Polot.net

Polskie Lotnictwo Wojskowe

Kraków 7.02.2018r.

150a Rozdział 1958r.

Mil Mi-4 Kaśka

Polska

Konstrukcja

Konstrukcja Mi-4

 

Mi-4 A nb 511. 2010 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 A nb 511. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 A nb 511. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 A nb 511. Śmigło ogonowe. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 A nb 511. Belka ogonowa. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 A nb 511. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 A nb 511. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 A nb 511. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 ME nb 6. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 ME nb 6. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 ME nb 6. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 ME nb 6. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 ME nb 6. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 ME. Stacja radiolokacyjna RBP-46 Panorama. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 ME. Stacja radiolokacyjna RBP-46 Panorama. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 ME. Stacja radiolokacyjna RBP-46 Panorama. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Mi-4 ME. Stacja radiolokacyjna RBP-46 Panorama. 2009 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Konstrukcja Mi-4

Śmigłowiec w układzie klasycznym, jednowirnikowy ze śmigłem ogonowym. Konstrukcja metalowa. Załoga zwykle złożona z trzech osób, pasażerów-11, max-15, w wersji transportowo-desantowej śmigłowiec zabiera 12 żołnierzy (lub 16 w wersji przeciążonej), normalna masa ładunku 1 200 kg, max 1 600 kg. Załoga wersji wojskowej standardowo składa się z dwóch pilotów, mechanika i strzelca pokładowego. Możliwe są także inne funkcje dodatkowej załogi śmigłowca: specjalista od spraw załadunku, radiooperator, mechanik, foto-operator itp.

Kadłub o konstrukcji półskorupowej, składa się z części głównej oraz belek ogonowej. Główna część kadłuba wykonana jest z 20 wręg. W przedniej części kadłuba umieszczono silnik osłonięty maską, w której są liczne otwory zasłoniete siatką lub żaluzjami. Dochodzi przez nie powietrze do wentylatora, których chłodzi silnik i chłodnice oleju. Dodatkowo po bokach kadłuba umieszczono duże chwyty powietrza do silnika. Maska silnika jest dwuczęściowa. Jej połówki można odchylić na boki i uzyskać dostęp do silnika i innych podzespołów.

Kokpit załogi umieszczono wysoko za zespołem napędowy. Są tam miejsca dla dwóch pilotów. Wejście do kokpitu zapewniają boczne, odsuwane do tyłu drzwi. Aby do nich się dostać, należy wspiąć się po kadłubie wysoko. Jest także możliwość wejścia do kokpitu z ładowni śmigłowca. Oparcie fotela drugiego pilota jest odchylane na bok, do tyłu i tworzy przejście do ładowni. Ładownia ma regularne kształty i wymiary 4,15 m x 1,78 m x 1,80 m. Pojemność 16 m 3. Umożliwia umieszczenie w niej samochodu terenowego GAZ-69 (bez dachu), jednak siedzący w nim kierowca nie ma możliwości wyjścia z samochodu. Dostęp do ładowni umożliwiają drzwi w lewej burcie w tyle, o wymiarach 1,36 m x 0,93 m. Na zestrzałach goleni lewego podwozia umieszczono kawałek blachy, który tworzy stopień wejściowy. W tyle ładowni umieszczono duże drzwi dwuskrzydłowe, o wymiarach 1,55 m x 1,85 m, przez które można załadować i wyładować ludzi i sprzęt. Tę operację ułatwiają trapy i wyciągarka elektryczna ŁPG-2 lub BŁ-47. Ładownia została wyposażona w pięć okrągłych wypukłych okien wykonanych ze szkła organicznego (pleksiglasu). Szóste okno umieszczono w bocznych drzwiach. 

Nad ładownią znajduje się główna przekładnia wirnika nośnego. Jest tam także gumowy zbiornik paliwa o pojemności 1 000 litrów. 

Pod śmigłowcem można podwieszać ładunki wielkogabarytowe. Są one zamontowane na czterech zawiesiach, połączonych do czterech zamków pod spodem kadłuba przy burtach, połączonych wspólnie do zamka i haka bagażowego. Na haku zaczepia się zawiesia trzymające ładunek. Podwieszanie ładunku było bardzo trudne, bo wszystkie czynności należało wykonać pod będący nisko w zawisie śmigłowcu. I to zarówno zaczepienie, jak i odczepienie ładunku. Zastosowany zamek umożliwiał awaryjne odczepienie ładunku. 

W dolnej części kadłuba umieszczono demontowaną gondolę dla strzelca pokładowego. Były dwie wersje gondoli. Pierwsza dłuższa, w której strzelec przyjmował pozycje leżącą. Druga krótsza, w której strzelec siedzi w fotelu lotniczym. 

Zespół napędowy składa się z silnika tłokowego, gwiazdowego, Szwiecow ASz-82W o mocy 1 251 kW (1 700 KM). Silnik umieszczony jest pod kątem 28 stopni w stosunku do poziomu. Moc z silnika, poprzez wał, umieszczony tuż za fotelami pilotów, jest przenoszony do przekładni głównej typu R-5. Z przekładni głównej jest wyprowadzony wał do wirnika nośnego i drugi wał do śmigła ogonowego. Na wałach zastosowano przekładnie typu kardan.

Wirnik nośny jest cztero-łopatowy. Ma średnicę 21 m. Obraca się w lewą stronę, tak jak wskazówki zegara. Łopaty są zawieszone przegubowo. Łopaty początkowo były o konstrukcji mieszanej. Dźwigar to stalowe rury. Resztę wykonano z drewna sosnowego. Krawędź natarcia ogrzewana elektrycznie, dla odladzania. Później zastosowano łopaty metalowe; dźwigar stalowy, a reszta z aluminium.

Śmigło ogonowe trój-łopatowe typu W-531-H2 lub W-531-H3, o średnicy 3,6 m, pchające, umieszczone z prawej strony. Łopaty nastawiane są mechanicznie. 

Podwozie stałe, czteropodporowe. Każde wyposażone w pojedyncze koła. Przednie skrętne, samonastawne. Wszystkie golenie wyposażono w amortyzatory olejowo-powietrzne. Uzupełnieniem podwozia jest tylna podpora zabezpieczająca śmigło ogonowe przed uderzeniem o ziemię. Ma ona także amortyzator olejowo-powietrzny. 

Wyposażenie Mil Mi-4

Śmigłowiec Mi-4 wyposażono układ wentylacji i ogrzewania kokpitu i ładowni. Jest instalacja przeciw-oblodzeniowa łopat wirnika i śmigła ogonowego. Ogrzewane są także okna kokpitu pilotów. 

Wyposażenie radiowo-nawigacyjne: radiostacja nadawczo-odbiorcza UKF typ R-800, automatyczny radiokompas ARK-5, radiowysokościomierz RW-2, rozmównica pokładowa SPU-7 lub SPU-2, radiolokacyjne urządzenie rozpoznawcze SRO i radiostacja R-805. W tylnej części kadłuba z lewej strony znajduje się elektrorakietnica sygnalizacyjna EKSR-46, która jest uruchamiana z miejsca pilota.

Napęd Mil Mi-4

Silnik Szewcowa ASz-82 od podwójna, 14-cylindrowa gwiazda. Jest silnikiem 4-suwowym, chłodzonym powietrzem o mocy maksymalnej 1 900 KM dla wersji FN. Pojemność silnika to 41,21 litra. Masa silnika w zależności od wersji 860-900 kg. Średnica silnika 1,26 m. Długość silnika 2,01 m. Stosowany w samolotach Ła-5, Ła-7, Ła-9 ła-11, Pe-8, Tu-2 Ił-12, Ił-14 oraz w śmigłowcach Mil Mi-4 i Jakowlew Jak-24. Zbudowano około 70 000 sztuk.

W śmigłowcu Mil Mi-4 wykorzystano wersję ASz-82W o mocy 1 700 KM (1 251 kW). Silnik umieszczony jest pod kątem 28 stopni w stosunku do poziomu. Silnik ma sprężarkę dwustopniową. Jest też reduktor i sprzęgło. Dodatkowo jest wentylator osiowy chłodzący i wał napędowy, przenoszący napęd do przekładni głównej. Uruchamianie silnika następuje przy pomocy elektro-rozrusznika typu SKD-2W. Wylot spalin jest przy pomocy dwóch kolektorów. Spaliny są kierowane w dół pod kadłub śmigłowca.

Zbiornik paliwa gumowy, o pojemności 1 000 litrów umieszczony jest nad ładownią śmigłowca. W miarę ubywania paliwa, wolną przestrzeń wypełnia azot. 

Dane T-T Mi-4

Długość kadłuba 16,80 m

Długość całkowita 25,01 m

Wysokość 4,40 m

Średnica wirnika nośnego 21,00 m

Powierzchnia wirującego wirnika 346,4 m2

Masa własna 5 100 - 5 356 kg

Masa max 7 310 - 7 550 kg

Udźwig 1 200 kg

Prędkość maksymalna 185 km/h

Prędkość przelotowa 140 km/h

Pułap statyczny 2 000 m

Pułap dynamiczny 4 000 m

Zasięg 425 km

Czas lotu do 3 godzin. 

 

Opracował Karol Placha Hetman