonane z arkuszy blachy duralowej o grubości od 0,8 do 2,5 mm przynitowanej do wręg. Śmigłowiec nie otrzymał żadnego wyciszenia akustycznego i żadnych ściennych i sufitowych wykładzin wewnętrznych.

W przedniej nosowej części mieści on kabinę załogi. Kabina przeznaczona jest dla pięciu lotników i bardziej przypomina szoferkę autubusu niż kokpit. Miejsca w środku jest dużo. Wejście do kokpitu zapewniają dwuskrzydłowe drzwi, bardzo podobne do drzwi w starych windach w wieżowcach. Oprócz tego kokpit ma aż pięć wyjść awaryjnych. Na lewej burcie jest wyjście na wysokości fotela kapitana i siedzącego za nim mechanika. Na prawej burcie wyjścia są na wysokości nawigatora i drugiego pilota. Piąte wyjście umieszczono w suficie kokpitu. Ze sprzętu ratunkowego załoga posiada spadochrony. 

Główna kabina jest ładownią. Jest naprawdę duża i bardziej przymomina ładownię samolotu transportowego, na przykład An-12. W ładowni jest stosunkowo ciemno, bo w burtach są niewielkie okrągłe okienka. W lewej burcie jest ich 9 sztuk, a w prawej 10 sztuk. W lewej burcie umieszczono dwoje drzwi wejściowych, a w prawej pojedyncze. W tylnej części umieszczono duże drzwi załadowcze otwierane na boki i trapy. Wzdłuż burt umieszczono składane ławki. W podłodze umieszczono liczne chwyty służące do zabezpieczania ładunku przed przemieszczaniem. Uchwyty do montażu zawiesia zewnętrznego znajdują się na styku sufitu i burt, czyli w konstrukcji siłowej zespołu napędowego. Główna linia zawiesia przechodzi przez podłogę ładowni przez otwóry zamykane włazemi, omijając główne zbiorniki paliwa umieszczone pod podłogą ładowni. Pod podłogą ładowni umieszczono główne zbiorniki paliwa.

Nad ładownią znajduje się zespoł napędowy. Dostęp do silników zapewniają otwierane górne pokrywy. Mechanicy wchodzą na dach śmigłowca poprzez górny właz w kokpicie. Po bokach silników znajdują się zamykane osłony, które po otwarciu tworzą pomosty obsługowe. 

Belka ogonowa jest o przekroju kołowym. Tylny element belki jest wykonany w postaci statecznika pionowego, do którego zamontowano śmigło ogonowe. Dodatkowe usterzenie poziome zwiększa stateczność śmigłowca w przelotach. Jego konstrukcja przechodzi przez środek belki ogonowej. Pokrycie wykonano z blachy duraluminiowej i płótna. 

Podwozie stałe. Składa się ono z dwóch głównych i przedniej goleni, zastrzałów mocujących je do kadłuba oraz podpory ogonowej. W zależności od wersji podwozie główne może być wykonane w wersji wyższej lub niższej. Niżesz podwozie ułatwia załadunek przez tylne drzwi. Koła podwozia głównego mogą być wyposażone w owiewki. W rzeczywistości były one demontowane, bo na miękkich lądowiskach zapychały się ziemią. Zysk ze stosowania owiewek był iluzoryczny. 

Skrzydła montowane są w zależności od potrzeb do elementów łoża zespołu napędowego. Skrzydła mogą przenosić obciążenie wynoszące; 14% dla prędkości 200 km/h, 19% dla prędkości 250 km/h oraz 25 % dla prędkości 300 km/h.

Silniki 

Paweł Sołowiow D-25W. Zdjęcie LAC

Dwa silniki turbinowe Paweł Sołowiow D-25W o mocy nominalnej 3 455 KW (4 700 KM) każdy i mocy max 4 048 kW (5 500 KM) każdy. Według innych danych (ministerstwa obrony narodowej) 4 103 kW. Remonty główne silników wykonywano co 1 800 godzin pracy. 

Paliwo jest umieszczone pod podłogą ładowni w 11 miękkich zbiornikach. Opróżnianie zbiorników odbywa się automatycznie, w ustalonej kolejności zapewniającej utrzymanie wyważenia śmigłowca w dopuszczalnych granicach. Wewnętrzne zbiorniki mają pojemność 8 150 litrów. Dodatkowe zewnętrze zbiorniki mają pojemność 2 x 2 250 litrów. 

Zespół prądotwórczy AI-8 przeznaczony jest do uruchamiania silników D-25W oraz zasilania elektrycznej sieci pokładowej śmigłowca w przypadku braku lotniskowych źródeł energii elektrycznej. Składa się on z silnika turbinowego APU o mocy 73,5 kW, prądnicy prądu stałego o mocy 60 kW, reduktora przekazującego moc z silnika do napędu prądnicy oraz urządzeń obsługujących zespół.

Wyposażenie

Wyposażenie pilotażowe, radiowe oraz radiowo-nawigacyjne.
Instalacje: elektryczna, hydrauliczna, pneumatyczna, przeciwoblodzeniowa, przeciwpożarowa, ogrzewania i wentylacji.

Instrumenty elektryczne, urządzenia radiowe i wszystkie elektryczne mechanizmy zasilane były prądem 27 V. Głównymi źródłami prądu stałego były dwa starter-generatory 12 kW.
W przypadku awarii obu generatorów, akumulatory zapewniły działanie wymaganego sprzętu elektrycznego przez około 30 minut.

Śmigłowiec był również wyposażony w instalację prądu trójfazowego AC 360V. Źródłami prądu przemiennego były dwa generatory 90 kVA każdy. System ten był przeznaczony do zasilania systemu odladzania elektro-termicznego i niektórych urządzeń radiowych działających na prąd zmienny.

Dane T-T Mil Mi-6

Całkowita długość śmigłowca (z obracającym się wirnikiem)  41,74 m

Długość kadłuba 33,16 m

Długość całkowita 41,74 m

Wysokość śmigłowca  9,15 m

Wysokość śmigłowca bez śmigła ogonowego 6,71 m

Rozpiętość skrzydeł  15,3 m

Szerokość kdłuba 3,20 m

Masa własna  27 500 kg (27 240 kg - 28 130 kg)

Masa całkowita  37 500 – 40 500 kg

Masa max 42 500 kg

Masa ładunku użytecznego - 12 000 kg

Ilość paliwa wewnętrznego 8 150 litrów

Ilość paliwa w dodatkowych zbiornikach 2 x 2 250 litrów

Udźwig na zawiesiu zewnętrznym  9 000 kg, początkowo 8 000 kg. Polskie Mi-6 A certyfikowano na udźwig podwieszeń do 8 000 kg.

Prędkość max  300 km/h

Prędkość przelotowa  250 km/h

Pułap praktyczny  4 500 m

Zasięg  620 km

Zasięg z max ładunkiem 170 km

Zasięg maksymalny z dodatkowymi zbiornikami 1 000 km - 1 150 km. Według David Gaj nawet 1 450 km.

Czas wznoszenia na wysokość 3000 m - 9,7 min, na wysokość 4500 m- 20,7 min.

 

Opracował Karol Placha Hetman